İkinci Akabe Biat'ının kabul edilmesinden ve cahiliyenin ve küfrün kasıp kavurduğu geniş bir çölde küçük bir Müslüman devletin kurulmasından sonra — ki bu, İslam açısından en önemli kazanımdı — Peygamber ﷺ, Müslümanların yeni kurulan Müslüman devlet olan Medine'ye hicret etmelerine izin verdi.

After the endorsement of the Second ‘Aqabah Pledge and the establishment of a petite Muslim state in a vast desert surging with disbelief and ignorance — the most serious gain in terms of Islam —, the Prophet (Peace be upon him) gave his leave for the Muslims to migrate to Madinah, the nascent Muslim state.

Madine'ye hicret, şahsi çıkarlar açısından bakıldığında, yalnızca kişisel güvenlik karşılığında yapılan maddi kayıp ve mal fedakârlığından başka bir şey değildi. Üstelik bu durumda bile muhacir tam bir güvenlik bekleyemezdi; yolculuğunun başında ya da sonunda soyulma, hatta öldürülme tehlikesiyle karşı karşıyaydı. Gelecek sisliydi; çeşitli, öngörülemez türden acı ve krizlerle gebeydi. Bütün bunları göz önünde bulunduran Müslümanlar hicrete başladılar; müşrikler ise onları engellemek ve alıkoymak için hiçbir çaba esirgemediler, çünkü bu hareketin bütün toplumları için hayal bile edilemeyen tehditler ve düşünülemez yıkıcı tehlikeler anlamına geldiğini önceden biliyorlardı.

Migration to Madinah, in terms of personal interests, was no more than material waste and sacrifice of wealth, all in return for personal safety only. Even here, the migrant could not expect full security; he was liable to be robbed or even killed either at the beginning or end of his departure. The future was foggy, pregnant with various unpredictable sorts of sorrows and crises. Bearing all this in mind, the Muslims began to migrate, while the polytheists spared no effort in hindering and debarring them, knowing beforehand that such a move implied unimaginable threats and unthinkable destructive dangers to their whole society:

1. Hicret eden ilk kişi, Büyük Akabe Biatı'ndan bir yıl önce Ebu Seleme olmuştur. Mekke'den ayrılmaya karar verdiğinde, kayınpederleri ve kayınvalideleri onun yolunu kesmek için çaresizce girişimlerde bulundu; karısını alıkoydular, oğlunu kaçırdılar ve elini incittiler. Ümmü Seleme, kocası gittikten ve oğlunu kaybettikten sonra bir yıl boyunca tek başına ağlayıp inleyerek geçirdi. Sonunda akrabalarından biri ona acıdı ve diğerlerini oğlunu serbest bırakmaya ve kendisinin kocasına katılmasına izin vermeye çağırdı. Bunun üzerine hiçbir yardım almadan 500 kilometrelik bir yolculuğa çıktı. Et-Tan'im adı verilen bir yerde Osman bin Talha onunla karşılaştı ve onu Medine'ye kadar bindirmeyi teklif etti. Oğluyla birlikte Medine'nin bir banliyösü olan Kuba köyünde Ebu Seleme'ye katıldı.

1. The first one to migrate was Abu Salamah, a year before the Great ‘Aqabah Pledge. When he had made up his mind to leave Makkah, his in-laws, in a desperate attempt to raise obstacles, detained his wife and snatched his son and dislocated his hand. Umm Salamah, after the departure of her husband and the loss of her son spent a year by herself weeping and lamenting. A relative of hers eventually had pity on her and exhorted the others to release her son and let her join her husband. She then set out on a journey of 500 kilometres with no help whatsoever. At a spot called At-Tan‘im, ‘Uthman bin Talhah came across her and offered to give her a ride to Madinah. She, along with her son, joined Abu Salamah in the village of Quba’, a suburb of Madinah.

2. Müşrik Mekkelilerin hicret konusundaki zulümlerinin bir başka örneği Suhayb'dır. Bu adam hicret etme isteğini dile getirdi ve bu, elbette kâfirleri öfkelendirdi. Onu aşağılamaya başladılar; Mekke'ye boş bir serseri olarak geldiğini, ama kasabalarının onu misafir edecek kadar cömert olduğunu ve onların sayesinde çok para kazanıp zengin olduğunu iddia ettiler. Ayrılmasını yasakladılar. Bunu gören Suhayb, bütün malını onlara vermeyi teklif etti. Sonunda bu şart üzerine onu serbest bırakmayı kabul ettiler. Peygamber ﷺ bu olayı duyunca şöyle yorumladı:

2. Another instance of the atrocities of the polytheist Makkans, as regards migration, is Suhaib. This man expressed his wish to migrate and of course this was a source of indignation to the disbelievers. They began to insult him claiming that he had come into Makkah as a worthless tramp, but their town was gracious enough and thanks to them he managed to make a lot of money and become wealthy. They gave orders that he would not leave. Seeing this, he offered to give away all his wealth to them. They eventually agreed to release him on that condition. The Prophet heard this story and commented on it saying:

"Sonuçta kazanan Suhaib'dir."

• “Suhaib is the winner, after all.”.

3. Ardından, ‘Umar bin Hattab, ‘Ayyâş bin Ebî Rebî‘a ve Hişam bin ‘Âs'ın hikâyesi geliyor. Bunlar bir sabah Medine'ye hareket etmek üzere belirli bir yerde buluşmayı kararlaştırmışlardı. ‘Umar ile ‘Ayyâş geldi, ancak Hişam Mekkeliler tarafından alıkonuldu.

3. Then, there was the story of ‘Umar bin Al-Khattab, ‘Ayyash bin Abi Rabi‘a and Hisham bin Al-‘Asi, who agreed to meet at a certain place one morning in order to leave for Madinah; ‘Umar and ‘Ayyash came but Hisham was detained by the Makkans.

Kısa bir süre sonra Ebu Cehil ve kardeşi el-Haris, üçüncü kardeşleri 'Ayyaş'ı görmek için Medine'ye geldiler. İnsandaki en hassas noktaya, yani annesiyle olan ilişkisine kurnazca dokunmaya çalıştılar. Ona, annesinin onu görmedikçe saçını taramayacağına ve güneşten gölgelenmeyeceğine dair yemin ettiğini söyleyerek konuştular. 'Ayyaş annesine acıdı; ancak Ömer, onların 'Ayyaş'ı İslam'dan uzaklaştırmak istediklerini anlayacak kadar zekiydi. Bu yüzden onu hilelerine karşı uyardı ve şunu ekledi: "Annen, kendisini bitler rahatsız etse saçını tarar; Mekke'nin güneşi ona fazla sıcak gelse gölgelenir." Bu sözlere rağmen 'Ayyaş annesini görmeye gitmekte kararlıydı. Bunun üzerine Ömer, ona uysal ve kolay yönetilebilir devesini verdi ve onlardan şüpheli bir şey sezerse kurtuluşunu sağlayacağı için sırtından ayrılmamasını tavsiye etti. Üç kişilik grup Mekke'ye doğru yola koyuldu. Yolun bir kısmını almalarıyla birlikte Ebu Cehil devesinden şikâyet etti ve 'Ayyaş'tan kendisini arkasına binmesine izin vermesini istedi. Develer yere çökünce iki müşrik 'Ayyaş'a saldırıp onu bağladılar. Ardından insanlara, "aptallar"a karşı aynı davranışı göstermeleri için bağırarak Mekke'ye doğru yollarına devam ettiler.

Shortly afterwards Abu Jahl, and his brother Al-Harith came to Madinah to see their third brother ‘Ayyash. They cunningly tried to touch the most sensitive area in man, i.e. his relation with his mother. They addressed him claiming that his mother had sworn she would never comb her hair, nor shade herself off the sun unless she had seen him. ‘Ayyash took pity on his mother, but ‘Umar was intelligent enough to understand that they wanted to entice ‘Ayyash away from Islam so he cautioned him against their tricks, and added “your mother would comb her hair if lice pestered her, and would shade herself off if the sun of Makkah got too hot for her.” These words notwithstanding, ‘Ayyash was determined to go and see his mother, so ‘Umar gave him his manageable docile camel advising him to stick to its back because it would provide rescue for him if he perceived anything suspicious on their part. The party of three then set forth towards Makkah. As soon as they covered part of the distance, Abu Jahl complained about his camel and requested ‘Ayyash to allow him to ride behind him on his camel. When they knelt down to the level of the ground, the two polytheists fell upon ‘Ayyash and tied him. They rode on into Makkah shouting at people to follow their example with respect to ‘fools’.

Bunlar, Mekkelilerin hicret etmeyi niyetleyen herhangi birine karşı tepkilerinin, kendini açıklayan üç örneğinden başka bir şey değildir. Buna rağmen müminler, ardı ardına gruplar halinde kaçmayı başardılar ve bu öyle hızlı oldu ki İkinci Akabe Biatı'ndan iki ay içinde Mekke'nin bütün mahalleleri boşaldı. Muhammed'in ashabının neredeyse hepsi yeni yurtlarına hicret etmişti; Ebu Bekir, Ali, Peygamber ﷺ'in kendisi ve hapis tutulan ya da kaçamayan, çaresiz asil ruhlar dışında. Peygamber ﷺ, Ebu Bekir ve Ali ile birlikte hicret için gerekli tüm hazırlıkları yapmış, ancak Rabbinden izin beklemekteydi.

These are just three self-explanatory models of the Makkans’ reaction towards anyone intending to migrate. Nevertheless, the believers still managed to escape in successive groups and so rapidly that within two months of the Second ‘Aqabah Pledge, entire quarters of Makkah were deserted. Almost all the followers of Muhammad had migrated to their new abode, except Abu Bakr, ‘Ali, the Prophet (Peace be upon him) himself, and those helpless noble souls who had been detained in confinement or were unable to escape. The Prophet (Peace be upon him) , together with Abu Bakr and ‘Ali, had made all the necessary preparations for migration but was waiting for leave from his Lord.

Habeşistan'a (Etiyopya'ya) hicret eden Müslümanların çoğunun, Medine'de bulunan diğer Müslümanlara katılmak üzere Medine'ye geri döndüğü dikkat çekicidir.

It is noteworthy that most of the Mwho had migrated to Abyssinia (Ethiopia), came back to Madinah to join the rest of the Muslims there.

Mekke'deki durum şüphesiz kritikti, ancak Muhammed ﷺ hiç telaşa kapılmadı. Ebû Bekir ise Peygamber'i o şehirden ayrılmaya teşvik ediyordu. Ayrıca bu olaylı yolculukta Muhammed ﷺ'e eşlik edebilmek için sabırsızlıkla fırsat bekliyordu. Ancak Peygamber ona vaktin henüz gelmediğini, Rabbinin kendisine hicret emrini vermediğini söyledi. Ebû Bekir, Allah'ın emrini beklerken yolculuk için hazırlıklarını yapmıştı. Hızlı iki deve satın almış ve bu develeri, uzun çöl yolculuğunun zorluklarına dayanabilmeleri için dört ay boyunca iyi bir şekilde beslemişti.

The situation was no doubt critical in Makkah but Muhammad (Peace be upon him) was not at all perturbed. Abu Bakr was, however, urging the Prophet to depart from that town. He was also eagerly waiting for an opportunity to accompany Muhammad (Peace be upon him) on this eventful journey. But the Prophet told him that the time had not yet come; the Lord had not given him the command to migrate. In anticipation of the Command of Allâh, Abu Bakr had made preparations for the journey. He had purchased two swift camels and had fed them properly for four months so that they could successively stand the ordeals of the long desert journey.

Müşrikler, Muhammed'in (ﷺ) takipçilerinin Medine'deki yeni yerleşimlerine doğru özenle planlanmış ve hızlı hareketi karşısında felce uğramış durumdaydılar. Daha önce görülmemiş bir kaygıya kapıldılar ve bütün putperest ve ekonomik düzenleri için derin bir endişe duydular. Muhammed'i (ﷺ) zaten etkili bir lider olarak tanıyorlardı; takipçilerini ise kararlı, dürüst ve Allah'ın Resulü (ﷺ) uğruna sahip oldukları her şeyi feda etmeye daima hazır insanlar olarak biliyorlardı. Mekkeli Müslümanları ağırlayacak olan Evs ve Hazrec kabileleri de Arabistan'da savaştaki güç ve kudretleri ile barıştaki akıllı ve isabetli yaklaşımlarıyla tanınıyorlardı. Kendileri de kabileler arası savaşın acı günlerini yaşadıklarından, kin ve önyargıdan uzaktılar. Gelecekte büyüyen İslam davetinin merkezi olması muhtemel olan Medine'nin kendisi ise son derece önemli bir stratejik konuma sahipti. Mekke'ye giden ticaret yollarına hâkimdi; Mekkelilerin her yıl çeyrek milyon altın dinarlık mal alıp sattıkları bu yollar üzerindeydi. Kervan yollarının güvenliği, refah içindeki ekonomik hayatın devamı için hayati önemdeydi. Tüm bu etkenler göz önüne alındığında, müşrikler ciddi bir tehdit altında olduklarını hissettiler. Bu nedenle, yaklaşan tehlikeyi önleyebilecek en etkili yöntemi aramaya başladılar. Peygamberliğin on dördüncü yılı, Safer ayının 26. Perşembe günü, yani 12 Eylül 622 M. tarihinde, Büyük Akabe Biatı'ndan iki buçuk ay sonra bir toplantı düzenlediler. O gün “Mekke Meclisi”, tarihte yapılmış en ciddi toplantılardan birini gerçekleştirdi ve gündemde tek bir madde vardı: Bu sel dalgasını durdurmak için etkili önlemler nasıl alınabilir? Toplantıya bütün Kureyş kabilelerini temsil eden delegeler katıldı; bunların en önemlileri şunlardı:

The polytheists were paralysed by the carefully planned and speedy movement of Muhammad’s followers towards their new abode in Madinah. They were caught in unprecedented anxiety and got deeply worried over their whole pagan and economic entity. They already experienced Muhammad (Peace be upon him) as an influential leader; and his followers as determined, decent and always ready to sacrifice all they had for the sake of the Messenger of Allâh (Peace be upon him). Al-Aws and Al-Khazraj tribes, the would-be-hosts of the Makkan Muslims, were also known in Arabia for their might and power in war, and judicious and sensible approach in peace. They were also averse to rancour and prejudice for they themselves had had bitter days of inter-tribal warfare. Madinah , itself, the prospective headquarters of the ever-growing Islamic Call, enjoyed the most serious strategic position. It commanded the commercial routes leading to Makkah whose people used to deal in about a quarter of a million gold dinar-worth commodities every year. Security of the caravan routes was crucial for the perpetuity of prosperous economic life. All those factors borne in mind, the polytheists felt they were in the grip of a serious threat. They, therefore, began to seek the most effective method that could avert this imminent danger. They convened a meeting on Thursday, 26th Safar, the year fourteen of Prophethood / 12th September 622 A.D., i.e. two and a half months after the Great ‘Aqabah Pledge. On that day, “the Parliament of Makkah” held the most serious meeting ever, with one item on the agenda: How to take effective measures with a view to stopping that tidal wave. Delegates representing all the Quraishite tribes attended the meeting, the most significant of whom were: