Çağrı tamamlandığında ve yeni inanç bütün durumlara hâkim olduğunda, Allah'ın Elçisi ﷺ, ayrılığa işaret eden bazı belirtiler göstermeye başladı. Bunlar hem sözlerinden hem de davranışlarından anlaşılabiliyordu:

When the Call to Islam grew complete and the new faith dominated the whole situation. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) started to develop certain symptoms that bespoke of leave-taking. They could be perceived through his statements and deeds:

Hicretin onuncu yılının Ramazan ayında, daha önceki on günlük itikafın aksine, yirmi gün boyunca itikafa çekildi.

1. In Ramadan in the tenth year of Al-Hijra he secluded himself for twenty days in contrast to ten, previously.

2. Cebrail meleği, Kur'an'ı onunla iki kez gözden geçirdi. 3. Veda Haccı'ndaki sözleri:

2. The archangel Gabriel reviewed the Qur’ân twice with him. 3. His words in the Farewell Pilgrimage (i.e. Al-Wida‘):

“Bu yılın ardından bu yerde sizinle bir daha karşılaşıp karşılaşamayacağımı bilmiyorum.”

4. “I do not know whether I will ever meet you at this place once again after this current year.”.

5. Teşrik Günleri arasında En-Nasr Suresi'nin indirilmesi. Bu sure ona indirildiğinde, ayrılış vaktinin geldiğini anladı ve bu sure, yaklaşan ölümünün bir bildirisiydi.

5. The revelation of An-Nasr Chapter amid At-Tashreeq Days. So when it was sent down on him, he realized that it was the parting time and that Surah was an announcement of his approaching death.

6. Hicretin on birinci yılının Safer ayının ilk günlerinde Peygamber ﷺ Uhud'a çıktı ve şehitler için veda duası yaptı. Bu, hem ölüleri hem de diri olanları uğurlar gibiydi. Ardından minbere çıktı ve insanlara şöyle hitap etti:

6. On the early days of Safar in the eleventh year of Al-Hijra, the Prophet (Peace be upon him) went out to Uhud and observed a farewell prayer to the martyrs. It looked like saying goodbye to both the dead and the living alike. He then ascended the pulpit and addressed the people saying:

7. “Ben sizden önce gideceğim ve sizin üzerinize şahit kılındım. Allah'a yemin ederim ki, Havz'da çok yakında bana kavuşacaksınız. Bana dünyanın hazinelerinin anahtarları verildi. Allah'a yemin ederim ki, benden sonra müşrik olmanızdan korkmuyorum. Ancak dünya servetine kavuşmanızın birbirinizin boynunu vurmanıza sebep olmasından korkuyorum.” ﷺ

7. “I am to precede you and I have been made witness upon you. By Allâh, you will meet me at the ‘Fountain’ very soon. I have been given the keys of worldly treasures. By Allâh, I do not fear for you that you will turn polytheists after me. But I do fear that acquisition of worldly riches should entice you to strike one another’s neck.”.

8. Bir gün gece yarısı Baki' mezarlığına gitti ve Allah'a İslam şehitlerini bağışlaması için yalvardı. Şöyle dedi: "Ey kabir ehli, size selam olsun! Size doğan sabah, diri olanlara doğan sabahtan daha ferahlatıcı olsun. Karanlık bir gecenin bulutlu parçaları gibi onlara fitneler yaklaşıyor; sonuncusu ilkini takip ediyor. Sonuncusu, ilkinden daha fazla kötülük taşıyor." Onları şöyle teselli etti: "Biz de sizin arkanızdan geleceğiz."

8. One day, at midnight he went to Al-Baqee‘ cemetry, and implored Allâh to forgive the martyrs of Islam. He said: “Peace be upon you tomb-dwellers! May that morning that dawns upon you be more relieving than that which dawn upon the living. Afflictions are approaching them like cloudy lumps of a dark night — the last of which follows the first. The last one is bearing more evil than the first.” He comforted them saying: “We will follow you.”.

Hicretin on birinci yılının Safer ayının yirmi dokuzuncu günü, Pazartesi günü, Bakiʿ'de cenaze merasimlerine katıldı. Dönüş yolunda başı ağrıdı ve ateşi o kadar yükseldi ki, sarığının üzerinden bile ısısı hissedilebiliyordu.

On Monday the twenty-ninth of Safar in the eleventh year of Al-Hijra, he participated in funeral rites in Al-Baqee‘. On the way back he had a headache, his temperature rose so high that the heat effect could be felt over his headband.

Hastalığına rağmen on bir gün boyunca Müslümanlara namaz kıdırdı. Hastalık günlerinin toplam sayısı on üç ya da on dörttü.

He led the Muslims in prayer for eleven days though he was sick. The total number of his sick days were either thirteen or fourteen.

Hastalığı ağırlaşınca eşlerine şöyle sordu: “Yarın nerede kalacağım?” “Nerede kalacağım?” Ne istediğini anladılar. Bu yüzden istediği yerde kalmasına izin verdiler. Ayşe’nin odasına, Al-Fadl bin Al-‘Abbas ve ‘Ali bin Ebi Talib’e yaslanarak — yürürken — geçti. Başı bağlı olduğu halde, ayaklarını sürüyerek onun evine varana kadar ilerledi. Hayatının son haftasını orada geçirdi.

When his sickness grew severe he asked his wives: “Where shall I stay tomorrow?” “Where shall I stay?” They understood what he wanted. So they allowed him to stay wherever he wished. He moved to ‘Aishah’s room leaning — while he was walking — on Al-Fadl bin Al-‘Abbas and ‘Ali bin Abi Talib. Head banded as he was, he dragged his feet till he came into her abode. It was there that he spent the last week of his life.

O dönemde Âişe, (Peygamber) ﷺ'in daha önce kendisine öğrettiği Mu'avvizat (Kur'an'ın 113 ve 114. sureleri) ile diğer duaları okurdu.

During that period, ‘Aishah used to recite Al-Mu‘awwidhat (Chapters 113 and 114 of the Qur’ân) and other supplications which he had already taught her.

Çarşamba günü, vefatından beş gün önce Peygamber'in ateşi o kadar yükseldi ki hastalığının ağırlığına işaret ediyordu. Bayıldı ve acı çekti. "Üzerime çeşitli kuyulardan yedi kırbadan su dökün ki insanların yanına çıkıp onlarla konuşabileyim." dedi. Bunun üzerine onu, genellikle yıkanmak için kullanılan bir kaba oturttular ve "Yeter, yeter." diyene kadar üzerine su döktüler.

On Wednesday, five days before he died the Prophet’s temperature rose so high signalling the severeness of his disease. He fainted and suffered from pain. “Pour out on me seven Qirab (water skin pots) of various water wells so that I may go out to meet people and talk to them.” So they seated him in a container (usually used for washing) and poured out water on him till he said: “That is enough. That is enough.”.

Sonra kendini iyi hissetti ve mescide girdi. Başı sarılı olarak içeri girdi, minbere oturdu ve etrafında toplanan insanlara bir konuşma yaptı. Şöyle dedi:

Then he felt well enough to enter the Mosque. He entered it band-headed, sat on the pulpit and made a speech to the people who were gathering together around him. He said:

"Allah'ın lâneti Yahudi ve Hristiyanların üzerinedir, çünkü onlar peygamberlerinin kabirlerini ibadet yerleri hâline getirdiler."

• “The curse of Allâh falls upon the Jews and Christians for they have made their Prophets’ tombs places of worship.”.

Sonra şöyle dedi:

Then he said:

“Kabrimi tapılan bir put haline getirme.”

• “Do not make my tomb a worshipped idol.”.

Sonra kendini sundu ve insanları, kendisinden dolayı uğradıkları herhangi bir zararın karşılığını almaya davet ederek şöyle dedi:

Then he offered himself and invited the people to repay any injuries he might have inflicted on them, saying:

“Kimin sırtını bir kez olsun kırbaçladıysam, işte sırtımı ona sunuyorum ki benden kısas alsın. Kimin namusuna bir kez olsun dil uzattıysam, işte namusumu ona sunuyorum ki intikam alsın.”

•“He whom I have ever lashed his back, I offer him my back so that he may avenge himself on me. He whom I have ever blasphemed his honour, here I am offering my honour so that he may avenge himself.”.

Sonra minberden indi ve öğle namazını kıldırdı. Yine minbere döndü ve üzerine oturdu. Düşmanlık ve bazı başka konular hakkındaki ilk konuşmasını sürdürdü. Bunun üzerine bir adam şöyle dedi: "Bana üç dirhem borcun var." Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: "Fadl, parayı ona öde." Ve sözüne devam etti:

Perşembe günü, Allah'ın Elçisi'nin vefatından dört gün önce, şiddetli bir ağrı içinde olmasına rağmen insanlara şöyle dedi: "Yanıma gelin. Size bir şey yazdırayım ki asla sapıklığa düşmeyesiniz." Bunun üzerine Ömer bin Hattab şöyle dedi: "Allah'ın Peygamberi ﷺ şiddetli bir ağrı çekiyor ve yanınızda Kur'an var; Allah'ın Kitabı size yeter." Ancak diğerleri yazının yazdırılmasını istedi. Muhammed ﷺ onların bu konuda tartıştığını duyunca, onlara gitmelerini ve kendisini yalnız bırakmalarını emretti.

On Thursday, four days before the death of the Messenger of Allâh (Peace be upon him), he said to people — though he was suffering from a severe pain: “Come here. I will cause you to write something so that you will never fall into error.” Upon this ‘Umar bin Al-Khattab said: “The Prophet of Allâh (Peace be upon him) is suffering from acute pain and you have the Qur’ân with you; the Book of Allâh is sufficient unto you.” Others however wanted the writing to be made. When Muhammad (Peace be upon him) heard them debating over it, he ordered them to go away and leave him alone.

1. Yahudiler, Hıristiyanlar ve müşrikler Arabistan'dan çıkarılmalıdır.

1. Jews, Christians and polytheists should be expelled out of Arabia.

2. Heyetlerin ikramda bulunulması ve ağırlanması gerektiğini tavsiye etti; tıpkı kendisinin de bunu yaptığı gibi.

2. He recommended that delegations should be honoured and entertained, in a way similar to the one he used to do.

3. Üçüncüsüne gelince, ravi onu unuttuğunu söylemiştir. Bu, Kitab'a ve Sünnet'e bağlılık olabilirdi. Usame'nin ordusunun hazırlanması ve harekete geçirilmesi olması muhtemeldi; ya da namazların kılınması ve köleler hakkında gösterilen özen olabilirdi.

3. As for the third — the narrator said that he had forgotten it. It could have been adherence to the Holy Book and the Sunnah. It was likely to be the accomplishment and the mobilization of Osamah’s army, or it could have been performance of prayers and being attentive to slaves.

Hastalığın ve acı çekmenin yorgunluğuna rağmen Peygamber ﷺ, vefat etmesinden dört gün önceki o Perşembe gününe kadar bütün namazlara imamlık etti. O gün akşam namazını kıldırdı ve şunu okudu:

In spite of the strain of disease and suffering from pain, the Prophet (Peace be upon him) used to lead all the prayers till that Thursday — four days before he died. On that day he led the sunset prayer and recited:

• ○ “Ardı ardınca gönderilen rüzgârlara (ya da meleklere veya Allah'ın Elçilerine) andolsun.” [77:1], Akşam olunca hastalığının şiddeti öyle arttı ki, dayanamadı ve camiye gidip namaz kılamadı. Âişe dedi ki: Peygamber ﷺ sordu: “İnsanlar namazı kıldı mı?” “Hayır, kılmadılar. Senin için bekliyorlar.” “Yıkanma kabına biraz su koyun.” dedi. Dediğini yaptık. Yıkandı ve kalkmak istedi, ancak bayıldı. Kendine gelince yine sordu: “İnsanlar namaz kıldı mı?” Sonra aynı olaylar, yıkandıktan sonra kalkmaya çalışıp bayılmasına kadar, ikinci ve üçüncü kez tekrarlandı. Bunun üzerine Ebû Bekir'e haber gönderdi, namazı bizzat kıldırması için. Ebû Bekir o günlerde namazı kıldırdı. Muhammed ﷺ'in hayatında bunlar on yedi namaz oldu.

• ○ “By the winds (or angels or the Messengers of Allâh) sent forth one after another.” [77:1], In the evening he grew so sick that he could not overcome the strain of disease or go out to enter the Mosque. ‘Aishah said: The Prophet (Peace be upon him) asked: “Have the people performed the prayer?” “No. They haven’t. They are waiting for you.” “Put some water in the washing pot.” Said he. We did what he ordered. So he washed and wanted to stand up, but he fainted. When he came round he asked again “Have the people prayed?” Then the same sequence of events took place again and again for the second and the third tifrom the time he washed to the time he fainted after his attempts to stand up. Therefore he sent to Abu Bakr to lead the prayer himself. Abu Bakr then led the prayer during those days. They were seventeen prayers in the lifetime of Muhammad(Peace be upon him).

Cumartesi ya da pazar günü Peygamber ﷺ namaz kılacak kadar kendini iyi hissetti; bu yüzden iki kişiye dayanarak öğle namazını kılmak için dışarı çıktı. O sırada namazı kıdırmak üzere olan Ebu Bekir, onun geldiğini görünce geri çekildi; ancak Peygamber ﷺ ona yerinde kalması için işaret etti ve şöyle buyurdu: "Beni onun yanına oturtun." Onu Ebu Bekir'in sol tarafına oturttular. Peygamber ﷺ namazı kıdırdı, Ebu Bekir de onu takip etti ve Peygamber ﷺ'in her "Allâhu Ekber" (yani Allah en büyüktür) dediğinde sesini yükseltti, böylece insanlar açıkça duyabilsin.

On Saturday or on Sunday, the Prophet (Peace be upon him) felt that he was well enough to perform the prayer; so he went out leaning on two men in order to perform the noon prayer. Abu Bakr, who was then about to lead the prayer withdrew when he saw him coming; but the Prophet (Peace be upon him) made him a gesture to stay where he was and said: “Seat me next to him.” They seated him on the left hand side of Abu Bakr. The Prophet (Peace be upon him) led the prayer, and Abu Bakr followed him and raised his voice at every ‘Allâhu Akbar’ (i.e. Allâh is the Greatest) the Prophet (Peace be upon him) said, so that the people may hear clearly.

Pazar günü, ölümünden bir gün önce Peygamber ﷺ kölelerini azat etti, sahip olduğu yedi dinarı sadaka olarak dağıttı ve silahlarını Müslümanlara hediye etti. Akşam olunca Âişe, yağ fenerini yakabilmek için komşusundan biraz yağ ödünç almak zorunda kaldı. Hatta zırhı bile bir Yahudi'de otuz sa' (hacim ölçüsü) arpaya karşılık rehin bırakılmıştı.

On Sunday, a day before he died, the Prophet (Peace be upon him) set his slaves free, paid as a charity the seven Dinars he owned and gave his weapons as a present to the Muslims. So when night fell ‘Aishah had to borrow some oil from her neighbour to light her oil-lantern. Even his armour was mortgaged as a security with a Jew for thirty Sa‘ (a cubic measure) of barley.

Enes bin Malik'ten rivayet edildiğine göre, o şöyle demiştir: "Müslümanlar Pazartesi günü sabah namazını kılarken, İmam Ebu Bekir'in önderliğinde saf tuttukları sırada, Allah'ın Resulü ﷺ'in Aişe'nin odasının perdesini kaldırdığını gördüler. Resulullah ﷺ, saf tutmuş namaz kılan Müslümanlara baktı ve neşeyle gülümsedi. Onu görünce Ebu Bekir, safa katılmak ve ona yer açmak için geri çekildi; çünkü Peygamber ﷺ'in namaz kıldırmak için dışarı çıkmak istediğini sanmıştı." Enes şöyle devam etti: "Namaz kılan Müslümanlar, sevinçlerinden neredeyse namazlarında coşkuyla dalıp gidecekti. Allah'ın Resulü ﷺ onlara namazlarına devam etmeleri için işaret etti, odasına girdi ve perdeyi indirdi."

In a narration by Anas bin Malik, he said: “While the Muslims were performing the dawn prayer on Monday — led by Abu Bakr, they were surprised to see the Messenger of Allâh (Peace be upon him) raising the curtain of ‘Aishah’s room. He looked at them while they were praying aligned properly and smiled cheerfully. Seeing him, Abu Bakr withdrew to join the lines and give way to him to lead the prayer. For he thought that the Prophet (Peace be upon him) wanted to go out and pray.” Anas said: “The Muslims, who were praying, were so delighted that they were almost too enraptured at their prayers. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) made them a gesture to continue their prayer, went into the room and drew down the curtain.”.

Allah'ın Resulü ﷺ bir sonraki namaz vaktine kadar yaşamadı. Gündüz olduğunda Peygamber ﷺ Fatıma'yı çağırdı ve ona gizli bir sesle bir şey söyledi, bu da onu ağlattı. Sonra ona fısıldayarak başka bir şey söyledi ve bu da onu güldürdü. Peygamber ﷺ'in vefatından sonra Âişe, Fatıma'ya bu ağlayıp gülmenin sebebini sordu. Fatıma şöyle cevap verdi: "İlk seferinde bana hastalığından iyileşmeyeceğini bildirdi ve ben ağladım. Sonra da ailesinden ona ilk katılacak kişinin ben olacağımı söyledi, bunun üzerine güldüm."

The Messenger of Allâh (Peace be upon him) did not live for the next prayer time. When it was daytime, the Prophet (Peace be upon him) called Fatimah and told her something in a secret voice that made her cry. Then he whispered to her something else which made her laugh. ‘Aishah enquired from her after the Prophet’s death, as to this weeping and laughing to which Fatimah replied: “The first time he disclosed to me that he would not recover from his illness and I wept. Then he told me that I would be the first of his family to join him, so I laughed.”.

Ona dünyadaki bütün kadınların hanımefendisi olacağını müjdeledi. Fatıma, babasını saran büyük acıya tanık oldu. Bunun üzerine şöyle dedi: “Babam ne büyük acı çekiyor!” Bu sözlere Peygamber ﷺ şöyle karşılık verdi:

He gave Fatimah glad tidings that she would become the lady of all women of the world. Fatimah witnessed the great pain that afflicted her father. So she said: “What great pain my father is in!”. To these words, the Prophet (Peace be upon him) remarked:

Ölüm sancıları başladığında, Âişe onu kendine yaslandırdı. Şöyle derdi: Allah'ın bana olan nimetlerinden biri, Allah'ın Resulü ﷺ'in evimde, ben hayatta iken vefat etmesidir. Bana yaslanmışken, göğsüm ile boynum arasında vefat etti. Allah, vefatında onun tükürüğünü benimkiyle karıştırdı. Çünkü Abdurrahman -Ebu Bekir'in oğlu- elinde bir miswakla (yani diş fırçalamak için kullanılan çöl bitkisinin kökü ile) içeri girdi, ben de Allah'ın Resulü ﷺ'i kendime yaslandırmış bulunuyordum. Onun miswaka baktığını fark ettim; istediğini bildiğim için ona, "İstersen onu senin için alayım mı?" diye sordum. Başıyla onayladı. Aldım ve ona verdim. Ancak miswak onun için çok sertti, bu yüzden ona, "Senin için yumuşatayım mı?" diye sordum. Yine başıyla onayladı. Ben de onu tükürüğümle yumuşattım ve o da dişlerinde kullandı. Başka bir rivayette şöyle denilmiştir: "Böylece dişlerini olabildiğince güzel fırçaladı (istanna)." Elinin altında içinde su bulunan bir kap (rakva) vardı. Elini suya daldırdı, yüzünü onunla sildi ve şöyle dedi:

When the pangs of death started, ‘Aishah leant him against her. She used to say: One of Allâh’s bounties upon me is that the Messenger of Allâh (Peace be upon him) died in my house, while I am still alive. He died between my chest and neck while he was leaning against me. Allâh has mixed his saliva with mine at his death. For ‘Abdur Rahman — the son of Abu Bakr — came in with a Siwak (i.e. the root of a desert plant used for brushing teeth) in his hand, while I was leaning the Messenger of Allâh (Peace be upon him) against me. I noticed that he was looking at the Siwak, so I asked him — for I knew that he wanted it — “Would you like me to take it for you?” He nodded in agreement. I took it and gave it to him. As it was too hard for him, I asked him “Shall I soften it for you?” He nodded in agreement. So I softened it with my saliva and he passed it (on his teeth), In another version it is said: “So he brushed (Istanna) his teeth as nice as he could.” There was a water container (Rakwa) available at his hand with some water in. He put his hand in it and wiped his face with it and said:

• "Allah'tan başka ilah yoktur. Ölüm, sıkıntılarla doludur."

• “There is no god but Allâh. Death is full of agonies.”.

Siwak ile dişlerini fırçalamayı bitirir bitirmez, eliyle ya da parmağıyla yukarı işaret etti, gözlerini tavana doğru kaldırdı ve dudaklarını kıpırdattı. Âişe de onu dinledi. Şöyle dediğini işitti: "Üzerlerine nimetini verdiğin, Peygamberler, sıddîklar, şehitler ve iyi kimselerle beraber kıl. Allah'ım, beni bağışla, bana merhamet et ve beni yüce refik-i a'lâ ile birleştir." Sonra aralıklarla şu sözleri söyledi: "Yüce refik-i a'lâ. Allah'a yöneliyoruz ve O'na dönüyoruz, yardım ve son durak O'nundur." Bu olay, Hicretin on birinci yılında, Rebiu'l-Evvel ayının on ikisi Pazartesi günü kuşluk vaktinde gerçekleşti. Vefat ettiğinde altmış üç yaşını dört gün geçmişti.

Büyük (kayıp) haber kısa sürede Medine'de herkes tarafından bilindi. Medine'nin her yerine ve ufkuna karanlık bir keder yayıldı. Enes şöyle dedi:

The great (loss) news was soon known by everybody in Madinah. Dark grief spread on all areas and horizons of Madinah. Anas said:

• “Allah'ın Resulü (ﷺ) bize geldiği gün kadar hayırlı ve aydınlık bir gün görmedim; Allah'ın Resulü (ﷺ) vefat ettiği gün kadar korkunç ve karanlık bir gün de görmedim.”

• “I have never witnessed a day better or brighter than that day on which the Messenger of Allâh (Peace be upon him) came to us; and I have never witnessed a more awful or darker day than that one on which the Messenger of Allâh (Peace be upon him) died on.”.

Babası vefat ettiğinde Fatıma şöyle dedi: "Ey babacığım, Rabbi duasına icabet eden! Ey babacığım, yeri Cennet olan! Ey babacığım, ölümünü Cebrail'e haber verdiğimiz!"

When he died, Fatimah said: “O Father, whom his Lord responded to his supplication! O Father, whose abode is Paradise. O Father, whom I announce his death to Gabriel.”

‘Ömer, o kadar şaşkına dönmüştü ki neredeyse bilincini kaybedecekti ve insanların önüne çıkıp şöyle seslendi: "Münafıkların bazıları Allah'ın Resulü ﷺ öldü diyor. Allah'ın Resulü ﷺ ölmedi, Musa bin İmran'ın gittiği gibi Rabbine gitti. Kırk gece uzakta kaldı, sonunda öldü dedikleri hâlde geri döndü. Allah'a yemin olsun ki Allah'ın Resulü ﷺ geri gelecek ve ölümünü iddia edenlerin el ve ayaklarını kesecek."

‘Umar, who was so stunned that he almost lost consciousness and stood before people addressing them: “Some of the hypocrites claim that the Messenger of Allâh (Peace be upon him) died. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) did not die, but went to his Lord in the same way as Moses bin ‘Imran did. He stayed away for forty nights, but finally came back though they said he had been dead. By Allâh, the Messenger of Allâh (Peace be upon him) will come back and he will cut off the hands and legs of those who claim his death.”

Ebu Bekir, As-Sunh'taki evinden ayrılıp bir katır sırtında Mescid'e geldi. Mescid'e varınca ineği ve içeri girdi. Kimseyle konuşmadan ilerledi, Âişe'nin odasına girdi ve doğruca Allah'ın Resulü ﷺ'nün yanına gitti. Peygamber ﷺ Yemen yapımı bir örtüyle örtülmüştü. Ebu Bekir yüzünü açtı, eğilip onu öptü ve ağladı. Sonra şöyle dedi: "Babam ve annem sana feda olsun. Allah, sana iki kez ölüm tattırmayacaktır. Şimdi Allah'ın takdir ettiği ölümü yaşadın."

Abu Bakr left his house at As-Sunh and came forth to the Mosque on a mare-back. At the Mosque, he dismounted and entered. He talked to nobody but went on till he entered ‘Aishah’s abode, and went directly to where the Messenger of Allâh (Peace be upon him) was. The Prophet (Peace be upon him) was covered with a Yemeni mantle. He uncovered his face and tended down, kissed him and cried. Then he said: “I sacrifice my father and mother for your sake. Allâh, verily, will not cause you to die twice. You have just experienced the death that Allâh had ordained.”.

Sonra dışarı çıktı ve ‘Umar’ı insanlarla konuşurken buldu. Ona şöyle dedi: “‘Umar, otur.” ‘Umar bunu yapmayı reddetti. İnsanlar ‘Umar’dan ayrıldı ve Ebu Bekir’e yöneldi; o da bir konuşmaya başlayarak şöyle dedi: “Ama şimdi, Muhammed’e ﷺ ibadet eden kişi için: Muhammed ﷺ artık öldü. Ama Allah’a ibadet eden kişi için: O, Daima Diri’dir ve asla ölmez. Allah şöyle buyurur:

Then he went out and found ‘Umar talking to people. He said: “‘Umar, be seated.” ‘Umar refused to do so. People parted ‘Umar and came towards Abu Bakr, who started a speech saying: l “And now, he who worships Muhammad (Peace be upon him). Muhammad is dead now. But he who worships Allâh, He is Ever Living and He never dies. Allâh says:

‘Muhammed ﷺ yalnızca bir Elçidir; ondan önce de birçok Elçi gelip geçmiştir. Eğer o ölür veya öldürülürse, siz topuklarınız üzerine geri mi döneceksiniz (kâfirler gibi)? Kim topuklarının üzerine geri dönerse, Allah'a hiçbir zarar veremez; Allah şükredenleri ödüllendirecektir.’ [3:1].

‘Muhammad (Peace be upon him) is no more than a Messenger, and indeed (many) Messengers have passed away before him. If he dies or is killed, will you then turn back on your heels (as disbelievers)? And he who turns back on his heels, not the least harm will he do to Allâh, and Allâh will give reward to those who are grateful.’” [3:1].

İbn Abbas şöyle dedi: "Allah'a yemin ederim ki, Ebu Bekir o ayeti hatırlatma olarak okuyana kadar insanlar o Kur'an ayetini hiç duymamış gibiydi. Bunun üzerine insanlar da onu okumaya başladılar, öyle ki onu okumayan kimse kalmadı." İbnü'l-Müseyyeb, Ömer'in şöyle dediğini aktardı: "Allah'a yemin ederim ki, Ebu Bekir'in bunu söylediğini duyar duymaz yere yığıldım. Bacaklarımın beni taşıyamayacağını hissettim ve onun bunu söylediğini duyunca çöktüm. Ancak o zaman Muhammed ﷺ'in gerçekten vefat ettiğini anladım."