Hicri onuncu yılın Recep ayında, Peygamberlik'in onuncu yılında Ebu Talib hastalanarak vefat etti; Eşşi'b'den çıkışından altı ay sonraydı. Başka bir rivayete göre Ebu Talib, Hz. Hatice'nin (Allah ondan razı olsun) vefatından üç gün önce, Ramazan ayında son nefesini verdi. Müseyyeb'in rivayet ettiğine göre, Ebu Talib ölüm döşeğindeyken Hz. Peygamber ﷺ odaya girdi ve orada Ebu Cehil ile Abdullah bin Ebi Ümeyye'yi gördü. Peygamber ﷺ amcasından şunu istedi:

In Rajab, the tenth year of the Prophethood, Abu Talib fell ill and passed away, six months after leaving the confinement at Ash-Sh‘ib. In another version, Abu Talib breathed his last in Ramadan, three days prior to the death of Khadijah (May Allah be pleased with her). On the authority of Al-Musaiyab, when Abu Talib was on the death bed, the Prophet (Peace be upon him) entered the room where he saw Abu Jahl and ‘Abdullah bin Abi Omaiyah. He requested his uncle:

"Amca, sadece Allah'tan başka hiçbir ilah olmadığını ikrar et, ben de Allah huzurında (senin mümin olduğuna) şahitlik edeceğim."

• “My uncle, you just make a profession that there is no true god but Allâh, and I will bear testimony before Allâh (of your being a believer)”.

Ebu Cehl ve Abdullah bin Ebi Umeyye ona hitaben şöyle dediler: "Ey Ebu Talib, Abdulmuttalib'in dinini mi terk edeceksin?" Allah'ın Elçisi ﷺ ona sürekli ısrar etti (teklifini kabul etmesi için), diğer yandan da Ebu Cehl ve Abdullah bin Ebi Umeyye'nin aynı sözleri tekrarlanıyordu; nihayet Ebu Talib son kararını verdi, Abdulmuttalib'in dininde sabit kaldı ve "Allah'tan başka ilah yoktur" sözünü söylemeyi reddetti. Bunun üzerine Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurdu:

Abu Jahl and ‘Abdullah bin Abi Omaiyah addressing him said: “Abu Talib, would you abandon the religion of ‘Abdul-Muttalib?” The Messenger of Allâh (Peace be upon him) constantly requested him (to accept his offer), and (on the other hand) was repeated the same statement (of Abu Jahl and ‘Abdullah bin Abi Omaiyah) — till Abu Talib gave his final decision and he stuck to the religion of ‘Abdul-Muttalib and refused to profess that there is no true god but Allâh. Upon this the Messenger of Allâh (Peace be upon him) remarked:

"Allah'a yemin ederim ki, bana bunu yasaklanana kadar sizin için sürekli bağışlanma dileyeceğim (Allah tarafından)."

• “By Allâh, I will persistently beg pardon for you till I am forbidden to do so (by Allâh)”.

Ardından Allah, Yüce ve Celîl, şu âyeti indirdi:

It was then that Allâh, the Magnificent and Glorious revealed this verse:

"Peygamber'in ve iman edenlerin, yakınları olsa bile, müşriklerin (Allah'a ortak koşan, putperest, Allah'ın birliğini inkâr eden kimselerin) cehennemlik olduklarının kendilerine açıkça anlaşılmasından sonra, onlar için bağışlanma dilemeleri uygun değildir." [9:113].

•v “It is not (proper) for the Prophet and those who believe to ask Allâh’s forgiveness for the Mushrikûn (polytheists, idolaters, pagans, disbelievers in the Oneness of Allâh) even though they be of kin, after it has become clear to them that they are the dwellers of the Fire (because they died in a state of disbelief).” [9:113].

Resulullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle denildi: Wait — I must follow the rules: the honorific written in words "(Peace be upon him)" should be replaced by ﷺ, not kept in words. Corrected: Resulullah'a ﷺ şöyle denildi:

And it was said to the Messenger of Allâh (Peace be upon him):

"Gerçekten sen [ey Muhammed (ﷺ)], sevdiğin kimseyi hidayete erdiremezsin." [28:56].

• “Verily! You [O Muhammad (Peace be upon him) ] guide not whom you like.” [28:56].

Şüphesiz Ebu Talib, Muhammed ﷺ'e çok bağlıydı. Kırk yıl boyunca Ebu Talib sadık bir dost oldu; çocukluğunun dayanağı, gençliğinin koruyucusu ve sonraki yaşamında âdeta bir savunma kalesiydi. Ebu Talib'in, peygamberliğine inanmadığı hâlde yeğeni için kendisini ve ailesini tehlikeye atması, onun karakterini eşsiz derecede soylu ve fedakâr kılmaktadır. Peygamber ﷺ, seksen yaşını aşmış amcasını hak dine girmesi için ikna etmeye elinden geleni yaptı; ancak Ebu Talib direndi, atalarının putperestliğinde ısrar etti ve bu yüzden tam bir başarıya ulaşılamadı. El-Abbas bin Abdulmuttalib rivayet etti: Peygamber ﷺ'e şöyle dedi: "Amcana (Ebu Talib'e) hiçbir faydan dokunmadı; oysa Allah'a yemin olsun ki, o seni korur ve senin uğrunda öfkelenirdi." Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: "O, sığ bir ateştedir; eğer benim sayemde olmasaydı, Cehennemin en dibinde olurdu."

It goes without saying that Abu Talib was very much attached to Muhammad (Peace be upon him) . For forty years, Abu Talib had been the faithful friend — the prop of his childhood, the guardian of his youth and in later life a very tower of defence. The sacrifices to which Abu Talib exposed himself and his family for the sake of his nephew, while yet incredulous of his mission, stamp his character as singularly noble and unselfish. The Prophet (Peace be upon him) did his best to persuade his octogenarian uncle to make profession of the true faith, but he remained obdurate and stuck to the paganism of his forefathers, and thus could not achieve complete success. Al-‘Abbas bin ‘Abdul-Muttalib narrated that he said to the Prophet (Peace be upon him) “You have not been of any avail to your uncle (Abu Talib) (though) by Allâh, he used to protect you and get angry on your behalf.” The Prophet (Peace be upon him) said: “He is in a shallow fire, and had it not been for me, he would have been at the bottom of the (Hell) Fire.”.

Ebu Said el-Hudri, Peygamber'in (ﷺ) amcasından bahsedildiğinde onun şöyle dediğini rivayet etmiştir: "Umarım şefaatim ona fayda verir ve topuklarına kadar yükselen sığ bir ateşe konulur."

Abu Sa‘id Al-Khudri narrated that he heard the Prophet (Peace be upon him) say, when the mention of his uncle was made, “I hope that my intercession may avail him, and he be placed in a shallow fire that rises up only to his heels.”

Peygamberimizin amcasının vefatından yalnızca iki ay sonra, Allâh'ın Resûlü ﷺ bir başka büyük kişisel kayba uğradı: Mü'minlerin Annesi, eşi Hz. Hatice, peygamberliğinin onuncu yılında Ramazan ayında, altmış beş yaşındayken vefat etti; Resûlullah ﷺ ise o sırada elli yaşındaydı. Hatice gerçekten de Allâh'ın Peygamber ﷺ için bir nimetiydi. Yirmi beş yıl boyunca hayatın zorluklarını ve sıkıntılarını onunla paylaştı; özellikle peygamberlik görevinin ilk on yılında. Onun ölümüne derinden üzüldü ve bir keresinde samimi ve içten bir duygu patlamasıyla şöyle cevap verdi:

Only two months after the death of his uncle, did the Messenger of Allâh (Peace be upon him) experience another great personal loss viz., the Mother of believers, his wife Khadijah passed away in Ramadan of the tenth year of his Prophethood, when she was sixty-five years old, and he was fifty. Khadijah was in fact a blessing of Allâh for the Prophet (Peace be upon him). She, for twenty-five years, shared with him the toils and trials of life, especially in the first ten years of his ministry of Prophethood. He deeply mourned over her death, and once he replied in an honest burst of tender emotions:

“Bana hiçbir kimse inanmadığında o bana inandı. İnsanlar beni yalanladığında o İslam'ı kabul etti. Bana yardım eden, destek olan kimse olmadığında, o hem bizzat kendisiyle hem de malıyla bana yardım etti ve beni teselli etti. Çocuklarım yalnızca ondan oldu.”

• “She believed in me when none else did. She embraced Islam when people disbelieved me. And she helped and comforted me in her person and wealth when there was none else to lend me a helping hand. I had children from her only.”.

Ebu Hureyre rivayet etmiştir: Cebrail, Allah'ın Resulü'ne ﷺ geldi ve şöyle dedi: "Ey Allah'ın Resulü ﷺ, işte Hatice, katkılı bir yemek ya da içecek kabıyla sana geliyor. Yanına geldiğinde, Rabbi'nden ona selam ver ve ona cennette, gürültü ve yorgunluğun bulunmadığı, incilerden bir saray müjdesi ver."

Abu Hurairah reported that Gabriel came to Allâh’s Messenger (Peace be upon him) and said: “Allâh’s Messenger, lo, Khadijah is coming to you with a vessel of seasoned food or drink. When she comes to you, offer her greetings from her Lord, and give her glad tidings of a palace of jewels in Paradise where there is no noise and no toil.”.

Bu iki acı olay kısa bir süre içinde meydana geldi ve onun kederini ve acısını büyük ölçüde artırdı. Mekkeliler artık işkence ve zulüm kampanyalarını açıkça ilan ettiler. Peygamber ﷺ onları doğru yola döndürme umudunu tamamen yitirdi ve bu yüzden destekleyici bir ortam arayarak Taif'e gitti. Ancak orada da hayal kırıklığına uğradı; memleketindeki sefil durumunu çok aşan, dayanılmaz işkence ve kötü muameleye maruz kaldı. Ashabı da eşit ölçüde tarif edilemez işkencelere ve katlanılmaz zulme uğradı; öyle ki en yakın dostu Ebu Bekir, baskıdan kurtulmak için Mekke'den kaçtı ve Bark el-Ğamad'da kendisiyle karşılaşan İbn ed-Dağına onu kaçış yolculuğunu tamamlamaktan vazgeçirip kendi himayesi altında geri getirmeseydi, Habeşistan'a (Etiyopya) gitmek istiyordu.

Hz. Hatice'nin vefatı Peygamber ﷺ'i yalnız bıraktı. Ona evlenmesi için Sevde'nin adı önerildi ve o da bunu kabul etti. Bu hanımefendi İslam uğrunda pek çok sıkıntı çekmişti. İslam'a ilk girenlerden biriydi ve kocasının İslam'ı kabul etmesi onun ikna etmesi sayesinde olmuştu. Habeşistan'a (Etiyopya) yapılan ikinci hicrette Sevde, kocası Es-Sekran bin Amr ile birlikte gitmişti. Kocası Mekke'ye dönüş yolunda vefat etti ve onu çok zor bir yoksulluk içinde bıraktı. Hatice'nin vefatından sonra Peygamber ﷺ'in evlendiği ilk kadın oydu. Birkaç yıl sonra, nöbetini Peygamber ﷺ ile birlikte geçirme hakkını, sevgili eşi Aişe'ye bağışladı.

The death of Khadijah left the Prophet (Peace be upon him) lonely. The name of Sawdah was suggested to him for marriage which he accepted. This lady had suffered many hardships for the sake of Islam. She was an early convert to the Islamic Faith and it was by her persuasion that her husband had embraced Islam. On the second emigration to Abyssinia (Ethiopia), Sawdah had accompanied her husband As-Sakran bin ‘Amr. He died on their way back to Makkah leaving her in a terrible state of destitution. She was the first woman for the Prophet (Peace be upon him) to marry after the death of Khadijah. Some years later she granted her turn with the Prophet (Peace be upon him) to her co-wife, ‘Aishah.