Zalimce karar verildikten sonra, Cebrail, Kureyş'in planını Muhammed ﷺ'e bildirmek ve Makke'den ayrılması için Rabbinin iznini vermek üzere indirildi. Ona hicret zamanını belirledi ve o gece her zamanki yatağında yatmamasını istedi. Öğle vakti Peygamber ﷺ, sahabisi Ebu Bekir'i ziyaret etti ve onunla hicret için gereken her şeyi düzenledi. Ebu Bekir, Peygamber ﷺ'in yüzü örtülü, o alışılmadık saatte kendisini ziyarete geldiğini görünce şaşırdı; ama kısa sürede Allah'ın emrinin geldiğini anladı ve birlikte hicret etmeyi teklif etti. Peygamber ﷺ de buna razı oldu. Makke'nin ileri gelenleri, şeytani planlarını uygulamak için gerekli hazırlıkları yapmak üzere on bir adam seçmişlerdi: Ebu Cehil, Hakem bin Ebi'l-As, Ukbe bin Ebi Muayt, Nadr bin Haris, Ümeyye bin Halef, Zem'a bin el-Esved, Tuayme bin Adiy, Ebu Leheb, Übey bin Halef, Nebih bin el-Haccac ve kardeşi Münbih bin el-Haccac. Hepsi tetikteydi. Gece ilerledikçe, Peygamber ﷺ'in evinin etrafına katiller yerleştirdiler. Böylece bütün gece nöbet tuttular, sabah erkenden evinden çıktığı anda onu öldürmek için bekliyorlardı; onun hâlâ yatağında yattığından emin olmak için zaman zaman kapıdaki bir delikten gözetliyorlardı. İslam'ın büyük düşmanı Ebu Cehil ise kibirle ve küstahça dolaşıyor, Muhammed'in sözlerini alay konusu yapıyor, çevresindekilere şöyle diyordu: "Muhammed, ona uyarsanız sizi Arapların ve Arap olmayanların yöneticileri kılacağını, ahirette ödülünüzün Ürdün'dekilere benzer cennetler olacağını iddia ediyor; yoksa sizi boğazlayacak ve öldükten sonra ateşte yakılacaksınız." Ebu Cehil, şeytani planının başarısından fazlasıyla emindi. Oysa göklerin ve yerin hükümranlığı elinde olan, her dilediğini yapan, yardım eden ve asla yenilemeyen Allah, Yüce'dir. Nitekim sonradan Peygamberine söylediği gibi davrandı:

When the iniquitous decision had been made, Gabriel was sent down to Muhammad (Peace be upon him) to reveal to him Quraish’s plot and give him his Lord’s Permission to leave Makkah. He fixed to him the time of migration and asked him not to sleep that night in his usual bed. At noon, the Prophet (Peace be upon him) went to see his Companion Abu Bakr and arranged with him everything for the intended migration. Abu Bakr was surprised to see the Prophet (Peace be upon him) masked coming to visit him at that unusual time, but he soon learned that Allâh’s Command had arrived, and he proposed that they should migrate together, to which the Prophet (Peace be upon him) gave his consent. To make the necessary preparations for the implementation of their devilish plan, the chiefs of Makkah had chosen eleven men: Abu Jahl, Hakam bin Abil Al-‘As, ‘Uqbah bin Abi Mu‘ait, An-Nadr bin Harith, Omaiyah bin Khalaf, Zama‘a bin Al-Aswad, Tu‘aima bin ‘Adi, Abu Lahab, Ubai bin Khalaf, Nabih bin Al-Hajjaj and his brother Munbih bin Al-Hajjaj. All were on the alert. As night advanced, they posted assassins around the Prophet’s house. Thus they kept vigil all night long, waiting to kill him the moment he left his house early in the morning, peeping now and then through a hole in the door to make sure that he was still lying in his bed. Abu Jahl, the great enemy of Islam, used to walk about haughtily and arrogantly jeering at Muhammad’s words, saying to the people around him: “Muhammad claims that if you follow him, he will appoint you rulers over the Arabs and non-Arabs and in the Hereafter your reward will be Gardens similar to those in Jordan, otherwise, he will slaughter you and after death you will be burnt in fire.” He was too confident of the success of his devilish plan. Allâh, the All-Mighty, however, in Whose Hands lie the sovereignty of the heavens and earth, does what He desires; He renders succour and can never be overpowered. He did exactly what He later said to His Prophet:

• “Hani inkâr edenler, seni hapsetmek, öldürmek ya da çıkarmak (yani Mekke'deki evinden) için sana karşı tuzak kurdukları zamanı (hatırla). Onlar tuzak kuruyorlardı, Allah da plan yapıyordu; Allah planlayanların en hayırlısıdır.” [8:30].

• “And (remember) when the disbelievers plotted against you [O Muhammad (Peace be upon him)] to imprison you, or to kill you, or to get you out (from your home, i.e. Makkah); they were plotting and Allâh too was planning, and Allâh is the Best of the planners.” [8:30].

O kritik anda Kureyş'in, Peygamberin evini sıkı bir şekilde kuşatmasına rağmen planları tamamen başarısız oldu. Peygamber ﷺ ve Ali evin içindeydi. Peygamber ﷺ, Ali'ye kendi yatağında uyumasını, yeşil hırkasına bürünmesini söyledi; ona Allah'ın koruması altında tam bir güvenlik vaat etti ve başına hiçbir kötülüğün gelmeyeceğini bildirdi. Ardından Peygamber ﷺ odadan çıktı, suikastçilerin üzerine bir avuç toprak attı ve Kur'an-ı Kerim'den ayetleri okuyarak aralarından sıyrılıp yoluna devam etti.

At that critical time the plans of Quraish utterly failed despite the tight siege they laid to the Prophet’s house, the Prophet (Peace be upon him) and ‘Ali were inside the house. The Prophet (Peace be upon him) told ‘Ali to sleep in his bed and cover himself with his green mantle and assured him full security under Allâh’s protection and told him that no harm would come to him. The Prophet (Peace be upon him) then came out of the room and cast a handful of dust at the assassins and managed to work his way through them reciting verses of the Noble Qur’ân:

“Onların önüne bir set, arkasına da bir set koyduk ve onları örttük; bu yüzden göremezler.” [36:9].

•“And We have put a barrier before them, and a barrier behind them, and We have covered them up, so that they cannot see.” [36:9].

Peygamber ﷺ doğruca Ebu Bekir'in evine gitti; Ebu Bekir de hemen ona eşlik etti ve ikisi güneye doğru yola çıkıp Sevr Dağı'nın yüksek zirvesine tırmandılar ve bir mağarada sığınmaya karar verdiler. Evi kuşatan suikastçılar, belirlenen anı bekliyorlardı; derken birisi gelip Peygamber ﷺ'in çoktan ayrılmış olduğunu haber verdi. Hemen içeri daldılar ve büyük bir şaşkınlıkla Peygamber ﷺ'in yatağında yatan kişinin Muhammed ﷺ değil, Ali olduğunu gördüler. Bu durum bütün şehirde bir çalkantıya yol açtı. Böylece Peygamber ﷺ, peygamberliğin on dördüncü yılında, Safer'in 27'sinde, yani M.S. 12/13 Eylül 622'de evinden ayrılmış oldu.

He proceeded direct to the house of Abu Bakr who, immediately accompanied him and both set out southwards, clambered up the lofty peak of Mountain Thawr, and decided to take refuge in a cave. The assassins who laid siege to the house were waiting for the zero hour when someone came and informed them that the Prophet (Peace be upon him) had already left. They rushed in and to their utter surprise, found that the person lying in the Prophet’s bed was ‘Ali not Muhammad (Peace be upon him). This created a stir in the whole town. The Prophet (Peace be upon him) had thus left his house on Safar 27th, the fourteenth year of Prophethood, i.e. 12/13 September 622 A.D.

Hz. Peygamber'in (ﷺ) Kureyş'in onu bulmak için bütün imkânlarını seferber edeceğini bilerek, müşriklere akıllıca bir oyun oynadı. Müşriklerin beklediği gibi Mekke'nin kuzeyindeki Medine yoluna gitmek yerine, Mekke'nin güneyinde, Yemen'e giden ve beklenmedik bir yol olan yolu tuttu. Sarp, kayalık bir dağa, Sevr adı verilen dağa ulaşana kadar beş mil yürüdü. Orada ayakkabıları yıpranmıştı; bazıları, arkasında iz bırakmamak için parmak uçlarında yürüdüğünü söyler. Ebu Bekir (Allah ondan razı olsun), onu dağın tepesindeki, adını dağdan alan Sevr Mağarası'na kadar sırtında taşıdı. Ebu Bekir önce mağarayı incelemek ve güvenli olduğundan emin olmak için içeri girdi, bütün delikleri elbisesinden kopardığı parçalarla kapattı, temizledi ve sonra Hz. Peygamber'den (ﷺ) içeri girmesini istedi. Hz. Peygamber (ﷺ) içeri girdi ve hemen başını Ebu Bekir'in dizine koydu ve uyudu. Birden Ebu Bekir'in ayağı zehirli bir böcek tarafından sokuldu. Acısı o kadar şiddetliydi ki gözyaşları Hz. Peygamber'in (ﷺ) yüzüne damladı. Hz. Peygamber (ﷺ) hemen tükürüğünü Ebu Bekir'in ayağına sürdü ve acı orada hemen geçti. Bu mağarada üç gece, Cuma, Cumartesi ve Pazar günleri kaldılar. Ebu Bekir'in oğlu Abdullah, akşamüstü onları ziyaret eder, geceyi orada geçirir, Mekke'deki son durumu onlara bildirir, sabahın erken saatlerinde ise her zamanki gibi Mekkelilerin arasına karışır ve gizli faaliyetlerine en ufak bir dikkat çekmezdi. Ebu Bekir'in efendisi Ebu Bekir'in sürüsünü güderken diğer Mekkeli çobanlarla birlikte olan Amir bin Füheyre ise her akşam birkaç keçiyle kimse fark etmeden mağaraya gider ve içerdekilere bol miktarda süt temin ederdi.

Knowing already that Quraish would mobilize all its potentials to find him, he played a clever trick on them and instead of taking the road to Madinah in north side of Makkah as the polythiest would expect, he walked along a road least expected lying south of Makkah and leading to Yemen. He walked for 5 miles until he reached a rough rocky mountain called Thawr. There his shoes were worn out, some said he used to walk tiptoe in order not to leave a trail behind him. Abu Bakr (May Allah be pleased with him) carried him up the mountain to a cave called after the name of the mountain, Cave Thawr. Abu Bakr first entered to explore the cave and be sure that it was safe, closed all holes with pieces torn off from his clothes, cleaned it and then asked the Prophet (Peace be upon him) to step in. The Prophet (Peace be upon him) went in and immediately laid his head in Abu Bakr’s lap and fell asleep. Suddenly Abu Bakr’s foot was stung by a poisonous insect. It hurt so much that his tears fell on the Prophet’s face. The Prophet (Peace be upon him) immediately applied his saliva on Abu Bakr’s foot and the pain went off on the spot. They confined themselves to this cave for three nights, Friday, Saturday and Sunday. ‘Abdullah, the son of Abu Bakr would go to see them after dusk, stay the night there, apprise them of the latest situation in Makkah, and then leave in the early morning to mix with the Makkans as usual and not to draw the least attention to his clandestine activities. ‘Amir bin Fuhairah, while in the company of other shepherds of Makkah tending his master Abu Bakr’s flock, used to stole away unobserved every evening with a few goats to the cave and furnished its inmates with a plentiful supply of milk.

Kureyş ise iki arkadaşın kaçtığı haberi doğrulandığında oldukça şaşkına dönmüş ve öfkelenmişti. ‘Ali'yi Kâbe'ye götürdüler, acımasızca dövdüler ve bir saat boyunca orada tuttular; iki “kaçak”ın kayboluşunun sırrını açığa vurdurmak için umutsuzca uğraştılar, ancak bir sonuç alamadılar. Bunun ardından Ebu Bekir'in kızı Esma'nın yanına gittiler, fakat burada da girişimleri boşa çıktı. Kapısında dururken Ebu Cehil kızı öyle şiddetle tokatladı ki küpesi koptu.

Quraish, on the other hand, were quite baffled and exasperated when the news of the escape of the two companions was confirmed. They brought ‘Ali to Al-Ka‘bah, beat him brutally and confined him there for an hour attempting desperately to make him divulge the secret of the disappearance of the two ‘fugitives’, but to no avail. They then went to see Asma’, Abu Bakr’s daughter, but here also their attempts went in vain. While at her door Abu Jahl slapped the girl so severely that her earring broke up.

Mekke'nin ileri gelenleri, geleceğe dönük ne yapılacağını belirlemek ve iki adamı yakalamaya yardımcı olabilecek tüm alanları araştırmak üzere acil bir toplantı düzenledi. Mekke'den çıkan tüm yolları kapatmaya ve olası tüm çıkış noktalarında ağır silahlı gözetleme uygulamaya karar verdiler. Her birinin başına 100 deve ödülü konuldu. Atlılar, piyadeler ve iz sürücüler ülkeyi karış karış aradı. Bir keresinde, Peygamber ﷺ ile Ebu Bekir'in saklandığı mağaranın ağzına bile geldiler. Düşmanı çok yakından gören Ebu Bekir, Peygamber ﷺ'e fısıldadı: "Ya yarıktan bakıp bizi fark ederlerse?" Peygamber ﷺ, Tanrı'dan ilham alan sükûnetiyle şöyle cevap verdi: "Sus Ebu Bekir! Üçüncüsü Allah olan bu iki kişi hakkında ne düşünüyorsun?" Bu gerçekten ilahi bir mucizeydi; takipçiler mağaraya yalnızca birkaç adım uzaklıktaydı.

The notables of Makkah convened an emergency session to determine the future course of action and explore all areas that could help arrest the two men. They decided to block all avenues leading out of Makkah and imposed heavy armed surveillance over all potential exits. A price of 100 camels was set upon the head of each one. Horsemen, infantry and tracers of tracks scoured the country. Once they even reached the mouth of the cave where the Prophet (Peace be upon him) and Abu Bakr were hiding. When he saw the enemy at a very close distance, Abu Bakr whispered to the Prophet (Peace be upon him): “What, if they were to look through the crevice and detect us?” The Prophet (Peace be upon him) in his God-inspired calm replied; • “Silence Abu Bakr! What do you think of those two with whom the Third is Allâh.” It was really a Divine miracle, the chasers were only a few steps from the cave.

Üç gün boyunca Muhammed (Peace be upon him) ve Ebu Bekir mağarada kaldılar ve Kureyş onları yakalamak için çılgınca çabalarını sürdürdü. Henüz İslam'ı kabul etmemiş olmakla birlikte Ebu Bekir'in güvendiği ve rehber olarak tuttuğu Abdullah bin Uraykıt adında biri, plana uygun olarak üç gece sonra Ebu Bekir'in iki devesini de yanında getirerek mağaraya ulaştı. Onun haberi, bu asil "kaçakların" aramanın gevşediğinden emin olmalarını sağladı. Yola çıkma fırsatı gelmişti. Bunun üzerine Ebu Bekir, Peygamber'e (ﷺ) binmesi için o çevik hayvanı teklif etti. Peygamber (ﷺ), bedelini ödemesi şartıyla kabul etti. Ebu Bekir'in kızı Esma'nın getirdiği yiyecek erzakını yanlarına aldılar; Esma bunu kuşağını ikiye yırtarak bir bohçaya bağlamıştı, bu yüzden kendisine "iki kuşaklı Esma" lakabı verildi. Peygamber (ﷺ), Ebu Bekir ve Amir bin Füheyre yola çıktı; rehberleri Abdullah bin Uraykıt onları sahil yolu boyunca neredeyse hiç kullanılmamış patikalardan götürdü. Bu, Hicri 1. yılın Rebiü'l-Evvel ayında, yani Miladi 622 Eylül'ünde oldu. Küçük kervan, Kuba'ya giden yolda birçok köyden geçti. Bu bağlamda, yorucu yolculuklarında yaşanan bazı ilginç olayları anlatmak yerinde olur:

For three days Muhammad (Peace be upon him) and Abu Bakr lived in the cave and Quraish continued their frantic efforts to get hold of them. Someone called ‘Abdullah bin Uraiquit, who had as yet not embraced Islam, but was trusted by Abu Bakr, and had been hired by him as a guide, reached the cave after three nights according to a plan bringing with him Abu Bakr’s two camels. His report satisfied the noble ‘fugitives’ that the search had slackened. The opportunity to depart was come. Here Abu Bakr offered the Prophet (Peace be upon him) the swift animal to ride on. The latter agreed provided that he would pay its price. They took with them the food provisions that Asma’, daughter of Abu Bakr, brought and tied in a bundle of her waistband, after tearing it into two parts, hence the appellation attached to her: “Asma’ of the two waistbands.” The Prophet (Peace be upon him), Abu Bakr and ‘Amir bin Fuhairah departed, and their guide ‘Abdullah bin Uraiquit led them on hardly ever trodden ways along the coastal route. That was in Rabi‘ Al-Awwal, 1st year A.H., i.e. September 622 A.D. The little caravan travelled through many villages on their way to Quba’. In this context, it is relevant to introduce some interesting incidents that featured their wearying journey:

3. Kureyş, daha önce de belirttiğimiz gibi, Muhammed'i (ﷺ) yakalayana yüz deve ödül vereceğini ilan etmişti. Bu, birçok kişiyi şansını denemeye teşvik etmişti. Ödülü kazanmak için Peygamber'i (ﷺ) ve arkadaşını gözetleyenler arasında Malik oğlu Süraka da vardı. Dört kişilik bir grubun belli bir yol üzerinde görüldüğü haberini alan Süraka, ödülü yalnız kendisinin kazanması için bunları gizlice takip etmeye karar verdi. Hızlı bir ata binip onları büyük bir hızla kovalamaya başladı. Yolda at tökezledi ve Süraka yere düştü. Arapların böyle durumlarda yaptığı gibi, takibe devam edip etmeyeceğini anlamak için kura çekti, ama alametlerin uygun olmadığını gördü. Ancak maddi servet tutkusu onu tamamen kör etti ve takibe yeniden başladı. Bir kez daha aynı akıbete uğradı, ama bunu umursamadı. Yine eyerine atlayıp, Peygamber'e (ﷺ) oldukça yaklaşana kadar boyun eğdirilemez bir hızla at koşturdu. Ebu Bekir'in kalbi çalkalandı ve sürekli geriye bakıyordu; Peygamber (ﷺ) ise sarsılmaz bir şekilde duruyor ve Kur'ân'dan ayetleri okumaya devam ediyordu.

3. Quraish, as we have already mentioned, had declared that whoever would seize Muhammad (Peace be upon him) would receive a hundred camels as reward. This had spurred many persons to try their luck. Among those who were on the lookout for the Prophet (Peace be upon him) and his companion in order to win the reward was Suraqah, the son of Malik. He, on receiving information that a party of four, had been spotted on a certain route, decided to pursue it secretly so that he alone should be the winner of the reward. He mounted a swift horse and went in hot pursuit of them. On the way the horse stumbled and he fell on the ground. On drawing a lot so as to divine whether he should continue the chase or not, as the Arabs used to do in such circumstances, he found the omens unpropitious. But the lust for material wealth blinded him altogether and he resumed the chase. Once more he met with the same fate but paid no heed to it. Again he jumped onto the saddle and galloped at a break-neck speed till he came quite close to the Prophet (Peace be upon him). Abu Bakr’s heart agitated and he kept looking back while the Prophet (Peace be upon him) remained steadfast and continued reciting verses of the Qur’ân.

Suraka'nın atının defalarca tökezlemesi ve kendisinin de yere düşmesi, onu içinde bulunduğu duruma uyandırdı; Peygamber'e (ﷺ) karşı tasarladığı kötü niyetin, Allah'ın bunu engellemek için verdiği sürekli bir uyarı olduğunu anladı. Tövbekâr bir kalple yolculuk eden kafileye yaklaştı ve Peygamber'den (ﷺ) büyük bir tevazuyla bağışlanma diledi. Peygamber'e (ﷺ) ve arkadaşına hitaben şöyle dedi: "Kavminiz (Kureyşliler), sizi yakalayana cömert bir ödül vaat etti." Ayrıca kendilerine azık teklif ettiğini, ancak onların bu teklifi reddettiklerini ekledi. Yalnızca, yollarını örtmelerini ve müşriklerin saklandıkları yeri görmelerini engellemesini istediler. Bunun üzerine Peygamber (ﷺ) onu bağışladı ve bunu, 'Âmir bin Fühayre'nin bir parşömen parçasına yazdığı bir belgeyle teyit etti. Suraka hızla Mekke'ye geri döndü ve Muhammed'i (ﷺ) ve onun soylu arkadaşlarını takip edenlerin girişimlerini boşa çıkarmaya çalıştı. Yemin ederek düşman olan kişi, samimi bir mümin hâline geldi.

Pazartesi günü, Rebiü'l-Evvel'in 8'inde, peygamberliğin on dördüncü yılında, yani M.S. 622 yılının 23 Eylül'ünde, Allah'ın Elçisi ﷺ Kuba'ya ulaştı.

On Monday, 8th Rabi‘ Al-Awwal, the fourteenth year of Prophethood, i.e. September 23rd. 622, the Messenger of Allâh arrived at Quba’.

Muhammed'in geldiğine dair haberler yayılmaya başlayınca Medine'nin dışından kalabalıklar akın etti. Her sabah gelip onun görünmesini dört gözle bekliyorlardı; öğle güneşinin dayanılmaz sıcağı onları geri dönmeye zorlayana kadar bekliyorlardı. Bir gün her zamanki gibi yine çıkmışlardı ve uzun bir bekleyiş ile gözetlemenin ardından şehre dönmek üzereydiler; tam o sırada bir Yahudi, beyaz elbiseli üç yolcunun Medine'ye doğru ilerlediğini gördü ve bir tepenin üstünden bağırdı: "Ey Arabistan halkı! Dedeniz geldi! Büyük bir hasretle beklediğiniz kişi geldi!" Müslümanlar, (onu korumak için) silahlarını kuşanarak hemen koşup gittiler. Sevinç haberi kısa sürede şehre yayıldı ve insanlar soylu misafirlerini karşılamak için ileri yürüdüler.

As soon as the news of Muhammad’s arrival began to spread, crowds came flocking out of Madinah . They would come every morning and wait eagerly for his appearance until forced by the unbearable heat of the midday sun to return. One day they had gone as usual, and after a long wait and watch they retired to the city when a Jew, catching a glimpse of three travellers clad in white winding their way to Madinah , shouted from the top of a hillock: “O you people of Arabia! Your grandfather has come! He, whom you have been eagerly waiting for, has come!” The Muslims immediately rushed holding their weapons, (to defend him). The joyful news soon spread through the city and people marched forward to greet their noble guest.

İbn Kayyim şöyle demiştir: "Benî Amr bin Avf oğulları arasında 'Allâhu Ekber' (Allah en büyüktür) sesleri yankılandı. Muhammed ﷺ'in sevinci de buna paralel olarak arttı, ancak nadir bulunan bir zamanlama ve uygunluk duygusuyla durdu. Üzerine huzur indi ve vahiy indirildi:"

Ibn Al-Qayyim said: “The shouts of ‘Allâhu Akbar’ (Allâh is Great) resounded in Banu ‘Amr bin ‘Auf. Muhammad’s (Peace be upon him) elation correspondingly increased, but with rare sense of timing and propriety, called a halt. Serenity enveloped him and the ٌevelation was sent down:

• “… Şüphesiz Allah onun Mevlâsıdır (Rabbi, Efendisi veya Koruyucusudur), Cebrail ve mü'minlerin salihleri de; bunların ardından melekler de yardımcılarıdır.” [66:4].

• “... then verily, Allâh is his Maula (Lord, Master or Protector), and Gabriel, and the righteous among the believers, - and furthermore, the angels - are his helpers.” [66:4].

Medine dönemi üç aşamaya ayrılabilir:

The Madinese era could be divided into three phases:

1. Birinci dönem, çok fazla sıkıntı ve ihtilafla, içeriden gelen çok sayıda engelle; yükselmekte olan imanı tamamen yok etmeyi hedefleyen dıştan gelen düşmanca bir dalga ile karakterize edildi. Bu dönem, Hicri 6 yılı Zilkade ayında gerçekleşen Hudeybiye Barış Antlaşması ile sona erdi.

1. The first phase was characterized by too much trouble and discord, and too many obstacles from within coupled by a hostile wave from without aiming at total extermination of the rising faith. It ended with Al-Hudaibiyah Peace Treaty in Dhul Qa‘da 6 A.H.

2. İkinci dönem, putperest liderlikle bir ateşkesle öne çıktı ve Hicri 8 yılı Ramazan ayında Mekke'nin fethiyle sona erdi. Bu dönemde ayrıca Peygamber ﷺ, Arabistan dışındaki krallara İslam'ın safına girmeleri için davette bulundu.

2. The second phase featured a truce with the pagan leadership and ended in the conquest of Makkah in Ramadan 8 A.H. It also witnessed the Prophet (Peace be upon him) inviting kings beyond Arabia to enter the fold of Islam.

3. Üçüncü aşamada insanlar toplu halde İslam'a girmeye başladı. Kabileler ve diğer topluluklar, Peygamber ﷺ'e bağlılık yemini etmek için Medine'ye geldiler. Bu dönem, Hicri 11 yılı Rebiü'l-evvel ayında Peygamber ﷺ'in vefatıyla sona erdi.

3. In the third phase, people came to embrace Islam in hosts. Tribes and other folks arrived in Madinah to pay homage to the Prophet (Peace be upon him). It ended at the death of the Prophet (Peace be upon him) in Rabi‘ Al-Awwal 11 A.H.