Dört olay, dört haftadan kısa bir süre içinde yaşandı: Hamza'nın İslam'a girişi, Ömer'in İslam'a girişi, Muhammed'in (Peace be upon him) herhangi bir uzlaşmayı kabul etmeyi reddetmesi ve ardından Benî Muttalib ile Benî Haşim arasında, Muhammed'i (Peace be upon him) korumak ve ona yönelik her türlü hain suikast girişimine karşı kalkan olmak amacıyla yapılan anlaşma. Müşrikler şaşkındı ve kendilerine ait tüm yaşam geleneklerini paramparça etmekte görünen bu inatçı ve amansız engelden kurtulmak için hangi yolu izleyeceklerini bilemiyorlardı. Muhammed'i (Peace be upon him) öldürmeleri hâlinde Mekke vadilerinde kanın bol bol akacağını ve kendilerinin kesinlikle yok edileceğini zaten biliyorlardı. Bu korkunç ihtimali göz önünde bulundurarak, istemeye istemeye, cinayet anlamına gelmeyecek başka bir kötü yola başvurdular.

Four events of special significance occurred within less than four weeks — the conversion of Hamzah, the conversion of ‘Umar, Muhammad’s (Peace be upon him) refusal to negotiate any sort of compromise and then the pact drawn up between Banu Muttalib and Banu Hashim to immunize Muhammad (Peace be upon him) and shield him against any treacherous attempt to kill him. The polytheists were baffled and at a loss as to what course they would follow to rid themselves of this obstinate and relentless obstacle that had appeared to shatter to pieces their whole tradition of life. They had already been aware that if they killed Muhammad (Peace be upon him) theblood would surely flow profusely in the valleys of Makkah and they would certainly be exterminated. Taking this dreadful prospect into consideration, they grudgingly resorted to a different iniquitous course that would not imply murder.

Mekke'nin müşrikleri Vadi el-Muhassab adlı bir yerde toplandılar ve hem Benî Haşim'e hem de Benî el-Muttalib'e karşı bir ittifak kurdular. Onlarla ticari alışveriş yapmamaya ve evlilik ilişkisi kurmamaya karar verdiler. Peygamber ﷺ ve onun destekçileriyle sosyal ilişkiler, ziyaretler ve hatta sözlü temaslar, Peygamber ﷺ onlara öldürülmek üzere teslim edilene kadar kesilecekti. Benî Haşim'e karşı acımasız önlemler öngören bu bildirinin maddeleri, bir müşrik olan Bağîd bin Âmir bin Haşim tarafından yazıya geçirildi ve ardından Kâbe'ye asıldı. Peygamber ﷺ, Bağîd'e karşı Allah'ın lanetini diledi; bunun ardından Bağîd'in eli felç oldu.

The pagans of Makkah held a meeting in a place called Wadi Al-Muhassab, and formed a confederation hostile to both Bani Hashim and Bani Al-Muttalib. They decided not to have any business dealings with them nor any sort of inter-marriage. Social relations, visits and even verbal contacts with Muhammad (Peace be upon him) and his supporters would discontinue until the Prophet (Peace be upon him) was given up to them to be killed. The articles of their proclamation, which had provided for merciless measures against Bani Hashim, were committed to writing by an idolater, Bagheed bin ‘Amir bin Hashim and then suspended in Al-Ka‘bah. The Prophet (Peace be upon him) invoked Allâh’s imprecations upon Bagheed, whose hand was later paralysed.

Ebu Talib olgunlukla ve sessizce durumu değerlendirdi ve Mekke'nin doğu eteklerindeki bir vadiye çekilmeye karar verdi. Onu izleyen Benî Haşim ve Benî'l-Muttalib, Muhammed'in peygamberliğinin yedinci yılının Muharrem ayının başından onuncu yılına kadar, yani üç yıllık bir süre boyunca, dar bir geçitte (Şi'bu Ebi Talib) kapatılmış oldular. Bu, boğucu bir kuşatmaydı. Yiyecek tedariki neredeyse tamamen kesilmişti ve tecrit altındaki insanlar büyük zorluklarla karşılaştı. Müşrikler, Şi'b'deki insanlara ulaşmasın diye Mekke'ye giren her türlü yiyecek malzemesini satın alıyorlardı; Şi'b'dekiler o kadar bitkin düşmüşlerdi ki ağaç yapraklarını ve hayvan derilerini yemek zorunda kalıyorlardı. Açlık çeken küçük çocukların çığlıkları açıkça duyulurdu. Yalnızca birkaç seferinde, merhametli bazı Mekkeliler tarafından az miktarda yiyecek gizlice oraya ulaştırılabildi. Geleneksel olarak savaşların durduğu "haram aylarda" ise tecrit altındakiler hapsedildikleri yerden çıkıp Mekke dışından gelen yiyecekleri satın alabiliyorlardı. Ancak bu durumda bile yiyecekler haksız bir şekilde aşırı fiyatlandırılıyordu, bu yüzden onların mali durumu bu yiyeceklere ulaşmaya yetmiyordu.

Abu Talib wisely and quietly took stock of the situation and decided to withdraw to a valley on the eastern outskirts of Makkah. Banu Hashim and Banu Al-Muttalib, who followed suit, were thus confined within a narrow pass (Shi‘b of Abu Talib), from the beginning of Muharram, the seventh year of Muhammad’s mission till the tenth year, viz., a period of three years. It was a stifling siege. The supply of food was almost stopped and the people in confinement faced great hardships. The idolaters used to buy whatever food commodities entered Makkah lest they should leak to the people in Ash-Shi‘b, who were so overstrained that they had to eat leaves of trees and skins of animals. Cries of little children suffering from hunger used to be heard clearly. Nothing to eat reached them except, on few occasions, some meagre quantities of food were smuggled by some compassionate Makkans. During ‘the prohibited months’ — when hostilities traditionally ceased, they would leave their confinement and buy food coming from outside Makkah. Even then, the food stuff was unjustly overpriced so that their financial situation would fall short of finding access to it.