Allah'ın Elçisi (ﷺ), hapsedildiği yerden çıkıp her zamanki gibi İslam'ı tebliğ etmeye devam etti. Kureyş de aynı şekilde boykotu kaldırdı, ancak Müslümanlara yönelik zulüm ve baskılarını sürdürdü. Seksenli yaşlarda olan ileri gelen Ebu Talib ise yeğenini korumaya hâlâ büyük özen gösteriyordu; ancak o sıralarda yaşanan büyük olaylar ve sürekli acılar yüzünden bazı halsizlik nöbetleri geçirmeye başlamıştı. İnsanlık dışı boykottan galip çıkar çıkmaz, kalıcı bir hastalığa ve bedensel bitkinliğe yakalandı. Mekke'nin putperestleri bu ciddi durumu görünce, Ebu Talib gibi ana destekleri kaybettikten sonra Peygamber'e (ﷺ) karşı saldırgan bir tavır takınmaları hâlinde diğer Arapların kendilerine yöneltebileceği utanç lekesinden korktular. Bu yüzden Peygamber (ﷺ) ile bir kez daha görüşüp daha önce esirgedikleri bazı tavizleri sunmaya karar verdiler. Bunun üzerine Ebu Talib'le görüşüp meseleyi konuşmak üzere temsilciler gönderdiler. İbn İshak ve başkaları şöyle rivayet etmiştir: "Ebu Talib ağır bir hastalığa yakalanınca Kureyş halkı durumu görüşmeye başladı; Ömer ve Hamza'nın Müslüman olması ile Muhammed'in (ﷺ) Kureyş'in bütün kabileleri arasında yarattığı büyük heyecan gibi o dönemi karakterize eden başlıca gelişmeleri gözden geçirdiler. Ardından Ebu Talib ölmeden önce onunla görüşmenin ve yeğenini tartışmalı noktalarda bir uzlaşmaya yanaşması için baskı yapmanın şart olduğuna karar verdiler. Diğer Arapların kendilerini fırsatçılıkla suçlamasından korkuyorlardı."

The Messenger of Allâh (Peace be upon him) left his confinement and went on preaching his Faith as usual. Quraish, likewise, repealed the boycott but went on in their atrocities and oppression on the Muslims. Abu Talib, the octogenarian notable, was still keen on shielding his nephew but by that time, and on account of the series of tremendous events and continual pains, he began to develop certain fits of weakness. No sooner had he emerged victorious from the inhuman boycott, than he was caught in a persistent illness and physical enervation. The polytheists of Makkah, seeing this serious situation and fearing that the stain of infamy that the other Arabs could attribute to them in case they took any aggressive action against the Prophet (Peace be upon him) after he had lost his main support, Abu Talib, took a decision to negotiate with the Prophet (Peace be upon him) once more and submit some concessions withheld previously. They then delegated some representatives to see Abu Talib and discuss the issue with him. Ibn Ishaq and others related: “When a serious illness caught Abu Talib, the people of Quraish began to deliberate on the situation and reviewed the main features that characterized that period and which included the conversion of ‘Umar and Hamzah to Islam, coupled with the tremendous stir that Muhammad (Peace be upon him) had created amongst all the tribes of Quraish. They then deemed it imperative to see Abu Talib before he died to pressure his nephew to negotiate a compromise on the various disputed points. They were afraid that the other Arabs might attribute to them the charge of opportunism.”.

Kureyş heyeti, ‘Utbe bin Rabi‘a, Şeybe bin Rabi‘a, Ebu Cehil bin Hişam, Ümeyye bin Halef ve Ebu Süfyan bin Harb gibi ileri gelenleri de içinde olmak üzere yirmi beş kişiden oluşuyordu. Önce ona saygılarını sundular ve aralarındaki kişiliğine ve konumuna duydukları yüksek takdiri teyit ettiler. Ardından, uygulamak istediklerini iddia ettikleri yeni bir karşılıklı verme-alma politikasına geçtiler. Görüşlerini desteklemek için, onun da aynısını yapması halinde onun dinine müdahale etmekten kaçınacaklarını ileri sürdüler.

The delegation of Quraish comprised 25 men including notables like ‘Utbah bin Rabi‘a, Shaibah bin Rabi‘a, Abu Jahl bin Hisham, Omaiyah bin Khalaf, Abu Sufyan bin Harb. They first paid tribute to him and confirmed their high esteem of his person and position among them. They then shifted to the newgive-and-take policy that they claimed they wanted to follow. To substantiate their argument they alleged that they would refrain from intervening in his religion if he did the same.

Ebû Tâlib yeğenini çağırdı ve onlarla yaptığı görüşmenin ayrıntılarını ona anlattı, şöyle dedi: "Peki yeğenim, işte kavminin ileri gelenleri. Karşılıklı tavizler ve barış içinde bir arada yaşama politikası sunmak için bu görüşmeyi önerdiler." Allah'ın Elçisi ﷺ onlara dönerek şöyle buyurdu:

Abu Talib summoned his nephew and apprised him of the minutes of his meeting with them, and said: “Well, my nephew, here are the celebrities of your people. They have proposed this meeting to submit a policy of mutual concessions and peaceful coexistence.” The Messenger of Allâh (Peace be upon him) turned to them saying:

“Size, Arapların ve Arap olmayanların hepsi üzerinde egemenlik kazanmanızı sağlayacak bir yolu göstereceğim.” Başka bir rivayette Peygamber ﷺ, Ebu Talib'e şu sözlerle hitap etti: “Ey amca! Onları neden daha iyi bir şeye çağırmıyorsun?” Ebu Talib ona sordu: “Onları neye çağırıyorsun?” Peygamber ﷺ şöyle cevap verdi: “Onları, Arapların ve Arap olmayanların hepsi üzerinde hükümranlığa ulaşmalarını sağlayacak bir Mesaja sımsıkı bağlanmaya çağırıyorum.” İbn İshak'ın rivayetine göre ise: “Bu, sizi Arapların ve Arap olmayanların hepsi üzerinde üstünlük sahibi yapacak tek bir sözdür.” Mekkeli heyet büyük bir şaşkınlığa uğradı ve bunun kendilerine bu kadar fayda sağlayacak ne tür bir söz olabileceğini merak etmeye başladı. Ebu Cehil sordu: “O söz nedir? Babanın hakkı için yemin ederim ki, dileğini mutlaka yerine getireceğiz, üstelik bunun on katını da vereceğiz.” Peygamber ﷺ dedi ki: “Allah'tan başka ilah olmadığına şahitlik etmenizi ve Allah'tan başka tanrılara duyduğunuz her türlü ibadetten vazgeçmenizi istiyorum.” Onlar hemen alay ederek ellerini çırptılar ve “Bütün tanrıları tek bir Tanrı'da nasıl toplamamızı bekliyorsun? Bu gerçekten inanılmaz bir şey” dediler. Ayrılırken birbirlerine şöyle dediler: “Vallahi bu adam [Muhammed ﷺ] asla vazgeçmeyecek ve hiçbir taviz vermeyecek. Atalarımızın dinine sımsıkı sarılalım; Allah da zamanı gelince aramızdaki anlaşmazlığa hükmedecek.” Bu olayla ilgili olarak Allah şu ayetleri indirdi:

• “I will guide you to the means by which you will gain sovereignty over both the Arabs and non-Arabs.” In another version, the Prophet (Peace be upon him) addressed Abu Talib in the following words: “O uncle! Why don’t you call them unto something better?” Abu Talib asked him, “What is it that you invite them to?” The Prophet (Peace be upon him) replied, “I invite them to hold fast to a Message that is bound to give them access to kingship over the Arabs and non-Arabs.” According to Ibn Ishaq’s version, “It is just one word that will give you supremacy over the Arabs and non-Arabs.” The Makkan deputies were taken by incredible surprise and began to wonder what sort of word was that which would benefit them to that extent. Abu Jahl asked, “What is that word? I swear by your father that we will surely grant you your wish followed by ten times as much.” He said, “I want you to testify that there is no god worthy to be worshipped but Allâh, and then divest yourselves of any sort of worship you harbour for any deities other than Allâh.” They immediately clapped their hands in ridicule, and said “How can you expect us to combine all the deities in one God. It is really something incredible.” On their way out leaving, they said to one another, “By god this man [Muhammad (Peace be upon him)] will never relent, nor will he offer any concessions. Let us hold fast to the religion of our forefathers, and Allâ h will in due course adjudicate and settle the dispute between us and him.” As regards this incident, Allâh revealed the following verses: