Medine'deki Müslümanlar esasen iki gruptan oluşuyordu: Birinci grup, evlerinde, topraklarında ve mallarında yerleşmiş, tam bir huzur içinde yaşayan kişilerdi; ancak aralarında fitne tohumları derinlerde yatıyor ve sürekli bir düşmanlık bir türlü sona ermiyordu. Bunlar Ensar'dı (Yardımcılar). İkinci grup ise Muhacirler'di; evsiz, işsiz ve parasızdılar. Sayıları az değildi, aksine Peygamber ﷺ onlara Medine'ye hicret etmeleri için izin verdikten sonra her geçen gün artıyordu. Asıl ekonomik yapısı pek müreffeh olmayan Medine'de dengesizlik belirtileri ortaya çıkmaya başlamıştı; İslam karşıtı grupların uyguladığı ekonomik ambargo bu durumu daha da ağırlaştırdı, ithalat azaldı ve yaşam koşulları kötüleşti.

The Muslims in Madinah consisted virtually of two parties: The first one already settled down in their abode, land and wealth, fully at ease, but seeds of discord amongst them were deeply seated and chronic enmity continually evoked; they were Al-Ansar (the Helpers). The second party were Al-Muhajirun (the Emigrants), homeless, jobless and penniless. Their number was not small, on the contrary, it was increasing day by day after the Prophet (Peace be upon him) had given them the green light to leave for Madinah whose economic structure, originally not that prosperous one, began to show signs of imbalance aggravated by the economic boycott that the anti-Islamic groups imposed and consequently imports diminished and living conditions worsened.

2. Medine'deki saf müşrikler, Peygamber ﷺ'in karşılaşmak zorunda olduğu ikinci kesimi oluşturuyordu. Bu insanların Müslümanlar üzerinde hiçbir denetimi yoktu. Bunların bir kısmı Müslümanlara karşı hiçbir kin beslemiyordu; aksine atalarının dini uygulamalarından kuşku duyuyor ve İslam'a karşı çekingen bir eğilim geliştiriyordu. Kısa süre sonra bu kişiler yeni dini benimsedi ve Allah'a gerçekten bağlandı. Ancak bir başka kısmı Peygamber ﷺ'e ve onun ashabına karşı kötü niyetler besliyordu, fakat onlara açıkça karşı koyacak kadar korkaktı. Bu nedenle, İslam'ın elverişli koşulları altında, dostluk ve samimiyet taklidi yapmak zorunda kalıyorlardı. İki kabile arasındaki Buas Savaşı'nın ardından Hazrec ve Evs kabilelerinin reisliği neredeyse kendisine verilecek olan Abdullah bin Übey, bu münafıklar grubunun başında geliyordu. Peygamber ﷺ'in gelişi ve İslam'ın yeni ruhunun güçlü biçimde yükselmesi bu eğilimi boşa çıkardı ve fikir kısa sürede unutuldu. Kendisinin ve yandaşlarının beklediği geçici imtiyazları elinden almaya gelen başka birini, Muhammed ﷺ'i görünce memnun olamadı ve ağır basan nedenlerle İslam'a bağlılık gösterdi; ama kalbinde kök salmış korkunç bir inkâr taşıyordu. Ayrıca bazı olayları ve zayıf kalpli yeni Müslümanları, gerçek müminlere karşı kötü niyetli planlar kurmak için kullanıyordu.

2. The purely Madinese polytheists constituted the second sector with whom the Prophet (Peace be upon him) had to deal. Those people had no control at all over the Muslim. Some of them nursed no grudge against the Muslims, but were rather skeptical of their ancestors’ religious practices, and developed tentative inclination towards Islam and before long they embraced the new faith and were truly devoted to Allâh. However, some others harboured evil intentions against the Prophet (Peace be upon him) and his followers but were too cowardly to resist them publicly, they were rather, under those Islamically favourable conditions, obliged to fake amicability and friendliness. ‘Abdullah bin Ubai, who had almost been given presidency over Al-Khazraj and Al-Aws tribes in the wake of Bu‘ath War between the two tribes, came at the head of that group of hypocrites. The Prophet’s advent and the vigorous rise of the new spirit of Islam foiled that orientation and the idea soon went into oblivion. He, seeing another one, Muhammad (Peace be upon him), coming to deprive him and his agents of the prospective temporal privileges, could not be pleased, and for overriding reasons he showed pretension to Islam but with horrible disbelief deeply-rooted in his heart. He also used to exploit some events and weak-hearted new converts in scheming malevolently against the true believers.

3. Hz. Musa'nın ümmeti olan Yahudiler (İbraniler), Bizans ve Asur zulüm kampanyaları sonucunda Suriye'den Hicaz'a göç etmişti ve Medine'deki nüfus sahnesinde mevcut olan üçüncü kategoriyi oluşturuyorlardı. Yeni yurtlarında giyim, dil ve yaşam tarzı bakımından Arap kimliğini benimsediler ve yerli Arablarla evlilik örnekleri görülse de etnik ayrılıklarını korudular ve çevreleriyle kaynaşmaktan uzak durdular. Hatta Yahudi-İsrailoğulları kökenleriyle övünüyor, etraflarındaki Arapları küçümseyerek onlara ümmi, yani vahşi, saf ve geri kalmış demeye çalışıyorlardı. Komşularının mallarının kendilerine helal kılınmasını istiyor ve böylece onları istedikleri gibi ele geçirebileceklerini düşünüyorlardı.

3. The Jews (the Hebrews), who had migrated to Al-Hijaz from Syria following the Byzantine and Assyrian persecution campaigns, were the third category existent on the demographic scene in Madinah. In their new abode they assumed the Arabian stamp in dress, language and manner of life and there were instances of intermarriage with the local Arabs, however they retained their ethnic particularism and detached themselves from amalgamation with the immediate environment. They even used to pride in their Jewish-Israeli origin, and spurn the Arabs around designating them as illiterate meaning brutal, naïve and backward. They desired the wealth of their neighbours to be made lawful to them and they could thus appropriate it the way they liked.

• "…çünkü onlar şöyle dediler: "Ümmilere (Araplara) karşı yaptığımız ihanette ve onların mallarını almada bize bir sorumluluk yoktur" {3:75}.

• “… because they say: “There is no blame on us to betray and take the properties of the illiterates (Arabs)” [3:75].

Dinî açıdan bir gayret göstermediler; en belirgin dinî meta falcılık, büyücülük ve gizli sanatlardı (düğümlere üfürme). Bunlar sayesinde kendilerine ilim ve manevi üstünlük gibi avantajlar atfederlerdi.

Religiously, they showed no zeal; their most obvious religious commodity was fortunetelling, witchcraft and the secret arts (blowing on knots), for which they used to attach to themselves advantages of science and spiritual precedence.

Onlar para kazanma ve ticaret sanatlarında üstündüler. Hatta tahıl, hurma, şarap, giysi, ihracat ve ithalat ticaretini tekellerine almışlardı. Araplara sundukları hizmetler karşılığında Araplar onlara ağır bedeller ödüyordu. Faizle borç vermek aralarında yaygın bir uygulamaydı; Arap ileri gelenlerine, paralı şairlere ve gösterişli harcamalara savrulacak büyük meblağlar ödünç veriyorlar, karşılığında da ipotek olarak verilen verimli arazilerine el koyuyorlardı.

They excelled at the arts of earning money and trading. They in fact monopolized trading in cereals, dates, wine, clothes, export and import. For the services they offered to the Arabs, the latter paid heavily. Usury was a common practice amongst them, lending the Arab notables great sums to be squandered on mercenary poets, and in vanity avenues, and in return seizing their fertile land given as surety.

Onlar yıkıcılıkta ve entrikada çok başarılıydı. Komşu kabileler arasına nifak tohumları ekerler, her birini diğerine karşı plan kurmaya teşvik ederlerdi; bunun doğal sonucu olarak da sürekli, yıpratıcı ve kanlı savaşlar yaşanırdı. Nefret ateşinin sönmek üzere olduğunu hissettiklerinde, her zaman üstünlüğü ele geçirebilmek için onu yeni kalıcılık araçlarıyla beslerlerdi; aynı zamanda kabileler arası savaşlarda harcanan borçlardan yüksek faiz oranları elde ederlerdi. Yesrib'de (bugünkü Medine) Yahudilerin üç ünlü kabilesi nüfusun önemli bir kısmını oluşturuyordu: Hazrec kabilesinin müttefiki olan Benî Kaynuka', Evs kabilesiyle ittifak eden Benî Nadir ve Benî Kurayza. Bunlar Medine'nin etek kısımlarında yaşıyorlardı.

They were very good at corrupting and scheming. They used to sow seeds of discord between adjacent tribes and entice each one to hatch plots against the other with the natural corollary of continual exhaustive bloody fighting. Whenever they felt that fire of hatred was about to subside, they would nourish it with new means of perpetuity so that they could always have the upper hand, and at the same time gain heavy interest rates on loans spent on inter-tribal warfare. Three famous tribes of Jews constituted the demographic presence in Yathrib (now Madinah): Banu Qainuqua‘, allies of Al-Khazraj tribe, Banu An-Nadir and Banu Quraizah who allied Al-Aws and inhabited the suburbs of Madinah.

Doğal olarak, yeni değişiklikleri nefretle karşıladılar ve yalnızca Allah'ın Elçisi'nin farklı bir ırktan olması nedeniyle onlara karşı korkunç bir kin beslediler; bu nokta, kendi başına, uzlaşmaları için fazla iğrenç geliyordu. İkincisi, İslam, bir yakınlaşma ruhu yaratmaya, düşmanlık ve nefret halini sona erdirmeye ve yasaklananın kınanmasına, izin verilenin teşvik edilmesine dayanan bir toplumsal düzen kurmaya geldi. Bu yaşam ilkelerine bağlılık, sosyal ve ekonomik düzeyde Yahudilerin ve çıkarlarının aleyhine çalışabilecek bir Arap birliğinin yolunu açmak anlamına geliyordu; Arap kabileleri o zaman, Yahudilerin faizci uygulamalarla haksız yere ele geçirdikleri servetlerini ve topraklarını geri almaya çalışacaklardı. Yahudiler, İslam davetinin Yesrib'e yerleşmeye çalışacağını bildikleri andan itibaren tüm bunları elbette derinlemesine düşündüler ve İslam'a ve Elçi'ye (ﷺ) en büyük düşmanlığı ve nefreti beslediklerini görmek şaşırtıcı değildi; başlangıçta duygularını açığa vurmaya cesaret edemeseler de.

Naturally they held the new changes with abhorrence and were terribly hateful to them, simply because the Messenger of Allâh was of a different race, and this point was in itself too repugnant for them to reconcile with. Second, Islam came to brabout a spirit of rapport, to terminate the state of enmity and hatred, and to establish a social regime based on denunciation of the prohibited and promotion of the allowed. Adherence to these canons of life implied paving the way for an Arab unity that could work to the prejudice of the Jews and their interests at both the social and economic levels; the Arab tribes would then try to restore their wealth and land misappropriated by the Jews through usurious practices. The Jews of course deeply considered all these things ever since they had known that the Islamic Call would try to settle in Yathrib, and it was no surprise to discover that they harboured the most enmity and hatred to Islam and the Messenger (Peace be upon him) even though they did not have the courage to uncover their feelings in the beginning.

Aşağıdaki olay, Yahudilerin Medine'nin hayatına damgasını vuran yeni siyasi ve dini değişikliklere karşı beslediği iğrenç nefreti açıkça gösterebilir. İbn İshak, müminlerin annesi Safiyye'nin (Allah ondan razı olsun) rivayetine dayanarak şunu nakletmiştir: Huyey bin Ahtab'ın kızı Safiyye dedi ki: Babamın ve amcam Ebu Yasir'in kalbine en yakın çocuk bendim. Onlar beni başka herhangi bir çocukla gördüklerinde, beni diğerlerini bir kenara bırakıp öylesine şefkatle şımartırlardı. Ancak Allah'ın Resulü (ﷺ) geldiğinde ve Kuba'ya, Benî Amr bin Avf'ın yanına yerleştiğinde, babam Huyey bin Ahtab ve amcam Ebu Yasir bin Ahtab onu ziyarete gittiler; güneş batana kadar dönmediler. Ağır ağır, tamamen moral bozukluğu içinde geri geldiler. Ben her zamanki gibi gülümseyerek onlara koştum, ama onları saran kederden dolayı bana dönüp bakmadılar. Amcam Ebu Yasir'in Übey ve Huyey'e şöyle dediğini duydum: "Gerçekten o mu?" Birincisi şöyle cevap verdi: "Evet, o! Allah'a yemin ederim ki öyle!" "Onu gerçekten tanıdın mı?" diye sordular. O da cevap verdi: "Evet, ve kalbim ona karşı düşmanlıkla yanıyor."

The following incident could attest clearly to that abominable antipathy that the Jews harboured towards the new political and religious changes that came to stamp the life of Madinah. Ibn Ishaq, on the authority of the Mother of believers Safiyah (May Allah be pleased her) narrated: Safiyah, daughter of Huyayi bin Akhtab said: I was the closest child to my father and my uncle Abi Yasir’s heart. Whenever they saw me with a child of theirs, they should pamper me so tenderly to the exclusion of anyone else. However, with the advent of the Messenger of Allâh (Peace be upon him) and setting in Quba’ with Bani ‘Amr bin ‘Awf, my father, Huyayi bin Akhtab and my uncle Abu Yasir bin Akhtab went to see him and did not return until sunset when they came back walking lazily and fully dejected. I, as usually, hurried to meet them smiling, but they would not turn to me for the grief that caught them. I heard my uncle Abu Yasir say to Ubai and Huyayi: “Is it really he [i.e. Muhammad (Peace be upon him)]?” The former said: “It is he, I swear by Allâh!” “Did you really recognize him?” they asked. He answered: “Yes, and my heart is burning with enmity towards him”.

Medine'ye adım attığı ilk gün Peygamber (ﷺ)'in yaşadığı, Yahudilerin içine düştüğü zihinsel bozukluğu ve derin kaygıyı gösteren ilginç bir olay anlatılabilir. Yahudilerin en bilgili haham'ı olan Abdullah bin Selam, Peygamber (ﷺ) geldiğinde onu ziyaret etti ve gerçek peygamberliğini anlamak için ona bazı sorular sordu. Peygamber (ﷺ)'in cevaplarını duyar duymaz İslam'ı kabul etti, ancak ekledi: "Halkım Müslüman olduğumu öğrenirse, bana karşı yalan iddialarda bulunurlar." Peygamber (ﷺ) bazı Yahudileri çağırıp Abdullah bin Selam hakkında sordu. Onlar, onun ilmî yeteneğini ve erdemli konumunu doğruladılar. Tam bu sırada kendilerine onun İslam'ı kabul ettiği bildirildi ve hemen, tamamen zıt ifadelerle onu en kötülerin en kötüsü olarak nitelendirdiler. Başka bir rivayette Abdullah bin Selam şöyle dedi: "Ey Yahudiler! Allah'tan korkun. Vallahi, sizler de biliyorsunuz ki o, insanlara hakla gönderilmiş Allah'ın Elçisidir." Yahudiler, "Yalan söylüyorsun" dediler. ... Bu, Peygamber (ﷺ)'in Yahudilerle olan ilk tecrübesiydi.

An interesting story that took place on the first day, the Prophet (Peace be upon him) stepped in Madinah, could be quoted to illustrate the mental disturbance and deep anxiety that beset the Jews. ‘Abdullah bin Salam, the most learned rabbi among the Jews came to see the Prophet (Peace be upon him) when he arrived, and asked him certain questions to ascertain his real Prophethood. No sooner did he hear the Prophet’s answers than he embraced Islam, but added that if his people knew of his Islamization they would advance false arguments against me. The Prophet (Peace be upon him) sent for some Jews and asked them about ‘Abdullah bin Salam, they testified to his scholarly aptitude and virtuous standing. Here it was divulged to them that he had embraced Islam and on the spot, they imparted categorically opposite testimonies and described him as the most evil of all evils. In another narration ‘Abdullah bin Salam said, “O Jews! Be Allâh fearing. By Allâh, the only One, you know that he is the Messenger of Allâh sent to people with the Truth.” They replied, “You are lying.” ... That was the Prophet’s first experience with the Jews.

Bu, Medine içindeki demokratik-siyasi tablodu anlatıyordu. Beş yüz kilometre uzakta, Mekke'de ise İslam'ın amansız düşmanı Kureyş vardı ve hâlâ zararlı bir tehdit kaynağıydı. On yıl boyunca, Kureyş'in insafına terk edilen Müslümanlar her türlü terör, boykot, taciz ve açlığa, ayrıca geniş çaplı ve sinsi bir psikolojik savaşa ve saldırgan, örgütlü bir propagandaya maruz bırakıldı. Medine'ye hicret ettiklerinde toprakları, malları ve mülkleri el konuldu, eşleri alıkonuldu ve toplumda aşağı tabakada olan kişiler acımasızca işkenceye uğratıldı. Kureyş, Çağrı'nın ilk şahsiyeti Muhammed ﷺ'in hayatına kast etmek için de plânlar kurdu ve girişimlerde bulundu. Cahiliye Arapları arasında kabul gören dünyevi liderlikleri ve dinî üstünlükleri ile Kutsal Harem'in koruyuculuğuna sahip oldukları düşünüldüğünde, Kureyşliler Arapları Medine'ye karşı kışkırtmak ve Medineli halkı sosyal ve ekonomik olarak boykot etmek için hiçbir çabadan kaçınmadılar. Muhammed el-Gazzâlî'nin dediği gibi: "Mekkeli zalimler ile orada bulunan Müslümanlar arasında fiilen bir savaş hali vardı. Bu uzun süreli husumetin ışığında kaçınılmaz olarak ortaya çıkacak korkunç sonuçlar için Müslümanları suçlamak akılsızlıktır."

That was the demo-political picture within Madinah. Five hundred kilometres away in Makkah, there still lay another source of detrimental threat, the archenemy of Islam, Quraish. For ten years, while at the mercy of Quraish, the Muslims were subjected to all sorts of terrorism, boycott, harassment and starvation coupled by a large scale painstaking psychological war and aggressive organized propaganda. When they had emigrated to Madinah, their land, wealth and property were seized, wives detained and the socially humble in rank brutally tortured. Quraish also schemed and made attempts on the life of the first figure of the Call, Muhammad (Peace be upon him) . Due to their acknowledged temporal leadership and religious supremacy among the pagan Arabs, given the custodianship of the Sacred Sanctuary, the Quraishites spared no effort in enticing the Arabians against Madinah and boycotting the Madinese socially and economically. To quote Muhammad Al-Ghazali: “A state of war virtually existed between the Makkan tyrants and the Muslims in their abode. It is foolish to blame the Muslims for the horrible consequences that were bound to ensue in the light of that long-standing feud.”.

Medine'deki Müslümanların o dönemde, bu zalimlerin mallarına el koyma, onlara ibret verici bir ceza uygulama ve Müslümanlara ve onların kutsal değerlerine karşı herhangi bir çılgınlık yapmalarını caydırmak için iki kat kısas uygulama konusunda tam bir yetkileri vardı.

The Muslims in Madinah were completely eligible then to confiscate the wealth of those tyrants, mete out for them exemplary punishment and bring twofold retaliation on them in order to deter them from committing any folly against the Muslims and their sanctities.

Bu, Peygamber Muhammed ﷺ'in karşılaştığı başlıca sorunların ve çözmesi gereken karmaşık meselelerin bir özetiydi.

That was a resume of the major problems that the Prophet Muhammad (Peace be upon him) had to face, and the complicated issues he was supposed to resolve.

Tam bir kabulle şunu söyleyebiliriz: O, Elçilik sorumluluklarını gerçekten dürüstçe üstlenmiş ve Medine'de hem dünyevi hem de dini liderliğin yükümlülüklerini zekice yerine getirmiştir. Herkese, merhamet ya da ceza bakımından hak ettiği payı vermiştir; İslam'ın inananları arasında sağlam temeller üzerine oturtulması sürecinde, genel olarak merhamet cezayı tatlandırmıştır.

In full acknowledgment, we could safely say that he quite honestly shouldered the responsibilities of Messengership, and cleverly discharged the liabilities of both temporal and religious leadership in Madinah. He accorded to everyone his due portion whether of mercy or punishment, with the former usually seasoning the latter in the overall process of establishing Islam on firm grounds among its faithful adherents.

Medine'ye hicret, yalnızca alaylardan ve zulümden kaçma girişimine bağlanamazdı; aynı zamanda güvenli bir yerde yeni bir toplumun direklerini dikme amacını taşıyan bir iş birliğiydi. Bu nedenle her yetkin Müslüman'a, bu yeni yurdun inşasına katkıda bulunmak, onu korumak ve direğini ayakta tutmak vacipti. Bir lider ve manevi rehber olarak, bütün işlerin yalnızca elinde çözüleceği Nebi ﷺ'in bu konumunda şüphe yoktu. Medine'de Peygamber ﷺ, birbirinden belirgin biçimde farklı üç kategoride, her birinin kendine özgü sorunları olan insanlarla ilgilenmek zorunda kaldı:

Emigration to Madinah could never be attributable to attempts to escape from jeers and oppression only, but it also constituted a sort of cooperation with the aim of erecting the pillars of a new society in a secure place. Hence it was incumbent upon every capable Muslim to contribute to building this new homeland, immunizing it and holding up its prop. As a leader and spiritual guide, there was no doubt the Noble Messenger (Peace be upon him), in whose hands exclusively all affairs would be resolved. In Madinah, the Prophet (Peace be upon him) had to deal with three distinctively different categories of people with different respective problems:

1. Onun Sahabileri, Allah'tan korkan, seçkin ve asil kimseler (Allah onlardan razı olsun).

1. His Companions, the noble and Allâh fearing elite (May Allah be pleased with them).

2. İslam'dan hâlâ uzak duran müşrikler ise tamamen Medineli kabilelerdi.

2. Polytheists still detached from the Islam and were purely Madinese tribes.

3. Yahudiler.

3. The Jews.

Ashab'ına gelince, Medine'deki yaşam koşulları, Mekke'de yaşadıklarından tamamen farklıydı. Orada, Mekke'de, tek bir ortak hedef uğruna çabalıyorlardı; ancak fiziksel olarak dağınık, bastırılmış ve terk edilmiş durumdaydılar. Yeni yönelimlerini sürdürme konusunda çaresizdiler. Toplumsal ve maddi imkânları, yeni bir Müslüman topluluk kurmaya yetmiyordu. Buna paralel olarak, Kur'an-ı Kerim'in Mekkî surelerinin görevi, İslam'ın esaslarını açıklamak, bireysel olarak müminleri ilgilendiren hükümleri koymak ve iyiliği ve takvayı emredip kötülük ve fenalıkları yasaklamakla sınırlıydı.

1. As for his Companions, the conditions of life in Madinah were totally different from those they experienced in Makkah. There, in Makkah, they used to strive for one corporate target, but physically, they were scattered, overpowered and forsaken. They were helpless in terms of pursuing their new course of orientation. Their means, socially and materially, fell short of establishing a new Muslim community. In parallel lines, the Makkan Chapters of the Noble Qur’ân were confined to delineating the Islamic precepts, enacting legislations pertaining to the believers individually and enjoining good and piety and forbidding evils and vices.