Veda Haccı: - Mühürlü Nektar | Quran Course

Veda Haccı: - Mühürlü Nektar | Quran Course

0% read · 6 min left

Mühürlü Nektar Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

Veda Haccı:

The Farewell Pilgrimage:

by Saifur Rahman al-Mubarakpuri6 min readViewed 98 times

Allah'ın dinini tebliğ etmesi, mesajını duyurması ve "Lâ ilâhe illallah" esası ile Muhammed'in risaleti üzerine yeni bir toplumu kurmasıyla birlikte, Allah'ın Resulü ﷺ'ın kalbinde, Dünya'daki kalış süresinin sona ermek üzere olduğunu bildiren gizli bir çağrı belirdi. Bu durum, Hicret'in onuncu yılında Yemen'e gönderdiği Muaz'a söylediği sözlerde açıkça görülmüştür: "Ey Muaz! Bu yıldan sonra beni belki göremeyeceksin. Hatta benim bu mescidimin ve kabrimin yanından bile geçebilirsin." Muaz bunu duyunca, Allah'ın Resulü ﷺ'dan ayrılacağı korkusuyla ağladı.

After the accomplishment of the Call, the proclamation of the Message and the establishment of a new society on the basis of ‘There is no god but Allâh,’ and on Muhammad’s mission, a secret call uprose in the heart of the Messenger of Allâh (Peace be upon him) telling him that his stay in the Lower World was about to terminate. That was clear in his talk to Mu‘adh whom he had dispatched to Yemen in the tenth year of Al-Hijra: “O, Mu‘adh! You may not see me after this current year. You may even pass by this very Mosque of mine and my tomb.” Upon hearing that Mu‘adh cried for fear that he would part with the Messenger of Allâh (Peace be upon him).

Allah'ın lütfu öyle bol idi ki, Peygamber ﷺ'in, uğrunda yirmi yılı aşkın bir süre çeşitli sıkıntılara katlandığı Davet'inin meyvelerini görmesini nasip etti. Bu yirmi yıl etkin bir biçimde geçmişti. Son günlerini Mekke'nin dış kesimlerinde kabilelerin mensuplarıyla ve onların temsilcileriyle görüşerek geçirirdi; bunlar ona danışır ve İslam'ın hükümlerini ve kanunlarını ondan öğrenirlerdi. Karşılığında ise ondan, emanetini teslim ettiğine, Mesajı tebliğ ettiğine ve insanlara öğüt verdiğine dair şahitlik almasını isterdi ﷺ.

Bilal, konuşmadan sonra ezan okudu ve ardından ikinci ezanı okudu. Peygamber (ﷺ), öğle ve ikindi namazlarını ara vermeden, ayrı ayrı kıldı. Sonra kasvâ adlı devesine binerek vakfe yerine geldi, yüzünü Kıble'ye çevirdi ve güneş sarardıktan, güneş diski kaybolana kadar ayakta durmaya devam etti. Üsâme ilave etti: Peygamber (ﷺ), Müzdelife'ye doğru yola çıktı. Orada akşam ve yatsı namazlarını bir ezan ve iki ikamet ile birlikte kıldı. İki namaz arasında Allah'ı zikretmedi. Sonra fecir vaktine kadar uzandı. Fecir namazını, tam tan yeri ağarırken bir ezan ve bir ikamet ile kıldı. Kasvâ'sına binerek Meş'arü'l-Harâm'a gitti. Kıble'ye yönelip dua etmeye başladı: "Allah en büyüktür. Allah'tan başka ilah yoktur." Hava iyice aydınlanana ve güneş yükselmeden önce oradan ayrılarak Mina'ya doğru yola çıktı. Biraz yürüdü ve büyük cemre'ye giden orta yolu takip etti; cemreye varınca durdu ve her seferinde "Allah en büyüktür" diyerek yedi çakıl taşı attı. Bu taşlar, vadinin dibinden atılan küçük çakıllara benziyordu. Sonra kurban kesilen yere gitti ve elleriyle altmış üç deve kesti, geri kalanları kesmesi için Ali'ye emretti; toplam yüz otuz yedi deve oldu. Ali'yi de hediyelik hayvanlarda ortak yaptı. Kesilen her hayvanın etinden bir parça bir kaba konularak pişirildi; ikisi de bu etten yedi ve çorbasından içti. Sonra Allah'ın Resulü (ﷺ) devesine binerek Kâbe'ye döndü ve Mekke'de öğle namazını kıldı. Orada Abdülmuttalib oğullarının, Zemzem Kuyusu'nda insanlara su dağıttıklarını gördü. "Ey Abdulmuttalib'in oğulları, su çekin! Sizinle birlikte çekerdim, ancak bu şerefin benden sonra insanlar tarafından üstlenilmesinden korkmasaydım." Ona bir kova su verdiler ve doyasıya içti.

Bilal called for prayer after the speech, and then made the second call. The Prophet (Peace be upon him) performed both of the noon and the afternoon prayers separately, with no prayers in between. He then mounted his she-camel Al-Qaswa’, approached the location of the vigil, directed his face towards Al-Qiblah, kept on standing till sunset when the sky yellow colour vanished a bit and the disc of the sun disappeared. Osamah added that the Prophet (Peace be upon him) moved onward to Muzdalifa. where he observed the sunset and the evening prayers with one ‘First call’ and two ‘second calls’. He did not entertain the Glory of Allâh between the two prayers. Then he lay down till it was dawn prayer time. He performed it with one first call and one second call at almost daybreak time. Mounting on his Al-Qaswa’, he moved towards Al-Mash‘ar Al-Haram. He faced Al-Qiblah and started supplicating: “Allâh is the Greatest. There is no god but Allâh.” He remained there till it was clear morning and before the sun rose high, he made his way to Mina. He walked a little and threaded the mid-road leading to the big Jamrah where he stopped and pelted seven pebbles at it saying “Allâh is the Greatest” each time. They were like small pebbles hurled from the bottom of the valley. Then he set off to the sacrificial place, where he sacrificed sixty-three camels with his hands, and asked ‘Ali to slaughter the others, a hundred and thirty-seven altogether. He made ‘Ali share him in Al-Hadi. A piece of meat from each slaughtered animal was ordered to be cooked in a pot and from which both men ate, and drank the soup. Then the Messenger of Allâh (Peace be upon him) mounted his she-camel and returned to the House where he observed the noon prayer at Makkah and there he came upon the children of ‘Abdul Muttalib were supplying drinking water to people at Zamzam Well. “Draw up water, children of ‘Abdul Muttalib, I would draw up with you if I were not afraid that people would appropriate this honour after me.” They handed him a pail of water and he drank to his fill.

Allah'ın Elçisi ﷺ, Teşrik Günleri'ni (Zilhicce'nin 11., 12. ve 13. günleri) Mina'da geçirdi; İslam'ın ibadet öğretilerini yerine getirdi, Allah'ı zikretti (dua etti), İbrahim'in hidayet yollarını izledi ve şirkin tüm izlerini ve belirtilerini ortadan kaldırdı. Teşrik Günleri'nin bazı günlerinde de hutbeler irad etti. Ebu Davud'a ait, Sîre'ye dair sağlam bir rivayette, Nabhan'ın kızı şöyle demiştir: "Allah'ın Elçisi ﷺ, Ru'us (Başlar) Günü bize bir hutbe irad etti ve şöyle buyurdu: 'Bu, Teşrik Günleri'nin orta günü değil mi?' O gün yaptığı konuşma, Nahr Günü'ndekine benzerdi. Bu hutbe, Nasr suresinin nazil olmasından sonra yapılmıştır." Nefr'in (yani Dönüş'ün) ikinci gününde — Zilhicce'nin 13. gününde — Peygamber ﷺ Nefr ile Mina'ya ilerledi ve Ebtah'tan Benî Kinâne'de bir dağın yamacındaki yüksek bir yerde konakladı. O günün ve gecenin geri kalanını orada geçirdi; öğle, ikindi, akşam ve yatsı namazlarını orada kıldı.

The Messenger of Allâh (Peace be upon him) spent At-Tashreeq Days (11th, 12th and 13th of Dhul-Hijjah) in Mina performing the ritual teachings of Islam, remembering Allâh (praying), following the ways of guidance of Ibrahim, wiping out all traces and features or polytheism. On some days of At-Tashreeq he delivered some speeches as well. In a version to Abu Da’ûd with good reference to Sira,’ the daughter of Nabhan; she said: “The Messenger of Allâh (Peace be upon him) made us a speech at the Ru’us (Heads) Day in which he said: “Is it not this the middle day of At-Tashreeq Days.” His speech that day was similar to that of An-Nahr Day’s. It was made after the revelation of Surat An-Nasr. On the second day of An-Nafr (i.e. Departure) — on the thirteenth of Dhul-Hijjah, the Prophet (Peace be upon him) proceeded with An-Nafr to Mina and stayed at a high place of a mountain side at Bani Kinanah from Al-Abtah. He spent the rest of that day and night there — where he performed the noon, the afternoon, the sunset and the evening prayers.

Bizans Devletinin gururu, Müslümanların yaşama haklarını inkâr etmesine yol açtı. Bizans kibri, Müslüman olan ajanlarını bile öldürmelerine sebep oldu. Mu'an'da kendilerinin ajanı olan Ferve bin Amr el-Cüzami'yi öldürmeleri, bu kibrin bir delilidir. Bizanslıların bu kibri ve küstahlığı yüzünden, Allah'ın Resulü ﷺ Hicretin on birinci yılında Safer ayında büyük bir ordu hazırlamaya başladı ve bunun komutanlığına Usame bin Zeyd bin Harise'yi atadı; Müslümanların atlarının Balka ve Filistin'deki Ed-Darum'a komşu topraklar üzerinde çiğnemesini emretti. Amacı Bizanslıları korkutmak ve Bizans sınırlarında yerleşik olan Araplerin kalplerine güven aşılamaktı. Bir diğer amacı ise oradaki herkese şu mesajı vermekti: Kilisenin zulmünün cezasız kalamayacağını ve İslam'a girmenin korku ve savunmasızlıkla eş anlamlı olmadığını kimse unutmasın.

The pride of the Byzantine State made it deny Muslims their right to live. The Byzantine arrogance made them even kill those agents of theirs, who embraced Islam. Killing Farwah bin ‘Amr Al-Judhami, who was their agent on Mu’an, was an evidence of their arrogance. Due to that arrogance and presumptuousness of the Byzantines, the Messenger of Allâh (Peace be upon him) started to mobilize a great army in Safar in the eleventh year of Al-Hijra and made it under the command of Osamah bin Zaid bin Haritha with orders to have the horses of Muslims tread on the lands bordering Al-Balqa’ and Ad-Darum of Palestine. His aim was to terrorize Byzantines and to implant confidence into the hearts of Arabs who were settled at the borders of the Byzantines. His other purpose was to deliver a message to everybody there, so that no one may dare say that the Church brutality can’t go with impunity; and that Islamization is not synonymous with fear and vulnerability.

Usame'nin komutanlığı eleştirilere maruz kaldı. Henüz çok genç olduğu için insanlar onun seriyyesine katılmakta gecikti. Allah'ın Resulü ﷺ insanlara şöyle hitap etti:

The leadership of Osamah was subject to criticism. Because he was still too young, people tarried at joining his expedition. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) addressed people saying:

"Şimdi onun liderliğine itiraz etmen şaşırtıcı değil, çünkü daha önce babasının liderliğine de itiraz etmiştin. Evet, Allah'a yemin ederim ki, bana en sevgili olan insanlardan biri olan babası liderlik için oldukça yetkindi; ve bu oğlu da babasından sonra bana en sevgili olan kişilerden biridir."

• “No wonder now you contest his leadership, for you have already contested the ex-leadership ofhis father. Yes, by Allâh, his father, who was one of the most beloved people to me, was quite efficient for leadership; and this son of his is one of the most beloved individuals to me after his father.”.

Böylece insanlar Usame'ye yönelmeye başladı ve ordusuna katıldı. Ordusundaki gönüllülerin sayısı öyle çoktu ki, Medine'nin bir parasang uzağındaki yamaca inmek zorunda kalacak kadar uzun bir sıra oluşturdular. Ancak Allah Resulü'nün hastalığına dair endişe verici haber, seferin Allah'ın Resulü hakkında neyi dilediğini öğrenmek için yeniden durmasına yol açtı ﷺ.

So people started tending towards Osamah and joined his army. The number of volunteers in his army was so enormous that they formed such a long queue that they had to descend the escarpment — which was a parasang off Madinah. The anxiety-provoking news about the Messenger of Allâh’s sickness, however, made the expedition tarry again in order to know what Allâh had willed as regards His Messenger (Peace be upon him).

Allah'ın takdiri böyleydi ki, Usame'nin seriyyesi, doğru sözlü Ebu Bekir'in halifeliği döneminde gönderilen ilk sefer oldu.

It was Allâh’s Will that Osamah’s expedition would be the first one dispatched during the caliphate of the veracious Abu Bakr.