Makkah, bilindiği üzere Araplar için merkezdi ve Kâbe'nin bakıcılarına ev sahipliği yapıyordu. Tüm Arapların tapınmakta olduğu putların ve taş heykellerin korunması ve bakımı Mekkelilerin elindeydi. Bu yüzden putperestliğin yuvası sayılan bir yerde ıslah ve doğruluk hedefine ulaşmak zordu. Böyle bir ortamda çalışmak, şüphesiz sarsılmaz bir irade ve kararlılık gerektiriyordu; bu nedenle İslam'a davet, Mekkelilerin beklenmedik bir sürprizle öfkelenmemesi için gizli bir biçim almıştır.

It is well-known that Makkah was the centre for the Arabs, and housed the custodians of Al-Ka‘bah. Protection and guardianship of the idols and stone graven images that received veneration on the part of all the Arabs lay in the hands of the Makkans. Hence the difficulty of hitting the target of reform and rectitude in a place considered the den of idolatry. Working in such an atmosphere no doubt requires unshakable will and determination, that is why the call unto Islam assumed a clandestine form so that the Makkans should not be enraged by the unexpected surprise.

Peygamber (Allah'ın selamı ve bereketi üzerine olsun) davetine doğal olarak evinden başladı, ardından kendisine en yakın olan insanlara yöneldi. Rabbinden gelen hakikate şahitlik edeceğini düşündüğü herkesi İslam'a davet etti. Gerçekten de Peygamber hakkında en ufak bir şüphe taşımayan birçok kimse hemen karşılık verdi ve hak dine büyük bir istekle girdi. Bunlar İslam literatüründe "ilk müslümanlar" olarak bilinirler. Peygamber'in eşi, müminlerin annesi Hatice ilk olarak İslam'a girdi; onu azatlı kölesi Zeyd bin Harise, ardından küçük yaşlarından beri yanında yaşamış olan amca oğlu Ali bin Ebu Talib ve en yakın dostu Ebu Bekir es-Sıddık (hakikati doğrulayan Ebu Bekir) izledi. Bunların hepsi davetin ilk gününde İslam'ı kabul etti. Ebu Bekir ise Müslüman olduğu ilk günden itibaren enerjik ve son derece gayretli bir davetçi olduğunu gösterdi. Zengin, yardımsever, yumuşak huylu ve dürüsttü. İnsanlar bilgisi, dostluğu, hoş sohbeti ve ticareti için evine sık sık gelir ve ona yaklaşırlardı. Güvendiği herkesi İslam'a davet etti ve kişisel çabaları sayesinde Osman bin Affan el-Ümevi, Zübeyr bin Avvam el-Esedi, Abdurrahman bin Avf, Sa'd bin Ebi Vakkas, ez-Zührî ve Talha bin Ubeydullah et-Teymî gibi birçok kişi İslam'a girdi. Bu sekiz kişi, Arabistan'daki yeni dinin öncüleri ve daha özel olarak öncü birliğini oluşturdular. İlk Müslümanlar arasında Habeşli Bilal bin Rabah, Bani Harith bin Fahr'dan Ebu Ubeyde bin el-Cerrah (Ümmetin en güvenilir kişisi), Ebu Seleme bin Abdulesed, Mahzum kabilesinden Erkam bin Ebi'l-Erkam, Osman bin Maz'un ve iki kardeşi Kudame ve Abdullah, Abdulmuttalib bin Abdi Menaf'ın oğlu Ubeyde bin el-Haris, Sa'id bin Zeyd el-Adevi ile eşi Fatıma - Hattab'ın kızı (Ömer bin el-Hattab'ın kız kardeşi), Habbab bin el-Eret, Abdullah bin Mesud el-Hüzeli ve daha birçok kişi bulunmaktaydı. Bunlar İslam'a ilk girenlerdi. Kureyş'in çeşitli boylarındandılar. Biyografi yazarı İbn Hişam, sayılarının kırktan fazla olduğunu belirtmiştir.

The Prophet (Peace be upon him) naturally initiated his sacred mission right from home and then moved to the people closely associated with him. He called unto Islam whomsoever he thought would attest the truth which had come from his Lord. In fact, a host of people who nursed not the least seed of doubt as regards the Prophet (Peace be upon him), immediately responded and quite readily embraced the true faith. They are known in the Islamic literature as the early converts, Khadijah, the Prophet’s spouse, the mother of believers, was the first to enter the fold of Islam followed by his freed slave Zaid bin Harithah, his cousin, ‘Ali bin Abi Talib, who had been living with him since his early childhood, and next came his intimate friend Abu Bakr As-Siddiq (Abu Bakr the truth verifier). All of those professed Islam on the very first day of the call. Abu Bakr, and from the first day he embraced Islam, proved to be an energetic and most zealous activist. He was wealthy, obliging, mild and upright. People used to frequent his house and draw nigh to him for his knowledge, amity, pleasant company and business. He invited whomever he had confidence in to Islam and through his personal efforts a good number of people converted to Islam, such as ‘Uthman bin ‘Affan Al-Umawi, Az-Zubair bin ‘Awwam Al-Asadi, ‘Abdur Rahman bin ‘Awf, Sa‘d bin Abi Waqqas, Az-Zuhri and Talhah bin ‘Ubaidullah At-Tamimy. Those eight men constituted the forerunners and more specifically the vanguard of the new faith in Arabia. Among the early Muslim were Bilal bin Rabah (the Abyssinian), Abu ‘Ubaidah bin Al-Jarrah from Bani Harith bin Fahr (the most trustworthy of the Muslim Nation), Abu Salamah bin ‘Abd Al-Asad, Al-Arqam bin Abi Al-Arqam from the tribe of Makhzum, ‘Uthman bin Maz‘oun and his two brothers Qudama and ‘Abdullah, ‘Ubaidah bin Al-Harith bin Al-Muttalib bin ‘Abd Munaf, Sa‘id bin Zaid Al-‘Adawi and his wife Fatimah - daughter of Al-Khattab (the sister of ‘Umar bin Al-Khattab), Khabbab bin Al-Aratt, ‘Abdullâh bin Mas‘ud Al-Hadhali and many others. These were the Muslim predecessors. They belonged to various septs of Quraish. Ibn Hisham, a biographer, counted them to be more than forty.

Muqatil bin Sulaiman dedi ki: "Salât (namaz), İslam davetinin ilk dönemlerinde farz bir ibadet olarak belirlendi: sabah iki rekât salât ve akşam da aynı şekilde iki rekât."

Muqatil bin Sulaiman said: “Salât (prayer) was established as an obligatory ritual at an early stage of the Islamic Call, a two rak‘ ah (unit of prayer) Salât in the morning and the same in the evening;.

“Ve akşam vakitlerinde ve sabah erken vakitlerinde Rabbinin hamdiyle tesbih et.” [40:55]. Note: The English text wraps the Qur'an verse in quotation marks and gives glosses for "Ashi" and "Ibkar" in parentheses. My translation follows the same structure, but I rendered the glosses so their meaning is clear in Turkish. If you prefer the original terms "‘Ashi" and "Ibkar" kept as proper terms with the glosses, I can adjust that.

“And glorify the praises of your Lord in the ‘Ashi (i.e. the time period after the mid-noon till sunset) and in the Ibkar (i.e. the time period from early morning or sunrise till before mid-noon).” [40:55].

İbn Hacer dedi ki: "Peygamber (ﷺ) 'İsra' gecesinden önce de namaz kılıyordu; ancak namazın, günde beş vakit namaz farz kılınmadan önce farz bir ibadet olarak mı belirlendiği yoksa değil mi, bu hâlâ tartışmalı bir konudur. Rivayet edildiğine göre, farz namaz günde iki vakit olarak belirlenmişti: güneş doğmadan önce sabahleyin ve güneş battıktan sonra. Ravilerin zinciriyle rivayet edildiğine göre, Peygamber (ﷺ) ilk vahyi aldığında Cebrail, meleğin kendisi gelip ona abdest almayı öğretti. Peygamber (ﷺ) işini bitirdiğinde, avucuna su alıp beline serpti."

Ibn Hijr said: “Definitely the Prophet (Peace be upon him) used to pray before ‘The Night Journey’ but it still remains a matter of controversy whether or not the prayer was established as an obligatory ritual before imposing the rules of the usual five prayers a day. It is related that obligatory prayer was established twice a day, in the morning before sunrise and after sunset. It is reported through a chain of narrators that when the Prophet (Peace be upon him) received the first Revelation, Gabriel - the angel, proceeded and taught him how to observe Wudu (ablution). When the Prophet (Peace be upon him) had finished, he took a handful of water and sprinkled it on his loins.

İbn Hişâm rivayet etmiştir: Namaz vakti geldiğinde Allah'ın Resulü ﷺ ve Ashâbı, gizlice namaz kılmak için bir dağ vadisine giderlerdi. Ebû Tâlib, Allah'ın Resulü ﷺ ile Ali'nin namaz kıldığını bir gün görünce, ne yaptıklarını sordu. Bunun farz olan namaz olduğunu öğrenince, onlara bu ibadette sebat etmelerini söyledi.

Ibn Hisham reported that when it was time for prayers, the Messenger of Allâh (Peace be upon him) and his Companions went into a mountain valley to pray secretly. Abu Talib once saw the Messenger of Allâh (Peace be upon him) and Ali praying, he asked them what they were up to. When he got to know that it was obligatory prayer, he told them to stay constant in their practice.

Bu davetin bu aşamasında, gizli ve bireysel olarak yürütülmesine rağmen, haberi sızdı ve tüm Mekke'de kamuoyunun ilgisini çekmeye başladı. Başlangıçta Mekkeli liderler Muhammed ﷺ'e pek önem vermedi ve onun öğretilerine kulak asmadı. Önceleri onun, ilahlık ve dini yükümlülükler üzerine felsefe yapan Ümeyye bin Ebi's-Salt, Kuss bin Saide, Amr bin Nüfeyl ve onlara benzeyen dini filozoflardan biri olduğunu düşündüler. Ancak bu kayıtsız tutum kısa sürede gerçek bir endişeye dönüştü. Kureyş'in müşrikleri, Muhammed ﷺ'in davetinin yayılmasından ve yaygın zihniyette bir değişiklik meydana gelmesinden korktukları için onun hareketlerini dikkatle ve endişeyle izlemeye başladılar.

This stage of the Call, even though conducted in a clandestine manner and on an individual basis, its news leaked out and assumed a public interest all over Makkah. In the beginning, the Makkan leaders did not care much about Muhammad (Peace be upon him) and took no heed of his teachings. At first, they thought that Muhammad (Peace be upon him) was merely a religious philosophist like Omaiyah bin Abi As-Salt, Quss bin Sa‘idah, ‘Amr bin Nufail and their ilk who used to philosophize on godship and religious obligations. But this attitude of indifference soon changed into real apprehension. The polytheists of Quraish began to watch Muhammad’s movements closely and anxiously for fear of spreading his Call and producing a change in the prevalent mentality.

Üç yıllık gizli faaliyetin ardından, kardeşlik ve iş birliği ruhuyla yoğrulmuş, zihninde tek ve kesin bir hedef bulunan bir inanç topluluğu ortaya çıktı: İslam çağrısını yaymak ve onu derinlemesine yerleştirmek. Tam üç yıl boyunca Muhammed ﷺ, oldukça dar bir çevrede öğretmekle yetinmişti. Ancak artık Rabbin dinini açıkça tebliğ etme vakti gelmişti. Cebrail melek, Allah'ın İradesine ait yeni bir Vahiy getirmişti; bu Vahiy, Muhammed ﷺ'in kavmiyle yüzleşmesini, onların batıl inançlarını çürütmesini ve putperest uygulamalarını yerle bir etmesini emrediyordu.

For three underground years of activism, a group of believers emerged stamped by a spirit of fraternity and cooperation with one definite objective in their mind: propagating and deeply establishing the call unto Islam. For full three years Muhammad (Peace be upon him) had been content to teach within a rather narrow circle. The time had, however, come to preach the faith of the Lord openly. The angel Gabriel had brought him down a further Revelation of Allâh’s Will to confront his people, invalidate their falsehood and crush down their idolatrous practices.