Kureyşliler, Peygamber'in (ﷺ) sahabileriyle birlikte kaçmasından dolayı öfkelenmiş ve Medine'de giderek artan gücünü kıskanmışlardı. Bu yüzden geride bırakılan Müslümanları sıkı bir gözetim altında tutup her yolla zulmettiler. Ayrıca Peygamber'in hicretinden önce Medine'deki müşriklerin reisi ve Evs ile Hazrec kabilelerinin seçilmiş başkanı olan Abdullah bin Ubey bin Selul ile gizli temaslara giriştiler. Ona sert bir dille yazılmış bir ültimatom göndererek Peygamber'le savaşmasını ya da onu sürgün etmesini emrettiler; aksi takdirde kavmini yok edecek ve kadınlarını esir alacak geniş çaplı bir askeri harekât başlatacaklarını bildirdiler.

The Quraishites, mortified at the escape of the Prophet (Peace be upon him) along with his devoted companions, and jealous of his growing power in Madinah, kept a stringent watch over the Muslims left behind and persecuted them in every possible way. They also initiated clandestine contacts with ‘Abdullah bin Uabi bin Salul, chief of Madinese polytheists, and president designate of the tribes ‘Aws and Khazraj before the Prophet’s emigration. They senthim a strongly-worded ultimatum ordering him to fight or expel the Prophet, otherwise they would launch a widespread military campaign that would exterminate his people and proscribe his women.

Kibri incinmiş ve krallığı artık kendisine ait olmayan Abdullah bin Ubey bin Selul, daha başından Kureyşli müşrik ortaklarının teklifine olumlu yanıt verdi. Müslümanlara karşı koymak için destekçilerini harekete geçirdi. Peygamber ﷺ bu kutsal olmayan ittifakı duyunca Abdullah'ı çağırdı, daha akıllı ve düşünceli olmasını öğütledi ve adamlarını kötü niyetli oyunlara kapılmaya karşı uyardı. Adamları korkaklık yüzünden ya da akıl ederek bu fikirden vazgeçtiler. Ancak onların reisi görünürde boyun eğmiş gibi davrandı; fakat içten içe Kureyş'in ve kıskanç Yahudilerin kötü niyetli, öngörülemez bir ortağı olarak kaldı. Müslümanlar ile müşrikler arasında büyük bir çatışmanın yolunu açacak çatışmalar ve kışkırtmalar başladı. Öne çıkan bir Ensar sahabisi olan Sa'd bin Muaz, Umre (küçük hac) yapma niyetini açıkladı ve Mekke'ye doğru yola çıktı. Orada Ümeyye bin Halef, onun tavaf ibadetini yapabilmesi için rehberlik etti. İslam'ın amansız düşmanı Ebu Cehil, onu Kutsal Harem'de görünce, Ümeyye'nin yanında olmasaydı onu öldüreceğini tehdit etti. Sa'd ise korkusuzca ve meydan okurcasına, kervanlarını kesmek pahasına herhangi bir ahmakça harekette bulunmasını ona karşı çıkardı. Kışkırtıcı eylemler sürdü ve Kureyş, Müslümanlara kendi yurtlarında öldürüleceklerini bildiren bir not gönderdi. Bunlar sadece sözden ibaret değildi; zira Peygamber ﷺ, İslam'ın düşmanlarının gerçek entrikalar ve planlar kurduğunu doğrulayan güvenilir kaynaklardan bilgi aldı. Önlemler alındı ve Peygamber ﷺ'in evinin etrafına ve stratejik noktalara güvenlik görevlileri yerleştirilmesi de dahil olmak üzere tetikte olunması istendi. Aişe (Allah ondan razı olsun) rivayet etti: Allah'ın Resulü ﷺ Medine'ye geldiği bir gece yatağına uzandı ve şöyle buyurdu: "Ashabımdan geceleri benim için nöbet tutacak takvalı bir kimse olsaydı ne iyi olurdu!" Hz. Âişe (Allah ondan razı olsun) şöyle dedi: Biz bu halde iken silahların şakırtı sesini duyduk. O (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: Kim o? Adam: Sa'd bin Ebi Vakkas'tır, dedi. Allah'ın Resulü ﷺ ona şöyle dedi: Seni buraya getiren nedir? Bunun üzerine şöyle dedi: Allah'ın Resulü ﷺ'nün (başına bir zarar gelmesinden) korktum, bu yüzden nöbetçiniz olmak için geldim. Allah'ın Resulü ﷺ ona dua etti, ardından uyudu.

His pride wounded and kingship no longer his, ‘Abdullah bin Uabi bin Salul, a priori responded positively to his Quraishite co-polytheists. He mobilized his supporters to counteract the Muslims. The Prophet (Peace be upon him) on hearing about this unholy alliance, summoned ‘Abdullah and admonished him to be more sensible and thoughtful and cautioned his men against being snared in malicious tricks. The men, on grounds of cowardice, or reason, gave up the idea. Their chief, however, seemingly complied, but at heart, he remained a wicked unpredictable accomplice with Quraish and the envious Jews. Skirmishes and provocations started to pave the way for a major confrontation between the Muslims and polytheists. Sa‘d bin Mu‘adh, an outstanding Helper, announced his intention to observe ‘Umrah (lesser pilgrimage) and headed for Makkah. There Omaiya bin Khalaf provided tutelage for him to observe the ritual circumambulation. Abu Jahl, an archenemy of Islam saw him in the Sacred Sanctuary and threatened he would have killed him if he had not been in the company of Omaiya. Sa‘d, fearlessly and defiantly, challenged him to committing any folly at the risk of cutting their caravans off. Provocative actions continued and Quraish sent the Muslims a note threatening to put them to death in their own homeland. Those were not mere words, for the Prophet (Peace be upon him) received information from reliable sources attesting to real intrigues and plots being hatched by the enemies of Islam. Precautionary measures were taken and a state of alertness was called for, including the positioning of security guards around the house of the Prophet (Peace be upon him) and strategic junctures. ‘Aishah (May Allah be pleased with her) reported that Allâh’s Messenger (Peace be upon him) lay down on bed during one night on his arrival in Madinah and said: Were there a pious person from amongst my Companions who should keep a watch for me during the night? She [‘Aishah (May Allah be pleased with her)] said: We were in this state when we heard the clanging noise of arms. He [the Prophet (Peace be upon him)] said: Who is it? He said: This is Sa‘d bin Abi Waqqas. Allâh’s Messenger (Peace be upon him) said to him: What brings you here? Thereupon he said: I harboured fear (lest any harm should come to) Allâh’s Messenger (Peace be upon him), so I came to serve as your sentinel. Allâh’s Messenger (Peace be upon him) invoked blessings upon him and then he slept.

Bu sürekli uyanıklık hâli, Allah'ın şu sözleri inene kadar durmaksızın devam etti:

This state of close vigilance continued ceaselessly until the Words of Allâh were revealed saying:

“Allah seni insanlardan koruyacaktır.” [5:67].

•“Allâh will protect you from mankind.”[5:67].

Burada Peygamber (ﷺ), evinin kubbesinden dışarıya bakarak halkına çekip gitmelerini söyledi ve Allah'ın onu koruyacağını açıkça bildirdi. Peygamber'in hayatı kötü niyetli planların tek hedefi değildi; aynı zamanda Müslümanların canları ve bütün varlıkları da hedefteydi. Medineliler Peygamber (ﷺ) ile Ashabına güvenli bir sığınak sağladığında, çöl Bedevileri hepsine aynı gözle bakmaya başladı ve bütün Müslümanları kanun dışı ilan etti.

Here, the Prophet (Peace be upon him) peeped from the dome of his house asking his people to go away, and making it clear that Allâh would take the charge of protecting him. The Prophet’s life was not the only target of the wicked schemes, but rather the lives and the whole entity of the Muslims. When the Madinese provided the Prophet (Peace be upon him) and his Companions with safe refuge, the desert bedouins began to look at them all in the same perspective, and outlawed all the Muslims.

Quraysh'in saldırgan ve şeytani planlarını sürdürmeye kararlı olduğu bu tehlikeli dönemeçte, Yüce Allah Müslümanlara kâfirlere karşı silah kullanma izni verdi:

At this precarious juncture with Quraish, intent on pursuing their aggressive and devilish plans, Allâh, the All-High, gave the Muslims the permission to take arms against the disbelievers:

• "Kendilerine zulmedildiği için kendilerine savaşan (yani inananların, kendileriyle savaşan o inkârcılara karşı) kimselere savaş izni verilmiştir ve şüphesiz Allah, onlara (inananlara) zafer vermeye kadirdir." [22:39]

• “Permission to fight is given to those (i.e. believers against those disbelievers), who are fighting them, (and) because they (believers) have been wronged, and surely Allâh is Able to give them (believers) victory.” [22:39]

Bu ayet, Allah'ın bâtılın bütün yönlerini ortadan kaldırmaya ve Allah'ın şiarlarını ve ibadet ritüellerini yüceltmeye yönelik ilahî talimatlar bağlamında indirilmiştir.

This verse was revealed in a larger context of Divine instructions to eradicate all aspects of falsehood, and hold in honour the symbols and rites of Allâh:

• “Onlar, eğer onlara yeryüzünde iktidar verirsek, namazı dosdoğru kılarlar, zekâtı verirler, iyiliği emrederler ve kötülükten sakındırırlar.” [Hac, 22/41].

• “Those (Muslim rulers) who, if We give them power in the land, (they) order for Iqamat-as-Salât: [i.e. to perform Salât (prayer) — the five compulsory, congregational prayers (the males in Mosques)], to pay the Zakat (obligatory charity), and they enjoin Al-Ma‘ruf (i.e. Islamic Monotheism and all that Islam orders one to do), and forbid Al-Munkar (i.e. disbelief, polytheism and all that Islam has forbidden) [i.e. they make the Qur’ân as the Law of their country in all the spheres of life].” [22:41].

Şüphesiz, savaşa izin verilmesi Mekke'de değil, hicretten sonra Medine'de indirilmiştir; ancak bunun tam tarihi konusunda şüphe vardır.

Doubtlessly, the permission to fight was revealed in Madinah after emigration, not in Makkah, still the exact date where of is in doubt.

İzin verilen savaş zaten vardı; ancak mevcut durum ışığında, Müslümanların Mekke'ye giden ticaret yollarını kendi denetimleri altına alması akıllıca olacaktı. Bu stratejik hedefi gerçekleştirmek için Peygamber ﷺ iki seçenekten birini seçmek zorundaydı:

The permission to fight was already there, but in the light of the status quo, it was wise for the Muslims to bring the commercial routes leading to Makkah under their control. To realize this strategic objective, the Prophet (Peace be upon him) had to choose either of two options:

1. Yollara komşu olan bölgelerde veya bu yollar ile Medine arasında yaşayan kabilelerle saldırmazlık anlaşmaları yapmak. Bu doğrultuda Peygamber ﷺ, daha önce Yahudilerle ve diğer komşu kabilelerle yukarıda sözü edilen iş birliği ve iyi komşuluk antlaşmasını imzalamıştı.

1. Entering into non-aggression pacts with the tribes inhabiting either the areas adjacent to the routes or between these routes and Madinah. With respect to this course of action, the Prophet (Peace be upon him) had already signed, together with the Jews and other neighbouring tribes, the aforementioned pact of cooperation and good neighbourliness.

2. Stratejik ticaret yolları boyunca taciz amacıyla art arda silahlı seferler gönderilmesi.

Bu planları uygulamak amacıyla Müslümanlar gerçek askerî faaliyetlere başladılar. Bunlar ilk başta, Medine'yi ve Mekke'ye giden yolları çevreleyen coğrafi özellikleri keşfetmekle görevlendirilen keşif devriyeleri ve yakındaki kabilelerle ittifaklar kurma şeklinde oldu. Peygamber ﷺ, Medine'deki müşriklere ve Yahudilere, ayrıca çevresindeki bedevilere, Müslümanların eski korkularını yendiğini ve artık cezasız biçimde saldırıya uğrayamayacak kadar güçlü olduklarını göstermek istiyordu. Ayrıca, Kureyş'in Müslümanlara karşı, ekonomik hayatlarını ve geçim kaynaklarını tehlikeye atabilecek herhangi bir askerî aptallık yapmasını caydırmak ve Mekke'de alıkonulan çaresiz Müslümanlara zulmetmelerini durdurmak için müttefiklerinin gücünü sergilemek istiyordu. Bu nedenle bu fırsattan yararlanarak İlahi Çağrıyı özgürce yaymaya yeniden devam edecekti. Bu seferlerin ve görevlerin özeti şöyledir:

With a view to implementing these plans, the Muslims commenced real military activities, which at first took the form of reconnaissance patrols delegated to explore the geopolitical features of the roads surrounding Madinah and others leading to Makkah, and building alliances with the tribes nearby. The Prophet wanted to impress upon the polytheists and Jews of Madinah as well as the bedouins in its vicinity, that the Muslims had smashed their old fears, and had been too strong to be attacked with impunity. He also wanted to display the power of his followers in order to deter Quraish from committing any military folly against him which might jeopardize their economic life and means of living, and to stop them from persecuting the helpless Muslims detained in Makkah, consequently he would avail himself of this opportunity and resume his job of propagating the Divine Call freely. The following is a resume of these missions and errands:

1. Ramazan 1 Hicri, yani M.S. 623 yılında gönderilen Seyfü'l-Bahr birliği, Hamza bin Abdülmuttalib'in komutasında ve otuz Muhacirden oluşuyordu. Birliğin kesin görevi, Kureyş'e ait bir kervanı durdurmaktı. Bu kervanda Ebu Cehil bin Hişam'ın da bulunduğu üç yüz kişi vardı. İki taraf karşılaştı ve savaşa hazırlanarak saf tuttu. O sırada her iki tarafla da iyi ilişkileri olan Mecdi bin Amr orada bulundu ve yaklaşan çatışmayı önlemeyi başardı.

1. Saif Al-Bahr Platoon sent in Ramadan 1 A.H., i.e. 623 A.D. led by Hamzah bin ‘Abdul Muttalib and comprising 30 Emigrants with a definite task of intercepting a caravan belonging to Quraish. It was a caravan of 300 people including Abu Jahl bin Hisham. The two parties encountered each other and aligned in preparation for fighting. Majdi bin ‘Amr, on good terms with both sides, happened to be there and managed to prevent an imminent clash.

O vesileyle Peygamber ﷺ, Müslümanların tarihindeki ilk bayrağı tasdik etti. Rengi beyazdı ve taşınması Kinaz bin Hüseyin el-Ganevi'ye emanet edildi.

Allah'ın Sözleri, müşriklerin yaydığı kargaşanın temelsiz olduğunu açıkça ortaya koymuştur. İslâm'a karşı uzun süren savaş ve Müslümanlara zulmetme sürecinde kutsal ve dokunulmaz olan değerler defalarca çiğnenmişti. Müslümanların malları da evleri de zaten ihlal edilmiş, Peygamberleri ﷺ de defalarca canına kast edilmesinin hedefi olmuştu. Kısacası, bu tür propagandaya haklı olarak küstahlık ve fuhuş denilebilir. Bu, Bedir öncesi birliklerin ve akınların bir özetidir. Karz bin Cabir el-Fihri'nin önderliğinde müşriklerin böyle suçlar işlediği durum dışında, bu birliklerin hiçbirinde mal yağmalama ya da insan öldürme gibi bir şeye tanık olunmamıştır. Aslında bu tür eylemleri başlatanlar müşriklerdi. Bu şaşırtıcı değildir, çünkü bu tür kötü davranışlar onların doğal yapısında vardır.

The Words of Allâh were quite clear and said that the tumult created by the polytheists was groundless. The sacred inviolable sanctities had been repeatedly violated in the long process of fighting Islam and persecuting its adherents. The wealth of the Muslims as well as their homes had already been violated and their Prophet (Peace be upon him) had been the target of repeated attempts on his life. In short, that sort of propaganda could deservedly be described as impudence and prostitution. This has been a resume of pre-Badr platoons and invasions. None of them witnessed any sort of looting property or killing people except when the polytheists had committed such crimes under the leadership of Karz bin Jabir Al-Fahri. It was, in fact, the polytheists who had initiated such acts. No wonder, for such ill-behaviour is immanent in their natural disposition.

Kısa bir süre sonra, iki esir serbest bırakıldı ve öldürülen adamın babasına diyet ödendi.

Shortly afterwards, the two captives were released and blood money was given to the killed man’s father.

Bu olaydan sonra Kureyş, Medine'nin oluşturabileceği gerçek tehlikeyi fark etmeye başladı. Medine'nin her zaman tetikte olduğunu ve ticari kervanlarını yakından izlediğini öğrendiler. O sıralarda onlar için bilinen bir gerçek hâline gelmişti ki, yeni yerleşim yerlerindeki Müslümanlar askerî faaliyetlerini 300 mil genişliğindeki bir alana yayabilir ve bu alanı tamamen kontrol altına alabilirdi. Ancak yeni durum göz önünde bulundurulsa bile Mekkeliler caydırılamadı ve İslam'ın yeni yükselen gücüyle uzlaşmak konusunda fazla inatçıydılar. Onların düşüşünü kendi elleriyle getirmeye kararlıydılar ve bu pervasızlıklarıyla büyük Bedir Savaşı'nın patlak vermesine yol açtılar.

After this event, Quraish began to realize the real danger that Madinah could present with. They came to know that Madinah had always been on the alert, watching closely their commercial caravans. It was then common knowledge to them that the Muslims in their new abode could span and extend their military activities over an area of 300 miles. and bring it under full control. However, the new situation borne in mind, the Makkans could not be deterred and were too obstinate to come to terms with the new rising power of Islam. They were determined to bring their fall by their own hands and with this recklessness they precipitated the great battle of Badr.