Arabistan Yarımadası'nda bir kez daha barış ve güvenlik hüküm sürdü ve bu çalkantılı bölge, tam bir yıllık savaşın ardından bir durgunluk dönemine girmeye başladı. Ancak Yahudiler, ihanetleri, entrikaları ve sadakatsizlikleri yüzünden her türlü aşağılanmayı ve rezilliği tatmalarına rağmen, uyarılmadılar. Hayber'e sürgün edildikten sonra, Müslümanlarla müşrikler arasında süren çatışmaların sonuçlarını endişeyle beklemeye devam ettiler. Umutlarının aksine, savaşın seyri Müslümanların lehine gelişiyordu. Bu nedenle yeni bir komplo aşamasına geçtiler ve Müslümanlara ölümcül bir darbe indirmeye hazırlandılar; ancak doğrudan onlara karşı hareket edecek kadar korkaktılar. Bu yüzden hedeflerine ulaşmak için korkunç bir plan kurdular. Benu Nadir'in ileri gelen birkaç Yahudisi, yirmi şefle birlikte Mekke'ye giderek Kureyş ile kutsal olmayan bir ittifak kurmak için görüştüler. Onları Allah'ın Elçisi'ne saldırmaya teşvik ettiler ve tam destek ile arka çıkacaklarını vaat ettiler. Bedir'de Müslümanlara karşı koymakta zayıf kalan ve güçsüz düşen Kureyş halkı, lekelenmiş onurlarını ve zedelenmiş itibarlarını geri kazanmak için bu fırsatı değerlendirdi. Aynı heyet Gatafan'a da gitti ve onları da aynı şeyi yapmaya çağırdı; onlar da olumlu yanıt verdiler. Yahudi heyeti daha sonra yeni bir çaba başlattı, Arabistan'ın bazı bölgelerini dolaştı ve küfrün müttefiklerini Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem), onun Mesajına ve Allah'a iman edenlere karşı kışkırtmayı başardı. Güneyde Tihame'den Kinane ve diğer müttefik kabileler sıralandı ve asker topladı. Kureyş, Ebu Süfyan'ın komutasında dört bin kişilik bir ordu hazırladı. Doğudan Benu Selim, Gatafan, Benu Murre vb. kabileler geldi. Hepsi Medine'ye yöneldi ve önceden kararlaştırılmış bir zamanda şehrin yakınlarında toplandılar; on bin savaşçıdan oluşan büyük bir ordu oluşturdular. Gerçekte, bu ordu Medine'deki tüm Müslümanlardan daha kalabalıktı. Medine'ye yapılacak bir saldırıda kadınlar, delikanlılar ve yaşlılar dahil herkesin… gerçekten, eğer düşmanlar Medine'ye ani bir baskın düzenleseler, bütün Müslümanları yok edebilirlerdi; şehrin içindeki liderlik de tam bu tehlikenin eşiğindeydi. Ancak uyanık olan istihbarat personeli, düşmanların bölgesini keşfetmeyi başardı ve hareketlerini Medine'deki sorumlulara bildirdi. Allâh'ın Resûlü ﷺ, üst düzey bir danışma kurulu topladı ve Medine'yi savunma planı üzerine dikkatli bir görüşme yaptı. Askerî liderler ile sağduyu sahibi kişiler arasında uzun bir konuşmanın ardından, onurlu bir Sahâbî olan Selmân el-Fârisî'nin önerisiyle, savunma hatları olarak hendek kazılmasında karar kılındı. Müslümanlar, Peygamber ﷺ'in (onlara cesaret vererek, yardım ederek ve ahiretteki mükâfatı hatırlatarak) önderliğinde, Medine'nin etrafına hendek inşa etmeye en büyük gayret ve özenle başladılar. Açlığa yakın şiddetli yoksunluk, çok istenen hedeflerine ulaşmalarını engelleyemedi ve onları caydıramadı. Selmân şöyle dedi: "Ey Allâh'ın Resûlü! Fâris'te kuşatıldığımızda, kendimizi korumak için hendekler kazardık." Bu, gerçekten daha önce görülmemiş bir akıllıca plândı. Allâh'ın Resûlü ﷺ, planın uygulanması için hemen emir verdi: her on kişilik grup kazacaktı. Sehl bin Sa'd şöyle dedi: "Biz (hendekte) idik. Kırk zira'lık alan, Allâh'ın Resûlü ﷺ'in birliğine ayrılmıştı; adamlar kazıyor, toprağı sırtlarında taşıyorduk." Hendek kazma süreci sırasında bazı olağanüstü Nebevî işaretler ortaya çıktı. Cabir bin Abdullah, Peygamberin (ﷺ) açlık çektiğini görünce bir koyun kesti, arpa pişirdi ve Peygamberi (ﷺ) ile bazı Sahabileri davetini kabul etmeye çağırdı. Ancak Peygamber (ﷺ), hendek kazmakla meşgul olan bin kişinin tamamını bir araya topladı ve hepsi doyana kadar yemeye başladılar; yine de pişmekte olan koyun budu ve hamur eksilmeden olduğu gibi kaldı. Bir kadın bir avuç hurma getirip Peygamberin (ﷺ) yanından geçti. Peygamber (ﷺ) hurmaları aldı, pelerininin üzerine serpti ve ashabını yemeye davet etti. Hurmalar çoğalmaya başladı, öyle ki pelerininin kenarından dökülmeye başladılar. Bir başka olağanüstü harika ise şöyledir: Hendekte inatçı bir kaya, aşılmaz bir engel olarak çıktı. Peygamber (ﷺ) küreği aldı ve vurdu; kaya hemen gevşek bir kum tepeciğine dönüştü. Başka bir rivayette Bera şöyle demiştir: Hendek Günü'nde küreklerimizle kırılamayacak kadar sert bir kaya çıktı. Bunun üzerine çözüm için Allah'ın Elçisi'nin (ﷺ) yanına gittik. O, küreği aldı ve kayaya vurarak şöyle dedi: "Allah'ın adıyla, Allah çok büyüktür, Şam'ın anahtarları bana verildi, Allah'a yemin ederim ki şu anda oradaki saraylarını görüyorum." İkinci vuruşta şöyle dedi: "Allah çok büyüktür, Pers bana verildi, Allah'a yemin ederim ki şimdi Medain'in beyaz sarayını görüyorum." Üçüncü kez kayaya vurdu ve kaya çok küçük parçalara ayrıldı. Bunun üzerine şöyle dedi: "Allah çok büyüktür, Yemen'in anahtarları bana verildi, Allah'a yemin ederim ki şu anda bulunduğum yerden San'a'nın kapılarını görüyorum." Aynı rivayeti İshak da nakletmiştir. Medine'nin kuzey kısmı en savunmasız olanıydı; diğer tüm yönler dağlar ve hurma bahçeleriyle çevriliydi. Hem usta bir askerî uzman olan Peygamber ﷺ, Konfederelerin o yönden ilerleyeceğini anladı; bu yüzden hendeğin o tarafta kazılması emredildi. Müslümanlar hendeği birkaç gün boyunca kazmaya devam ettiler; gündüzleri üzerinde çalışıyor, akşamları evlerine dönüyorlardı; nihayet hendek, sayısı on bine varan, putperestlerin devasa ordusu Medine yakınlarında Al-Asyal ve Uhud adı verilen yerlere gelip yerleşmeden önce askerî açıdan tam boyutlarına ulaşmıştı.

Once again, peace and security enveloped the Arabian Peninsula and this turbulent area began to experience a period of lull after a whole year warJews, however, whose treachery, intrigues and . The disloyalty made them taste all types of humiliation and disgrace, were not admonished. After they had been exiled to Khaibar, they remained waiting anxiously for the results of the skirmishes going on between the Muslims and the idolaterstheir hopes, the events of the war were in favour of the Muslims, . Contrary to therefore they started a new stage of conspiracy and prepared themselves to deal a deadly blow against the Muslims, but were too cowardly to manoeuvre directly against them, so they laid a dreadful plan in order to achieve their objectivesof the Jews with some celebrities of Bani Nadir went to Makkah to . Twenty chiefs negotiate an unholy alliance with Quraishgoad the people there to attack the Messenger of . They began to Allupon him) promising them full support and backing. People of Quraish, who had been âh (Peace be languid and proved too weak to challenge the Muslims at Badr, seized this opportunity to redeem their stained honour and blemished reputationdelegation set out for Ghatfan, called them to do the . The same same, and they responded positively. The Jewish delegation then started a fresh effort and toured some parts of Arabia and managed to incite the confederates of disbelief against the Prophet (Peace be upon him), his Message and the believers in AllKinanah and other allies from Tihama, in the south; rallied, âh. Quraish, ranked and recruited four thousand men under the leadership of Abu Sufyan. From the east there came tribes of Banu Saleem, Ghatfan, Bani Murrah, etc. They all headed for Madinah and gathered in its vicinity at a time already agreed upongreat army of ten thousand fighters. They in fact outnumbered all the Muslims in . It was a Madinah, women, lads and elders includedtell the truth, if they had launched a surprise attack against . To Madinah, they could have exterminated all the Muslimsthe leadership inside the city was on the . However, alert and the intelligence personnel managed to reconnoitre the area of the enemies, and reported their movement to the people in charge in Madinah. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) summoned a high advisory board and conducted a careful discussion of a plan to defend Madinah. After a lengthy talk between military leaders and people possessed of sound advice, it was agreed, on the proposal of an honourable Companion, Salman Al-Farisi, to dig trenches as defensive lines. The Muslims, with the Prophet (encouraging, helping and reminding them of the reward in the Hereafter, Peace be upon him) at their head, most actively and diligently started to build a trench around Madinah. Severe hunger, bordering on starvation, could not dissuade or discourage them from achieving their desperately sought objective. Salman said: O Messenger of Allâh! When siege was to laid to us in Persia, we used to dig trenches to defend ourselves. It was really an unprecedented wise plan. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) hurriedly gave orders to implement the planeach group of ten to dig. Sahl bin Sa‘d said: We were in . Forty yards was allocated to the company of the Messenger of Allâh (Peace be upon him), the men used to dig and we evacuate the earth on our backs. Some preternatural Prophetic signs appeared in the process of trenching. Jabir bin ‘Abdullah, seeing the Prophet (Peace be upon him) starving, slaughtered a sheep, cooked some barley and requested the Prophet (Peace be upon him) and some Companions to accept his invitation, but the Prophet (Peace be upon him) gathered all the thousand people engaged in digging the trench and they started to eat until they were all completely full and yet the shoulder of mutton and dough that was being baked remained as they were undiminished. A certain woman brought a handful of dates and passed by the Prophet (Peace be upon him), who took the dates, threw them over his cloak and invited his followers to eat. The dates began to increase in number until they dropped over the trim of his robe. Another illustrious preternatural example went to the effect that an obstinate rock stood out as an immune obstacle in the ditch. The Prophet (Peace be upon him) took the spade and struck, and the rock immediately turned into a loose sand dune. In another version, Al-Bara‘ said: On Al-Khandaq (the trench) Day there stood out a rock too immune for our spades to break up. We therefore went to see the Messenger of Allâh (Peace be upon him) for advice. He took the spade, and struck the rock uttering “in the Name of Allâh, Allâh is Great, the keys of Ash-Shâm (Geographical Syria) are mine, I swear by Allâh, I can see its palaces at the moment;” on the second strike he said: “Allâh is Great, Persia is mine, I swear by Allâh, I can now see the white palace of Madain;” and for the third time he struck the rock, which turned into very small pieces, he said: “Allâh is Great, I have been given the keys of Yemen, I swear by Allâh, I can see the gates of San‘a while I am in my place.” The same version was narrated by Ishaq. The northern part of Madinah was the most vulnerable, all the other sides being surrounded by mountains and palm tree orchards, the Prophet (Peace be upon him) as a skillful military expert, understood that the Confederates would march in that direction, so the trench was ordered to be on that side. The Muslims went on digging the trench for several days; they used to work on it during the day, and go back home in the evening until it had assumed its full dimensions militarily before the huge army of the idolaters; which numbered, as many as ten thousand fighters, arrived and settled in the vicinity of Madinah in places called Al-Asyal and Uhud.

• "Mü'minler Ahzab'ı (müttefik orduları) gördüklerinde dediler ki: 'Bu, Allah'ın ve Elçisinin [Muhammed ﷺ] bize vaat ettiği şeydir; Allah ve Elçisi [Muhammed ﷺ] doğru söylemişti.' Bu, onların imanlarını ve Allah'a teslimiyetlerini artırmaktan başka bir şey yapmadı." [33:22].

• “And when the believers saw ‘Al-Ahzab’ (the confederates), they said: ‘This is what Allâh and His Messenger [Muhammad (Peace be upon him)] had promised us, and Allâh and His Messenger [Muhammad (Peace be upon him)] had spoken the truth, and it only added to their Faith and to their submissiveness (to Allâh).” [33:22].

Üç bin Müslüman, Muhammed ﷺ'in önderliğinde, Allah'ın zafer vaadinin zihinlerinde derin bir yer ettiği bir hâlde müşriklerle karşılaşmak üzere çıktılar. Sela‘ Dağı'nda mevzilendiler ve hendek, kendileriyle kâfirler arasında bir engel olarak durdu. Müşrikler Müslümanlara saldırıp Medine'ye girmeye çalıştıklarında, Arabistan'da daha önce bilinmeyen yeni bir savaş taktiği olan geniş bir hendekle karşılaştıklarını görüp şaşırdılar; hendek inatçı bir engel olarak karşılarında duruyordu. Bunun üzerine Medine'yi kuşatmaya karar verdiler ve savunmalarında zayıf bir nokta bularak Medine'ye sızabilmek için hendeğin çevresinde dolanmaya başladılar. Düşmanlarını savunma hatlarına yaklaşmaktan ya da herhangi bir açığı kapatmaktan alıkoymak için Müslümanlar ok yağdırdılar ve onlarla çatışmalara girdiler. Kureyş'in tecrübeli savaşçıları bu durumdan hoşnut değildi; kuşatmanın neyi ortaya çıkaracağını boş yere bekliyorlardı. Bu yüzden 'Amr bin 'Abdü'd-Abdüd, 'İkrime bin Ebu Cehil ve Dırar bin el-Hattab'ın önderliğindeki bir savaşçı grubunun hendeği aşmaya çalışmasına karar verdiler. Gerçekten de bunu başardılar; atlıları hendekle Sela‘ Dağı arasındaki bataklık bir alanı ele geçirdi. 'Amr, Müslümanları düelloya davet etti ve bu göreve 'Ali bin Ebu Talib görevlendirildi. Kısa fakat şiddetli bir çarpışmanın ardından 'Ali, 'Amr'ı öldürdü ve diğerlerini panik ve karmaşa içinde geri çekilmek zorunda bıraktı. Ancak birkaç gün sonra müşrikler yeni ve umutsuz girişimlerde bulundu; fakat Müslümanların sebatı ve kahramanca direnişi sayesinde hepsi başarısız oldu.

Three thousand Muslims, with Muhammad (Peace be upon him) at their head, came out to encounter the idolaters, with Allâh’s Promise of victory deeply established in their minds. They entrenched themselves in Sila‘ Mountain with the trench standing as a barrier between them and the disbelievers. On attempting to attack the Muslims and break into Madinah, the idolaters were surprised to see a wide trench, a new stratagem unknown in Arabia before, standing as an obstinate obstruction. Consequently they decided to lay siege to Madinah and began to manoeuvre around the trench trying hard to find a vulnerable spot through which they could infiltrate into Madinah. To deter their enemies from approaching or bridging any gap in their defences, the Muslims hurled arrows, and engaged in skirmishes with them. The veteran fighters of Quraish were averse to this situation waiting in vain in anticipation of what the siege might reveal. Therefore they decided that a group of fighters led by ‘Amr bin ‘Abd-e-Wudd, ‘Ikrima bin Abi Jahl and Dirar bin Al-Khattab, should work its way through the trench. They, in fact, managed to do that and their horsemen captured a marshy area between the trench and Sila‘ Mountain. ‘Amr challenged the Muslims to a duel, and ‘Ali bin Abi Talib was deputed. After a short but fierce engagement, ‘Ali killed ‘Amr and obliged the others to evacuate in a state of panic and confusion. However, some days later, the polytheists conducted fresh desperate attempts but all of them failed due to Muslims’ steadfastness and heroic confrontation.

Hendek Savaşı'nın olayları bağlamında, Allah'ın Elçisi (ﷺ), bazı namazları vaktinde kılamamıştır. Cabir (radıyallahu anh) rivayet etmiştir: Hendek Günü Hz. Ömer bin Hattab (radıyallahu anh) gelerek Kureyş'in kâfirlerine lanet okuyarak şöyle dedi: "Ey Allah'ın Elçisi! İkindi namazını kılamadım ve güneş batmak üzere." Peygamber (ﷺ) şöyle cevap verdi: "Allah'a yemin ederim ki ben de henüz kılamadım." Sonra Peygamber (ﷺ) Buthan'a gitti, abdest aldı ve ikindi namazını güneş battıktan sonra kıldı, ardından akşam namazını kıldı. Bu başarısızlıktan dolayı o kadar öfkelenmişti ki düşmanlarının aleyhine Allah'ın gazabını dileyip, ikindi namazını kılmasına engel oldukları için evlerini ve kabirlerini ateşle doldurmasını Allah'tan niyaz etti. Ahmed ve Şafiî'nin rivayet ettiğine göre, o savaşın olayları onu öğle, ikindi, akşam ve yatsı namazlarından alıkoymuş, ancak bunları birleştirerek kılmıştır. Farklı rivayetler, bu durumun birkaç gün sürdüğünü göstermektedir.

In the context of the events of the Trench Battle, the Messenger of Allâh (Peace be upon him) failed to observe some prayers in their right time. Jabir (May Allah be pleased with him) narrated: On the Day of Trench ‘Umar bin Al-Khattab (May Allah be pleased with him) came, cursing the disbelievers of Quraish and said: “O Allâh’s Messenger! I have not offered the afternoon prayer and the sun has set.” The Prophet (Peace be upon him) replied: "By Allâh! I, , have not offered the prayer yet.” The Prophet (Peace be upon him) then went to Buthan, performed ablution and observed the afternoon prayer after the sun had set and then offered the sunset prayer after it.” He was so indignant for this failure that he invoked Allâh’s wrath on his enemies and besought Allâh to fill their houses and graves with fire because they distracted him from observing the afternoon prayer. It was narrated by Ahmed and Shafa‘i that the events of that battle detained him from the noon, afternoon, evening and night prayers, but he observed them combined. The different narrations point to the fact that the situation lasted for a few days.

Bu iki taraf arasında duran hendek nedeniyle doğrudan bir çarpışma yaşanmadı; bunun yerine yalnızca ok atmakla sınırlı askeri faaliyetler oldu. Sonuçta bu çatışmada az sayıda savaşçı hayatını kaybetti: altı Müslüman ve on müşrik, bunlardan bir veya ikisi kılıçla öldürüldü. Savaş sürerken Sa‘d bin Mu‘âz, atardamarını delen bir okla vuruldu. Sonunun yaklaştığını anlayınca Allâh'a şöyle dua etti: "Ey Allâh'ım, Sen bilirsin ki, Senin yolunda, Elçini yalanlayan ve onu şehrinden süren o kâfirlerle cihad etmekten daha değerli hiçbir şey kalbime yakın değildir. Ey Allâh'ım, onlarla savaşmamızı takdir ettiğine inanıyorum. Eğer onlarla yapılacak daha çok savaş varsa, onlara karşı daha fazla cihad edebilmem için beni hayatta bırak. Eğer savaş dinmişse, onda can verebilmem için onu yeniden alevlendirmeni dilerim." Duasını, Benî Kurayza'dan tam olarak öç alana kadar ölmemesi için Allâh'a yalvararak tamamladı. Bu zor koşullar içinde Müslümanlara karşı entrika ve oyunlar kızgın bir şekilde işliyordu. Benî Nadîr'in baş suçlusu Huyey, Benî Kurayza'nın reisi Ka‘b bin Esed el-Kurazî'yi kışkırtmak için onların yerleşim yerlerine gitti. Ka‘b, Allâh'ın Elçisi ile savaş zamanlarında yardımına koşmak üzere antlaşma yapmıştı. Ka‘b başlangıçta Huyey'in tüm baskılarına direndi; ancak Huyey, Eşyâl'deki Kureyş ve ileri gelenlerinden, Uhud'a yerleşmiş Gatafân ve reislerinden, hepsinin tek bir düşünceyle Muhammed'i ve ona tâbi olanları yok etmeye kararlı olduğundan söz ederek onu manipüle edecek kadar kurnazdı. Ayrıca Kureyş ve Gatafân geri çekilirse, olası herhangi bir tehlikeye kendisini maruz bırakarak Ka‘b'ın kalesinde kalacağına söz verdi. Bu kötü adam, sonunda Ka‘b'ı kendi tarafına çekip onu Müslümanlarla yaptığı antlaşmayı bozmaya ikna edene kadar bu yolda devam etti. Banu Kurayza daha sonra Müslümanlara, özellikle de Müslüman kadınlarını ve çocuklarını barındıran tecrit edilmiş nöbet noktalarına karşı savaş harekâtına başladı. İbn İshak'ın rivayet ettiğine göre, Abdülmuttalib'in kızı Safiyye (Allah ondan razı olsun), Hassan bin Sabit ile birlikte bazı kadın ve çocukların bulunduğu bir nöbet noktasındaydı. Safiyye şöyle anlatır: "Yanımızda, hiçbir erkeğin savunmadığı bu yere düşman saldırısı olabilecek şekilde bir Yahudinin etrafta dolandığı görüldü. Hassan'a, bu adamın yakınlarımızda bulunmasından şüphelendiğimi söyledim. Allah'ın Resulü ﷺ ve Müslümanlar bize yardıma gelemeyecek kadar meşgulken, bizi gafil avlayabilir. İner misin ve onu öldürür müsün?' dedim. Hassan bunu yapmayacağını söyledi. Bunun üzerine bir odun parçası alıp aşağı indim ve o Yahudiyi öldürdüm. Geri dönüp Hassan'dan onun eşyalarını yağmalamasını istedim, ama Hassan bunu da yapmayı reddetti." Bu olay geniş yankı uyandırdı ve Yahudileri daha fazla saldırıda bulunmaktan caydırdı; çünkü bu yerlerin Müslüman savaşçılar tarafından tahkim edilmiş ve korunmuş olduğunu düşündüler. Yine de müşriklere Müslümanlara karşı destek olarak erzak sağlamaya devam ettiler. Bu kötü haberi alan Resulullah ﷺ, durumu araştırmak üzere Müslümanların önde gelen dört liderini, Sa'd bin Muaz, Sa'd bin Ubade, Abdullah bin Revaha ve Havvat bin Cübeyr'i gönderdi. Ancak Müslümanlar arasında paniğin yayılmasına karşı uyardı ve eğer söylentiler asılsızsa bunun herkese açıkça ilan edilmesini tavsiye etti. Ne yazık ki bu dört kişi haberin doğru çıktığını, Yahudilerin ise Muhammed ﷺ ile artık hiçbir ittifak anlaşmasının kalmadığını açıkça duyurduklarını tespit etti. Allah'ın Resulü ﷺ bu durumdan haberdar edildi ve Müslümanlar, içinde barındırdığı korkunç tehlikeyle birlikte kendi kritik durumlarını anladılar. Onların sırtı Benî Kurayza'nın saldırılarına açıktı; önlerinde ise yüklü bir ordu vardı, bunu atlatacak bir yol da yoktu. Üstelik kadınları ve çocukları korumasız bir halde aralarında duruyordu. Bu konuda Allah şöyle buyurur:

• "O gözler dehşetle açılıp kalplerin boğaza dayandığı, ve siz Allah hakkında çeşitli zanlara kapıldığınız o an... Orada müminler sınandı ve şiddetli bir sarsıntıyla sarsıldılar." [33:10, 11]

• “And when the eyes grew wild and the hearts reached to the throats, and you were harbouring doubts about Allâh. There, the believers were tried and shaken with a mighty shaking.” [33:10, 11].

Hendekle kuşatılıp savunmaya çekilen Müslümanlar, bu durumdayken münafıklar onlarla alay etti; Müslümanların Pers hükümdarı Kisra'yı ve Roma imparatoru Sezar'ı yenebileceklerine dair boş umutlara kapıldıklarını söylediler. Yılgınlık tohumları ekmeye başladılar ve evlerini savunmak bahanesiyle geri çekilmek istediler, oysa evleri hiçbir şekilde tehlike altında değildi. Bu konuda Allah şöyle buyurmaktadır:

Now that the Muslims were shut in within the Trench on the defensive, the hypocrites taunted them with having indulged in delusive hopes of defeating Kisra, emperor of Persia, and Caesar, emperor of the Romans. They began to sow the seeds of defeatism, and pretended to withdraw for the defence of their homes, though these were in no way exposed to danger. Here, Allâh says:

• "Münafıklar ve kalplerinde hastalık (şüphe) bulunanlar, 'Allah ve Resûlü bize yalnızca aldatmacadan başka bir şey vaat etmedi!' dediklerinde..." Ve içlerinden bir grup, "Ey Yesrib halkı (Medine)! Burada duracak yeriniz yok (düşman saldırısına karşı), o hâlde geri dönün!" dediğinde. Ve içlerinden bir kısmı, "Gerçekten evlerimiz açıktır (düşmana karşı savunmasızdır)" diyerek Peygamber ﷺ'den izin istiyordu. Oysa evler açık değildi. Onlar yalnızca kaçmak istiyorlardı. [33:12, 13].

• “And when the hypocrites and those in whose hearts is a disease (of doubts) said, ‘Allâh and His Messenger (Peace be upon him) promised us nothing but delusions!’ And when a party of them said: ‘O people of Yathrib (Al-Madinah), there is no stand (possible) for you (against the enemy attack!) therefore go back!’ And a band of them asked for permission of the Prophet (Peace be upon him) saying: ‘Truly, our homes lie open (to the enemy).’ And they lay not open. They but wished to flee.” [33:12, 13].

Allah'ın Elçisi ﷺ, cübbesine sarındı ve Benû Kurayza'nın ihanetini düşünmeye başladı. Umut ruhu içini kapladı ve ayağa kalkarak şöyle dedi:

The Messenger of Allâh, (Peace be upon him) wrapped himself in his robe and began to meditate on the perfidy of Banu Quraiza. The spirit of hopefulness prevailed over him and he rose to his feet saying:

“Allâh is Great. Ey Müslümanlar, Allâh'ın zafer ve yardım müjdesini dinleyin.” Sonra kadınları ve çocukları korumaya yönelik kararlı planlar kurmaya başladı ve düşmanın ani bir saldırısına karşı onları korumak için bazı savaşçıları Medine'ye geri gönderdi. İkinci adım, kâfir müttefiklerin saflarını sarsabilecek bir eyleme girişmekti. Bu amaçla Gatafan'ın reisleriyle, Medine'nin meyve mahsullerinin üçte birini onlara vermek esasına dayanan bir tür uzlaşma yapmayı düşündü. Başlıca sahabelerinden, Sa‘d bin Mu‘âz ve Sa‘d bin Ubâde'ye danıştı; onların cevabı şöyleydi:

• “Allâh is Great. Hearken you Muslims, to Allâh’s good tidings of victory and support.” He then started to lay decisive plans aiming at protecting the women and children, and sent some fighters back to Madinah to guard them against any surprise assault by the enemy. The second step was to take action that could lead to undermining the ranks of the disbelieving confederates. There, he had in mind to conclude a sort of reconciliation with the chiefs of Ghatfan on the basis of donating them a third of Madinah’s fruit crops. He sought the advice of his chief Companions, namely, Sa‘d bin Mu‘adh and Sa‘d bin ‘Ubadah, whose reply went as follows:

“Ey Allah'ın Elçisi! Bu, Allah'ın bir emri ise, ona itaat etmemiz gerekir; ama bizi korumak için takip etmek istediğiniz yeni bir yol ise, buna ihtiyacımız yok. Onları şirk ve putperestlik içindeyken tanıdık ve güvenle söyleyebiliriz ki, onların bahçelerimizin meyvelerine değil, bizi tamamen yok etmeye ihtiyaçları var. Şimdi Allah bizi İslam ile şereflendirdi; bu durumda en iyi çözümün onları kılıçtan geçirmek olduğuna inanıyorum.” Bunun üzerine Peygamber ﷺ, onların bu inancını düzeltti ve şöyle buyurdu: “Arapların hepsi sizi (Müslümanları) yok etmek için birleştikten sonra, sizin güvenliğinizi sağlamak için yeni politikam şekillendiriliyor.”

“O Messenger of Allâh! If it is Allâh’s injunction, then we have to obey, but if it is a new course you want to follow just to provide security for us then we don’t need it. We experienced those people in polytheism and idolatry and we can safely say that they don’t need the fruit of our orchards, they rather need to exterminate us completely. Now that Allâh has honoured us with Islam, I believe the best recourse in this situation is to put them to the sword.” Thereupon the Prophet (Peace be upon him) corrected their Belief saying: “My new policy is being forged to provide your security after all the Arabs have united to annihilate you (Muslims).”.

Allah, yüce ve celil olan, hamd O'na mahsustur, İslam'ın düşmanlarının ihtilafa düşmesine ve sonradan tamamen yenilgiye uğramasına yol açan bir şey yarattı. Gatafan kabilesinden Nuaym bin Mes'ud adında bir adam, Peygamber (ﷺ) ile görüşmek için izin istedi. Müslüman olduğunu gizlice kabul ettiğini beyan etti ve Peygamber (ﷺ)'den Müslümanlara fayda sağlayabilecek herhangi bir şeyi emretmesini istedi. Peygamber (ﷺ), mevcut sıkıntıda Müslümanlara yardım edebilecek ve faydalı olabilecek her türlü hileyi kullanmasını söyledi. Adam, Yahudiler, Kureyş ve Gatafan arasında gidip gelerek her tarafı diğerine ihanet etmeye teşvik etmeyi başardı. Kureyza oğullarının ileri gelenlerine gitti ve onların kulaklarına fısıldadı: Kureyş'e güvenmemeleri ve onlarla, onlar bazı rehineler teslim etmedikçe savaşmamaları gerektiğini söyledi. Öğüdünü desteklemek için, Kureyş'in, Muhammed (ﷺ) üzerindeki zaferin uzak bir ihtimal olduğunu anlarlarsa onları terk edeceğini ve Müslümanların da onlardan korkunç bir intikam alacağını iddia etti. Nuaym daha sonra Kureyş kampına yöneldi ve sonuç itibarıyla benzer, ancak içeriği farklı bir hileyi uygulamayı başardı. Yahudilerin Muhammed (ﷺ) ve takipçileriyle yaptıkları antlaşmayı bozmaktan pişman olduklarını hissettiğini iddia etti. Onlara, Yahudilerin Müslümanlarla düzenli yazışma yaptığını, Kureyşli rehinelerin, daha önce kararlaştırıldığı üzere, kendilerine tam bir Yahudi bağlılığı ödenerek Müslüman kampına gönderileceğini söyledi. Nuaym daha sonra Kureyş'i Yahudilere rehine göndermemeleri konusunda uyardı. Üçüncü bir görev için de Gatafan halkına aynı şeyi yaptı.

Allâh, the Glorious, the Exalted, praise is to him, created something that led to the dissension of the enemies of Islam and later on to their full defeat. A man from the tribe of Ghatfan called Na‘im bin Mas‘ud asked to be admitted in the audience of the Prophet (Peace be upon him). He declared that he had embraced Islam secretly and asked the Prophet (Peace be upon him) to order him do anything that might benefit the Muslims. The Prophet (Peace be upon him) asked him to do anything that could help the Muslims in the present distress and use any strategem of avail. The man, in a shuttle movement, between the Jews, Quraish and Ghatfan managed to incite each party to let down the other. He went to see the chiefs of Banu Quraiza and whispered in their ears not to trust Quraish nor fight with them unless the latter pledged some hostages. He tried to lend support to his counsel by claiminthat Quraish would forsake them if they perceived that victory over Muhammad (Peace be upon him) was far fetched, and the Muslims then would have terrible revenge on them. Na‘im, then headed for the camp of Quraish and managed to practise a similar strategem in its final result but different in content. He claimed that he felt that the Jews regretted breaching their covenant with Muhammad (Peace be upon him) and his followers. He told them that the Jews maintained regular correspondence with the Muslims to the effect that Quraishite hostages be sent to the camp of the Muslims with full Jewish allegiance paid to them as already agreed upon. Na‘im then exhorted Quraish not to send hostages to the Jews. On a third errand, he did the same with the people of Ghatfan.

Cebrail (Aleyhisselam), önceki savaşın ardından Allah'ın Resulü (Sallallahu aleyhi ve sellem) Medine'ye döndüğü gün, Umm Salama'nın evinde yıkanırken ona geldi ve kılıcını kuşanıp fitne çıkaran Benî Kureyza'nın yerleşim yerine yönelmesini ve onlarla savaşmasını istedi. Cebrail, meleklerden oluşan bir alayla önden gideceğini, onların kalelerini sarsacağını ve kalplerine korku salacağını söyledi.

Archangel Gabriel (Peace be upon him) on the very day the Messenger of Allâh (Peace be upon him) came back to Madinah after the previous battle, and while he was washing in Umm Salama’s house, visited him asking that he should unsheathe his sword and head for the habitation of the seditious Banu Quraiza and fight them. Gabriel noted that he with a procession of angels would go ahead to shake their forts and cast fear in their hearts.

Allah'ın Elçisi ﷺ, hemen müezzini çağırdı ve Benî Kurayza'ya karşı yeniden savaşın ilan edilmesini emretti. İbn Ümmü Mektum'u Medine'ye vali olarak atadı ve savaş sancağını Ali bin Ebû Tâlib'e verdi. Ali, belirlenen hedefe doğru yürüdü ve Yahudilerin Allah'ın Elçisi ﷺ'ye sövdüklerini duyacak kadar yaklaştı. Allah'ın Elçisi ﷺ ise Ensar ve Muhâcirlerden oluşan üç bin piyade ve otuz atlıdan meydana gelen bir ordunun başında yola çıktı. Düşmanla karşılaşmak için yol alırlarken öğle namazının vakti girdi. Bazı Müslümanlar, düşmanı yenmeden namazı kılmayı reddetti; bazıları ise namazı her zamanki gibi vaktinde kıldı. Peygamber ﷺ ise ikisine de itiraz etmedi. Benî Kurayza'nın yerleşim yerlerine ulaştıklarında, kalelerini sıkı bir şekilde kuşattılar. Yahudilerin içinde bulunduğu bu korkunç durumu gören Yahudilerin reisi Ka'b bin Esed, onlara üç seçenek sundu: İslam'ı kabul etmek; böylece canları, malları, kadınları ve çocukları tam bir güvence altına girecekti. Ayrıca bu davranışın, Muhammed'in peygamberliğinin doğruluğu hakkında kendi kitaplarında okuduklarıyla çelişmeyeceğini hatırlattı. İkinci seçenek ise çocukları ve kadınları öldürüp, ardından Peygamber ﷺ ve ona tabi olanlara, Müslümanları yok etmek ya da kendilerinin yok edilmesi için kılıç çekmelerini meydan okumaktı. Üçüncü ihtimal ise Muhammed ﷺ ve kavmini cumartesi günü, yani karşılıklı olarak hiçbir savaşın yapılmayacağı bilinen bir günde, habersiz yakalamaktı.

The Messenger of Allâh (Peace be upon him) , immediately summoned the prayer caller and ordered him to announce fresh hostilities against Banu Quraiza, institued Ibn Umm Maktum as a ruler of Madinah, and entrusted the banner of war to ‘Ali bin Abi Talib who marched towards the appointed target and came close enough to hear the Jews abusing the Messenger of Allâh (Peace be upon him) , who on his part set out at the head of three thousand infantry men and thirty horsemen of Ansar (Helpers) and Muhajireen (Emigrants). On their way to encounter the enemy, the afternoon prayer was due. Some Muslims refused to observe it until they had defeated the enemy, while others offered it in its proper time, as usual. The Prophet (Peace be upon him) objected to neither. When they reached the habitations of Banu Quraiza, they laid tight siege to their forts. Seeing this terrible situation they were in, the chief of the Jews Ka‘b bin Asad offered them three alternatives: to embrace Islam, and consequently their life, wealth, women and children would be in full security, and reminded them that such behaviour would not be incongruous with what they had read in their books about the veracity of Muhammad’s Prophethood; to kill their children and women and then challenge the Prophet (Peace be upon him) and his followers to the sword to either exterminate the Muslims or be exterminated, or as a third possibility to take Muhammad (Peace be upon him) and his people by surprise on Saturday — a day mutually understood to witness no fighting.

Selam bin Ebi'l-Hukayk (Ebu Rafi‘), Konfederelerin birliklerini toplayan ve onlara büyük miktarda servet ve erzak sağlayan, öte yandan Peygamber'i (ﷺ) aşağılayan korkunç bir Yahudi suçluydu. Müslümanlar Benu Kureyza ile işlerini halledince, Evs'in rakibi olan Hazrec kabilesi, Evs'in başka bir Yahudi suçlusu Ka‘b bin el-Eşref'i öldürmesiyle elde ettiği fazilete eşit bir fazilet kazanmak için Peygamber'den (ﷺ) bu suçluyu öldürmek üzere izin istedi. Peygamber (ﷺ), kadın ve çocukların öldürülmemesi şartıyla onlara izin verdi.

Salam bin Abi Al-Huqaiq (Abu Rafi‘) was a terrible Jew criminal, who had mustered the troops of the Confederates and provided them with a lot of wealth and supplies, on the one hand, and used to malign the Prophet (Peace be upon him), on the other. When the Muslims had settled their affair with Banu Quraiza; Al-Khazraj tribe, a rival of Al-Aws, asked for the Prophet’s permission to kill that criminal in order to merit a virtue equal to that of Al-Aws who had killed another criminal of the Jews, Ka‘b bin Al-Ashraf. The Prophet (Peace be upon him) gave them his permission provided that no women or children be killed.

Abdullah bin Atik başkanlığında beş kişilik bir grup, Ebu Rafi'nin kalesinin bulunduğu Hayber'e doğru yola çıktı. Yerleşim yerine yaklaşınca Abdullah, adamlarına biraz geride kalmalarını söyledi; kendisi ise abdest bozuyormuş gibi pelerinine bürünerek önden ilerledi. Kalenin halkı içeri girerken kapıcı, onu da kendilerinden biri sanarak içeri girmeye çağırdı. Abdullah içeri girdi ve bir köşede gizlendi. Sonra Sellam'ın odasına giden kapıların sürgülerini açmaya başladı. Orası zifiri karanlıktı, ama yine de Sellam'ı kılıçtan geçirmeyi başardı ve güvenle oradan ayrıldı. Dönüş yolunda bacağı kırıldı; bacağını bir sargıyla sardı ve sabaha kadar gizli bir yerde saklandı. Sabah olunca surun üzerinde biri durup Sellam bin Ebi'l-Huka'ik'in öldüğünü resmen duyurdu. Bu sevindirici haberi duyan Abdullah, Peygamber ﷺ'in yanına gitti. Peygamber ﷺ bütün olayı dinledi, ardından Abdullah'tan bacağını uzatmasını istedi. Peygamber ﷺ bacağını sıvazladı ve kırık o anda iyileşti.

A group of five people with ‘Abdullah bin ‘Ateeq at their head, headed for Khaibar where ‘Abu Rafi‘’s fort was situated. When they approached the place, ‘Abdullah advised his men to stay a little behind, while he went ahead disguised himself in his cloak as if he had been relieving himself. When the people of the fort went in, the gate-keeper called him to enter thinking he was one of them. ‘Abdullah went in and lurked inside. He then began to unbolt the doors leading to Salam’s room. There it was absolutely dark but he managed to put him to the sword, and then leave in safety. On his way back, his leg broke so he wrapped it up in a band, and hid in a secret place until morning when someone stood on the wall and announced the death of Salam bin Abi Al-Huqaiq officially. On hearing the glad news he left and went to see the Prophet (Peace be upon him), who listened to the whole story, and then asked ‘Abdullah to stretch his leg, which he wiped and the fracture healed on the spot.

Bani Lihyan, sahabenin on kişisini hıyanetle öldürtmüştü. Yerleşim yerleri Hicaz'ın derinliklerinde, Mekke sınırında bulunuyordu. Müslümanlarla bir yandan Kureyş ve Arapların öte yandan arasında köklü bir kan davası olduğundan, Peygamber ﷺ, en büyük düşman Kureyş'e yaklaşıp derinlere girmenin akıllıca olmayacağını düşündü. Ancak müttefik Ahzab'ın gücü çökmeye ve onlar gevşemeye, mevcut elverişsiz güç dengesine boyun eğmeye başlayınca, Allah'ın Elçisi ﷺ bu nadir fırsatı değerlendirdi ve Bani Lihyan'dan intikam alma zamanının geldiğine karar verdi. Hicri altıncı yılın Rebiü'l-evvel veya Cemaziyelula ayında iki yüz Müslüman savaşçının başında yola çıktı, Suriye'ye yöneliyormuş gibi bir gösteri yaptı, ardından kısa süre sonra sahabelerinin trajedisinin yaşandığı Batnu Gharran'a yöneldi ve onlara Allah'ın rahmetini diledi. Yürüyüşünün haberi Bani Lihyan'a ulaştı; onlar hemen yakındaki dağ tepelerine kaçtılar ve böylece Peygamber ﷺ'in erişiminin dışında kaldılar. Dönüş yolunda Peygamber ﷺ, Kureyş yerleşim yerinin yakınlarında, Kura'u'l-Ğamim adlı bir yere on atlıdan oluşan bir grup gönderdi; amacı, artan askeri gücünü dolaylı olarak ortaya koymaktı. Tüm bu çatışmalar on dört gün sürdü, ardından evine dönmek üzere ayrıldı.

Bani Lihyan had acted treacherously towards ten of the Prophet’s Companions and had them hanged. Their habitation being situated deep in the heart of Hijaz on the borders of Makkah, and due to deep-seated blood-revenge between the Muslims on the one hand, and Quraish and the Arabians on the other, the Prophet (Peace be upon him) deemed it unwise to penetrate deep and come close to the greatest enemy, Quraish. However, when the power of the allied Confederates collapsed and they began to slacken and resign to the current unfavourable balance of power, the Messenger of Allâh (Peace be upon him) seized this rare opportunity and decided that it was time to take revenge on Bani Lihyan. He set out in Rabi‘ Al-Awwal or Jumada Al-Ula in the year six Hijri at the head of two hundred Muslim fighters and made a feint of heading for Syria, then soon changed route towards Batn Gharran, the scene of his Companions’ tragedy, and invoked Allâh’s mercy on them. News of his march reached Bani Lihyan, who immediately fled to the mountain tops nearby and thus remained out of his reach. On his way back, the Prophet (Peace be upon him) despatched a group of ten horsemen to a place called Kura‘ Al-Ghamim, in the vicinity of the habitation of Quraish in order to indirectly confirm his growing military power. All these skirmishes took fourteen days, after which he left back for home.

1. Hicretin altıncı yılında, Bani Esed'in yaşadığı Al-Ğamir adlı bir yere, ‘Ukaşe bin El-Mihsan'ın önderliğindeki bir müfreze gönderildi. Düşman hemen kaçtı ve geride iki yüz deve bıraktı; bu develer Medine'ye götürüldü.

1. A platoon led by ‘Ukasha bin Al-Mihsan was despatched to a place called Al-Ghamir inhabited by Bani Asad in the year six Hijri. The enemy immediately fled leaving behind them two hundred camels which were taken to Madinah.

1. Muhammad bin Maslamah'ın komutasındaki bir bölük, Zülkassa'daki Benî Sa'leb yerleşim yerine doğru yola çıktı. Ancak düşmanın yüz kişilik bir pusu grubu onlara saldırdı ve Muhammad bin Maslamah dışında hepsini öldürdü. Muhammad bin Maslamah ise kaçmayı başardı, ancak ağır yaralı olarak.

1. A platoon led by Muhammad bin Maslamah set out towards the habitation of Bani Tha‘labah in Dhil Qassa. But a hundred men of the enemies ambushed and killed all of them except Muhammad bin Maslamah who managed to escape but badly wounded.

2. Bani Sa‘lebe'ye karşılık olarak, kırk kişilik bir birlikle başına Ebu Ubeyde bin Ceррah getirilerek Zülkassa'ya gönderildi. Onlar o gece yürüdüler ve sabah düşmanı gafil avladılar. Yine düşmanlar, yaralı olan biri dışında dağlara kaçtı; bu kişi daha sonra Müslüman oldu. Bu olayda ganimetlerin büyük bir kısmı onlara düştü.

2. In retaliation against Bani Tha‘labah, Abu ‘Ubaidah bin Al-Jarrah, at the head of forty men, was despatched to Dhil Qassa. They walked that night and took the enemy by surprise in the morning. Again, they fled to the mountains except one who was injured, and later embraced Islam. A lot of booty fell to their lot in that particular incident.

3. Aynı yıl, Zeyd bin Hârise komutasındaki bir birlik, Benî Süleym'in yerleşim yeri olan El-Cumûm'a gönderildi. Benî Muzeyne'den bir kadın, Müslümanlara düşman kampının yolunu gösterdi. Orada Müslümanlar bazı esirler aldılar ve büyük bir ganimet elde ettiler. Daha sonra Allâh'ın Elçisi ﷺ o kadına özgürlüğünü verdi ve onu ashabından biriyle evlendirdi.

3. A platoon, under the leadership of Zaid bin Haritha, was sent to Al-Jumum, the habitation of Bani Saleem, in the same year. A woman from Bani Muzaina showed them the way to the enemy’s camp. There the Muslims took some captives and gained a lot of booty. Later on, the Messenger of Allâh (Peace be upon him) granted the woman her freedom and married her to one of his followers.

4. Altı Hicri yılının Cemaziyelevvel ayında Zeyd bin Harise, yüz yetmiş atlıyla birlikte Al-‘Ais adlı bir yere doğru yola çıktı ve Peygamber'in akrabası olan Ebu'l-‘As'ın önderliğindeki bir Kureyş kervanını durdurup develerini ganimet aldı. Ebu'l-‘As kaçarak Zeyneb'in (Peygamber'in eşi ve kızı) evine sığındı. Ondan, Peygamber ﷺ'den malının geri verilmesini istemesini rica etti. Peygamber ﷺ, zorlamadan, insanların bunu yapmasını tavsiye etti. Onlar hemen adamın bütün malını ona geri verdiler. Ebu'l-‘As Mekke'ye döndü, emanetleri hak sahiplerine teslim etti, İslam'ı kabul etti ve Medine'ye hicret etti. Peygamber ﷺ, ilk nikâhlarının üzerinden üç buçuk yıl geçtikten sonra onu eşi Zeyneb ile yeniden birleştirdi. O sırada Müslüman kadınlar ile kâfirler arasındaki evliliğin yasaklandığını bildiren ayet henüz inmemişti.