Hayber, Medine'nin yaklaşık 60-80 mil kuzeyinde yer alan, kaleler ve çiftliklerle dolu, geniş ve güçlü biçimde surlarla korunan bir bölgeydi; bugün iklimi yaşanması güç olduğu bilinen bir köydür. Hudeybiye Antlaşması'ndan sonra İslam karşıtı üçlü koalisyonun ana gücü olan Kureyş, Necd kabilelerinin bedevi kalabalıkları ve Yahudiler etkisiz hâle getirildi. Bu nedenle Peygamber ﷺ, barış ve güvenliğin hâkim olması, Müslümanların zamanlarını ve çabalarını Allah'ın Mesajını yaymaya ve insanları ona davet etmeye ayırabilmesi amacıyla, diğer iki cephe olan Yahudiler ve Necd kabileleriyle işlerini çözmek için uygun zamanın geldiğini düşündü. Hayber, her zaman entrika ve komplonun odağı olmuştu; Yahudiler burayı askerî provokasyonların ve savaş kışkırtmanın merkezi hâline getirmişti. Bu yüzden Peygamber ﷺ'in acil meselelerinin gündeminde en üst sıraya yerleştirildi. Hayber'deki Yahudiler, eski bir ittifakla Konfederelerle birleşmiş, Benî Kurayza'yı ihanete teşvik etmiş, Gatafân ve Arap kabileleriyle temas hâlinde olmuş, hatta Peygamber ﷺ'in hayatına kast etmek için bir girişimde bulunmuşlardı. Gerçekten de Müslümanların maruz kaldığı sürekli sıkıntıların başlıca sebebi Yahudilerdi. Barışçıl bir çözüm için defalarca elçiler gönderildi, ancak hepsi boşa çıktı. Sonuç olarak Peygamber ﷺ, düşmanlıklarını önlemek için askerî bir sefer yapılmasının şart olduğu kanaatine vardı.

Khaibar was a spacious strongly fortified territory, studded with castles and farms, lying at a distance of 60-80 miles north of Madinah, now a village known for its uncongenial climate. After Al-Hudaibiyah Treaty, the major party of the anti-Islam tripartite coalition — Quraish, the bedouin horde of Najd tribes and the Jews — was neutralized, therefore, the Prophet (Peace be upon him) deemed it an appropriate time to settle his affairs with the other two wings — the Jews and the Najd tribes — in order that peace and security could prevail and the Muslims may devote their time and effort in propagating the Message of Allâh and calling people to embrace it. Khaibar itself had always remained a hotbed of intrigue and conspiracy, and the Jews had always constituted it a source of military provocations and war instigation centre, so it was given a top priority on the agenda of the Prophet’s compelling exigencies. The Jews of Khaibar had united by an ancient alliance with the Confederates, triggered Bani Quraiza to practise treachery, maintained contacts with Ghatfan and the Arabians and they even devised an attempt at the Prophet’s life. In fact, the continual afflictions that the Muslims had sustained were primarily attributable to the Jews. Envoys were repeatedly sent to them for peaceful settlement, but all in vain. Consequently the Prophet (Peace be upon him) came to the conclusion that a military campaign was a must in order to forestall their hostilities.

Kur'an müfessirleri, Hayber'in fethinin Allah'ın şu sözlerinde ima edilen ilahi bir vaad olduğunu ileri sürmüşlerdir:

Interpreters of the Noble Qur’ân suggest that capturing Khaibar had been a Divine promise implied in Allâh’s Words:

• “Allah size ele geçireceğiniz çok ganimet vaat etti ve bunu size hemen verdi.” [48:20].

• “Allâh has promised you abundant spoils that you will capture, and He has hastened for you this.” [48:20].

yani, Hudeybiye Barış Antlaşması ve Hayber'in teslim oluşu.

i.e., Al-Hudaibiyah Peace Treaty and the surrender of Khaibar.

Hudeybiye seferlerinde gerçek Müslümanlara katılmaktan geri duran münafıklar ve kalbi zayıf olanlar, şimdi Allah, Yüce ve Güçlü olan, Peygamberinin kulağına şu sözleri fısıldadı:

The hypocrites and people weak oheart had hung back from joining the true Muslims in Al-Hudaibiyah campaigns, so now Allâh, the All-Mighty inculcated the following words in His Prophet’s ears:

• "Geride kalanlar, ganimet almak için yola çıktığınızda, 'Bizi de peşinizden gelmeye bırakın' diyecekler. Allah'ın sözünü değiştirmek istiyorlar. De ki: 'Asla bizi izleyemezsiniz; Allah bunu daha önceden böyle buyurdu.' Bunun üzerine, 'Hayır, siz bizi kıskanıyorsunuz' diyecekler. Hayır, onlar az bir şey dışında anlamazlar." [48:15].

• “Those who lagged behind will say, when you set forth to take the spoils, ‘Allow us to follow you.’ They want to change Allâh’s Words. Say: ‘You shall not follow us; thus Allâh has said beforehand.’ Then they will say: ‘Nay, you envy us.’ Nay, but they understand not except a little.” [48:15].

Bu nedenle Peygamber ﷺ, Hayber'e yürüyüşünde yalnızca Allah yolunda savaşmaya istekli olanları yanına çağırdı. Onun çağrısına karşılık biat eden yalnızca 1400 kişi idi.

For this reason, the Prophet (Peace be upon him) invited only those who were willing to fight in the cause of Allâh to accompany him in his march against Khaibar. 1400 men only, who had sworn allegiance in response to his call.

Bu arada, Medine'nin işlerini yürütmek üzere Sibâ' bin 'Arfatah el-Gıfârî seçildi. Bir diğer çok önemli olay ise, değerli bir Müslüman alim ve Peygamber hadislerinin güvenilir bir râvisi olan Ebû Hüreyre'nin İslam'la şereflenmesidir.

Meanwhile, Siba‘ bin ‘Arfatah Al-Ghifari was chosen to run the affairs of Madinah. Another incident of high significance is noteworthy, namely the Islamization of Abu Huraira, a venerable Muslim scholar and an authentic narrator of the Prophetic traditions.

Arabistan'ın münafıkları, İslam'ın yeni niyetlerini fark ettiler ve yaklaşan askerî hazırlıklar hakkında Yahudileri uyarmaya başladılar. Onların reisi Abdullah bin Ubey, Hayber Yahudilerine yaklaşan tehlikeler konusunda uyarı yapması için bir elçi gönderdi; Müslümanların sayıca üstün ve daha iyi donanımlı olduklarını söyleyerek onları direnmeye cesaretlendirdi. Haberi alan Yahudiler, Kinane bin Ebi'l-Hukeyk ile Havza bin Kays'ı eski müttefikleri olan Gatafan kabilesine gönderdiler; askerî yardım isteyerek, Müslümanları yenmeleri hâlinde çiftliklerinin verebileceği meyvenin yarısını onlara vaat ettiler.

The hypocrites of Arabia took notice of the fresh Islamic intentions so they began to alert the Jews to the imminent military activities. Their chief, ‘Abdullah bin Ubai delegated an envoy to the Jews of Khaibar warning them against the dangers approaching, and nerving them to resist the Muslims as they outnumbered the latter and were better equipped. On hearing the news the Jews despatched Kinanah bin Abi Al-Huqaiq and Haudha bin Qais to their former allies, the tribe of Ghatfan requesting military assistance, promising to grant them half the yield of the fruit that their farms could yield if they managed to beat the Muslims.

Peygamber, İsra Dağı yoluyla yürüdü, ardından ordusuyla ilerleyerek Er-Raci' adı verilen bir vadiye varıp konakladı; Gatafan'ın Yahudilere takviye yapmasını engellemek için Hayber ile Gatafan arasında konakladı. Yanındaki rehberler onu, her biri farklı adlar taşıyan üç yolun ayrıldığı bir kavşağa götürdüler; üç yol da hedefine çıkıyordu. Birinci ve ikinci yoldan, adlarının uğursuz olması gerekçesiyle kaçındı ve uğurlu işaretleri nedeniyle üçüncü yolu seçti.

The Prophet marched by way of Isra Mountain and then went forward with the army till he halted in a valley called Ar-Raji‘, encamping between Khaibar and Ghatfan so as to prevent the latter from reinforcing the Jews. The guides accompanying him led him to an intersection from which branched out three roads with different designations; all leading to his destination. He abstained from following the first two roads on grounds of their ominous designation and chose the third for its propitious indications.

Muslimlerin Hayber'e doğru yürüyüşüyle ilgili bazı ilginç olaylar yaşanmıştır; bunlardan şunları zikrediyoruz:

It is noteworthy that some interesting incidents featured the Muslims’ march towards Khaibar; of which we mention the following:

1. Selemetü'bnü'l-Ekva' (r.a.)'dan rivayet edilmiştir. Şöyle demiştir: Allah Resulü ﷺ ile birlikte Hayber'e doğru yürüdük. Geceleyin yolculuk yaptık. Adamlardan biri kardeşim Âmir'e dedi ki: "Ey Âmir, bize şiirlerinden birkaç beyit okumayacak mısın?" Bunun üzerine Âmir, develeri hızlandırmak için şiirlerini okumaya başladı ve şöyle dedi: ﷺ

1. It has been narrated on the authority of Salamah bin Al-Akwa‘, who said: We marched upon Khaibar with the Messenger of Allâh (Peace be upon him). We journeyed during the night. One of the men said to my brother ‘Amir: Won’t you recite to us some of your verses, ‘Amir? So he began to chant his verses to urge the camels, reciting:

• Ey Allah'ım, sen bizi hidayete erdirmeseydin.

• O Allâh, if You had not guided us.

Doğru yola iletilmiş olmazdık, sadaka da vermez, namaz da kılmazdık.

We would have neither been guided rightly nor practised charity, nor offered prayers.

Senin uğrunda canımızı feda etmek isteriz; bu yüzden hatalarımızı bağışla.

We wish to lay down our lives for You; so forgive You our lapses,.

Ve (düşmanlarımızla) karşılaştığımızda bizi sabırlı ve sebat eden kıl.

And keep us steadfast when we encounter (our enemies).

Bize huzur ve sükûnet ihsan eyle.

Bestow upon us peace and tranquility,.

Bak, onlar bizi yardıma çağırarak feryat ettiklerinde.

Behold, when with a cry they called upon us to help.

Allah'ın Elçisi ﷺ buyurdu: "Bu (develeri süren) sürücü kim?" Dediler ki: "Âmir'dir." Buyurdu ki: "Allah ona rahmet etsin." Bir adam dedi ki: "Ona şehitlik yazılmış. Ey Allah'ın Elçisi ﷺ, keşke bizim de onun hayatından faydalanmamıza izin verseydiniz." Peygamber ﷺ'in Sahabileri, O'nun yakın bir Sahabisi için Allah'ın rahmetini dilemesinin, onu ancak şehitlikle onurlandırmak anlamına geldiğini zaten biliyorlardı.

The Messenger of Allâh (Peace be upon him) said: “Who is this driver (of the camels)?” They said: “It is ‘Amir.” He said: “Allâh will show mercy to him.” A man said: “Martyrdom is reserved for him; O Messenger of Allâh, would that you had allowed us to benefit ourselves from his life.” The Prophet’s Companions had already known that he would never invoke Allâh’s mercy upon a close Companion but to single him out for martyrdom.

2. Müslümanlar bir vadiden inerken Allah'ın Azametini dile getirmeye başladılar; seslerinin en yüksek perdesinden "Allah Büyüktür, Allah Büyüktür, Allah'tan başka ilah yoktur" diye bağırıyorlardı. Peygamber ﷺ onlara seslerini alçaltmalarını isteyerek şöyle buyurdu: "Çağırdığınız Zat ne gaib ne de sağır değildir; O, size yakındır, işitendir."

2. On their way down a valley, the Muslims began to entertain Allâh’s Greatness: shouting at the top of their voices: “Allâh is Great, Allâh is Great, there is no god but Allâh.” The Prophet (Peace be upon him) asked them to lower down their voices saying: “The One you are invoking is neither absent nor deaf; He is close to you, All-hearing.”.

3. Hayber yakınlarında bulunan Es-Sahbâ' adlı bir yerde, Peygamber ﷺ ikindi namazını kıldı, ardından Ashabını elinde ne yiyecek erzak varsa getirmeye çağırdı. Getirdikleri, hepsini doyurmaya yetmeyecek kadar azdı. Peygamber ﷺ eline aldı ve yiyecek hemen miktarca arttı, böylece hepsi karnını doyasıya yedi. Kısa bir süre sonra, o ve diğerleri ağızlarını çalkaladılar ve abdest almadan akşam namazını kıldılar; yatsı namazını da aynı şekilde kıldı.

3. In a spot called As-Sahba’, not far from Khaibar, the Prophet (Peace be upon him) observed the afternoon prayer, then he called his Companions to have whatever food provisions they had. What they brought was too scanty to satisfy them all. The Prophet took it by his hand and it immediately grew in quantity, so they all ate to their fill. Shortly afterward, he and the others, rinsed their mouths and performed the evening prayer without ablution; he did the same for the night prayer.

Ertesi sabah, güneş doğarken, Müslümanlar kendi işlerine gitmek üzere baltaları, küreklerini ve ip ile sürükledikleri hayvanlarıyla çıkan Yahudilerle karşılaştılar. Şaşkınlıkla bağırmaya başladılar: “Muhammed ordusuyla geldi!” Allah'ın Resûlü ﷺ şöyle buyurdu: “Allah en büyüktür! Hayber harap olacak. Dikkat edin! Biz bir kavmin meydanına indiğimizde, uyarılmış olup da (uyarıya kulak asmayanlar) için bu kötü bir gün olacak.”

The following morning, at sunrise, the Muslims encountered the Jews when they had come out about their jobs with their axes, spades and strings driving their cattle along. They began to shout in surprise: “Muhammad has come along with his force!” The Messenger of Allâh (Peace be upon him) said: “Allâh is Great, Khaibar shall face destruction. Behold! When we descend in the city centre, it will be a bad day for those who have been warned (but have not taken heed).”.

Ordugâh kurma konusunda Peygamber ﷺ, ordusunun karargâhı olmaya uygun gördüğü belirli bir arazi parçasını seçmişti. Ancak ona bağlı, deneyimli bir savaşçı olan Hubab bin el-Münzir, savaşın gereklerine ve en fazla lojistik imkânı sağlamak amacıyla başka bir yere geçmelerini önerdi. Peygamber ﷺ, Hayber'in yakınlarına vardığında birliklerine durmalarını emretti ve Rabbine dua etmeye başlayarak şöyle dedi: “Ey Allah'ım! Yedi göğün ve onların altında barındırdıklarının Rabbi, yedi yerin ve onların karnında bulunanların Rabbi, şeytanların ve onların saptırdığı herkesin Rabbi; bu köyün (Hayber'in) hayrını, halkının hayrını ve içinde bulunan hayrı bize vermeni niyaz ediyoruz. Bu köyün şerrinden, halkının şerrinden ve içinde bulunan şerden Sana sığınıyoruz.” Sonra şöyle emretti: “Şimdi Allah'ın adıyla (köye doğru) yürüyün.”

For encampment, the Prophet (Peace be upon him) had chosen a certain plot of land he deemed suitable to serve as the headquarters of his army. However, a veteran fighter of his called Hubab bin Al-Mundhir suggested that they, under the exigencies of war requirements and for the sake of providing maximum logistic facilities, shift to another place. On approaching the vicinity of Khaibar, the Prophet ordered his troops to halt, and began to invoke his Lord saying: “O Allâh! Lord of the seven heavens and what they harbour beneath, Lord of the seven earths and what lies in their wombs, Lord of devils and whomsoever they have led astray; we beseech You to grant us the good of this village (Khaibar), the good of its inhabitants and the good that lies in it. We seek refuge with You from the evil of this village, the evil of its inhabitants, and the evil that lies in it.” Then he ordered, “Now march (towards the village) in the Name of Allâh.”.

"Sancak" dedi Peygamber ﷺ, "Allah'ı ve Resulünü seven, Allah'ın ve Resulünün de onu sevdiği bir adama verilecek." Ertesi sabah bütün Müslümanlar, sancağı taşıma şerefine nail olmayı umarak öne çıktı. Peygamber ﷺ, gözleri ağrıyan Ali bin Ebu Talib'i çağırdı ve sancağı ona verdi. Ali de, düşmanlar İslam'ı kabul edene kadar onlarla savaşacağına söz verdi. Peygamber ﷺ ona şöyle cevap verdi: "Acele etme, onları İslam'ı kabul etmeye davet et ve Allah'a karşı görevleri hakkında onları bilgilendir. Allah'a yemin ederim ki, senin rehberliğinle yalnızca bir kişi hidayete erse, bu, en iyi develerimizden daha hayırlı olur."

“The banner”, the Prophet (Peace be upon him) declared “would be entrusted to a man who loves Allâh and His Messenger and they (Allâh and His Messenger) love him.” All the Muslims came forward in the following morning hoping to be granted the honour of carrying the banner. The Prophet (Peace be upon him) called for ‘Ali bin Abi Talib whose eyes used to hurt, and handed it to him. ‘Ali, on his part, pledged he would fight the enemies until they embraced Islam. The Prophet (Peace be upon him) answered him saying: “Take things easy and invite them to accept Islam and brief them on their duties towards Allâh. I swear by Allâh that if only one should be guided through your example, that would surely outweigh the best of our camels.”.

Hayber'in iki bölüme ayrıldığı ve birinci bölümde beş kale bulunduğu anlaşılıyor: En-Na'im, Es-Sa'b bin Mu'az, ez-Zübeyr'in kalesi, Ubey kalesi ve Eş-Şıkk'taki En-Nizar; ikinci bölümde ise üç kale daha vardı: El-Kamus, El-Vetih ve Es-Selalim.

Khaibar, it seems, was split into two parts with five forts in the first: Na‘im, As-Sa‘b bin Mu‘adh, the castle of Az-Zubair, ’Abi Castle, and An-Nizar in Ash-Shiqq; three others were in part two: Al-Qamus, Al-Wateeh and As-Salalim.

Peygamber (ﷺ) seferine, küçük kaleleri birer birer etkisiz hale getirerek başladı. Saldıracağı ilk kale, stratejik konumu güçlü olan ilk savunma hattı En-Na‘im idi. Kalenin lideri Merhab, ‘Amr bin El-Akva‘yı düelloya davet etti, ‘Amr da bu davete karşılık verdi. ‘Amr Yahudiye vurduğunda kılıcı geri tepti ve dizini yaraladı; bu yaradan dolayı öldü. Peygamber (ﷺ) daha sonra şöyle buyurdu: “Ona (‘Amir’e) ahirette iki kat sevap vardır.” Bunu, iki parmağını birbirine yaklaştırarak işaret etti. Bunun ardından ‘Ali bin Ebi Talib Merhab ile düelloya girişti ve onu öldürmeyi başardı. Merhab’ın kardeşi Yasir, Müslümanlara meydan okuyarak ortaya çıktı. Ez-Zübeyr buna denk düştü ve onu olduğu yerde öldürdü. Ardından gerçek savaş patlak verdi ve birkaç gün sürdü. Yahudiler cesaret gösterdiler ve İslam’ın tecrübeli askerlerinin tekrarlanan hücumlarına bile dayanacak kadar güçlü olduklarını kanıtladılar. Ancak sonunda direnişin boşuna olduğunu fark ettiler ve En-Na‘im’deki mevzilerini terk etmeye, es-Sa‘b kalesine sızmaya başladılar. El-Hubab bin El-Münzir El-Ensari, es-Sa‘b kalesine yapılan saldırıya öncülük etti ve üç gün boyunca kaleyi kuşattı; ardından Müslümanlar kaleye girdi ve birçok ganimet, erzak ve yiyecek kendilerine düştü. Bu zafer, Peygamber’in (ﷺ), Benu Eslem’in o kaleyi ele geçirmek için gösterdikleri amansız ve cesur çabalarında onlara yardım etmesi için Allah’a yaptığı duanın ardından geldi.

The Prophet (Peace be upon him) began the campaign by reducing the minor strongholds one after the other. The first fort he was to attack was Na‘im, the first defence line with a formidable strategic position. Marhab, the leader of the fort, invited ‘Amr bin Al-Akwa‘ to meet him in combat and the latter responded; when ‘Amr struck the Jew, his sword recoiled and wounded his knee, and he died of that wound. The Prophet (Peace be upon him) later said: “For him (‘Amir) there is a double reward in the Hereafter.” He indicated this by putting two of his fingers together. ‘Ali bin Abi Talib then undertook to meet Marhab in combat, and managed to kill him. Yasir, Marhab’s brother, then turned up challenging the Muslims to a fight. Az-Zubair was equal to it and killed him on the spot. Real fighting then broke out and lasted for a few days. The Jews showed courage and proved to be too formidable even to the repeated rushes of the veteran soldiers of Islam. However, they later realized the futility of resistance and began to abandon their positions in An-Na‘im and infiltrate into the fortress of As-Sa‘b. Al-Hubab bin Al-Mundhir Al-Ansari led the attack on As-Sa‘b fortress and laid siege to it for three days after which the Muslims stormed it with a lot of booty, provisions and food to fall to their lot therein. This victory came in the wake of the Prophet’s (Peace be upon him) invocation to Allâh to help Banu Aslam in their relentless and daring attempts to capture that fort.

Savaş harekâtı sürerken Müslümanları son derece şiddetli bir açlık vurdu. Ateş yaktılar, evcil eşekleri kesip pişirmek için ettiler. Peygamber ﷺ ateşler ve pişirme hakkında sorduğunda, etin atılmasını ve pişirme kaplarının yıkanmasını emretti ve bu tür etin yenilmesini yasakladı.

Peygamber (Ona selam olsun), ordusuyla birlikte Hayber'in bu bölgesine, el-Kâtiba'ya doğru hareket ettiğinde, Yahudiler kalelerine çekilip barikat kurarak onu on dört gün boyunca sıkı bir kuşatmaya aldı. Koçbaşlarını kullanmak üzereyken Yahudiler helak olacaklarını anladılar ve bunun üzerine görüşülebilir bir barış anlaşması talep ettiler. Note: the honorific "(Peace be upon him)" is written in words in the original and stays as words in Turkish, so the Turkish text above uses "Ona selam olsun" as the written honorific rather than ﷺ, following the rule that the symbol is written after each mention of the Prophet instead of a written-out honorific.

When the Prophet (Peace be upon him), along with his army, moved to this part of Khaibar, Al-Katiba, he laid a heavy siege to it for fourteen days with the Jews barricading themselves inside their forts. When he was about to use the rams, the Jews realized that they would perish, therefore, they asked for a negotiable peace treaty.

Bağlamdaki tartışmalı bir nokta şu: Üç kalesiyle birlikte Hayber'in bu bölümü zorla mı fethedildi? İbn İshak, el-Kamus kalesinin zorla fethedildiğini açıkça belirtmiştir. El-Vakıdî ise üç kalenin barış görüşmeleri yoluyla alındığını, zor kullanılmışsa bunun yalnızca kalenin Müslümanlara teslim edilmesi için olduğunu ileri sürmüştür; diğer iki kale ise savaşmadan teslim olmuştur.

There is one controversial point in this context. Was this part of Khaibar (with its three forts) conquered by force? Ibn Ishaq clearly stated that Al-Qamus fort was conquered by force. Al-Waqidi, on the other hand, maintained that the three forts were taken through peace negotiations, and force, if any, was resorted to only to hand the fort over to the Muslims; the two other forts surrendered without fighting.

İbn Ebi'l-Huköyk, barış anlaşmasını görüşmek üzere Allah'ın Elçisi'ne (ﷺ) gönderildi. Peygamber (ﷺ), canlarını bağışlamayı, Hayber'i ve çevresindeki araziyi terk etmeleri ve ellerinde bulunan altın ve gümüşü yanlarında bırakmaları şartıyla kabul etti. Ancak bir şey gizlemeleri hâlinde bu anlaşmadan sorumlu olmayacağını da şart koştu. Kısa süre sonra kaleler Müslümanlara teslim edildi ve bütün Hayber fethedilerek İslam'ın egemenliği altına girdi.

Ibn Abi Al-Huqaiq was despatched to the Messenger of Allâh (Peace be upon him) to negotiate the surrender treaty. The Prophet (Peace be upon him) agreed to spare their lives on condition they evacuate Khaibar and the adjacent land, leaving whatever gold and silver they had in their possession. However, he stipulated that he would disavow any commitment if they concealed anything. Shortly afterwards, the forts were handed over to the Muslims and all Khaibar was reduced and brought under the sway of Islam.

Bu antlaşmaya rağmen Ebu'l-Hukayk'in iki oğlu, Büveyr'in ailesine (Nadir oğullarına) sürgün edildiğinde beraberinde götürdüğü Huyey bin Ahtab'a ait bir deri çanta dolusu mücevheri ve parayı sakladı. Müsk'ü bir yere gizlemiş olan Kinane bin Rebi', inkâr etmekte direndi; bunun üzerine müsk bulundu ve hilesi ortaya çıkınca öldürüldü. Ebu'l-Hukayk'in iki oğlu da antlaşmayı bozmalarının karşılığında öldürüldü ve Huyey'in kızı Safiyye esir alındı.

This treaty notwithstanding, Abi Al-Huqaiq’s two sons concealed a leather bag full of jewels, and money belonging to Huyai bin Al-Akhtab, who carried it with him when Banu Nadir had been banished. Kinanah bin Ar-Rabi‘, who had hidden the musk somewhere, was obdurate in his denial and so he was killed when the musk was discovered and his dishonesty was proven. Abi Al-Huqaiq’s two sons were killed in recompense for breaching the covenant, and Safiyah, Huyai’s daughter was taken as a captive.

Önceden yapılan anlaşma uyarınca Yahudiler Hayber'den çıkarılmak zorundaydı; ancak Hayber'in ünlü verimli toprağını ve güzel bahçelerini işlemeye devam etmek istiyorlardı. Bu nedenle Peygamber ﷺ'e başvurarak topraklarını işlemelerine izin verilmesini ve ürünün yarısını Müslümanlara vermeyi teklif ettiler. Muhammed ﷺ de onların bu isteğini kabul edecek kadar merhametliydi.

In accordance with the agreement already concluded, the Jews would be obliged to evacuate Khaibar, but they were anxious to keep on cultivating the rich soil and fine orchard for which Khaibar was famous. They, therefore, approached the Prophet (Peace be upon him) with the request that they be allowed to cultivate their lands and they would give half of the produce to the Muslims. Muhammad (Peace be upon him) was kind enough to accede to their request.

Elçi (Allah'ın selamı üzerine olsun) Hayber arazisini ikiye böldü: yarısı, Müslümanların başına gelebilecek beklenmedik bir felaket durumunda saklanacak yiyecekleri ve Medine'ye sık sık gelmeye başlayan yabancı heyetlerin ağırlanmasını sağlamak için ayrıldı; diğer yarısı ise Hudeybiye olayına şahit olan Müslümanlara, orada bulunsun ya da bulunmasın, verildi. Toplam pay sayısı 36'ya ulaştı ve bunların 18'i yukarıda sözü edilen kişilere verildi. Ordu 1400 kişiden oluşuyordu ve bunların 200'ü atlıydı. Atlıya 3 pay, yayaya ise bir pay verilirdi. Hayber'de ele geçirilen ganimet o kadar büyüktü ki İbn Ömer şöyle dedi: "Hayber'i fethedinceye kadar doyasıya yemek yemedik." Aişe (Allah ondan razı olsun) hurmadan doyasıya yiyebildiğimizi söylemiştir.

The Messenger (Peace be upon him) divided the land of Khaibar into two: one half to provide the food to be stored in case of any accidental calamity that might befall the Muslims, and for entertaining the foreign delegates who started to frequent Madinah a lot; the other half would go to the Muslims who had witnessed Al-Hudaibiyah event whether present or absent. The total number of shares came to 36, of which 18 were given to the people above-mentioned. The army consisted of 1400 men of whom were 200 horsemen. The horseman was allotted 3 shares and the footman one. The spoils taken at Khaibar were so great that Ibn ‘Umar said: “We never ate our fill until we had conquered Khaibar.” ‘Aishah (May Allah be pleased with her) is narrated to have said: “Now we can eat our fill of dates.”.

Medine'ye dönüşlerinde Muhacirler, kendilerine verilen tüm hediyeleri Medine'nin Ensarına geri verebilmişlerdi. Bu bolluğun tamamı, Hayber'in fethinden ve Müslümanların elde etmeye başladığı büyük ekonomik kazançlardan sonra gelmişti.

On their return to Madinah, the Emigrants were able to return to the Helpers of Madinah all the gifts they had received. All of this affluence came after the conquest of Khaibar and the great economic benefits that the Muslims began to reap.