İslam öncesi Araplarda kötülüklerin büyük bir kısmının var olduğunu inkâr edemeyiz. Doğrusu, akıl tarafından kesinlikle reddedilen kusur ve kötülükler İslam öncesi Araplar arasında yaygındı; ancak bu, insanı şaşırtan, son derece övgüye değer erdemlerin varlığını hiçbir zaman gölgede bırakamazdı. Bunlardan şu örnekleri ileri sürebiliriz:
We cannot deny that the pre-Islam Arabs had such a large bulk of evils. Admittedly, vices and evils, utterly rejected by reason, were rampant amongst the pre-Islam Arabs, but this could never screen off the surprise-provoking existence of highly praiseworthy virtues, of which we could adduce the following:
1. Misafirperverlik: Birbirleriyle misafirperverlikte yarışırlar ve bununla en büyük gururu duyarlardı. Şiir miraslarının neredeyse yarısı, misafir ağırlamanın erdemlerine ve soyluluğuna adanmıştı. Cömert ve misafirperverdiler; bu konuda kusur sınırına kadar giderlerdi. Üşümüş ya da aç bir misafir için kendi yiyeceklerinden vazgeçerlerdi. Kan dökülmesini durdurmak için ağır diyetleri ve bunlara bağlı yükümlülükleri üstlenmekten çekinmezlerdi; bunun sonucunda da övgüye ve methiyeye layık görülürlerdi.
1. Hospitality: They used to emulate one another at hospitality and take utmost pride in it. Almost half of their poetry heritage was dedicated to the merits and nobility attached to entertaining one’s guest. They were generous and hospitable on the point of fault. They would sacrifice their private sustenance to a cold or hungry guest. They would not hesitate to incur heavy blood-money and relevant burdens just to stop blood-shed, and consequently merit praise and eulogy.
Misafirperverlik bağlamında, cömertliğin ve konukseverliğin bir yolu sayılan şarap içme alışkanlıkları da ortaya çıkmıştır. Şarap içmek, İslam öncesi dönem Araplarının gerçek bir gurur kaynağıydı. O dönemin büyük şairleri, askıya asılan kasidelerine (muallakat) içki meclislerini öven ve bununla övünen en süslü beyitleri eklemeyi asla ihmal etmezdi. Arapçada "üzüm" kelimesi bile telaffuz ve yazılış bakımından "cömertlik" kelimesiyle aynıdır. Kumar da cömertlikle yakından ilişkili bir diğer uygulamalarıydı, çünkü kazançlar her zaman hayır yoluna harcanırdı. Yüce Kur'an bile şarap içmek ve kumarın sağladığı faydaları küçümsemez, ama şöyle de buyurur:
{Sana içki ve kumarı soruyorlar. De ki: Onların ikisinde de büyük bir günah vardır, insanlar için bazı faydaları da vardır. Ama günahları faydalarından daha büyüktür.} (el-Bakara, 2/219)
2. In the context of hospitality, there springs up their common habits of drinking wine which was regarded as a channel branching out of generosity and showing hospitality. Wine drinking was a genuine source of pride for the Arabs of the pre-Islamic period. The great poets of that era never forgot to include their suspending odes the most ornate lines pregnant with boasting and praise of drinking orgies. Even the word ‘grapes’ in Arabic is identical to generosity in both pronunciation and spelling. Gambling was also another practice of theirs closely associated with generosity since the proceeds would always go to charity. Even the Noble Qur’ân does not play down the benefits that derive from wine drinking and gambling, but also says,.
"Ve onların günahı, faydalarından daha büyüktür." [2:219].
“And the sin of them is greater than their benefit.” [2:219].
3. Ahde vefa: Arap için bir söz vermek, bir borca girmek demekti. Ahde vefa gibi köklü bir geleneği sürdürmek uğruna çocuklarının ölümünü ya da hanesinin yıkılışını asla esirgemezdi. Bu dönemin edebiyatı, bu erdemi öne çıkaran hikâyelerle doludur.
3. Keeping a covenant: For the Arab, to make a promise was to run into debt. He would never grudge the death of his children or destruction of his household just to uphold the deep-rooted tradition of covenant-keeping. The literature of that period is rich in stories highlighting this merit.
4. Onur Duygusu ve Haksızlığı Reddetme: Bu özellik başlıca aşırı cesaretten, keskin bir öz saygı duygusundan ve atılganlıktan kaynaklanıyordu. Arap, aşağılanma ya da gevşeklik ima eden en küçük bir söze karşı her zaman isyan halindeydi. Her an uyanık duran öz saygısını korumak için kendini feda etmekten asla çekinmezdi.
4. Sense of honour and repudiation of injustice: This attribute stemmed mainly from excess courage, keen sense of self-esteem and impetuosity. The Arab was always in revolt against the least allusion to humiliation or slackness. He would never hesitate to sacrifice himself to maintain his ever alert sense of self-respect.
5. Kararlılık ve azim: Bir Arap, gurur konusu olan veya şeref ve itibar sağlayan bir yoldan, bu uğurda hayatını riske atması gerekse bile asla vazgeçmezdi.
5. Firm will and determination: An Arab would never desist an avenue conducive to an object of pride or a standing of honour, even if it were at the expense of his life.
6. Sabır, metanet ve yumuşaklık: Araplar bu özelliklere büyük bir hayranlıkla bakarlardı; bu şaşırtıcı değil, zira onların atılgan ve cesarete dayalı hayatlarında bu özellikler maalesef eksikti.
6. Forbearance, perseverance and mildness: The Arab regarded these traits with great admiration, no wonder, his impetuosity and courage-based life was sadly wanting in them.
7. Yalın ve saf bedevi hayatı, aldatıcı şehir görünümlerinin süslerinden henüz kirlenmemiş olması, onun doğruluk ve dürüstlük yapısının, entrika ve hainlikten uzak duruşunun itici bir nedeniydi.
7. Pure and simple bedouin life, still untarnished with accessories of deceptive urban appearances, was a driving reason to his nature of truthfulness and honesty, and detachment from intrigue and treachery.
Bu değerli ahlak ile Arabistan'ın elverişli coğrafi konumu, gerçekte Arapların (İslam'ın) Mesajını iletme ve insanlığı yeni bir hayat yoluna yöneltme yükünü üstlenmek üzere seçilmelerinin ardındaki etkenlerdi.
Such priceless ethics coupled with a favourable geographical position of Arabia were in fact the factors that lay behind selecting the Arabs to undertake the burden of communicating the Message (of Islam) and leading mankind down a new course of life.
Bu bağlamda, bu ahlaki değerler kendi içinde bazı alanlarda zararlı olsa ve bazı yönlerden düzeltilmeye ihtiyaç duysa da, insan toplumunun nihai refahı açısından son derece değerliydi ve İslam bunu tamamen gerçekleştirmiştir.
In this regard, these ethics per se, though detrimental in some areas, and in need of rectification in certain aspects, were greatly invaluable to the ultimate welfare of the human community and Islam has did it completely.
Sözleşmeye bağlılığın yanı sıra, onların en değerli ahlaki özellikleri şüphesiz öz saygıları ve güçlü azimleriydi. Bu iki insani özellik, bir yandan kötülükle mücadele edilmesi ve ahlaki bozulmanın ortadan kaldırılması, diğer yandan iyi ve adalet odaklı bir toplumun kurulması için vazgeçilmezdi. Aslında İslam öncesi dönemde Araplar'ın hayatı, şimdilik saymamıza gerek olmayan sayısız başka erdemle doluydu.
The most priceless ethics, next to covenant-keeping, were no doubt their sense of self-esteem and strong determination, two human traits indispensable in combatting evil and eliminating moral corruption on the one hand, and establishing a good and justice-orientated society, on the other. Actually, the life of the Arabs in the pre-Islamic period was rich in other countless virtues we do not need to enumerate for the time being.