Daha önce, Peygamberliğin on birinci yılında hac mevsiminde İslam'ı kabul eden Medineli altı kişiden söz etmiştik. Bunlar, kendi şehirlerinin halkına İslam'ın Mesajını ulaştırmayı vaat etmişlerdi. Ertesi yıl, hac vesilesiyle, Muhammed'i peygamberleri olarak kabul etmeye hazır on iki kişilik bir grup geldi. Bu grup, bir önceki yıl Peygamber ﷺ ile buluşan altı kişiden beşinden ve altıncı olarak geri kalan Cabir bin Abdullah bin Reyab'dan oluşuyordu. Diğer yedi kişi ise şunlardı:

We have already spoken about six Madinese who embraced Islam in the pilgrimage season in the eleventh year of Prophethood. They promised to communicate the Message of Islam to their townsfolk. The following year, on the occasion of the pilgrimage, there came a group of twelve disciples ready to acknowledge Muhammad as their Prophet. The group of men comprised five of the six who had met the Prophet (Peace be upon him) the year before, the sixth who stayed away was Jabir bin ‘Abdullah bin Reyab, the other seven were:

1. Muâz bin el-Hâris, İbn Afrâ, Hazrec kabilesindendir.

1. Mu‘adh bin Al-Harith, Ibn ‘Afra, from Khazraj.

2. Hazrec kabilesinden, Dhakwan bin ‘Abd Al-Qais.

2. Dhakwan bin ‘Abd Al-Qais, from Khazraj.

3. Hazrec kabilesinden Ubade bin es-Samit.

3. ‘Ubadah bin As-Samit, from Khazraj.

4. Yezid bin Ta'leba, Hazrec kabilesindendir.

4. Yazeed bin Tha‘labah, from Khazraj.

5. Hazrec'den olan el-Abbas bin Ubade bin Nadale.

5. ‘Al-‘Abbas bin ‘Ubadah bin Nadalah, from Khazraj.

6. Ebü'l-Heysem bin et-Teyyihan, Evs'tan.

6. Abul Haitham bin At-Taihan, from Aws.

7. Uveym bin Sa‘ide, Evs kabilesinden.

7. ‘Uwaim bin Sa‘idah, from Aws.

Onlar Muhammed'e ﷺ bir peygamber olarak iman ettiklerini açıkladılar ve yemin ettiler: "Allah'tan başka hiçbir şeye ibadet etmeyeceğiz; hırsızlık yapmayacağız, zina da etmeyeceğiz, çocuklarımızı öldürmeyeceğiz; iftira atmayacağız, bilerek uydurma bir yalan söylemeyeceğiz ve hiçbir doğru işte sana karşı gelmeyeceğiz." Biat ettikten sonra Muhammed ﷺ şöyle buyurdu: "Kim bunu yerine getirirse, Allah onu mükafatlandırır. Kim de bunlardan birini ihlal eder ve bu dünyada cezaya çarptırılırsa, bu onun için kefaret olur. Eğer günah insanların gözünden gizli kalır ve başına bir bela gelmezse, o kişinin işi Allah'a aittir. Dilerse onu affeder, dilerse affetmez."

They avowed their faith in Muhammad (Peace be upon him) as a Prophet and swore: “We will not worship any one but one Allah; we will not steal; neither will we commit adultery, nor kill our children; we will not utter slander, intentionally forging falsehood and we will not disobey you in any just matter.” When they had taken the pledge, Muhammad (Peace be upon him) said: “He who carries it out, Allâh will reward him; and who neglects anything and is afflicted in this world, it may prove redemption for him in the Hereafter; and if the sin remains hidden from the eyes of the men and no grief comes to him, then his affair is with Allâh. He may forgive him or He may not.”

Biat (bir yemin şeklinde söz verilmesinin) ardından Peygamber ﷺ, Yesrib'e (Medine'ye) Mus'ab bin Umeyr el-Abderî'yi (Allah ondan razı olsun) gönderdi. Mus'ab, buradaki insanlara İslam'ın esaslarını öğretmek, onlara pratik rehberlik sunmak ve hâlâ çok tanrıcılığa bağlı olanlar arasında İslam'ı yaymaya çalışmakla görevli, ilk Müslüman "elçi" idi. Medine'de As'ad bin Zürare onu misafir etti. Zemin o kadar hazırdı ve tebliğ o kadar coşkuluydu ki İslam, evden eve ve kabileden kabileye hızla yayıldı. Mus'ab'ın görevini karakterize eden, başarıya dair çeşitli neşeli ve umut verici yönler vardı. Bir gün Mus'ab ile As'ad, Benî Abdüleşhel ve Benî Zafer'in yerleşim yerlerine gidiyorlardı; Benî Zafer'in topraklarına girdiklerinde, bir kuyunun yanına oturup yeni Müslüman olmuş bazı kişilerle sohbet ettiler. İki kabilenin reisleri olan Sa'd bin Muaz ve Useyd bin Hudayr bu toplantıyı duydu. Bunun üzerine Useyd, mızrağıyla silahlanmış olarak Müslümanlara yaklaştı; Sa'd ise As'ad'ın annesi tarafından kuzeni olduğu gerekçesiyle kendini geri çekti. Useyd küfür ederek ve yemin ederek yaklaştı, iki adamı kalbi zayıf insanları aldatmakla suçladı ve bunu tamamen durdurmalarını emretti. Mus'ab sakin bir şekilde ona oturmasını teklif etti ve şöyle dedi: "Konuşmamızdan memnun kalırsan kabul edebilirsin; ondan hoşlanmazsan, nefret ettiğin şeyden özgürce kendini koruyabilirsin." Useyd, "Bu adil," dedi, mızrağını kuma saplayıp Mus'ab'ı dinledi, ardından Kur'an-ı Kerim'den birkaç ayet işitti. Bir söz söylemeden önce yüzü memnuniyet ve sevinç belirtiyordu. İslam'a girişle ilgili usuller hakkında iki adama sordu. Onlar, abdest almasını, elbisesini temizlemesini, Hakk'a şahitlik etmesini ve sonra iki rekât namaz kılmasını istediler. Useyd bu isteğe uyarak tam olarak söyleneni yaptı ve ardından, eğer İslam'ı kabul ederse halkının asla geri durmayacağı bir adamın (Sa'd bin Muaz) bulunduğunu söyledi. Sonra Sa'd'ı ve kavmini görmek üzere ayrıldı. Sa‘d hemen Usaid'in değiştiğini anlayabildi. Sa‘d'ın sorusuna Usaid, iki adamın aldıkları her emre uymaya hazır olduğunu söyledi. Ardından, bu iki adama Sa‘d ile baş başa konuşma fırsatı veren belirli bir durumu ayarladı. Usaid ile yaşanan önceki sahne yeniden canlandı ve Sa‘d İslam'ı kabul etti; doğruca kavmine dönerek, Allah'a ve O'nun Elçisine iman edene kadar onlarla asla konuşmayacağına yemin etti. O günün akşamı henüz gelmeden, o Arap kabilesinin erkek ve kadınlarının hepsi, yalnızca bir kişi dışında İslam'ı kabul etti. Bu kişi Al-Usairim'di; Uhud Günü'ne kadar geri durdu. O gün İslam'ı kabul etti, müşriklerle savaştı, ancak namazda hiçbir secde yapmadan öldürüldü. Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: “Az bir amel işledi, ama mükâfatı büyüktür.”

After the Pledge (in the form of an oath had been taken) the Prophet (Peace be upon him) sent to Yathrib (Madinah) Mus‘ab bin ‘Umair Al-‘Abdari, (May Allah be pleased with him) the first Muslim ‘ambassador’ to teach the people there the doctrines of Islam, give them practical guidance and make attempts at propagating the Islam among those who still professed polytheism. As‘ad bin Zurarah hosted him in Madinah. So prepared was the ground, and so zealous the propagation that the Islam spread rapidly from house to house and from tribe to tribe. There were various cheerful and promising aspects of success that characterized Mus‘ab’s task. One day Mus‘ab and As‘ad were on their way to the habitations of Bani ‘Abd Al-Ashhal and Bani Zafar, when they went into the premises of the latter clan. There they sat near a well conversing with some new converts. Sa‘d bin Mu‘adh and Usaid bin Hudair, chiefs of the two clans heard of this meeting, so Usaid approached the Muslims armed with his lance while the other Sa‘d excused himself on grounds that As‘ad was his maternal cousin. Usaid came closer cursing and swearing and accused the two men of befooling people weak of heart, and ordered that they stop it altogether. Mus‘ab calmly invited him to sit saying, “If you are pleased with our talk, you can accept it; should you hold it in abhorrence, you could freely immunize yourself against what you hate.” “That’s fair,” said Usaid, pierced his lance in the sand, listened to Mus‘ab and then heard some verses of the Noble Qur’ân. His face bespoke satisfaction and pleasure before uttering any words of approval. He asked the two men about the procedures pertinent to embracing Islam. They asked him to observe washing, purge his garment, bear witness to the Truth and then perform two Rak‘a. He responded and did exactly what he was asked to do, and then said there was a man (Sa‘d bin Mu‘adh) whose people would never hang back if he followed the Islam. He then left to see Sa‘d and his people. Sa‘d could immediately understand that Usaid had changed. To a question posed by Sa‘d, Usaid said that two men were ready to comply with whatever orders they received. He then managed a certain situation that provided the two men with a chance to talk with Sa‘d privately. The previous scene with Usaid recurred and Sa‘d embraced Islam, and directly turned to his people swearing that he would never talk with them until they had believed in Allâh, and in His Messenger. Hardly did the evening of that day arrive when all the men and women of that sept of Arabians embraced Islam with the exception of one, Al-Usairim, who hung back until the Day of Uhud. On that day he embraced Islam and fought the polytheists but was eventually killed before observing any prostration in the way of prayer. The Prophet (Peace be upon him) commented saying: “He has done a little but his reward is great.”.

Ertesi yıl, Peygamberliğin on üçüncü yılında, Haziran 622 M.S.'de, hac mevsiminde, Medine'den yetmişten fazla yeni Müslüman, müşrik kavimlerinin ardından Mekke'ye hac ritüellerini yerine getirmek için geldi. Aralarında sık sık tekrarlanan soru şuydu: "Muhammed'i terk edilmiş, yalnız bırakılmış ve Mekke'nin tepelerinde sendeleyerek başıboş bırakmak yerine, artık onu korumanın zamanı gelmedi mi?" ﷺ

The next year, thirteenth of Prophethood, June 622 A.D., during the pilgrimage season, over seventy converts from Madinah came in the trail of their polytheist people to perform the rituals of pilgrimage in Makkah. The oft-repeated question amongst them was “Isn’t it high time we protect Muhammad instead of leaving him forsaken, deserted and stumbling in the hillocks of Makkah?”.

Varır varmaz, Peygamber (Aleyhisselam) ile gizli temaslarda bulundular ve onunla gece gizlice, Teşrik Günleri'nin ortasında (Zilhicce ayının 11, 12 ve 13. günlerinde), geçen yılki buluşma yeri olan Akabe'deki bir tepecikte buluşmayı kararlaştırdılar. Ensar'ın liderlerinden biri olan Ka'b bin Malik el-Ensari (Allah ondan razı olsun), İslam ile putperestlik arasındaki mücadelenin bütün seyrini değiştiren bu tarihi buluşmayı anlatarak şöyle dedi:

Shortly after arrival, they conducted clandestine contacts with the Prophet (Peace be upon him) and agreed to meet him secretly at night in mid Tashreeq Days (the 11th, 12th and 13th days of Dhul Hijja) in a hillock at Al-‘Aqabah, the last year’s meeting place One of the leaders of the Ansâr (Helpers), Ka‘b bin Malik Al-Ansari (May Allah be pleased with him), gave an account of the historic meeting which changed the whole course of the struggle between Islam and paganism, he said:

Hac yolculuğuna çıktık ve Teşrik Günleri'nin ortasında bir buluşma kararlaştırdık. Yanımızda, hâlâ müşrik olan, bizden biri olan ünlü ve saygın bir kişi olan 'Abdullah bin 'Amr bin Haram da vardı. Ona, Muhammed ﷺ ile buluşma niyetimizi açıkladık ve ahirette Cehennem'e odun olmaması için bizimle birlikte olmasını ve şirkten vazgeçmesini öğüt verdik. O hemen İslam'ı kabul etti ve el-'Akabe'deki ciddi buluşmaya şahitlik etti.

We set out for pilgrimage and struck a rendezvous in mid Tashreeq Days. We were accompanied by a celebrity and a notable of ours called ‘Abdullah bin ‘Amr bin Haram, who was still a polytheist. We disclosed to him our intention of meeting Muhammad (Peace be upon him) and exhorted him to join our ranks and give up polytheism lest he should serve as wood for Hell in the Hereafter. He promptly embraced Islam and witnessed the serious meeting at Al-‘Aqabah.

O gece kendi kabilelerimizle kamplarımızda uyuduk. Gecenin üçte biri geçtikten sonra gizlice yola çıkmaya başladık ve yakındaki bir tepecikte buluştuk. Yetmiş üç erkek ve iki kadındık: Necccarlardan Nusaybe bint Ka'b ile Beni Selime'den Esma bint Amr. Allah'ın Elçisi ﷺ'i bekledik; nihayet amcası Abbas bin Abdulmuttalib ile birlikte geldi. Abbas, kendisi Müslüman olmamasına rağmen, eğer canlarımızı ortaya koyarak onu savunmaya tam olarak hazır değilsek, yeğenini kendi soyunun koruması altından uzaklaştırmamamızı bizden istedi. Konuşan ilk kişi oydu.

Allah'ın Elçisi ardından İslam'ı tebliğ etti ve biat alındı. İmam Ahmed, Câbir'den rivayetle şu ayrıntıları aktarmıştır:

The Messenger of Allâh then preached the Faith, and the pledge was taken. Al-Imam Ahmad, on the authority of Jabir, gave the following details:

Ensar (Yardımcılar), bağlılık yemini edecekleri ilkeler hakkında Allah'ın Elçisine sordular. Peygamber ﷺ şöyle cevap verdi:

The Ansâr (Helpers) asked the Messenger of Allâh about the principles over which they would take a pledge. The Prophet answered:

1. Her durumda dinlemek ve itaat etmek.

1. To listen and obey in all sets of circumstances.

2. Bollukta da darlıkta da infak etmek.

2. To spend in plenty as well as in scarcity.

3. İyiliği emretmek ve kötülükten sakındırmak.

3. To enjoin good and forbid evil.

Allah'a kulluk ederken, hiçbir kimsenin kınamasından korkmayacaksın.

4. In Allâh’s service, you will fear the censure of none.

5. Beni ihtiyaç duyduğumda savunman ve kendini, eşlerini ve çocuklarını engellediğin şeylerden beni de engellemen. Bu emirlere uyarsanız, cennet sizi bekliyor. Ka‘b'ın rivayet ettiği başka bir nakilde şöyle buyurdu:

5. To defend me in case I seek your help, and debar me from anything you debar yourself, your spouses and children from. And if you observe those precepts, Paradise is in store for you. In another version narrated by Ka‘b, he said:

Peygamber ﷺ konuşmaya başladı, bazı Kur'an ayetlerini okudu, insanları Allah'a çağırdı, onları İslam'ın kucağına girmeye teşvik etti ve şöyle diyerek sözünü bitirdi: "Size şunu söz veriyorum: Kadınlarınızı ve çocuklarınızı nelerden korumaya çalışıyorsanız, beni de onlardan korumalısınız." Bunun üzerine Bera' bin Ma'rur onun elinden tuttu ve dedi ki: "Evet, sizi hak bir peygamber olarak gönderen Allah'a yemin ederiz ki, kadınlarımızı nelerden koruyorsak sizi de onlardan koruyacağız. Bize güvenin, ey Allah'ın Elçisi! Allah'a yemin olsun ki, biz gerçek savaşçılarız ve savaşta çok güvenilir insanlarız; bu, atalarımızdan bize miras kalan bir özelliktir."

The Prophet (Peace be upon him) began to speak, recited some Qur’ânic verses, called people unto Allâh, exhorted them to enter the fold of Islam and concluded saying: “I give you my pledge that you debar me from whatever you debar your women and children from.” Here Al-Bara’ bin Ma‘rur, caught him by hand, and said: “Oh yes, we swear by Allâh, Who sent you as a Prophet in Truth, that we will debar you from whatever we debar our women from. Have confidence in us, O Messenger of Allâh. By Allâh, we are genuine fighters and quite reliable in war, it is a trait passed down to us from our ancestors.”.

Biat şartlarına dair görüşmeler sona erdikten ve bütün dinleyiciler oybirliğiyle bu bağlılık sözleşmesini onaylamaya razı olduktan sonra, on birinci ve on ikinci yıllarda İslam'a girmiş olan erken dönem müslümanlarından iki kişi, diğerlerini üstlenecekleri ciddi adım hakkında bilgilendirmek üzere ayağa kalktı. Böylece herkes olayın bütün boyutlarını bilerek biatını verebilsin ve kendisinden beklenen fedakârlığa hazır olsun. Bu bağlamda Abbas bin Ubade bin Nadle şöyle dedi: "Ey Hazrec kavmi! Bu adamla yapmakta olduğunuz antlaşmanın ne anlama geldiğini biliyor musunuz? Aslında herkese ve her kesime karşı savaşacağınızı taahhüt ediyorsunuz. Malınızın veya soylularınızın canının tehlikeye gireceğinden korkuyorsanız, biata girmeden önce şimdi onu bırakın; çünkü bunu biattan sonra yaparsanız, hem bu dünyada hem de ahirette ikiniz için de rezil olursunuz. Ama değerli canların ve malların kaybına rağmen istenileni yerine getirebileceğinizi düşünüyorsanız, bu ağır sorumluluğu üstlenin. Allah'a yemin ederim ki, bunda hem bu dünyanın hem de ahiretin hayrı vardır."

After the negotiations concerning the conditions of allegiance had ended, and all of the audience were unanimously agreed to ratify it, two men of the early generation of converts who had embraced Islam in the eleventh and twelfth years rose to their feet to apprise the others of the serious step they were about to take so that they could give their pledge fully aware of the whole affair and consequently be ready for the sacrifice they were expected to make. Al ‘Abbas bin Ubada bin Nadlah, in this context, remarked: “O you people of Khazraj! Do you know the significance of the pact that you are entering into with this man? You are in fact avowing that you will fight against all and sundry. If you fear that your property will be at stake or the lives of your nobles will be endangered, then leave him now, because if you do this after the pledge, it will be degrading for you both in this world and the world to come. But if you think that you can carry out what you are called upon to do in spite of the loss of precious lives and property, then undertake this heavy responsibility, and I swear by Allâh, that herein lies the good of this world and that of the next.”.

Onlar şöyle cevap verdiler: "Malımızın kaybını ve ileri gelenlerimizin öldürülmesini zaten göze aldık, yine de sana biat ediyoruz. Ama bu antlaşmanın bütün maddelerine uyarsak bunun karşılığı ne olacak?" Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: "Karşılığınız cennettir." Bunun üzerine ellerini uzatmasını istediler; hepsi ellerini uzattı ve biat ettiler. As'ad bin Zürare ancak o anda insanların Allah yolunda fedakârlığa ne kadar hazır olduklarını fark etti.

They replied, “We have already considered the loss of property and the murder of our notables, yet we pay him allegiance. But what is our reward if we observe all the items of this pact?” The Prophet replied: “Paradise is in store for you.” Then they asked him to stretch out his hand, and they all stretched out their hands and took the pledge. Only at that time did As‘ad bin Zurarah come to realize the people’s readiness for sacrifice in the cause of Allâh.