1. Peygamber'in Tebuk'ten dönüşünden sonra, Uveymir el-Ajlani ile eşi arasında zina iftirası yapılan lanet yemini olayı gerçekleşti.

1. After the Messenger’s return from Tabuk, the sworn allegation of infidelity between ‘Uwaimir Al- ‘Ajlani and his wife took place.

2. Gamidiye kadınının, zina ettiğini itiraf etmesi üzerine taşlanması. Ona ancak çocuğunu emzirmeyi bıraktırdıktan sonra taş atılmıştır.

2. Pelting with stones the Ghamidiyah woman who confessed committing adultery. She was pelted with stones only after weaning her child off her breast milk.

3. Habeşistan (Etiyopya) Kralı Necaşi Ashama vefat edince Peygamber ﷺ onun için gıyabi cenaze namazı kıldı.

3. Negus Ashama; the king of Abyssinia (Ethiopia), died so the Prophet (Peace be upon him) performed prayer in absentia for him.

4. Hz. Ümmü Gülsüm'ün vefatı: Peygamber'in kızı Ümmü Gülsüm vefat ettiğinde, Peygamber ﷺ bu ölüme çok üzüldü. "Üçüncü bir kızım olsaydı, onu sana verirdim." dedi Osman'a.

4. The death of Umm Kulthum, the daughter of the Prophet (Peace be upon him), the Prophet felt extremely sad at her death. “Had I got a third daughter, I would let you marry her.” He said to ‘Uthman.

5. Tebük'ten dönüşün ardından münafıkların başı Abdullah bin Ubeyy'nin ölümü. Allah'ın Resulü ﷺ onun bağışlanması için Allah'a dua etti. Ömer'in buna karşı çıkmasına ve onu engellemeye çalışmasına rağmen Resulullah ﷺ onun için dua etti. Daha sonra Ömer'in doğru görüşünü doğrulayan bir Kur'an ayeti indi.

5. The death of ‘Abdullah bin Abi Salool, the head of hypocrites, after the Prophet’s return from Tabuk. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) asked Allâh’s forgiveness for him. He also prayed for him in spite of ‘Umar’s disapproval and his attempt to prevent him from doing that. Later on a Qur’ânic verse was revealed attesting to ‘Umar’s right viewpoint.

Hicret'in dokuzuncu yılının aynı yılında, Zilkade ya da Zilhicce ayında Allah'ın Elçisi ﷺ, Hac vazifesinin geçici emiri olarak, doğru sözlü Ebu Bekir'i (Allah ondan razı olsun) gönderdi; böylece Müslümanlara hac ibadetinin ritüellerini yerine getirmede önderlik etsin.

In the month Dhul-Qa‘dah or in Dhul-Hijjah of the very year (the ninth of Al-Hijra), the Messenger of Allâh (Peace be upon him) dispatched Abu Bakr (May Allah be pleased with him), the truthful, as a deputy prince of Al-Hajj (pilgrimage), so that he would lead the Muslims in performing of the pilgrimage rituals.

Müslümanların ayrılışından kısa bir süre sonra Allah katından bir vahiy geldi: Tevbe (Berâe) adlı 9. sûrenin giriş ayetleri. Bu ayetlerde, Peygamber'le (ﷺ) imzaladıkları antlaşmalara saygı göstermeyen müşrik kabilelerden, yükümlülükten beri olunduğu ilan ediliyordu. Bu haberin duyurulması, kan ve mal ile ilgili geleneklerde meydana gelen her değişikliğin alenen bildirilmesi yönündeki Arap geleneğine uygun olarak yapıldı.

Soon after the departure of the Muslims, there came a Revelation from Allâh: the opening passages of the Chapter 9 entitled ‘Repentance’ (Surah Tauba or Bara’a) in which ‘freedom from obligation’ is proclaimed from Allâh in regard to those idolatrous tribes who had shown no respect for the treaties which they had entered into with the Prophet (Peace be upon him). Communication of this news went in line with the Arabian traditions of making public any change relating to declining conventions of blood and fortunes.

‘Ali bin Ebi Talib bu bildiriyi yapmakla görevlendirildi. Al-‘Arj veya Dajnan'da Ebu Bekir'e yetişti. Ebu Bekir, Peygamber ﷺ'in kendisini komutan olarak mı atadığını yoksa yalnızca bu duyuruyu yapmakla mı görevlendirildiğini sordu. “Yalnızca bu bildiriyi yapmakla görevlendirildim” diye cevap verdi ‘Ali. Bunun üzerine iki Sahabi hac ibadetlerine devam etti. Ritüellerin sonuna doğru, kurban bayramı gününde ‘Ali, Al-Jamrah'ta (taşların atıldığı yerde) durdu ve etrafını saran kalabalığa yüksek sesle okudu; müşriklerle yapılan antlaşmalardan beri olduğunu ilan etti ve onlara durumlarını yeniden düşünmeleri için dört ay süre verildiğini bildirdi. Mümin Müslümanların, haklarından hiçbir şey eksiltmeyen ve Müslümanlara karşı kimseye yardım etmeyen müşriklerle olan antlaşmaya gelince, bu antlaşmanın şartları süresi dolana kadar geçerli olacaktı. Ardından Ebu Bekir, o yıldan sonra hiçbir kâfirin hac yapmayacağını ve hiç kimsenin çıplak olarak Kâbe'yi tavaf etmesine izin verilmeyeceğini alenen duyurmaları için bazı Müslümanları gönderdi.

‘Ali bin Abi Talib was deputed to make this declaration. He overtook Abu Bakr at Al-‘Arj or Dajnan. Abu Bakr inquired whether the Prophet (Peace be upon him) had put him in command or he had just been commissioned to make the announcement. “I have been deputed to make the proclamation only” replied ‘Ali. The two Companions then proceeded with the pilgrimage process. Towards the close of the rituals, on the day of the ritual sacrifice, ‘Ali stood at Al-Jamrah (a spot at which stones are pelted) and read aloud to the multitudes that thronged around him and declared quittance from covenants with idolaters and giving them four months’ respite to reconsider their position. As for the other idolaters with whom the believers had a treaty and had abated nothing of the Muslims’ rights nor had supported anyone against them, then the terms of the treaty would run valid until the duration of which expired. Abu Bakr then sent some Muslims to declare publicly that no disbeliever would after that year perform pilgrimage, nor would anyone be allowed to make the Tawaf (going round) of the Sacred House unclothed.

Peygamberimizin (ﷺ) gazveleri, seriyyeleri ve kurduğu ve gönderdiği birlikler üzerine düşünmek, bize ve herkese, Peygamber'in (ﷺ) dünyanın en büyük askeri lideri olduğu, aynı zamanda en doğru, en basiretli ve en uyanık kişi olduğu konusunda gerçek ve açık bir kanaat kazandıracaktır. O, bu konuda üstün bir dehaya sahip bir insan değildi; aynı zamanda peygamberlik ve ilahi vahiy bakımından bütün peygamberlerin efendisi ve en büyüğüydü. Ayrıca yaptığı bütün savaşlar, savaşın gerektirdiği şartlara uygun olarak sıkı disiplin, cesaret ve iyi düzenleme bakımından standarttı. Yaptığı hiçbir savaş, hikmet eksikliği ya da ordu seferberliğinde veya yanlış bir stratejik konumda bulunmadan kaynaklanan başka bir teknik hata sonucunda kaybedilmedi. Savaşlarından hiçbirinin kaybedilmesi, en iyi ve en uygun savaş alanlarını seçmedeki bir yanlış değerlendirmeden kaynaklanmadı, ne de savaşın komutanlarının yanlış seçilmesinden kaynaklandı; zira o, dünyamızın tanıdığı ve yaşadığı liderlerden farklı, kendine özgü bir lider olduğunu kanıtlamıştı. Uhud ve Huneyn olaylarına gelince, Huneyn'de bazı askeri unsurların zayıflığının, Uhud'da ise emirlere itaatsizliğin sonuçları vardı. Hikmete ve savaş planına uymamaları, bu iki seferin seyrinde pasif bir rol oynadı. Müslümanlar yenilgiye uğradığında onun dehası bu iki savaşta açıkça görüldü; zira düşmana karşı sabit durdu ve Uhud'da olduğu gibi üstün hikmetiyle düşmanın amacını boşa çıkarmayı başardı. Benzer şekilde, Huneyn'de Müslümanların yenilgisini zafere çevirmeyi başardı. Askeri harekâtlardaki ciddi ve ağır gelişmelerin genellikle askeri liderler üzerinde en kötü izlenimi bıraktığı ve onları canlarını kurtarmak için kaçmaya teşvik ettiği gerçeğine rağmen bu böyleydi.

Meditation on the Prophet’s Ghazawat, missions, and the battalions he formed and dispatched, will certainly give us and everybody a true and clear impression that the Prophet (Peace be upon him) was the greatest military leader in the whole world as well as the most righteous, the most insightful and the most alert one. He was not a man of superior genius for this concern but he was also the Master and the greatest of all Messengers as far as Prophethood and Heavenly Message are concerned. Besides, all the battles that he had fought were standard in their application to the requirements of strictness, bravery, and good arrangements that fitted the terms and conditions of war. None of the battles he fought was lost as a consequence of shortage of wisdom or due to any other technical error in army mobilization or a location in a wrong strategical position. The loss of any of his battle was not due to misjudgement about occupying the best and the most appropriate sites of battles, nor was it due to a mischoice of leaders of the fight, for he had proved himself to be a peculiar sort of leader that differs from any of those leaders that our world had known and experienced. As regards Uhud and Hunain events, there were consequences of weakness in some military elements in Hunain; and disobedience to orders in Uhud. Their non-compliance with wisdom and the plan of the battle played a passive role in the course of those two invasions. His genius was clearly shown in these two battles when the Muslims were defeated; for he stoodfast facing the enemy and managed, by his super wisdom, to thwart the enemy’s aim as was the case in Uhud. Similarly he managed to change the Muslims’ defeat in Hunain into a victory. Nothwithstanding the fact that serious grave developments in military operations usually leave the worst impression on the military leaders and entice them to flee for their lives.