Uhud'un talihsizliği, Müslümanların hem itibarı hem de askerî üstünlüğü üzerinde kötü bir etki bıraktı. İnsanların gözündeki onurları ve güçleri zedelendi. Medine'nin içinde ve dışında her yere sıkıntılar ve tehlikeler yayıldı. Yahudiler, münafıklar ve bedeviler Müslümanlara karşı düşmanlıklarını açıkça ilan ettiler; taraflardan her biri onları küçültmeye ve nihayetinde varlıklarının tamamını yok etmeye kararlıydı. Bu savaştan neredeyse iki ay geçmişti ki Benu Esed, Medine'ye akın etmek için hazırlık yaptı. Hicri 4 yılının Safer ayında ‘Udal ve Karah kabileleri Müslümanlara karşı komplo kurdu ve Peygamber ﷺ'in Ashabından on kişiyi öldürdüler. Benzer şekilde Benu Amir de onlara karşı plan yaptı ve Maune Kuyusu savaşında yetmiş sahabi öldürüldü. Bu dönemde Benu Nadir düşmanlıklarını ilan etmeye devam etti ve Hicri 4 yılının Rebiü'l-Evvel ayında Hz. Muhammed ﷺ'i öldürmek için bir komploya karıştı. Benu Gatafan ise Hicri 4 yılının Cemaziyelevvel ayında Medine'ye saldırmak üzereydi.

Uhud’s misfortune left a bad impact on both the credibility and military reputation of the Muslims. Their dignity and power in people’s eyes were impaired. Troubles and dangers spread everywhere in and out of Madinah. The Jews, hypocrites and bedouins declared publicly their enmity to the Muslims and each party was keen on degrading and, in the final place, exterminating their whole existence. Two months had almost passed after this battle, when Banu Asad made preparations to raid Madinah, ‘Udal and Qarah tribes conspired against the Muslims in the month of Safar, 4 A.H. and killed ten of the Prophet ’s Companions. Similarly Banu ‘Amir plotted against them too, and seventy Companions were killed in the battle of Ma‘una Well. During that period, Banu Nadeer kept on announcing their enmity and were involved in a plot to kill the Prophet Muhammad (Peace be upon him) in Rabi‘ Al-Awwal in 4 A.H. Banu Ghatfan were about to attack Madinah in Jumada Al-Ula in 4 A.H.

Böylece, Uhud Savaşı'nda askeri itibarlarını yitirdikten sonra Müslümanların çeşitli potansiyel tehlikelerin cazip bir hedefi haline geldiğini görüyoruz. Muhammed ﷺ, bu düşmanca akımların hepsini uzak tutmayı ve hatta Müslümanların kaybettiği onuru geri kazandırmayı, onlara yeniden taze bir şan ve soylu bir konum kazandırmayı en akıllıca şekilde başardı. Bu süreçte attığı ilk adım, Müslümanların askeri itibarını korumasını sağlayan Hamra'u'l-Esed takip harekâtı oldu. Takipçilerinin onurunu ve heybet uyandıran konumunu yeniden kazanmayı başardı; öyle ki hem Yahudileri hem de münafıkları aynı ölçüde hayrete düşürdü, hatta şaşkına çevirdi. Ardından bu başarılı girişimlerini, askeri görevler ve misyonlar göndererek taçlandırmaya koyuldu:

Thus we see that the Muslims turned into an attractive target of several potential dangers after they had lost their military credibility in the battle of Uhud. Muhammad (Peace be upon him) most wisely managed to hold all those hostile currents at bay, and even redeem the lost dignity of the Muslims and gain them anew fresh glory and noble standing. The first initiative he took in this process was Hamra’ Al-Asad pursuit operation, whereby he could retain the Muslim military reputation. He succeeded in recovering his followers’ dignity and awe-inspiring position in such a manner that astonished or even astounded both the Jews and hypocrites, alike, then he proceeded to crown his successful attempts by despatching military errands and missions:

Uhud'da yaşanan geri çekilmenin ardından Müslümanlara karşı silaha sarılan ilk kişiler Esed oğulları, yani Huzeymeoğulları'na mensup Benî Esed bin Huzeyme oldu. Medine'nin "İstihbarat Birliği", Huveylid'in oğulları Talha ve Selame'nin Allah'ın Elçisi ﷺ ile savaşmak için bazı gönüllüler topladığını bildirdi. Peygamber ﷺ hemen Ebû Selame'nin başkanlığında, Ensar ve Muhacirlerden oluşan 150 kişilik bir birliği gönderdi. Müslüman komutan, Benî Esed bin Huzeyme'yi kendi yurtlarında gafil avladı, girişimlerini etkisiz hale getirdi, onları dağıttı ve hayvanlarını ele geçirdi. Dönüşünde Ebû Selame, Uhud'da aldığı eski bir yaranın iltihaplanmasına maruz kaldı ve kısa süre sonra bu yüzünden vefat etti. Bu sefer, Hicri 4 yılı Muharrem ayının 1. gününde gerçekleşti.

The first people to take up arms against the Muslims in the aftermath of Uhud reverse were Banu Asad bin Khuzaimah. “The Intelligence Corps” of Madinah reported that Talhah and Salamah, sons of Khuwailid have mustered some volunteers to fight the Messenger of Allâh (Peace b upon him). The Prophet (Peace be upon him) immediately despatched a 150-man-platoon of Helpers and Emigrants headed by Abu Salamah. The Muslim leader took Bani Asad bin Khuzaimah by surprise in their own homeland, neutralized their attempts, dispersed them and captured their cattle. On his return, Abu Salamah had an inflammation of a previous wound he sustained in Uhud, and caused him to die soon after. This expedition took place on Muharram 1st, 4 A.H.

Hicri 4 yılının Muharrem ayının aynı beşinci gününde, Halid bin Sufyan el-Hüzeli'nin Müslüman birliklerine baskın düzenlemek için bir çete topladığı haber verildi. Peygamber ﷺ'in emriyle Abdullah bin Üneys, düşmanları ortadan kaldırmak üzere yola çıktı.

On the fifth day of the same month Muharram, 4 A.H., it was reported that Khalid bin Sufyan Al-Hudhali was gathering some mob to raid the Muslim positions. ‘Abdullah bin Unais, at the behest of the Prophet (Peace be upon him) set out to destroy the enemies.

Müslüman askeri lider on sekiz gün uzakta kaldı; bu süre içinde görevini başarıyla yerine getirdi, isyancıların başını öldürdü ve Muharrem ayının sonuna yedi gün kala cumartesi günü o başı Medine'ye geri getirdi. Peygamber ﷺ, ona ödül olarak bir değnek verdi ve şöyle buyurdu: "Bu, Kıyamet Günü senin ve benim için bir tanınma işareti olacak." Ölüm döşeğinde Abdullah, bu odunun kefeninde kendisiyle birlikte olmasını istedi.

The Muslim military leader stayed away for eighteen days during which he successfully fulfilled his task, killed the head of the rebels and brought his head back to Madinah on Saturday, seven days before the end of Muharram. The Prophet (Peace be upon him), as a reward, gave him a stick saying “This will function as a sign of recognition for you and me on the Day of Resurrection.” On his death bed, ‘Abdullah requested that the log be with him in his shroud.

Hicri dördüncü yılın Safer ayında, 'Udal ve Karah kabilelerinden bir heyet Medine'ye geldi ve aralarında bazı Müslümanların bulunduğunu ileri sürerek, dinî konularda kendilerine öğretmen olması için Peygamber (ﷺ)'den bir grup Sahabi göndermesini istedi. Peygamber (ﷺ) altı Sahabiyi gönderdi; başka bir rivayete göre ise on kişiydi ve başlarında Murssed bin Ebi Mersed el-Gananevî vardı. Buhârî'ye göre ise bu kişi, Asım bin Ömer bin el-Hattab'ın dedesi Asım bin Sabit'ti. Rabiğ ile Cidde arasında er-Recî‘ adlı bir yere ulaştıklarında, Benî Lihyan kabilesinden yüz okçu yeri kuşattı ve onlara saldırdı. Müslüman heyeti Fudfud adlı yüksek bir tepeye sığındı; bedevîler ise onlara öldürülmeyecekleri konusunda söz verdi. Asım aşağı inmeyi reddetti, bunun yerine kendisi ve altı arkadaşı öldürülene kadar onlarla savaştı. Geriye Hubeyb, Zeyd bin ed-Desine ve bir başka kişi kaldı. Bedevîler bir kez daha onlara güvenli bir geçiş sözü verdi ve onlar da kabul etti. Aşağı indiklerinde bedevîler hainlik ederek onları bağladı. Üçüncü adam onların samimiyetsizliğini kınadı ve direndi; bunun üzerine onu öldürdüler. Badr'da Kureyş'in ileri gelen bazı kişilerini öldürmüş olan diğer iki adam ise alınıp Mekke'de satıldı. Bunlardan ilki Hubeyb'di; bir süre alıkonuldu, ardından oybirliğiyle onun çarmıha gerilmesine karar verildi. Onu Harem'den çarmıha gerilmek üzere Et-Ten‘îm'e götürdüler. Hubeyb, iki rekât namaz kılmak için kendisine bir mühlet verilmesini istedi. Selamı verdikten sonra infazcılarına dönerek şöyle dedi: "Ölümden korktuğumu sanacaksınız diye korkmasaydım, uzun süre namaz kılardım." İşte Hubeyb, idam edilmeden önce iki rekât namaz kılma geleneğini ilk başlatan kişi oldu. Sonra şöyle dedi:

In Safar of the fourth year A.H., a delegation from the tribes of ‘Udal and Qarah came to Madinah and asked the Prophet (Peace be upon him) to send a group of Companions to instruct them in religion, claiming the existence of some Muslims among them. He sent six of his Companions, in another version, ten headed by Murthid bin Abi Murthid Al-Ghanawi, or, according to Al-Bukhari, ‘Asim bin Thabit, the grandfather of ‘Asim bin ‘Umar bin Al-Khattab. When they reached a spot called Ar-Raji‘ between Rabigh and Jeddah, a hundred archers of Banu Lihyan clan surrounded the place and attacked them. The delegation of Muslims took shelter on some high ground, Fudfud, and the bedouins offered them a pledge that they would not be killed. ‘Asim refused to come down, instead he fought them until he and six of his companions were killed. Three men were left, Khubaib, Zaid bin Ad-Dathna and another one. Once again, the bedouins offered them a guarantee of safety and they accepted. When they descended, the bedouins treacherously bound them. The third man rebuked them for their insincerity and resisted them so they killed him. The other two men who had killed some notables of Quraish at Badr were taken and sold in Makkah. The first was Khubaib who was detained for some time and then it was unanimously decided to crucify him. He was taken from the Holy Sanctuary to At-Tan‘im for crucifixion. He requested a respite to offer a two-Rak‘a prayer. After the final greeting, he turned to his executioners, and said: “Had I not been afraid that you would think that I was afraid of death, I would have prayed for a long time.” It was then that Khubaib first set the tradition of praying two Rak‘a before being executed. He then said:

Ma‘una Bu arada, Ar-Raci‘ olayından da daha korkunç bir facia aynı ayda meydana geldi. Ebu Berâ' — ‘Âmir bin Mâlik — "Mızrak Oynatan" lakabıyla anılan kişi Medine'de Allah'ın Elçisi ﷺ'nin yanına geldi. Allah'ın Elçisi ﷺ onu İslâm'a davet etti; ancak o ne kabul etti ne de reddetti. Dedi ki: "Ey Allah'ın Elçisi, eğer Ashabınızdan bazılarını Necd halkına İslâm'a davet etmek üzere gönderirseniz, kabul edeceklerini umarım." Elçi ﷺ şöyle buyurdu: "Necd halkının onları öldürmesinden korkarım." Ancak o, "Ben onları koruyacağım" dedi. İbn İshâk, onlara kırk kişinin gönderildiğini belirtir; ancak Es-Sahîh'te yetmiş kişi olduğu kaydedilir. Bani Sa‘ide'den, "Ölüme Adanmış" lakabıyla anılan El-Munzir bin ‘Amr bu grubun komutanıydı; bunlar Kur'ân ve fıkıh bilgisinde en iyi ve en bilgili kişilerdi.

Ma‘una Well tragedy, which was even more horrible than that of Ar-Raji‘, took place in the same month. Abu Bara’ — ‘Amir bin Malik — nicknamed ‘Spear Player’ came to the Messenger of Allâh (Peace be upon him) in Madinah. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) called him to embrace Islam but he neither agreed nor refused. He said: “O Messenger of Allâh, if you dispatch some of your Companions to the people of Najd to call them to Islam, I expect them to accept.” “I am afraid the people of Najd willkill them.” Said the Messenger. But he replied, “I will protect them.” Ibn Ishaq confirms that forty men were sent to them; but As-Sahih states that they were seventy — Al-Mundhir bin ‘Amr, one of Bani Sa‘ida, nicknamed ‘Freed to die’ — commanded that group, who were the best and most learned in the Qur’ân and jurisprudence.

Najd'e giderken, gündüzleri Ehl-i Suffe için sadaka olarak yiyecek almak üzere odun toplar, geceleri ise Kur'ân'ın manaları üzerinde düşünür ve ders çalışırlardı. Bu şekilde devam ettiler, nihayet Bi'r-i Ma'una'ya ulaştılar. Bu kuyu, Benî Âmir ile Harre ve Benî Süley arasında bulunan bir kuyuydu. Orada konakladılar ve Peygamber ﷺ'in mesajını, Ümmü Süleym'in kardeşi Harâm bin Milhân aracılığıyla Allah'ın düşmanı Âmir bin Et-Tufeyl'e gönderdiler. Âmir mesaja kulak asmadı, bunun yerine bir adama Harâm'ı arkadan mızrakla vurmasını emretti. Mızrak Harâm'ın bedenini delip geçince, kanı gördü ve şöyle dedi: "Allâhu Ekber! (yani Allah en büyüktür) Kabe'nin Rabbine andolsun ki kazandım!" Bunun ardından Allah'ın düşmanı, hemen Benî Âmir'i diğerleriyle savaşmaya çağırdı. Benî Âmir, Ebû Berâ'nın himayesinde olduklarından bunu reddetti. Bunun üzerine Benî Süley'den yardım istedi. Benî Süley'in kolları olan Usayyye, Ri'l ve Zekvân halkı çağrısına icabet etti. Müşriklerce kuşatılan Peygamber ﷺ'in Sahabileri, hepsi öldürülene kadar savaşmaya devam ettiler. Yaralı olarak ölüler arasından taşınan, sağ kalan tek kişi Ka'b bin Zeyd bin En-Neccâr oldu. Hendek Savaşı'nda şehit edildi.

On their way to Najd they used to gather firewood to buy food for the people of ‘Ahl As-Suffah’ as charity by day and study, meditate on the meanings of the Qur’ân by night. They kept on doing that till they arrived at Ma‘una Well — which was a well in between Bani ‘Amir, Harrah and Bani Saleem. They stayed there and sent the Message of the Prophet (Peace be upon him) with Haram bin Milhan, the brother of Umm Sulaim to the enemy of Allâh ‘Amir bin At-Tufail. ‘Amir did not heed the Message but rather ordered a man to spear Haram in the back. When the spear penetrated Haram’s body, he saw the blood and said: “Allâhu Akbar! (i.e. Allâh is the Greatest) By Lord of Al-Ka‘bah I have won!” Then the enemy of Allâh, promptly, called out Bani ‘Amir to fight the rest. Bani ‘Amir refused because they were under the protection of Abu Bara’. Therefore he turned to Bani Saleem for help. The people of ‘Usaiyah, Ri‘al and Dhakwan, who were folks of Bani Saleem, responded to his call. The Companions of the Prophet (Peace be upon him), who were encompassed by idolaters, kept on fighting till they were all killed. The only survivor was Ka‘b bin Zaid bin An-Najjar who was carried wounded from among the dead. It was in Al-Khandaq (the trench) Battle that he was killed.

Daha önce Yahudilerin utanç verici davranışlarını ve Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) verdikleri bütün antlaşmalara ve sözlere rağmen Müslümanların kanını dökmek ve İslam'ın davasını baltalamak için nasıl sürekli can attıklarını konuşmuştuk. Bani Kaynuka' olayından ve Ka'b bin Eşref'in öldürülmesinden sonra davranışları, bir yandan boyun eğme ve gevşeklik, bir yandan da Uhud Savaşı'ndan sonra Müslümanlara karşı bir ittifak kurmak amacıyla Kureyş ve münafıklarla gizlice yaptıkları hain temaslarla birleşen isyan arasında gidip geliyordu. Savaş taktiklerinde deneyimsiz olduklarından, entrika ve düzen kurmaya başvurdular. Önce açıkça nefret ve düşmanlıklarını ilan ettiler ve Müslümanlara zarar verebilecek her türlü hileye başvurmayı seçtiler; ancak kendilerini açık bir savaşa sokabilecek her türlü çatışmayı başlatmaktan büyük bir dikkatle kaçındılar.

We have already spoken about the disgraceful behaviour of the Jews and how they were always thirsting to shed the blood of the Muslims and undermine the cause of Islam despite all the covenants and pledges they had given to the Prophet (Peace be upon him). Their behaviour fluctuated between resignation and slackness after the Banu Qainuqa‘ event and the murder of Ka‘b bin Al-Ashraf, and rebellion coupled with treacherous clandestine contacts with Quraish and the hypocrites in order to establish an alliance against the Muslims after the battle of Uhud. Being inexperienced in war tactics, they resorted to conspiracy and intrigue hatching. They first of all declared open hatred and enmity, and chose to play all sorts of tricks that might harm the Muslims, but were very careful not to initiate any sort of hostilities that might involve them in open war.

Peygamber ﷺ ise onlara karşı en yüksek derecede sabır gösterdi; ancak özellikle Ar-Raci' ve Ma'una Kuyusu olaylarından sonra onlar kışkırtıcı davranışlarında daha da ileri gittiler; hatta onun canına kast etme girişiminde bulundular.

The Prophet (Peace be upon him), on his part, exercised the highest degree of patience with them but they went too far in their provocative deeds, especially after Ar-Raji‘ and Ma‘una Well events; they even made an attempt on his life.

Bir gün Peygamber ﷺ, bazı Ashabı ile birlikte Benû Nadîr'in yanına gitti; amacı, ‘Amr bin Ummeyye ed-Damrî'nin yanlışlıkla öldürdüğü iki adamın diyetini (kan parasını) ödemek için onlardan yardım istemekti. Bani Kelb'e ödenmesi gereken bu diyet konusunda, iki tarafın daha önce imzaladığı antlaşmanın maddeleri uyarınca hareket ediyordu. Hikâyesini dinleyince, diyetin ödenmesine katkıda bulunacaklarını söylediler ve Peygamber ﷺ'den, Ebû Bekir, Ömer, Ali ve diğer Ashabından, evlerinden birinin duvarının dibinde oturup beklemelerini istediler. Yahudiler kısa bir gizli toplantı yaptılar ve Peygamber ﷺ'i öldürmek için komplo kurdular. Aralarındaki en kötü kişi olan ‘Amr bin Cahş, duvara tırmanıp başına büyük bir değirmen taşı bırakmayı üstlendi. Aralarından Selâm bin Meşkem ise onları böyle bir suçu işlemekten sakındırdı; Allah'ın bu planlarını Peygamber ﷺ'e bildireceğini öngördü ve böyle bir davranışın Müslümanlarla yapılan antlaşmanın açık bir ihlali olacağını ekledi.

Bani Nadir seferinde elde edilen barışçıl zaferle birlikte Müslümanların Medine üzerindeki hâkimiyeti tartışmasız biçimde kuruldu ve münafıklar sessizliğe çekilerek sinsi entrikalarını açıkta yürütmekten vazgeçtiler. Bunun sonucunda Peygamber ﷺ, çölde yaşayan bedevileri bastırmaya, onların zararlı kışkırtmalarını ve davetçilerini öldürme gibi kötü ve kışkırtıcı uygulamalarını frenlemeye, hatta Medine'nin kendisine saldırmayı düşünmelerine engel olmaya enerjisinin ve insan kaynaklarının tamamını yöneltecek yeterli zamana sahip oldu. Bu sırada Müslüman keşif birlikleri, Medine çevresinde Muharib oğullarından ve Gatafan'ın Ta'lebe kabilesinden bedevi birliklerin toplandığını bildirdi. Peygamber ﷺ, Müslümanlarla birlikte bu yeni haydutları cezalandırmak, onların yüreğine korku salmak ve daha fazla kötü uygulamada bulunmalarını engellemek için aceleyle yola çıktı. Bu caydırıcı harekâtlar defalarca yürütüldü ve etkili sonuçlar verdi. Asi, katı yürekli çöl bedevileri dağlara kaçmak zorunda kaldı ve Medine, onların akınlarına karşı tamamen korunmuş durumda kaldı. Bu akınlar bağlamında, önemli bir seferin üzerinde durmak ilginç olacaktır: Zâtü'r-Rıkâ' (paçavralar) seferi. Bazı âlimler bu seferin, Hicri 4 yılının Rebiü's-Sânî veya Cemâziye'l-Ûlâ ayında Necd'de (Arap Yarımadası'nda geniş bir yayla bölgesi) gerçekleştiğini ileri sürer. Bu iddialarını, Hicri 4 yılı Şaban ayında kararlaştırılan, Bedir'e küçük bir karşılaşma olarak nitelenen müşriklerle buluşmanın gereklerini karşılamak üzere asi bedevileri yatıştırmanın stratejik olarak zorunlu olduğu şeklindeki görüşle destekler. Ancak en sahih görüş, Zâtü'r-Rıkâ' seferinin Hayber'in fethinden sonra gerçekleştiğidir. Bunu, Ebû Hureyre ve Ebû Musa el-Eş'arî'nin (Allah onlardan razı olsun) bu savaşa katılmış olmaları da desteklemektedir. Ebû Hureyre, Hayber'den birkaç gün önce İslam'ı kabul etmişti; Ebû Mûsâ el-Eş'arî ise Habeşistan'dan (Etiyopya) dönerek Hayber'de Peygamber ﷺ'e katılmıştı. Peygamber ﷺ'in Zâtü'r-Rika' seferinde uyguladığı korku namazına ilişkin hükümler ise 'Usfan seferinde indirilmiştir; bu, şüphesiz Hendek Savaşı'ndan sonra, Hicri 5. yılın sonlarında gerçekleşmiştir.

With the peaceful victory that the Muslims achieved at Bani An-Nadeer invasion, their control over Madinah was undisputedly established, and the hypocrites receded to a state of silence and stopped their artful machinations publicly. Consequently the Prophet (Peace be upon him) had ample time to direct all his energies and human resources towards suppressing the desert bedouins and curbing their harmful provocations and wicked malicious practices of killing his missionaries and even contemplating an invasion of Madinah itself. Meanwhile, the Muslim scouting groups reported building up of bedouin troops of Bani Muharib and Tha‘labah of Ghatfan around Madinah. The Prophet (Peace be upon him), with the Muslims, hurriedly set out to discipline those new outlaws, cast fear into their hearts and deter them from perpetrating further wicked practices. These deterring operations were carried out repeatedly and did produce effective results. The rebellious hard-hearted desert bedouins were terrorized into the mountains, and Madinah remained completely immune against their raids. In the context of these invasions, it is interesting to draw some prominence to a significant one ¾ Dhat Ar-Riqa‘ (rags) campaign ¾ which some scholars claim, took place in Najd ( a large area of tableland in the Arabian Peninsula) in Rabi‘ Ath-Thani or Jumada Al-Ula, 4 A.H. They substantiate their claim by saying that it was strategically necessary to carry out this campaign in order to quell the rebellious bedouins in order to meet the exigencies of the agreed upon encounter with the polytheists, i.e. minor Badr Battle in Sha‘ban, 4 A.H. The most authentic opinion, however, is that Dhat Ar-Riqa‘ campaign took place after the fall of Khaibar. This is supported by the fact that Abu Hurairah and Abu Musa Al-Ash‘ari (May Allah be pleased with her) witnessed the battle. Abu Hurairah embraced Islam only some days before Khaibar, and Abu Musa Al-Ash‘ari came back from Abyssinia (Ethiopia) and joined the Prophet (Peace be upon him) at Khaibar. The rules relating to the prayer of fear which the Prophet (Peace be upon him) observed at Dhat Ar-Riqa‘ campaign, were revealed at ‘Asfan Invasion and this beyond a shadow of doubt took place after Al-Khandaq (the trench) Battle in late 5 A.H.

Müslümanlar, çöl Arap kabilelerinin gücünü kırıp onların kötülüklerinden kendilerini koruduklarında, büyük düşmanlarıyla karşılaşmak için hazırlıklara başladılar. Kureyş ile Uhud'da savaştıklarının üzerinden bir yıl geçmişti. Bu yüzden onlarla yeniden karşılaşıp, iki taraftan hangisinin hayatta kalmaya layık olduğunu belirlemek için savaşı yeniden başlatma zamanı gelmişti. Hicri 4 yılının Şaban ayında, miladi 626 Ocak'ında, Allah'ın Elçisi ﷺ bin beş yüz savaşçı ve on atlıyla Bedir'e doğru yola çıktı; sancağı ‘Ali bin Ebi Talib taşıyordu. Peygamber ﷺ yokken Medine'nin yönetimi ‘Abdullah bin Rewaha'ya verilmişti. Bedir'e varan Müslümanlar, müşriklerin gelmesini beklemek için orada kaldılar. Ebu Sufyan'ın kuvvetleri iki bin piyade ve elli atlıdan oluşuyordu. Mekke'den biraz uzakta olan Merru'z-Zahran'a ulaştılar ve Micenne adlı bir su kaynağının yanına konakladılar. Yaklaşan savaşın sonuçlarından isteksiz, cesareti kırık ve son derece korkmuş olan Ebu Sufyan, adamlarını savaşa gitmekten vazgeçirmek için halkına döndü ve korkaklığa dayalı, zayıf bahaneler öne sürmeye başladı: “Ey Kureyş kabilesi! Içinde bulunduğunuz durumu, bolluk getiren bir yıldan başka hiçbir şey düzeltemez; hayvanlarınızın bitki ve çalılarla beslendiği, size süt verdiği bir yıl. Bu yılın yağmursuz olduğunu görüyorum, bu yüzden şimdi geri dönüyorum ve sizi de benimle dönmeye çağırıyorum.” Görünüşe göre ordusu da aynı korku ve kaygıya kapılmıştı, zira hiç tereddüt etmeden hemen ona itaat ettiler.

When the Muslims destroyed the power of the Arab-desert tribes and guarded themselves against their evils, they started preparations to encounter their great enemy. A year elapsed since they fought Quraish at Uhud. So it was due time to meet them and start war again in order to determine which of the two parties was worthy of survival. In Sha‘ban 4 A.H., January 626 A.D., the Messenger of Allâh (Peace be upon him) set out to Badr accompanied by one thousand and five hundred fighters and ten mounted horsemen, and with ‘Ali bin Abi Talib as standard bearer. ‘Abdullah bin Rawahah was given authority over Madinah during the Prophet ’s absence. Reaching Badr, the Muslims stayed there waiting for the idolaters to come. Abu Sufyan’s forces comprised two thousand footmen and fifty horsemen. They reached Mar Az Zahran, some distance form Makkah, and camped at a water place called Mijannah. Being reluctant, discouraged and extremely terrified of the consequences of the approaching fight, Abu Sufyan turned to his people and began to introduce cowardice-based flimsy pretexts in order to dissuade his men from going to war, saying: “O tribe of Quraish! Nothing will improve the condition you are in but a fruitful year — a year during which your animals feed on plants and bushes and give you milk to drink. And I see that this is a rainless year, therefore I am returning now and I recommend you to return with me.” It seems that his army were also possessed of the same fears and apprehensions, for they readily obeyed him without the least hesitation.

Resulullah'ın Bedir'den dönüşüyle birlikte bölgenin tamamında huzur ve güvenlik hâkim oldu; İslam'ın merkezi olan Medine de tam bir güvenlik içinde yaşadı. Peygamber ﷺ bunun ardından, düşmanca tavır içindeki tüm unsurları bastırmak ve dost ile düşman ayrımı gözetmeksizin herkesten tartışmasız bir tanınma elde etmek amacıyla, Arabistan'ın en uzak bölgelerine yönelmenin uygun ve yerinde olduğuna karar verdi.

With the Messenger’s return from Badr, peace and security prevailed the whole area; and the Islamic headquarters, Madinah, enjoyed full security. The Prophet (Peace be upon him) then deemed it fit and appropriate to head for the most distant areas of Arabia in order to subdue all hostile elements in order to force undisputed recognition out of friend and enemy alike.

Altı aylık askerî faaliyet durgunluğunun ardından, Peygamber (ﷺ)'e, Suriye sınırlarında, Doumat Al-Jandal yakınlarındaki bazı kabilelerin yol kesme ve yağmalama eylemlerine karıştığı ve Medine'nin kendisine baskın düzenlemek için asker toplamaya yöneldikleri bildirildi. O, hemen Medine'deki işleri kendi yokluğunda yürütmek üzere Sibâ' bin 'Arfatah Al-Ghifârî'yi görevlendirdi ve Hicri 5 yılının Rebiü'l-Evvel ayının sonlarında, 1000 Müslümanın başında yola çıktı. Yanında rehber olarak Benî 'Udhra'dan Madhkur adında bir adamı da götürdü.

After a six-month lull of military activities, the Prophet (Peace be upon him) was reported that some tribes, in the vicinity of Doumat Al-Jandal, on the borders of Syria, were involved in highway robbery and plundering, and were on their way to muster troops and raid Madinah itself. He immediately appointed Siba‘ bin ‘Arfatah Al-Ghifari to dispose the affairs of Madinah during his absence, and set out at the head of 1000 Muslims in late Rabi‘ Al-Awwal, 5 A.H. taking with him a man, named Madhkur, from Bani ‘Udhrah, as a guide.

Doumat Al-Jandal'a giderken geceleri yürüyor, gündüzleri ise saklanıyorlardı; böylece düşmanı gafil avlamayı amaçlıyorlardı. Hedeflerine yaklaştıklarında Müslümanlar, yol kesicilerin başka bir yere taşındığını fark ettiler; bunun üzerine onların develerini ve çobanlarını ele geçirdiler. Doumat Al-Jandal halkı da canlarını kurtarmak için her yöne kaçmış ve yerleşim yerlerini terk etmişti. Peygamber ﷺ orada 5 gün kaldı; bu süre içinde düşman mensuplarını aramak üzere birlikler gönderdi, ancak hiç kimseye rastlanmadı. Sonra Medine'ye döndü, ancak dönüş yolunda ‘Uyeyne bin Hısn ile bir barış antlaşması yaptı. Doumat Al-Jandal, Medine'den yaklaşık on beş günlük, Şam'dan ise beş günlük yol uzaklığındadır.

On their way to Doumat Al-Jandal, they used to march by night and hide by day, so that they might take the enemy by surprise. When they drew near their destination, the Muslims discovered that the highway men had moved to another place, so they captured their cattle and shepherds. The inhabitants of Doumat Al-Jandal had also fled in all directions for their lives and evacuated their habitations. The Prophet (Peace be upon him) stayed there for 5 days during which he despatched expeditionary forces to hunt for the enemy personnel but they detected none. He then returned to Madinah but en route he entered into a peace treaty with ‘Uyainah bin Hisn. Doumat Al-Jandal is located at about a distance of fifteen days march from Madinah and five from Damascus.