1. Hatice binti Huveylid: Mekke'de, Hicret'ten önce, Peygamber'in hanesi kendisi (ﷺ) ve eşi Hatice binti Huveylid'den oluşuyordu. Evlendiklerinde Peygamber (ﷺ) yirmi beş, Hatice ise kırk yaşındaydı. Peygamber'in (ﷺ) evlendiği ilk kadın oydu. Vefat edene kadar tek eşi oydu. Onunla oğulları ve kızları oldu. Oğullarının hiçbiri uzun yaşamadı; hepsi vefat etti. Kızları Zeyneb, Rukiyye, Ümmü Gülsüm ve Fatıma'dır.

1. Khadijah Bint Khuwailid: In Makkah — prior to Hijra — the Prophet’s household comprised him (Peace be upon him) and his wife Khadijah bint Khuwailid. He was twenty-five and she was forty when they got married. She was the first woman he married. She was the only wife he had till she died. He had sons and daughters with her. None of their sons lived long. They all died. Their daughters were Zainab, Ruqaiya, Umm Kulthum and Fatimah.

Zeynep, Ebu'l-As bin Er-Rabi' ile evliydi; bu evlilik, Hicret'ten önce gerçekleşmişti. Rukayye ve Ümmü Gülsüm, sırayla Osman bin Affan (Allah ondan razı olsun) ile evlendi; yani kız kardeşinin vefatından sonra biri diğerinin yerine ona nikâhlandı. Fatıma, Ali bin Ebu Talib ile evlendi; bu evlilik Bedir ve Uhud savaşları arasındaki dönemde gerçekleşti. Fatıma ile Ali'nin çocukları Hasan, Hüseyin, Zeynep ve Ümmü Gülsüm'dür.

• Zainab was married to her maternal cousin Abu Al-‘As bin Al-Rabi‘ and that was before Al-Hijra. Ruqaiya and Umm Kulthum were both married to ‘Uthman bin ‘Affan (May Allah be pleased with him) successively (i.e. he married one after the death of her sister). Fatimah was married to ‘Ali bin Abi Talib; and that was in the period between Badr and Uhud battles. The sons and daughters that Fatimah and ‘Ali had were Al-Hasan, Al-Husain, Zainab and Umm Kulthum.

Peygamber'in (ﷺ) dört eşten fazlasıyla evlenmesine çeşitli sebeplerle özel olarak izin verildiği bilinmektedir. Evlendiği eşlerin sayısı on üçtür. Bunlardan dokuzu kendisinden sonra hayatta kalmıştır. İki tanesi onun hayatı boyunca vefat etmiştir: Hatice ve Ummü'l-Mesakîn (Yoksulların Anası) lakabıyla anılan Zeyneb bint Huzeyme. Bunların dışında, evliliği tam olarak gerçekleşmemiş iki eşi daha vardır.

It is well-known that the Prophet (Peace be upon him) was exceptionally authorized to have more than four wives for various reasons. The wives he married were thirteen. Nine of them outlived him. Two died in his lifetime: Khadijah and the Mother of the poor (Umm Al-Masakeen) — Zainab bint Khuzaima, besides two others with whom he did not consummate his marriage.

2. Sevde bint Zem'a: Onunla, Hatice'nin vefatından birkaç gün sonra, peygamberliğin onuncu yılında Şevval ayında evlendi. Bundan önce, amca oğlu olan Es-Sekran bin Amr ile evliydi.

2. Sawdah bint Zam‘a: He married her in Shawwal, in the tenth year of Prophethood, a few days after the death of Khadijah. Prior to that, she was married to a paternal cousin of hers called As-Sakran bin ‘Amr.

3. Âişe bint Ebu Bekr: Peygamber onunla, Sevde ile evlenmesinden bir yıl sonra, peygamberliğin on birinci yılında evlendi ve Hicret'ten iki yıl beş ay önceydi. Evlendiğinde altı yaşındaydı. Ancak evliliğini Hicret'ten yedi ay sonra, Şevval ayına kadar tamamlamadı; bu da Medine'de gerçekleşti. O zaman dokuz yaşındaydı. Evlendiği tek bakire kadındı ve onun için en sevgili varlıktı. Bir kadın olarak fıkıh ilminde en bilgili kadındı.

3. ‘Aishah bint Abu Bakr: He married her in the eleventh year of Prophethood, a year after his marriage to Sawdah, and two years and five months before Al-Hijra. She was six years old when he married her. However, he did not consummate the marriage with her till Shawwal seven months after Al-Hijra, and that was in Madinah. She was nine then. She was the only virgin he married, and the most beloved creature to him. As a woman she was the most learnèd woman in jurisprudence.

4. Hafsa bint Ömer bin Hattab: Kocasız (yani dul) idi. Önceki kocası, Bedir ile Uhud savaşları arasındaki dönemde Huneys bin Huzafe es-Sehmî idi. Allah'ın Elçisi ﷺ, onunla Hicret'in üçüncü yılında evlendi.

4. Hafsah bint ‘Umar bin Al-Khattab: She was Aiyim (i.e. husbandless). Her ex-husband was Khunais bin Hudhafa As-Sahmi in the period between Badr and Uhud battles. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) married her in the third year of Al-Hijra.

5. Zeynep bint Huzeyme: Benî Hilâl bin ‘Âmir bin Sa‘sa‘a kabilesindendi. Yoksullara karşı gösterdiği şefkat ve ilgi sebebiyle “Ümmü'l-Mesâkîn” lakabıyla anılırdı. Uhud'da şehit düşen ‘Abdullah bin Cahş'ın eşiydi. Hicretin dördüncü yılında Peygamber ﷺ ile evlendi, ancak Allah Resûlü ﷺ ile evliliğinden iki veya üç ay sonra vefat etti.

5. Zainab bint Khuzaimah: She was from Bani Hilal bin ‘Amir bin Sa‘sa‘a. Was nicknamed Umm Al-Masakeen, because of her kindness and care towards them. She used to be the wife of ‘Abdullah bin Jahsh, who was martyred at Uhud, was married to the Prophet (Peace be upon him) in the fourth year of Al-Hijra, but she died two or three months after her marriage to the Messenger of Allâh (Peace be upon him).

6. Ümmü Seleme Hind bint Ebi Umeyye: Ebu Seleme'nin eşiydi. Ebu Seleme, Hicri dördüncü yılın Cemaziyelahir ayında vefat etti. Allah'ın Resulü ﷺ ise aynı yılın Şevval ayında onunla evlendi.

6. Umm Salamah Hind bint Abi Omaiyah: She used to be the wife of Abu Salamah, who died in Jumada Al-Akhir, in the fourth year of Al-Hijra. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) married her in Shawwal of the same year.

7. Zeyneb bint Cahş bin Riyab: Benî Esed bin Huzeyme soyundandı ve Resûlullah'ın amcaoğluydu. Önceleri Zeyd bin Hârise ile evliydi; o zamanlar Zeyd, Peygamber ﷺ'in evladı sayılıyordu. Ancak Zeyd onu boşadı. Bu konuda Allah, Kur'an'dan bazı âyetler indirdi.

7. Zainab bint Jahsh bin Riyab: She was from Bani Asad bin Khuzaimah and was the Messenger’s paternal cousin. She was married to Zaid bin Haritha — who was then considered son of the Prophet (Peace be upon him) . However, Zaid divorced her. Allâh sent down some Qur’ânic verses with this respect:

• “Zeyd ondan ihtiyacını giderince (yani onu boşayınca), onu sana nikâhlı kıldık.” [33:37].

• “So when Zaid had accomplished his desire from her (i.e., divorced her), We gave her to you in marriage.” [33:37].

Ona ilişkin olarak Allah, Ahzâb suresinin evlatlık edinmeyi ayrıntılı biçimde ele alan bazı âyetlerini indirmiştir; bunu daha sonra ele alacağız. Allah'ın Elçisi ﷺ, onunla Hicri beşinci yılın Zülkade ayında evlenmiştir.

About her, Allâh has sent down some verses of Al-Ahzab Chapter that discussed the adoption of children in detail — anyway we will discuss this later. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) married her in Dhul-Qa‘dah, the fifth year of Al-Hijra.

8. Cüveyriye bint el-Hâris: el-Hâris, Huzâa kabilesinin Benî el-Mustalik koluna mensup kişilerin reisiydi. Cüveyriye, Benî el-Mustalik'ten Müslümanlara düşen ganimetler arasındaydı. Sabit bin Kays bin Şemmâs'ın payına düştü. Sabit, belirli bir zamanda onu özgür bırakma konusunda kendisiyle anlaşma yaptı. Allah'ın Elçisi ﷺ bu anlaşmayı yerine getirdi ve hicretin altıncı yılında Şaban ayında onunla evlendi.

8. Juwairiyah bint Al-Harith: Al-Harith was the head of Bani Al-Mustaliq of Khuza‘ah. Juwairiyah was among the booty that fell to the Muslims from Bani Al-Mustaliq. She was a portion of Thabit bin Qais bin Shammas’ share. He made her a covenant to set her free at a certain time. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) accomplished the covenant and married her in Sha‘ban in the sixth year of Al-Hijra.

9. Ümmü Habibe: Ebu Süfyan'ın kızı Ramle'dir. Ubeydullah bin Cahş ile evliydi. Onunla birlikte Habeşistan'a (Etiyopya) hicret etti. Ubeydullah dinden dönüp Hristiyan olunca, Ümmü Habibe dinine sımsıkı bağlı kaldı ve dönmeyi reddetti. Ancak Ubeydullah orada, Habeşistan'da (Etiyopya) öldü. Allah'ın Elçisi ﷺ, Hicretin yedinci yılında, Muharrem ayında, Amr bin Umeyye ed-Damri'yi Necaşi'ye, yani krala bir mektupla gönderdi ve ondan Ümmü Habibe'nin elini istedi. Necaşi kabul etti ve onu Şurahbil'in refakatiyle Peygamber ﷺ'e gönderdi.

9. Umm Habibah: Ramlah, the daughter of Abu Sufyan. She was married to ‘Ubaidullah bin Jahsh. She migrated with him to Abyssinia (Ethiopia). When ‘Ubaidullah apostatized and became a Christian, she stoodfast to her religion and refused to convert. However ‘Ubaidullah died there in Abyssinia (Ethiopia). The Messenger of Allâh (Peace be upon him) dispatched ‘Amr bin Omaiyah Ad-Damri with a letter to Negus, the king, asking him for Umm Habibah’s hand — that was in Muharram, in the seventh year of Al-Hijra. Negus agreed and sent her to the Prophet (Peace be upon him) in the company of Sharhabeel.

10. Bu fetihten sonra, Hicret'in yedinci yılında gerçekleşen (bu fetih) …

10. her after that conquest in the seventh year of Al-Hijra.

11. Meymune bint El-Hâris: El-Hâris'in kızıdır ve Ümmü'l-Fadl Lubâbe bint El-Hâris'in kız kardeşidir. Peygamber ﷺ onunla Kaza Umresi'nden sonra evlenmiştir. Bu, Hicret'in yedinci yılında Zilkade ayında olmuştur.

11. Maimunah bint Al-Harith: The daughter of Al-Harith, and the sister of Umm Al-Fadl Lubabah bint Al-Harith. The Prophet (Peace be upon him) married her after the Compensatory ‘Umrah (Lesser Pilgrimage). That was in Dhul-Qa‘dah in the seventh year of Al-Hijra.

Bunlar, Allâh'ın Elçisi'nin (ﷺ) evlendiği ve kendileriyle evliliği gerçekleştirdiği on bir kadındı. Onlardan ikisinden önce vefat etti: Hatice ve Zeynep, Ümmü'l-Mesâkîn. Diğer dokuz eşi ise ondan sonra hayatta kaldı.

Those were the eleven women that the Messenger of Allâh (Peace be upon him) had married and consummated marriage with them. He outlived two of them — Khadijah and Zainab, the Umm Al-Masakeen. Whereas the other nine wives outlived him.

Ona hiç yaklaşmadığı iki eş ise biri Benî Kilâb'dan, diğeri Kinde'den olup Cevniyye diye anılan kadındı.

The two wives that he did not consummate marriage with were, one from Bani Kilab and the other from Kindah and this was the one called Al-Jauniyah.

Bunların yanı sıra, onun iki cariyesi daha vardı. Birincisi, Mısır'ın valisi Al-Muqauqis'in hediye olarak gönderdiği Kıptî (Mısırlı bir Hristiyan) Mariyah'tı; oğlu İbrâhim'i dünyaya getirdi. İbrâhim, hicretin 10. yılının Şevval ayının 28. ya da 29. gününde, yani miladi 27 Ocak 632'de Medine'de küçük bir çocukken vefat etti. İkincisi ise Bani Kurayza'dan esir alınan Zeyd en-Nadriyye veya Kuraziyye kızı Reyhâne idi. Bazıları onun da eşlerinden biri olduğunu söyler. Ancak İbnu'l-Kayyim ilk görüşe daha fazla ağırlık verir. Ebû Ubeyde, bunlardan başka iki cariye daha olduğundan söz etmiştir: esir alınmış olan Cemile ve Zeynep bint Cahş'ın kendisine bağışladığı bir cariye.

Besides these, he had two concubines. The first was Mariyah, the Coptic (an Egyptian Christian), a present gift from Al-Muqauqis, vicegerent of Egypt — she gave birth to his son Ibrâhim, who died in Madinah while still a little child, on the 28th or 29th of Shawwal in the year 10 A.H., i.e. 27th January, 632 A.D. The second one was Raihanah bint Zaid An-Nadriyah or Quraziyah, a captive from Bani Quraiza. Some people say she was one of his wives. However, Ibn Al-Qaiyim gives more weight to the first version. Abu ‘Ubaidah spoke of two more concubines, Jameelah, a captive, and another one, a bondwoman granted to him by Zainab bint Jahsh.

Kim Allah'ın Resûlü'nün (ﷺ) hayatı üzerinde derinlemesine düşünürse, hayatının sonlarına doğru bu kadar çok kadınla evlenmesinin, neredeyse gençliğinin en güzel yıllarını önce yaşlı bir eşi Hatice ile, sonra da Sevde ile yetinerek geçirdikten sonra, bu kadar çok eşle tatmin edilmesi gereken aşırı bir şehvet arzusundan hiçbir şekilde kaynaklanmadığını anlayacaktır. Bu evlilikler, aslında normal evliliklerin genellikle hedeflediklerinden çok daha yüce ve büyük amaç ve maksatlarla gerçekleşmişti.

Whosoever meditates on the life of the Messenger of Allâh (Peace be upon him), will conceive that his marriage to this great number of women in the late years of his lifetime, after he had almost spent thirty years of his best days of youth sufficing himself to one old wife — Khadijah and later on to Sawdah, was in no way an overwhelming lustful desire to be satisfied through such a number of wives. These marriages were in fact motivated by aims and purposes much more glorious and greater than what normal marriages usually aim at.

Allah'ın Resulü (Peygamber) (ﷺ) Ebû Bekir ve Ömer ile akrabalık bağı kurma eğilimi, Âişe ve Hafsa ile evlenmesi; kızı Fâtıma'yı Ali bin Ebî Tâlib ile, Rukiyye ve Ümmü Gülsüm adlı iki kızını da Osman ile evlendirmesi, bu dört kişi arasındaki ilişkiyi pekiştirmeyi amaçladığını açıkça göstermektedir. Bu dört kişinin İslâm davasındaki fedakârlıkları ve büyük başarıları ise herkesçe bilinmektedir. Bunun yanında Araplarda damatlık ve gelinlik ilişkilerini onurlandırma âdeti de vardı. Onlar için oğul veya gelin, çeşitli kabilelerle ilişki ve sevgiyi pekiştirmenin bir aracıydı. Evlilik ittifaklarına ve akrabalık bağlarına karşı düşmanlık ve savaş, onlara unutulmaz bir utanç, rezillik ve aşağılanma getirirdi.

The tendency of the Messenger of Allâh (Peace be upon him) towards establishing a relationship by marriage with both Abu Bakr and ‘Umar and his marriage to ‘Aishah and Hafsah — and getting his daughter Fatimah married to ‘Ali bin Abi Talib, and the marriage of his two daughters, Ruqaiyah and Umm Kulthum to ‘Uthman — indicate clearly that he aimed at confirming the relationship among the four men — whose sacrifices and great achievements in the cause of Islam are well-known. Besides this, there was that tradition of the Arabs to honour the in-law relations. For them a son or a daughter-in-law was a means by which they sought the consolidation of relationship and affection with various phratries. Hostility and fights against alliances and affinities would bring an unforgettable shame, disgrace and degradation to them.

Peygamberimiz ﷺ, Müminlerin Anneleri ile evlenerek, Arap kabilelerinin İslam'a karşı duyduğu düşmanlığı ve onların yoğun nefretini yıkmayı, ortadan kaldırmayı amaçlamıştır. Ümmü Seleme, Ebu Cehil ve Halid bin Velid'in kabilesi olan Benî Mahzum'dandı. Onun Allah Resûlü ﷺ ile evliliği iyi sonuçlar doğurdu. Örneğin Halid'in Uhud'da bilerek kararsız tutumu, Resûlullah ﷺ'in Ümmü Seleme ile evliliğinden kaynaklanıyordu. Halid bundan da ileri giderek, kısa bir süre içinde gönüllü olarak hevesli ve itaatkâr bir Müslüman oldu.

By marrying the Mothers of believers, the Prophet (Peace be upon him) wanted to demolish or break down the Arab tribes’ enmity to Islam and extinguish their intense hatred. Umm Salamah was from Bani Makhzum — the clan of Abu Jahl and Khalid bin Al-Waleed. Her marriage to the Messenger of Allâh (Peace be upon him) produced good results. Khalid’s deliberately undecisive attitude at Uhud — for instance — was due to the Messenger’s marriage to Umm Salamah. Khalid went even further than that, in a short time he willingly became a keen obedient Muslim.

Allah Resulü'nün Ummu Habibe ile evlenmesinin ardından, kızı olan Ebu Sufyan, ona karşı hiçbir türlü düşmanlık göstermedi. Benzer şekilde, Cüveyriye ve Safiyye ile evlenmesi, iki kabilenin İslam'a karşı her türlü kışkırtma, saldırganlık ve düşmanlıktan vazgeçmesini sağladı. Hatta Cüveyriye'nin kendisi, kendi kavmi için en büyük bereket kaynaklarından biri oldu. Peygamber ﷺ ile evlendiği sırada, Ashabı onun kavminden yüz aileyi azat etti. Şöyle dediler: "Bu, Allah Resulü ﷺ ile olan akrabalıkları sebebiyledir." Bu şükranın herkesin gönlünde nasıl büyük bir iyi izlenim bıraktığını söylemeye gerek yok. Bu olayların en büyük sebeplerinden biri, Allah'ın Peygamberine, kibarlık, eğitim ve kültür hakkında hiçbir şey bilmeyen insanların ruhlarını eğitip arındırmasını emretmesidir. Peygamber ﷺ onlara medeniyetin gereklerine uymayı öğretmek ve yeni bir İslam toplumunun sağlamlaşması ve kurulmasına katkıda bulunmalarını sağlamak zorundaydı.

After the Messenger of Allâh’s marriage to Umm Habibah, Abu Sufyan, her father, did not encounter him with any sort of hostility. Similarly his marriage to Juwairiyah and Safiyah made the two tribes stop all sorts of provocation, aggression or hostility against Islam. Better still, Juwairiyah, herself, was one of the greatest sources of blessing to her own people. On the occasion of her marriage to the Prophet (Peace be upon him), his Companions set a hundred families of her people free. They said: “It is for their affinity with the Messenger of Allâh (Peace be upon him).” No need to say what great good impression this gratitude had on everybody’s soul. One of the greatest motives of all is Allâh’s bidding his Prophet to educate and purify the souls of people who had known nothing whatsoever about courtesy, education and culture. He had to teach them to comply with the necessities of civilization and to contribute to the solidification and the establishment of a new Islamic society.

Müslüman toplumun temel ve vazgeçilmez bir kuralı, erkeklerle kadınların bir araya gelmesinin yasaklanmasıdır. Kadınlara doğrudan eğitim vermek, son derece cazip olsa da, bu İslami norm ışığında mümkün değildi. Bu nedenle Peygamber ﷺ, köylü ve şehirli, yaşlı ve genç farklı yaş ve yeteneklerde bazı kadınları seçmek ve onları sistematik bir şekilde yetiştirmek zorunda kaldı; böylece bedevi ve şehirli kadınları eğitmek ve onlara hak dini yaymanın araçlarını sağlamak mümkün oldu. Müminlerin Anneleri [yani Peygamber ﷺ'in eşleri] de Peygamber ﷺ'in hâlini ve işlerini insanlara (erkeklere ve kadınlara) aktarabilecek elverişli bir konumdaydılar. İslam'ın öğretileri ve kuralları üzerine eğitilip öğretilen eşleri, özellikle kendisinden sonra yaşayanlar, Peygamber ﷺ'in hadislerinin Müslümanlara ulaştırılmasında çok önemli bir rol oynadılar. Örneğin Âişe, Peygamber ﷺ'in çok sayıda fiil ve sözünü rivayet etmiştir.

An essential fundamental rule of the Muslim society is to prohibit mixing of men and women. Providing direct education for women, though highly compelling, is impossible in the light of this Islamic norm. Therefore, the Prophet (Peace be upon him) had to select some women of different ages and talents, and indoctrinate them systematically in order to educate she-bedouins and townswomen, old and young, and thus furnish them with the instruments of propagating the true faith. The Mothers of believers [i.e. wives of the Prophet (Peace be upon him)] were in such a convenient position that they could convey the state of the Prophet (Peace be upon him) and his affairs to people (men and women). Being educated and taught the teachings and rules of Islam, his wives, especially those who outlived him, played a very important role in conveying Prophetic traditions Ahadith to the Muslims. ‘Aishah, for instance, related a large number of the Prophet’s deeds and statements.

Onun, babasının kardeşinin kızı olan Zeynep bint Cahş ile evliliği, köklü bir Cahiliye geleneğini — yani evlat edinme geleneğini — ortadan kaldırmayı amaçlayan özel bir durumdu. Cahiliye döneminde Araplar, evlat edinilmiş bir kişiyi haklar ve dokunulmazlıklar bakımından tıpkı gerçek bir oğul veya kız evladı gibi görüyorlardı. Bu Cahiliye geleneği insanların kalplerinde o kadar derin kök salmıştı ki, onu söküp atmak kolay değildi. Bu gelenek aslında İslam'ın temel ilkelerine, özellikle evlilik, boşanma ve miras ile ilgili ilkelere aykırıydı ve birçok bozulmaya ve ahlaksızlığa yol açıyordu. Doğal olarak İslam bu tür uygulamalara karşı durmakta ve bunları İslam toplumundan kaldırmaya çalışmaktadır.

His marriage to his paternal cousin Zainab bint Jahsh was a peculiar case which aimed at eradicating a deeply rooted pre-Islamic tradition — i.e. the adoption of children. In Al-Jahiliyah the Arabs used to consider an adopted person exactly like a real son or daughter as far as rights and sanctities are concerned. That Jahiliyah tradition had been so deeply rooted in their hearts that it was not easy to remove or uproot it. This tradition in fact affronts the basic principles of Islam; especially those concerned with marriage, divorce and inheritance and some other cases, and brought about lots of corruptions and indecencies. Naturally Islam stands against such deeds, and attempts to remove them from the Islamic society.

Bu geleneğin ortadan kaldırılması için Yüce Allah, Elçisine (ﷺ) kuzeni Zeynep bint Cahş ile evlenmesini emretti. Zeynep, Zeyd'in eski eşiydi ve aralarındaki anlaşmazlık öyle bir noktaya varmıştı ki Zeyd onu boşamayı düşünüyordu. Bu, Ahzab'ın (Konfederasyon) Allah'ın Elçisine (ﷺ) ve Müslümanlara karşı kötü bir ittifak kurduğu dönemdi. Allah'ın Elçisi (ﷺ), münafıkların, müşriklerin ve Yahudilerin bunu bir propaganda malzemesine dönüştürüp zayıf kalpli bazı Müslümanları etkilemeye çalışacaklarından endişe ediyordu. Bu yüzden, o fitneye karışmamak için Zeyd'e onu boşamamasını tavsiye etti.

For the eradication of this tradition, Allâh, the Exalted, bid His Messenger (Peace be upon him) to marry his cousin Zainab bint Jahsh, who was an ex-wife to Zaid. She was at variance with Zaid to an extent that he intended to divorce her — that was at the time when the Confederates (Al-Ahzab) were making an evil alliance against the Messenger of Allâh (Peace be upon him) and against the Muslims. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) feared that the hypocrites, the idolaters, and the Jews would make a propaganda out of it and try to influence some Muslims of weak hearts. That was why he urged Zaid not to divorce her, in order not to get involved into that trial.

Şüphesiz bu tereddüt ve taraf tutma, Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) karakterine yabancıydı. Bu durum, kendisiyle gönderildiği azim ve irade gücüne uygun değildi. Yüce Allah, bu konuda onu şöyle uyararak ikaz etmiştir:

Undoubtedly this hesitation and partiality were alien to the character of the Prophet (Peace be upon him). They did not apply to the power of determination and will with which he had been sent. Allâh, the Exalted, blamed him for that by saying:

“Hani Allah'ın nimetlendirdiği (İslam'a hidayet ederek) ve sizin de azat ederek iyilik yaptığınız kişiye (Zeyd bin Harise (Allah ondan razı olsun) — Peygamber'in ﷺ azatlı kölesi), 'Eşini kendine tut ve Allah'tan kork' dediğinde; Allah'ın açığa çıkaracağı şeyi (yani Allah'ın onu sana nikâhla vereceğini, sana bildirdiğini) içinden gizliyordun ve insanlardan (yani Muhammed ﷺ'in azatlı kölesinin boşanmış eşiyle evlenmesinden) korkuyordun. Oysa Allah, ondan korkmana daha layık olandır.” [33:37].

•“And (remember) when you said to him [Zaid bin Haritha (May Allah be pleased with him) — the freed slave of the Prophet (Peace be upon him) ] on whom Allâh has bestowed grace (by guiding him to Islam) and you [O Muhammad (Peace be upon him) ] have done favour (by manumitting him), ‘Keep your wife to yourself, and fear Allâh.’ But you did hide in yourself (i.e. what Allâh has already made known to you that He will give her to you in marriage) that which Allâh will make manifest, you did fear the people [i.e. Muhammad (Peace be upon him) ] married the divorced wife of his manumitted slave] whereas Allâh had a better right that you should fear him.” [33:37].

Sonunda Zeyd, Zeyneb'i boşadı ve Allah'ın Elçisi ﷺ, Beni Kurayza'yı kuşattığı sırada onunla evlendi. Bu, Zeyneb'in iddetini (dul kalan veya boşanan bir kadının yeniden evlenemediği bekleme süresini) tamamlamasından sonraydı. Allah bunu zaten emretmişti ve bu yüzden Peygamber'in başka bir seçeneği yoktu. Allah, evliliği bizzat kendisi başlatmış ve şöyle buyurmuştu:

Finally Zaid divorced Zainab and the Messenger of Allâh (Peace be upon him) married her at the time he laid siege to Bani Quraiza. That was after she had finished her Iddat (i.e. period during which a widow or a divorcee may not remarry). Allâh Himself had already ordained it, and so gave him no other alternative. Allâh had even started the marriage Himself by saying:

• "Zeyd ondan ihtiyacını giderdiğinde (yani onu boşadığında), kendisini sana nikâhladık; böylece evlatlıklarının, onlardan ihtiyaçlarını giderdiklerinde (yani onları boşadıklarında), eşleri konusunda mü'minlere bir güçlük olmaması için." [33:37].

• “So when Zaid had accomplished his desire from her (i.e. divorced her), We gave her to you in marriage, so that (in future) there may be no difficulty to the believers in respect of (the marriage of) the wives of their adopted sons when the latter have no desire to keep them (i.e. they have divorced them).” [33:37].

Ve bu, söz olarak kaldırdıktan sonra pratikte evlatlık edinme geleneğini yıkmak içindi.

And that was in order to break down the tradition of child adoption in practice after He had done it in words:

• “Onları babalarının adıyla çağırın; bu, Allah katında daha adildir.” [33:5] “Muhammed ﷺ sizin erkeklerinizden hiçbirinin babası değildir, fakat Allah’ın Elçisi ve peygamberlerin sonuncusudur.” [33:40]

• “Call them (adopted sons) by (the names of) their fathers, that is more just near Allâh.” [33:5] “Muhammad (Peace be upon him) ] is not the father of any man among you, but he is the Messenger of Allâh, and the last (end) of the Prophets.” [33:40].

Köklü gelenekler, sadece sözlerle kökünden sökülemez, yıkılamaz ve hatta değiştirilemez. Bunların, Mesajın savunucusunun ﷺ kendi eylemiyle eşleştirilmesi ve ilişkilendirilmesi gerekir. Bu durum, Hudeybiye Umresi'nde Müslümanların uyguladığı davranışlarla görülebilir. Bu umrede Urve bin Mes'ud es-Sakafî, Müslümanların Peygamber'den ﷺ düşen herhangi bir tükürüğü almaya çalıştığını gördü. Ayrıca abdest suyuna koştuklarını ve bunun için neredeyse kavga ettiklerini gördü. Başka bazıları ise ölüme biat etmek için yarışıyor, bazıları da (savaş meydanından) kaçmamaya söz veriyordu. Bu kişiler arasında Ömer ve Ebu Bekir gibi seçkin Sahabiler de vardı. Bunlar bütün ömürlerini Peygamber'e ﷺ ve İslam davasına adamış olsalar da, Hudeybiye Barış Antlaşması'nın onaylanmasından sonra kurban hayvanlarını kesme konusunda Elçinin emirlerini yerine getirmeyi reddettiler. Bu durum Peygamber'i ﷺ rahatsız etti ve kaygılandırdı. Ancak Ümmü Seleme (Allah ondan razı olsun) ona girişimde bulunup hayvanlarını kendisinin kesmesini tavsiye ettiğinde, ashabı onun örneğini izlemek için koştu. Bu, "Söz, eylemden daha yüksek sesle konuşur" sözünün, köklü bir geleneğin ortadan kaldırılması sürecinde doğruluğuna açık bir kanıttır.

Lots of deeply-rooted traditions cannot be uprooted or demolished or even adjusted by mere words. They must be matched and associated with the action of the advocate of the Message himself. This could be perceived through the deeds practised by the Muslims at Al-Hudaibiyah ‘Umrah (Lesser Pilgrimage) during which ‘Urwah bin Mas‘ud Al-Thaqafi saw certain Muslims tend to pick up any expectoration that fell down from the Prophet (Peace be upon him) . He also saw them race to the water of his ablution and they almost quarrelled for it. There were others who competed to pledge allegiance to death and some others pledged not to flee from (the battlefield). Among those people, were eminent Companions like ‘Umar and Abu Bak, who although dedicated all their lives to the Prophet (Peace be upon him) and to the cause of Islam, but refused to carry out the Messenger’s ordres with respect to slaughtering sacrificial animals after the ratification of Al-Hudaibiyah Peace Treaty, the thing that perturbed and caused the Prophet (Peace be upon him) to feel anxious. However, when Umm Salamah (May Allah be pleased with her) advised that he take the initiative and sacrifice his animals, his followers raced to follow his example; a clear evidence in support of the saying: Actions speak louder than words, in the process of exterminating a deeply-established tradition.

Münafıklar bu evlilik hakkında pek çok şüphe uyandırdılar ve bu evliliğe karşı geniş çaplı, asılsız bir propaganda yürüttüler. Bu evlilikle ilgili söz ve davranışları, imanı henüz zayıf olan Müslümanlar üzerinde kötü etkiler bıraktı; özellikle de Zeynep'in beşinci eş olması ve Kur'ân-ı Kerîm'in eş sayısını yalnızca dörtle sınırlamış olması. Zeyd geleneksel olarak onun oğluydu; dolayısıyla bir babanın oğlunun boşadığı kadınla evlenmesi, Araplar nezdinde büyük bir günah sayılıyordu.

Hypocrites aroused a lot of suspicions and made a broad false propaganda against that marriage. Their acts and talks about that marriage had ill-effects on those Muslims whose Faith was still weak, particularly that Zainab was the fifth wife — and the Noble Qur’ân limited the number up to four only; Zaid was traditionally his son, and so a father marrying his son’s divorcee was a heinous sin in the eyes of the Arabians.

Ahzâb Suresi, iki konuyu tam bir açıklığa kavuşturmak için indirilmiştir: İslam çocuk evlatlığı edinmeyi tanımaz ve Peygamber (Aleyhisselam), Allah tarafından, diğer Müslümanlara kıyasla, şerefli ve asil amaçlara ulaşmak için sahip olabileceği eş sayısı konusunda daha geniş bir serbestliğe sahip kılınmıştır. Ancak Allah'ın Resulü ﷺ'nin eşlerine karşı davranışı şerefli, asil ve üstün bir nitelikteydi. Eşleri şeref, memnuniyet, sabır, iffet ve hizmet (yani ev işlerinin ve evlilik görevlerinin yerine getirilmesi) bakımından en üst düzeydeydi. Resulullah ﷺ'in ev hayatı zor ve dayanılmaz olmasına rağmen, eşlerinden hiçbiri şikâyet etmedi. Enes, Peygamber ﷺ'in hayatı hakkında şöyle demiştir: "Bildiğim kadarıyla Allah'ın Resulü ﷺ hayatı boyunca ince, yassı bir ekmek tatmamış ve kendi gözleriyle kavrulmuş koyun eti görmemiştir." Âişe şöyle demiştir: "İki ay geçti, bu süre içinde üç hilal gördük, ama Allah'ın Resulü ﷺ'nin evlerinde hiç ateş yakılmadı (yani yemek pişirilmedi)." Urve, "Peki ayakta kalmak için ne yiyordunuz?" diye sordu. Âişe, "İki siyah şey: hurma ve su" dedi. Peygamber ﷺ'in zor hayatı hakkında pek çok bilgi aktarılmıştır. Peygamber ﷺ'in evindeki bu zorluklara, sıkıntılara ve hayat şartlarının güçlüklerine rağmen, eşlerinden hiçbiri azarlamayı gerektirecek bir şikâyet sözü söylemedi; yalnızca bir kez söyledi. Bu istisna insani içgüdüsel eğilimlerin gereğiydi. Ancak bu durum o kadar önemli değildi ve dolayısıyla bir yasal kuralın hükmünü gerektirmiyordu. Allah, aşağıdaki ayetlerde açıkça belirtildiği gibi, onlara iki şey arasında tercih yapma fırsatı vermiştir:

Al-Ahzab Surah was revealed to shed full light on the two issues, i.e. Islam does not recognize adoption of children, and the Prophet (Peace be upon him) is given (by Allâh) more freedom as regards the number of wives he can hold than other Muslims in order to achieve noble and honourable purposes. However, the treatment of the Messenger of Allâh (Peace be upon him) to his wives was of honourable, noble, and superb nature. His wives were on tops in respect of honour, satisfaction, patience, modesty, and service (that is to say the performance of housework and marriage duties). Although the Messenger’s house-life was hard and unbearable, none of his wives complained. Anas said about the Prophet’s life: “According to my knowledge, the Messenger of Allâh (Peace be upon him) has never tasted a thin flattened loaf in all his lifetime, nor has he ever seen with his own eyes roasted mutton.” ‘Aishah said: “Over two months have elapsed — during which we have seen three crescents — and yet no fire has been kindled in the houses of the Messenger of Allâh (Peace be upon him) (i.e. they did not cook food).” “What did you eat to sustain yourselves?” ‘Urwah asked. She said “The two blacks: dates and water”. Lots of information about the hard life of the Prophet (Peace be upon him) were told. In spite of these hardships, straits and adversity of life in the house of the Prophet (Peace be upon him), none of his wives uttered a word of complaint worthy of reproach — but once. This exception was required by human instinctive inclinations. However, it was not so important and consequently it did not require the decree of a legislative rule. Allâh has given them an opportunity to choose between two things, as clearly stated in the following verses:

• “Ey Peygamber! Eşlerine de şunu söyle: ‘Eğer dünya hayatını ve onun süslerini istiyorsanız, gelin, size bir bağış vereyim ve sizi güzel bir biçimde boşayayım. Eğer Allah'ı, Elçisini ve ahiret yurdunu istiyorsanız, şunu bilin ki Allah, içinizden iyilik yapanlar için büyük bir ödül hazırlamıştır.’” [Ahzâb, 33/28, 29].

• “O Prophet [Muhammad (Peace be upon him) ]! Say to your wives: ‘If you desire the life of this world, and its glitter, — then come! I will make a provision for you and set you free in a handsome manner (divorce). But if you desire Allâh and His Messenger, and the Home of the Hereafter, then verily, Allâh has prepared for Al-Muhsinat (good doers) amongst you an enormous reward.’” [33:28,29].

Onlar öylesine asil ve dürüsttüler ki, hiçbiri "bu dünya hayatını ve onun süsünü" ahiret yurduna tercih etmedi.

They were so noble and honest that none of them preferred ‘the life of this world and its glitter’ to the abode in the Hereafter.

Sayıca çok olmalarına rağmen, normalde sesi sadece sünnetleri fark olunan kadınlar arasında yaşanan türden anlaşmazlıklar onların evlerinde hiç yaşanmadı. Çok az vaka istisna olabilirdi; ama bunlar oldukça olağandı. Allah onları bu yüzden azarladı ve böyle bir şeyi yapmaktan vazgeçtiler. Bu olay Et-Tahrîm suresinde zikredilmektedir:

Although they were many in number, nothing of the dispute occurrences that normally happen among co-wives, took place in their houses. Very few cases could be the only exception; but they were quite normal. Allâh reproached them for that, so they ceased to do such a thing. This incident is mentioned in At-Tahreem Chapter:

• "Ey Peygamber! Allah'ın sana helal kıldığını, eşlerinin hoşnutluğunu isteyerek neden kendine haram kılıyorsun?..." [66:1] (beşinci ayetin sonuna kadar).

• “O Prophet! Why do you ban (for yourself) that which Allâh has made lawful to you …” [66:1] (to the end of the fifth verse).

Çok eşlilik üzerine tartışmak, bence, bir zorunluluk değildir; çünkü Avrupalıları ve ahlaksız uygulamalarını, acılarını, kötülüklerini, onların bu konudaki korkunç suçlarını, bunun yanı sıra çok eşliliğe gereken önemin verilmemesinden doğrudan kaynaklanan sıkıntı ve felaketleri yakından bilen bir kişi, (çok eşliliğin doğruluğunu savunmak için) iyi bir gerekçe bulmuş olur. Avrupa hayatının, beraberindeki kötü uygulamalarla çarpıtılmış tablosu, çok eşliliğin varlığını ve uygulanmasını gerçekten haklı kılabilir. Bunda, akıl sağlığına sahip tüm insanlar için ilahi işaretler vardır.

Discussing polygamy — in my opinion — is not a necessity; since a person who is familiar with the Europeans, and indecent practices, sufferings, wickedness, their sorrows and distresses, the horrible crimes they commit in this respect as well as the trials, the disasters that they are involved in, and which emanate directly from their disregard of the principle of polygamy form a good reason (to justify the soundness of polygamy). The distorted picture of life in Europe with the ill-practices featuring it, could truthfully justify the existence and practice of polygamy. In this, there are Divine signs for all people possessed of lucid mind.