Bedir Savaşı, Müslümanlarla Kureyş arasında yaşanan ilk silahlı karşılaşmaydı. Aslında bu, Müslümanlara bütün Araplar tarafından kabul edilen tarihi bir zafer kazandıran ve müşriklerin dini ve ekonomik çıkarlarına ağır bir darbe vuran belirleyici bir savaştı. Yahudiler de İslam'ın her zaferini kendi dini-ekonomik varlıkları için ağır bir darbe olarak görüyorlardı. Müslümanların bu büyük zaferi elde etmesinden sonra her iki taraf da öfke ve kin ile yanıp tutuşuyordu: • "Kesinlikle insanların, inananlara (Müslümanlara) düşmanlıkta en şiddetlileri olarak Yahudileri ve Müşrikleri bulacaksın." [5:82].

he battle of Badr was the first armed encounter between the Muslims and Quraish. It was in fact a decisive battle that gained the Muslims a historic victory acknowledged by all the Arabs, and dealt a heavy blow to the religious and economic interests of the polytheists. There were also the Jews who also used to regard each . Islamic victory as a heavy blow to their religioeconomic entity. Both parties were burning with rage and fury since the Muslims had achieved that great victory: • “Verily, you will find the strongest among men in enmity to the believers (Muslims) the Jews and Al-Mushrikûn (polytheists, pagans, idolators and disbelievers, etc.).” [5:82].

Her iki kırgın taraf da kendi kanatlarında, yüzlerini kurtarmak için sanki Müslümanmış gibi davranan, daha da öfkeli bir münafık takımına sahipti; bunların başında Abdullah bin Ubey ve onun maiyeti geliyordu. Medine'nin yakınlarında çadır kurarak yaşayan, geçimini yağma ve talandan sağlayan çöl Bedevileri ise iman ve küfür gibi bu temel meseleye tamamen kayıtsızdı. Onların endişesi, güçlü ve yeni doğmakta olan bir Müslüman devletin yükselip bu tür kötü uygulamalara son vermesi halinde, çarpık geçim yollarını kaybetme korkusundan kaynaklanıyordu; bu yüzden genelde İslam ve Müslümanlara, özelde ise Muhammed ﷺ'in şahsına karşı kin besliyorlardı.

Both resentful parties had their much more indignant suite in the form of hypocrites who faked Islam just to save their faces; at the head of whom came ‘Abdullah bin Ubai and his retinue. The desert bedouins living in tents pitched in the vicinity of Madinah, who depended on plundering and looting as a means of living, were totally indifferent to this axial question of belief and disbelief. Their worry derived from fear of losing their perverted avenues of subsistence in case a powerful nascent Muslim state should rise up and put an end to such ill-practices, hence the grudge they nursed against Islam and the Muslims, in general, and the person of Muhammad (Peace be upon him) in particular.

Bu nedenle İman davası tehlikedeydi; yeni dine karşı her biri kendi tarzında pusu kuran dört öfkeli taraf vardı: Medine'de komplolar ve kışkırtıcı eylemlerle birlikte görünen İslam iddiası, Yahudiler'in öfke ve kin ateşiyle dolu, açıkça ortaya konan düşmanlığı, Mekke'de ise intikam çağrıları ve İslam'ın sesini bir kez ve sonsuza dek susturmak için mevcut bütün kaynakları seferber etme niyetinin açıkça dile getirilmesi. Bu durum daha sonra Uhud Seferi'ne dönüştü; bu sefer, Müslümanların özenle kazanmaya ve korumaya çalıştıkları iyi ad ve saygınlık üzerinde çok kötü bir izlenim bıraktı.

The whole cause of Faith was thus at stake with four furious parties laying ambushes against the new religion, each in its style: Pretension to Islam embedded with conspiracy plots and provocative deeds within Madinah, explicitly uncovered animosity pregnant with indignation and fire of rage on the part of the Jews, and there in Makkah open and persistent calls for vengeance coupled with open intentions to mobilize all potential resources available to silence the voice of Islam once and for all. This was later translated into military action, Uhud Invasion, which left a very bad impression on the good name and esteem that the Muslims were painstakingly working to merit and preserve.

Müslümanlar, bu büyük huzursuzluk okyanusunda makul bir güvenlik düzeyinden yararlanabilmek için her zaman düşmanca hareketlere karşı tetikte olmak ve her yönde önleyici saldırılar başlatmak zorundaydılar. Bedir sonrası dönemde gerçekleştirilen askeri faaliyetlerin listesi aşağıdadır:

The Muslims were always obliged to be on the lookout for any hostile movements, and it was imperative on them to launch pre-emptive strikes in all directions in order to enjoy a reasonable degree of security in this great instability-provoking ocean of unrest. The following is a list of military activities conducted in the post-Badr era:

Medine'nin istihbarat birimi, Gatafan'a bağlı Benu Süleym'in Müslümanlara saldırmak için asker topladığını bildirdi. Peygamber ﷺ bizzat girişimde bulundu ve Benu Süleym'e kendi yurtlarında, Kudr adı verilen bir su başında ani bir baskın düzenledi. Benu Süleym haberi alınca, Peygamber ﷺ oraya varmadan kaçmıştı. Peygamber ﷺ orada üç gün kaldı, onların 500 devesini ganimet olarak aldı ve her zamanki beşte birini ayırdıktan sonra bunları savaşçılara dağıttı; her biri iki deve elde etti.

The scouting body of Madinah reported that Banu Saleem of Ghatafan were engaged in mustering troops to invade the Muslims. The Prophet (Peace be upon him) took the initiative himself and mounted a surprise attack on them in their own homeland at a watering place called Al-Kudr. Banu Saleem, on receiving the news, had fled before he arrived. He stayed there for three days, took their 500 camels as booty and distributed them to the fighters after he had set aside the usual one-fifth; each one gained two camels.

Bu sefer, Hicret'in 2. yılının Şevval ayında, Bedir olayından yedi gün sonra gerçekleşti.

This invasion took place in Shawwal in the year 2 A.H., seven days after the event of Badr.

Badr'daki yenilginin etkisi o kadar büyük oldu ki Mekkeliler, aldıkları korkunç kayıplar yüzünden öfke ve kin içinde yanmaya başladılar. Bu durumu çözmek için iki müşrik, susuzluklarını gidermek ve bu aşağılanmanın kaynağını, yani Peygamber ﷺ'i ortadan kaldırmak için gönüllü oldu. Korkunç bir müşrik olan Umeyr bin Vehb el-Cumahi ile amansız bir düşman olan Safvan bin Umeyye, kayıplarına yanıp ölülerini ve esirlerini anarak baş başa oturdular. Umeyr, borç yükü altında olmasaydı ve geçimini sağlaması gereken kalabalık bir ailesi bulunmasaydı, Peygamber ﷺ'i öldürmek ve Medine'de esir düşen oğlunu kurtarmak için yakıcı bir arzu dile getirdi. Safvan'ın da Peygamber ﷺ'in öldürülmesini istemek için kendi iyi sebepleri vardı; bu yüzden Umeyr planına devam ederse onun borçlarını ödemeyi ve ailesini geçindirmeyi teklif etti.

The impact of defeat at Badr was so great that the Makkans began to burn with indignation and resentment over their horrible losses. To resolve this situation two polytheists volunteered to quench their thirst and muffle the source of that humiliation i.e. the Prophet (Peace be upon him). ‘Umair bin Wahab Al-Jumahi, a terrible polytheist, and an archenemy Safwan bin Omaiyah sat together privately lamenting their loss and remembering their dead and captives. ‘Umair expressed a fervent desire to kill the Prophet (Peace be upon him) and release his captured son in Madinah, if it was not for the yoke of debts he was under and the large family he had to support. Safwan, also had his good reasons to see the Prophet (Peace be upon him) killed, so he offered to discharge ‘Umair’s debts and support his family if he went on with his plan.

‘Umair kabul etti ve Safvan'dan bütün planı gizli tutmasını istedi. Yanında zehirli bir tür maddeyle sürülmüş bir kılıç alarak Medine'ye doğru yola çıktı. ‘Umar bin Hattab, onu Mescid'in kapısında gördü ve kötü niyetle geldiğini anladı. Hemen Mescid'e girdi ve Peygamber ﷺ'e haber verdi. ‘Umair içeri alındı; kılıcının kayışını boynuna dolamıştı. Selamlaşırken "Günaydın" dedi. Peygamber ﷺ ona, Allah'ın bize lütfettiğini ve Cennet ehlinin selamını öğrettiğini; bunun "Selamun aleyküm" olduğunu söyledi. Peygamber ﷺ, amacını sorduğunda ‘Umair, esir düşen oğlunun iyi muamele görüp görmediğini kontrol etmek için geldiğini söyledi. Peygamber ﷺ kılıç hakkında sorduğunda ise kılıca lanet okudu ve onlara hiçbir fayda sağlamadığını söyledi. Gerçek hedefini söylemesi için ısrar edildiğinde, direndi ve Safvan ile yaptığı gizli görüşmeyi açıklamadı. Bunun üzerine Peygamber ﷺ sabırsızlandı ve gizli görevini bizzat ‘Umair'e açıkladı. ‘Umair büyük bir şaşkınlığa uğradı ve hemen Muhammed ﷺ'in peygamberliğine şahitlik etti. Ardından Allah'a, onu "Doğru Yol"a ilettiği için hamd etmeye başladı. Peygamber ﷺ bundan memnun oldu; Ashabına ‘Umair'e İslam'ın esaslarını öğretmelerini, ona Kur'an-ı Kerim okumalarını ve oğlunu esaretten serbest bırakmalarını emretti.

‘Umair agreed and asked Safwan to be reticent on the whole scheme. He left for Madinah, having with him a sword to which he applied some kind of lethal poison. ‘Umar bin Al-Khattab saw him at the door of the Mosque and understood that he had come with evil intentions. He immediately went into the Mosque and informed the Prophet (Peace be upon him). He was let in looped by the sling of his sword and in greeting he said “good morning”, to which the Prophet (Peace be upon him) replied that Allâh had been Gracious and taught them the greeting of the dwellers of the Paradise: “peace be upon you!” To a question raised by the Prophet (Peace be upon him), about his object, ‘Umair said that he had come to see that his captured son was well treated. As for the sword, which the Prophet (Peace be upon him) asked him about, he cursed it and said that it gained them nothing. On exhorting him to tell his real goal, he remained obdurate and did not divulge the secret meeting with Safwan. Here the Prophet (Peace be upon him) got impatient and he himself revealed to ‘Umair his secret mission. ‘Umair was taken by surprise, and incredible astonishment seized him, and immediately bore witness to the Messengership of Muhammad (Peace be upon him) He then began to entertain Allâh’s praise for having been guided to the ‘Straight Path’. The Prophet (Peace be upon him) was pleased and asked his Companions to teach ‘Umair the principles of Islam, recite to him the Noble Qur’ân and release his son from captivity.

Daha önce Peygamber (s.a.v.) ile Yahudiler arasında imzalanan antlaşma hakkında konuşmuştuk. Peygamber (s.a.v.) bu antlaşmaya harfiyen uymak konusunda son derece titizdi ve Müslümanlar, hükümlerinden hiçbirine en küçük bir aykırılık göstermediler. Ancak ihanet, ahde vefasızlık ve sözleşmeyi bozma eğilimiyle yakından bağlantılı doğası olan Yahudiler, kendi geleneklerinden kurtulamadılar ve büyüyen sağlam Müslüman saflarında ayrılık çıkarmak amacıyla entrikalar ve fitne çıkarma sürecini başlattılar. İşte onların davranışına dair ilgili bir örnek: Yaşlı bir Yahudi, korkunç bir kâfir ve Müslümanlara karşı son derece kıskanç bir adam olan Şas bin Kays, Evs ve Hazrec kabilelerinden Muhammed (s.a.v.) müntesiplerinden bir grubun yanından geçti. Grubu saran bir uzlaşma ruhunu, bir yakınlık ve dostluk havasını fark etti; bu, İslam öncesi düşmanlık ve nefretle belirgin olan davranışlarıyla kesinlikle çelişen olağandışı bir manzaraydı. Bu yüzden gencinden birini onların arasına oturtup, aralarındaki Buas savaşını hatırlatmasını ve birbirlerini hicveden, bir zamanlar söyledikleri bazı şiirleri okumasını istedi. Bütün bunların amacı, ayrılık ve anlaşmazlık tohumları ekmek ve yeni, İslami esaslı kabileler arası ilişkileri baltalamaktı. Genç bunu gerçekten başardı; iki taraf eski günleri anmaya başladı ve İslam öncesi kabile taassubu ön plana çıkarak savaş durumuna yol açtı.

We have already spoken about the treaty that the Prophet (Peace be upon him) signed with the Jews. He was very careful to abide by it to the letter and the Muslims did not show the least violation of any of its provisions. The Jews, however, whose natural disposition is closely linked to treachery, betrayal and covenant-breaching, could not rid themselves of the tradition of theirs, and started a process of intrigues and troublemaking with the aim of producing schism in the growing solid Muslim ranks. Here is a relevant model of their behaviour: Shas bin Qais, an elderly Jew, a terrible disbeliever and a greatly envious man of the Muslims, passed by a group of Muhammad (Peace be upon him) followers of Aws and Khazraj. He perceived a prevalent spirit of reconciliation and an atmosphere of rapport and amity enveloping the whole group; an unusual scene categorically in conflict with the animosity and hatred that characterized their pre-Islam behaviour. He, therefore, sent a youth of his to sit among them, remind them of Bu‘ath war between them and recite some of their verses which they used to compose satirizing each other; all of this with the intention of sowing the seeds of discord and disagreement and undermining the new Islamically-orientated inter-tribal relations. The youth did in fact succeed and the two parties at no time recalled the old days and pre-Islam tribal fanaticism sprang to the front to bring about a state of war.

Peygamber (ﷺ) bu olayı haber alınca hemen bazı Muhacirlerin başında olduğu halde durumu yerine oturtmak için yola çıktı. Büyük bir öğretmenin ve anlayışlı bir rehberin hoşgörülü ruhuyla onları azarlamaya başladı: "Ey Müslümanlar! Ben size (bir Peygamber olarak) gönderildikten sonra hâlâ cahiliye davalarını mı sürdürüyorsunuz? Allah sizi Dosdoğru Yola iletip küfürden kurtardıktan ve aranızda sevgi oluşturduktan sonra geriye dönmenizin size yakışmayacağını unutmayın." Müslümanlar bunun şeytani bir kuruntu ve düşmanların kurduğu bir tuzak olduğunu hemen anladılar. Birbirlerine sarılarak kucaklaştılar ve tam bir memnuniyet içinde, Allah'ın Resulü'ne (ﷺ) tam bir itaatle evlerine döndüler.

Allah'ın müminlere yardım ettiğini ve onlara apaçık bir zafer verdiğini gören, Medine'deki Müslümanların heybetli varlığını fark eden Yahudiler artık içlerindekini tutamadılar ve öfkelerini gizleyemez oldular. Açıkça kışkırtıcı ve zararlı davranışlar sergilemeye başladılar. Aralarında en kötü olanlar, Medine içinde kendi adlarıyla anılan mahallelerde yaşayan Benî Kaynuka kabilesiydi. Geçim olarak kuyumculuk, demircilik ve ev aletleri imalatı gibi işlerle uğraşıyorlardı; bu yüzden evlerinde büyük miktarda savaş silahı bulunuyordu. Yedi yüz savaşçıları olduğunu söylüyorlardı ve Arabistan'daki Yahudi topluluğunun en cesuru olarak görülüyorlardı. Ayrıca, Peygamber ile daha önce imzaladıkları iş birliği ve saldırmazlık antlaşmasını bozan ilk kişiler de bunlardı. Davranışları gittikçe daha saygısız ve dayanılmaz hale geldi. Müslümanlarla alay etmeye, çarşılarına gidenleri incitmeye ve hatta kadınlarını korkutmaya başladılar. Bu tür olaylar genel durumu kötüleştirmeye başladığında, Peygamber ﷺ onları bir araya topladı, öğüt verdi ve akıllı, sağduyulu ve doğru yolda olmaya çağırdı; ayrıca daha fazla taşkınlık yapmaktan sakındırdı. Buna rağmen inatlarında direttiler, onun uyarısına kulak asmadılar ve şöyle dediler: "Savaş sanatında deneyimsiz bazı Kureyşlileri yenmenizle aldanmayın. Bizimle savaşa girerseniz, gerçekten savaş uzmanı olduğumuzu anlarsınız."

Seeing that Allâh sided with the believers and granted them a manifest victory and perceiving the Muslims’ awesome presence in Madinah, the Jews could no longer contain themselves or conceal indignation. They started a series of provocative and harmful deeds publicly. The most wicked amongst them were the tribe of Banu Qainuqa‘, who lived in quarters within Madinah named after them. As for jobs, they took up goldsmithery, blacksmithing and crafts of making household instruments, that is why war weaponry was available in large quantities in their houses. They counted 700 warriors, and were the most daring amongst the Jewish community in Arabia, and now the first to breach the covenant of cooperation and non-aggression which they had already countersigned with the Prophet (Peace be upon him). Their behaviour grew too impolite and unbearable. They started a process of trouble-making, jeering at the Muslims, hurting those who frequented their bazaars, and even intimidating their women. Such things began to aggravate the general situation, so the Prophet(Peace be upon him) gathered them in assemblage, admonished and called them to be rational, sensible and guided and cautioned against further transgression. Nevertheless they remained obdurate and paid no heed to his warning, and said: “Don’t be deluded on account of defeating some Quraishites inexperienced in the art of war. If you were to engage us in fight, you will realize that we are genuine war experts.”.

Bu konuda Allah'ın şu sözleri indirilmiştir:

In this regard, the Words of Allâh were revealed saying:

Peygamber'e (ﷺ) karşı iki yönlü düşmanca faaliyetler birbirinden bağımsız olarak yürütülüyordu: bir yanda Safvan bin Umeyye, münafıklar ve Yahudiler tarafından kurulan entrikalar ve düzenlenen komplolar sürüyordu; diğer yanda ise Ebu Süfyan'ın hazırladığı askeri saldırılar vardı. Bu saldırıların amacı, kavminin yüzünü kurtarmak ve diğer Arap kabilelerine Kureyş'in hâlâ hesaba katılması gereken bir askeri güç olduğunu göstermekti. Bedir'in ardından Ebu Süfyan intikam ateşiyle yanıyordu ve Muhammed (ﷺ) ile ashabından öç almadan cinabetten gusletmeyeceğine dair ciddi bir yemin etti. 200 adamın başında Medine'ye doğru yola çıktı, ancak gün ışığında saldırmaya cesaret edemedi. Bunun yerine karanlıkta yapılan korsanlık benzeri eylemlere başvurdu. Peygamber'in (ﷺ) şehrine gizlice sızdı ve eski müttefiki Huyey bin Ahtab'ı ziyaret etti; ancak Huyey, korkaklığı yüzünden onu içeri almaya cesaret edemedi. Bunun üzerine Yahudi bir kabile olan Benu Nadîr'in reisi Sellam bin Mişkem'e gitti. Yahudi onu ağırladı ve durum hakkında ayrıntılı bilgi verdi. Gece geç saatlerde, adamlarından bir grubu Medine'nin bir mahallesi olan El-Uraydı'ya baskın yapmak üzere gönderdi. Orada adamlar hurma ağaçlarını kestiler ve yaktılar, iki Müslümanı öldürdükten sonra hızla kaçtılar. Haberi alan Peygamber (ﷺ), adamlarını toplayıp onların peşine düştü, ancak onlara yetişemedi. Müslümanlar, müşriklerin yükünü hafifletmek ve kaçışlarını hızlandırmak için attıkları erzakı (Sevik, arpa lapası türünden bir yiyecek) geri getirdiler; bu yüzden bu sefere "Sevik Gazvesi" adı verildi. Bu sefer, Bedir olayından iki ay sonra, Hicri 2 yılının Zilhicce ayında gerçekleşti.

Two-pronged hostile activities were being independently conducted against the Prophet (Peace be upon him) ; plots and intrigues being hatched by Safwan bin Omaiyah, the hypocrites and Jews on the one hand, going on and on parallel lines with military hostilities being prepared by Abu Sufyan aiming at saving the face of his people and impressing on the other Arabs that Quraish was still a military power to be counted for. In the aftermath of Badr, Abu Sufyan was burning for revenge and took a solemn vow he would never bathe off impurity unless he had avenged himself on Muhammad (Peace be upon him) and his followers. He set out at the head of 200 men towards Madinah but was not brave enough to attack it in broad daylight. He, instead resorted to acts of piracy that are performed in the dark. He infiltrated into the Prophet ’s town and went to see an old ally Huyai bin Akhtab, who was too cowardly to let him in, so he left for Salam bin Mashkam, chief of Bani Nadeer, a tribe of Jews. The Jew entertained and gave him a full account of the situation therein. Late at night he despatched a group of his men to raid Al-‘Uraid, a suburb of Madinah. There, the men felled and burnt the palm trees, killed two Muslims and then took swiftly to their heels. On hearing the news, the Prophet (Peace be upon him) gathered his men and set out at their heels, but could not catch them. The Muslims brought back the provisions (Sawiq, a kind of barley porridge) which the polytheists had thrown aside in order to lighten their loads and hasten their escape; hence this campaign was called As-Sawiq Invasion. It took place in Dhul-Hijjah 2 A.H., two months after the event of Badr.

Peygamber'in istihbarat personeli, Benî Sa'lebe ve Benî Muhârib'in Medine'nin çevresine akın düzenlemek amacıyla birlik topladığını bildirdi. Peygamber ﷺ, 450 atlı ve yaya askerin başında bu yeni durumla ilgilenmek için yola çıktı. Osman bin Affan'dan Medine'deki Müslümanların işlerini düzenlemesi istendi. Yolda, İslam'ı kabul eden bir adamı yakalayıp ordu için rehber olarak kullandılar. Düşmanlar Müslümanların yaklaştığını duyunca, telaşla dağlara dağılıp ortadan kayboldular. Müslümanlar, hicretin 3. yılı Safer ayının tamamında "Zi Emr" adı verilen bir su başına konakladılar. Peygamber ﷺ, bölgedeki çöl Bedevîlerine, Müslümanların artık düşmanlarının yüreklerine korku ve dehşet salacak kadar güçlü olduğunu göstermeyi amaçlıyordu.

The Prophet ’s intelligence personnel reported that Banu Tha‘labah and Banu Muhârib were mustering troops with the aim of raiding the outskirts of Madinah. The Prophet (Peace be upon him) at the head of 450 horsemen and footmen set out to handle this new situation. ‘Uthman bin ‘Affan was asked to dispose the affairs of the Muslims in Madinah. On their way, they captured a man who embraced Islam and acted as a guide for the army. When the enemies heard of the approach of the Muslims, they hurriedly dispersed in the mountains and disappeared. The Muslims encamped at a watering place called “Dhi Amr” for the whole of Safar 3 A.H. The Prophet (Peace be upon him) aimed to impress upon the desert bedouins in the area, that the Muslims were then powerful enough to cast fear and awe into the hearts of their enemies.

Ka‘b bin Al-Ashraf, İslam'a ve Müslümanlara en çok kin besleyen Yahudi, Allah'ın Resulü'ne ﷺ zarar vermeye en hevesli olan ve ona karşı savaş açılması yönünde en ateşli savunucu idi. Taiy kabilesine mensuptu, ancak annesi Benû Nadîr'e aitti. Yakışıklılığıyla tanınan zengin bir adam ve Medine'nin güneydoğusunda, Benû Nadîr'in yerleşim yerlerinin arkasında bulunan kalesinde lüks içinde yaşayan bir şairdi.

Ka‘b bin Al-Ashraf was the most resentful Jew at Islam and the Muslims, the keenest on inflicting harm on the Messenger of Allâh (Peace be upon him) and the most zealous advocate of waging war against him. He belonged to Tai’ tribe but his mother to Banu Nadeer. He was a wealthy man known for his handsomeness, and a poet living in luxury in his fort south east of Madinah at the rear of Banu Nadeer’s habitations.

Badr haberini duyduğunda çok öfkelendi ve haber doğruysa ölümü hayata tercih edeceğine yemin etti. Bu haber doğrulanınca Muhammed ﷺ'i hicveden şiirler yazdı, Kureyş'i över ve onları Peygamber ﷺ'e karşı kışkırtırdı. Sonra Mekke'ye gitti ve orada savaş ateşini körüklemeye, Medine'deki Müslümanlara karşı kin tohumları ekmeye başladı. Ebû Süfyân ona hangi dine daha yakın olduğunu, Mekkelilerin dinine mi yoksa Muhammed ﷺ ve ashabının dinine mi sorduğunda, müşriklerin daha doğru yolda olduğunu söyledi. Bu durum karşısında Allah şu sözlerini indirdi:

On hearing the news of Badr, he got terribly exasperated and swore that he would prefer death to life if the news was true. When this was confirmed he wrote poems satirizing Muhammad (Peace be upon him), eulogizing Quraish and enticing them against the Prophet (Peace be upon him). He then rode to Makkah where he started to trigger the fire of war, and kindle rancour against the Muslims in Madinah. When Abu Sufyan asked him which religion he was more inclined to, the religion of the Makkans or that of Muhammad (Peace be upon him) and his companions, he replied that the pagans were better guided. Wrespect to this situation, Allâh revealed His Words:

“Kitaptan bir nasip verilmiş olanları görmedin mi? Cibt'e ve Tâğût'a inanıyorlar ve kâfirlere, iman edenlerden (Müslümanlardan) yol bakımından daha doğru yolda olduklarını söylüyorlar.” [4:51].

•“Have you not seen those who were given a portion of the Scripture? They believe in Jibt and Taghût, and say to the disbelievers that they are better guided as regards the way than the believers (Muslims).” [4:51].

Sonra Medine'ye döndü ve Müslüman kadınlarını itibarsızlaştırmak amacıyla müstehcen şarkılar ve aşk şiirleri biçiminde iftira dolu bir propaganda kampanyasına yeniden başladı. Bu aşamada durum dayanılmaz hale geldi ve artık göz yumulamaz oldu. Peygamber ﷺ adamlarını topladı ve şöyle dedi: “Ka‘b bin Eşref'i kim öldürecek? O, Allah'a ve Elçisi'ne dil uzattı.” Bunun üzerine Muhammed bin Mesleme, Abbad bin Bişr, el-Haris bin Evs, Ebu Abs bin Hibr ve Ka‘b'ın süt kardeşi Selkan bin Selame bu işi üstlenmek için gönüllü oldu. Muhammed bin Mesleme dedi ki: “Ey Allah'ın Elçisi, onu öldürmemi ister misin?” O da: “Evet” dedi. Muhammed bin Mesleme: “Bana (onunla uygun gördüğüm şekilde) konuşmama izin ver” dedi. O da: “Konuş (istediğin gibi)” dedi. Bunun üzerine Muhammed bin Mesleme Ka‘b'ın yanına gidip onunla konuştu ve şöyle dedi: “Bu adam (yani Peygamber ﷺ) bizden sadaka toplamaya karar verdi ve bu bizi büyük bir sıkıntıya soktu.” Bunu duyan Ka‘b şöyle dedi: “Vallahi, o sizi daha da fazla sıkıntıya sokacak.” Muhammed bin Mesleme cevap verdi: “Şüphesiz artık onun takipçileri olduk ve işlerinin nasıl sonuçlanacağını görünceye kadar onu terk etmek istemiyoruz. Senden bir borç istiyorum.” Ka‘b: “Neyi rehin vereceksiniz?” dedi. Muhammed: “Sen ne istersin?” diye karşılık verdi. Ahlaksız ve merhametsiz Yahudi, borca karşılık teminat olarak kadınları ve çocukları istedi. Muhammed şöyle dedi: “Arapların en yakışıklısı sen olduğun halde kadınlarımızı mı rehin verelim? Üstelik birimizin oğlu, iki vesk hurma karşılığında rehin verildi diye aşağılanabilir; ama biz sana silahlarımızı rehin verebiliriz.” Ka‘b kabul etti. Aynı amaçla Selkan bin Selame ve Ebu Na'ile daha sonra başka bir zamanda Ka‘b'ın yanına gitti; konuşulan konular aşağı yukarı aynıydı, yalnız Ebu Na'ile yanına birkaç arkadaşını da getirdi. Plan başarılı oldu ve hem adamların hem de silahların bulunmasını sağladı. Hicri 3. yılın Rebiü'l-evvel ayının 14. gecesi. İnsanlar Peygamber ﷺ'e veda ettiler ve dikkatle hazırlanmış planı uygulamak üzere Allah'ın adıyla yola çıktılar. Peygamber ﷺ, onlar için dua ederek ve Allah'tan kendilerine başarı vermesini niyaz ederek geride kaldı. Adamlar gece onun yanına gidip kapısını çaldılar. Eşi, "Katletme sesine benzeyen bir ses duyuyorum" diyerek onlarla görüşmemesi konusunda uyarmasına rağmen, o aşağı indi. Şöyle dedi: "Bu sadece Muhammed bin Mesleme ve süt kardeşim Ebu Na'ile. Bir yiğit gece çağrıldığında, kendisi bir mızrakla delinse bile bu çağrıya karşılık vermelidir." Ebu Na'ile arkadaşlarına şöyle dedi: "O aşağı inerken, başına doğru elimi uzatıp koklayacağım ve onu sıkıca tutunca siz de işinizi yapın." Peygamber ﷺ aşağı indiğinde, yaklaşık bir saat birlikte konuştular. Sonra onu dışarı çıkıp ay ışığında güzel vakit geçirmeye davet ettiler. Dışarı çıkarken Ebu Na'ile şöyle dedi: "Sizden en güzel kokuyu alıyorum." Ka'b dedi ki: "Evet, yanımda Arabistan kadınlarının en güzel kokulusu bir hanımefendi var." Ebu Na'ile yine dedi ki: "Bana (başındaki kokudan) koklamama izin ver." Ka'b, "Evet, koklayabilirsin" dedi. Böylece onu yakaladı ve kokladı. Sonra, "Bir kez daha koklamama izin ver" dedi. Ardından başını sıkıca tuttu ve arkadaşlarına, "İşinizi yapın" dedi. Ve onu öldürdüler. Görevlerini yerine getirdikten sonra adamlar geri döndü. Onlardan biri olan Al-Harith bin Aws, kendi adamlarının kılıçlarıyla yanlışlıkla yaralandı ve fena halde kan kaybediyordu. Baki'u'l-Garkad'a ulaştıklarında, "Allah en büyüktür" diye bağırdılar. Peygamber ﷺ onların sesini duydu ve Allah'ın düşmanını öldürdüklerini anladı. Onu görünce, "Yüzleriniz aydınlık olsun" dedi. Onlar da, "Sizin de yüzünüz aydınlık olsun, ey Allah'ın Elçisi" diye karşılık verdiler. Zalimin başını ona teslim ettiler. O da onların başarısı için Allah'a hamd etti. Sonra Al-Harith'in yarasına tükürüğünü sürdü ve yara hemen iyileşti.

Hicri 3 yılı Rebiü'l-Ahir ayında Peygamber ﷺ, 300 savaşçıdan oluşan bir birliğe öncülük ederek Furu' bölgesindeki Buhran'a doğru yola çıktı. Orada Cemaziyelevvel ayına kadar, Hicri 3 yılının Cemaziyelevvel ayına kadar kaldı. Bu devriye amaçlı sefer sırasında hiçbir çatışma yaşanmadı.

In Rabi‘ Ath-Thani, the year 3 A.H. the Prophet (Peace be upon him) led a campaign comprising 300 warriors to Buhran in the area of Al-Furu‘. He stayed there till Jumada Al-Ula, 3 A.H. No fighting took place in the process of this patrolling invasion.

Bu, Uhud Savaşı'ndan önceki en başarılı sefer olup Hicri 3. yıl Cemaziyelahir ayında gerçekleşmiştir.

This was the most successful campaign prior to Uhud Battle. It took place in Jumada Ath-Thaniyah, the year 3 A.H.

Yaz yaklaşmıştı ve Mekke ticaret kafilelerinin Suriye'ye doğru yola çıkma zamanı gelmişti. Hayatı büyük ölçüde yaz aylarında Suriye'ye, kış aylarında ise Habeşistan'a (Etiyopya) yapılan kervan ticaretine dayanan Kureyş halkı, artık müşriklere karşı Müslümanların başarıyla gerçekleştirdiği yıpratıcı askeri baskınlardan kaçınmak için hangi güzergâhı izlemeleri gerektiği konusunda çaresiz kalmıştı.

Summer approached and it was high time for the Makkan trade caravans to leave for Syria. The people of Quraish whose lives depended mainly on a mercantile economy consisting of summer caravans to Syria and winter caravans to Abyssinia (Ethiopia), were now at a loss as to what route they would have to follow in order to avoid the backbreaking military strikes that the Muslims successfully inflicted on the polytheists.

Bir toplantı düzenleyerek ekonomik ablukadan kurtulma ihtimallerini görüşmek üzere bir araya geldiler ve Necd üzerinden Irak'a giden bir ticaret yolunu izlemeye karar verdiler. Kervanın rehberliğine Furat bin Hayyan atandı. Kervanı yeni güzergâhta Safvan bin Umeyye yönetti. Toplantının haberi, şarabın etkisindeki Nuaym bin Mes'ud el-Eşca'i aracılığıyla sızdı ve Sülit bin en-Nu'man aracılığıyla hızla Medine'ye ulaştı. Peygamber ﷺ hemen Zeyd bin Hârise el-Kelbi'nin komutasında yüz süvari topladı ve kervanı durdurup ele geçirmeleri için onları gönderdi. Kervana Kardâ denilen yerde yetiştiler. Müşrikleri gafil avladılar, rehberlerini ve diğer iki adamı esir aldılar. Safvan ve muhafızları en ufak bir direniş göstermeden kaçtılar. Kervan, değeri yüz bin dirheme ulaşan gümüş ve mallar taşıyordu. Ganimet, Peygamber ﷺ için beşte biri ayrıldıktan sonra Müslüman savaşçılar arasında paylaştırıldı. Furat bin Hayyan, kendi özgür iradesiyle İslam'ı kabul etti.

They held a meeting to discuss the chances of escaping the economic blockade and decided to go along a trade route across Najd to Iraq. Furat bin Haiyan was appointed as a guide for the caravan. Safwan bin Omaiyah led the caravan along the new route. News of the meeting leaked out through Na‘im bin Mas‘ud Al-Ashja‘i under the effect of wine, and it flew fast to Madinah by Sulit bin An-Nu‘man. The Prophet (Peace be upon him) immediately mustered 100 horsemen under the leadership of Zaid bin Harithah Al-Kalbi and despatched them to intercept and capture the caravan. They caught up with the camels at a place called Al-Qardah. They took the polytheists by surprise and arrested their guide and two other men. Safwan and his guards fled away without showing the least resistance. The caravan was carrying silver and wares whose value amounted to 100 thousand dirhams. The booty was distributed among the Muslim warriors after one-fifth had been set aside for the Prophet (Peace be upon him). Furat bin Haiyan embraced Islam out of his own sweet free will.