Hz. Muhammed ﷺ kırk yaşlarına yaklaşırken, uzun saatlerini çekilip etrafındaki yaratılışın bütün yönleri üzerine düşünüp tefekkür ederek geçirmeye alışmıştı. Bu tefekkür yatkınlığı, onunla hemşehrileri arasındaki zihinsel uçurumu genişletmeye yardımcı oldu. Kendisine biraz arpa lapası (sawiq) ve su hazırlar, sonra doğrudan Mekke'nin çevresindeki tepelere ve vadilere giderdi. Bunların arasında özellikle en çok sevdiği yer, En-Nur Dağı'nda bulunan Hira' adlı bir mağaraydı. Mekke'ye yalnızca iki mil uzaklıktaydı; uzunluğu 4 yard, genişliği 1,75 yard olan küçük bir mağaraydı. Oraya her zaman gider, yolculara da kendi mütevazı erzakını paylaşmaya davet ederdi. Zamanının büyük bölümünü, özellikle de Ramazan'da, ibadet ve etrafındaki evreni tefekkür etmeye ayırırdı. Kalbi, kavmi arasında yaygın olan ahlaki çöküntü ve putperestlik yüzünden huzursuzdu; ancak etrafındaki kötü uygulamaları düzeltmek için izleyeceği kesin bir yol ya da belirli bir yaklaşım henüz kendisine açık değildi, bu yüzden çaresiz kalıyordu. Bu tefekkür yaklaşımıyla birlikte yaşanan bu yalnızlık, ilahi bir bakış açısıyla anlaşılmalıdır. Çok yakında omuzlayacağı ağır sorumluluklar döneminin bir ön aşamasıydı.

When Prophet Muhammad (Peace be upon him) was nearly forty, he had been wont to pass long hours in retirement meditating and speculating over all aspects of creation around him. This meditative temperament helped to widen the mental gap between him and his compatriots. He used to provide himself with Sawiq (barley porridge) and water and then directly head for the hills and ravines in the neighbourhood of Makkah. One of these in particular was his favourite resort — a cave named Hira’, in the Mount An-Nour. It was only two miles from Makkah, a small cave 4 yards long and 1.75 yard wide. He would always go there and invite wayfarers to share him his modest provision. He used to devote most of his time, and Ramadan in particular, to worship and meditation on the universe around him. His heart was restless about the moral evils and idolatry that were rampant among his people; he was as yet helpless because no definite course, or specific approach had been available for him to follow and rectify the ill practices around him. This solitude attended with this sort of contemplative approach must be understood in its Divine perspective. It was a preliminary stage to the period of grave responsibilities that he was to shoulder very soon.

Peygamber'in ruhunun, bu sonsuz evrendeki varlığın her yönünün ardında yatan Gizli Güç ile yakın bir birlikteliğe ulaşabilmesi için, mahremiyet ve hayatın kirliliklerinden uzak kalma, iki vazgeçilmez ön koşuldu. Bu, üç yıl süren ve o Güç ile kopmaz bir temasın yeni bir çağını başlatan zengin bir mahremiyet dönemiydi.

Privacy and detachment from the impurities of life were two indispensable prerequisites for the Prophet’s soul to come into close communion with the Unseen Power that lies behind all aspects of existence in this infinite universe. It was a rich period of privacy which lasted for three years and ushered in a new era, of indissoluble contact with that Power.

Kırk yaşına geldiğinde, yani peygamberlerin mesajlarını açıklamakla emrolundukları tam olgunluk yaşında, peygamberliğinin işaretleri hayat ufuklarında belirmeye ve parlamaya başladı; bunlar, altı ay boyunca gördüğü hakiki rüyalardı. Peygamberlik dönemi 23 yıl sürdü; dolayısıyla bu altı aylık hakiki rüya dönemi, peygamberliğin kırk altı parçasının ayrılmaz bir bölümünü oluşturuyordu. Hira mağarasındaki yalnızlığının üçüncü yılında, Ramazan ayında, Allah'ın iradesi rahmetinin yeryüzüne akmasını dilediğinde, Muhammed ﷺ peygamberlikle şereflendirildi ve Vahiy nuru, Kur'an-ı Kerim'in bazı ayetleriyle ona doğdu.

When he was forty, the age of complete perfection at which Prophets were always ordered to disclose their Message, signs of his Prophethood started to appear and twinkle on the horizons of life; they were the true visions he used to experience for six months. The period of Prophethood was 23 years; so the period of these six months of true visions constituted an integral part of the forty-six parts of Prophethood. In Ramadan, in his third year of solitude in the cave of Hira’, Allâh’s Will desired His mercy to flow on earth and Muhammad (Peace be upon him) was honoured with Prophethood, and the light of Revelation burst upon him with some verses of the Noble Qur’ân.

Kesin tarihe gelince, dikkatli bir inceleme, dolaylı kanıtlar ve ilgili ipuçları, Pazartesi, 21 Ramazan gecesine, yani Ağustos 10, M.S. 610'a işaret etmektedir. Bu sırada Hz. Muhammed ﷺ tam olarak 40 yıl, 6 ay ve 12 günlük yaşındaydı; bu da 39 Miladi yıl, 3 ay ve 22 güne denk gelmektedir. Doğru sözlü Hz. Aişe, karanlığı, yani küfür ve cehaleti dağıtacak İlahi nuru getiren, hayatı yeni bir yöne sevk eden ve insanlık tarihinin seyrinde en önemli değişikliğe yol açan bu en mühim olay hakkında şu rivayeti nakletmiştir:

As for the exact date, careful investigation into circumstantial evidence and relevant clues point directly to Monday, 21st. Ramadan at night, i.e. Au, 10, 610 A.D. with Prophet Muhammad (Peace be upon him) exactly 40 years, 6 months and 12 days of age, i.e. 39 Gregorian years, 3 months and 22 days. ‘Aishah, the veracious, gave the following narration of that most significant event that brought the Divine light which would dispel the darkness of disbelief and ignorance. It led life down a new course and brought about the most serious amendment to the line of the history of mankind:

Vahyin öncüleri, her zaman şaşırtıcı biçimde gerçekleşen doğru rüyalar şeklinde ortaya çıkıyordu. Bundan sonra yalnızlık ona sevimli gelmeye başladı; belirli sayıda gece ibadet ve tefekkür (tahannüs) etmek üzere Hira mağarasına çıkıyor, sonra ailesine dönüyor, ardından benzer bir kalış için yiyecek almaya geri dönüyordu. Nihayet beklenmedik bir anda Hak (melek) ona geldi ve "Oku" dedi. "Ben okuyamam" dedi [Muhammed (Aleyhisselam)]. Peygamber (Aleyhisselam) anlatıyor: "Bunun üzerine beni tutup şiddetle sıktı, sonra bıraktı ve 'Oku' emrini tekrarladı. 'Ben okuyamam' dedim, bir kez daha sıktı ve bıraktı, öyle ki yorgunluktan bitkin düştüm. Sonra 'Oku' dedi. 'Ben okuyamam' dedim. Üçüncü kez sıktı, sonra bıraktı ve dedi ki:"

• “Oku! Yaratan Rabbinin adıyla oku. O, insanı bir alaktan yarattı. Oku! Rabbin en cömerttir.” [96:1-3].

• “Read! In the Name of your Lord, Who has created (all that exists), has created man from a clot (a piece of thick coagulated blood). Read! and your Lord is the Most Generous.’” [96:1-3].

Peygamber (ﷺ) bu ayetleri tekrarladı. Korkudan titriyordu. Bu aşamada eşi Hatice'ye döndü ve, "Beni örtün, beni örtün" dedi. Üzerini örttüler, nihayet içi rahatladı. Hatice'ye mağara olayını anlattı ve dehşete kapıldığını ekledi. Eşi onu yatıştırmaya çalıştı ve şöyle diyerek ona güven verdi: "Allah seni asla rezil etmez. Sen akrabalık bağlarını sürdürürsün; zayıfların yükünü taşırsın; yoksullara ve muhtaçlara yardım edersin, misafiri ağırlarsın ve hakikat yolunda sıkıntılara katlanırsın."

The Prophet (Peace be upon him) repeated these verses. He was trembling with fear. At this stage, he came back to his wife Khadijah, and said, “Cover me, ... cover me.” They covered him until he restored security. He apprised Khadijah of the incident of the cave and added that he was horrified. His wife tried to soothe him and reassured him saying, “Allâh will never disgrace you. You unite uterine relations; you bear the burden of the weak; you help the poor and the needy, you entertain the guests and endure hardships in the path of truthfulness.”

Onu alıp kuzeni Varaka bin Nevfel bin Esed bin Abdüluzza'ya götürdü. Varaka, İslam öncesi dönemde Hristiyanlığı benimsemişti ve İbranice olarak İncil yazardı. Yaşlı ve kör bir adamdı. Hatice şöyle dedi: "Amca! Yeğenini dinle!" Varaka sordu: "Ey yeğenim! Ne gördün?" Allah'ın Elçisi ﷺ kendisine olanları anlattı. Varaka şöyle cevap verdi: "Bu, Allah'ın Musa'ya indirdiği Namus, yani İlahi sırların emanetçisi olan meleğin ta kendisidir. Keşke daha genç olsaydım. Keşke kavmin seni yurdundan çıkaracağı zamana kadar yaşayabilseydim." Muhammed ﷺ sordu: "Beni yurdumdan çıkaracaklar mı?" Varaka olumlu cevap verdi ve şöyle dedi: "Senin getirdiğine benzer bir şeyle gelen herkes düşmanlıkla karşılaştı. Eğer o güne kadar yaşarsam, sana kuvvetle destek olurum." Birkaç gün sonra Varaka vefat etti ve vahiy de kesildi.

She set out with the Prophet (Peace be upon him) to her cousin Waraqa bin Nawfal bin Asad bin ‘Abd Al-‘Uzza, who had embraced Christianity in the pre-Islamic period, and used to write the Bible in Hebrew. He was a blind old man. Khadijah said: “My cousin! Listen to your nephew!” Waraqa said: “O my nephew! What did you see?” The Messenger of Allâh (Peace be upon him) told him what had happened to him. Waraqa replied: “This is ‘Namus’ i.e. (the angel who is entrusted with Divine Secrets) that Allâh sent to Moses. I wish I were younger. I wish I could live up to the time when your people would turn you out.” Muhammad (Peace be upon him) asked: “Will they drive me out?” Waraqa answered in the affirmative and said: “Anyone who came with something similar to what you have brought was treated with hostility; and if I should be alive till that day, then I would support you strongly.” A few days later Waraqa died and the revelation also subsided.

At-Taberî ve İbn Hişâm, Allah'ın Resûlü'nün (ﷺ) Vahiy karşısında şaşırıp Hira mağarasından ayrıldığını, ancak daha sonra mağaraya dönüp yalnızlığına devam ettiğini, ardından Mekke'ye geri döndüğünü rivayet etmişlerdir. At-Taberî bu olayı şöyle nakletmiştir: Vahyin gelişinden söz ettikten sonra Allah'ın Resûlü (ﷺ) şöyle buyurdu: "Bir şairden ya da deliden daha çok nefret ettiğim kimse olmamıştır. Onlardan birine bakmaya bile tahammül edemem. Kureyş'ten hiç kimseye vahyimden bahsetmeyeceğim. Bir dağın tepesine çıkıp kendimi aşağı atacağım ve öleceğim. Bu beni rahatlatır." Bunu yapmak için yola çıktım, ancak dağın yarısına geldiğimde gökten bir ses duydum: "Ey Muhammed! Sen Allah'ın Resûlü'sün ve ben Cibrîl'im." Başımı kaldırıp baktım ve Cibrîl'i insan suretinde, ayaklarını ufukta koymuş halde gördüm. Şöyle diyordu: "Ey Muhammed! Sen Allah'ın Resûlü'sün ve ben Cibrîl'im." Durdum ve ona baktım. Onun görünüşü, yapmak istediklerimden dikkatimi alıkoydu. Yerimde kaskatı kesilmiş olarak durdum. Gözlerimi ondan çevirmeye çalıştım, ancak baktığım her yönde o vardı. Khadîce beni aramak için birini gönderinceye kadar yerimden kıpırdamadan durdum. O adam Mekke'ye inip geri döndüğünde ben hâlâ aynı yerde duruyordum. Sonra Cibrîl ayrıldı ve ben eve döndüm. Khadîce'yi evde buldum ve ona çok yakın oturdum. Dedi ki: 'Ey Kasım'ın babası! Neredeydin? Seni aramak için birini gönderdim. O Mekke'ye gidip bana döndü.' Ben de gördüklerimi ona anlattım. Dedi ki: 'Bu hayırlı bir alamettir, ey eşim. Kendine gel. Allah'a yemin ederim ki sen bu ümmet için bir Resûl'sün.' Sonra kalkıp Varaka'nın yanına gitti ve ona durumu bildirdi. Varaka şöyle dedi: 'Allah'a yemin ederim ki ona da Musa'ya gönderilen Nâmûs gelmiştir. O, bu ümmetin Peygamberidir. Ona sabretmesini söyle.' Khadîce ona geri dönüp Varaka'nın sözlerini aktardı. Allah'ın Elçisi, yalnız kaldığı süreyi tamamlayıp Mekke'ye indiğinde, Varaka'ya gitti. Varaka ona şöyle dedi: "Sen bu ümmetin peygamberisin. Allah'a yemin ederim ki, Musa'ya gönderilen melek sana da gönderildi."

İbn Sa‘d, İbn Abbas'tan rivayet ederek, vahyin birkaç gün kesildiğini bildirir. Dikkatli bir incelemeden sonra bu, en olası görünen durumdur. Bazı alimlerin iddia ettiği gibi üç buçuk yıl sürdüğünü söylemek doğru değildir, ancak burada bu konuya daha fazla girmek için yer yoktur. Bu sırada Peygamber ﷺ, hayret ve şaşkınlıkla birleşmiş bir tür bunalıma girmişti. Buhârî şunu rivayet etmiştir:

Ibn Sa‘d reported on the authority of Ibn ‘Abbas that the Revelation paused for a few days.After careful study, this seems to be the most possible. To say that it lasted for three and a half years, as some scholars allege, is not correct, but here there is no room to go into more details. Meanwhile, the Prophet (Peace be upon him), was caught in a sort of depression coupled with astonishment and perplexity. Al-Bukhari reported:

Vahiy bir süre kesildi ve Peygamber ﷺ, duyduğumuz kadarıyla, çok üzüldü; birkaç kez kendini yüksek dağların tepelerinden aşağı atmayı düşündü. Her seferinde kendini aşağı atmak için bir dağın tepesine çıktığında, Cebrail karşısında belirir ve şöyle derdi: “Ey Muhammed! Sen gerçekten Allah'ın hakiki Resulüsün.” Bunun üzerine onun kalbi sakinleşir, yatışır ve evine dönerdi. Vahyin gelişi uzun sürdüğünde, daha önce yaptığı gibi davranırdı; ancak Cebrail yine karşısında belirir ve daha önce söylediklerini ona tekrar söylerdi.

The Divine inspiration paused for a while and the Prophet (Peace be upon him) became so sad, as we have heard, that he intended several times to throw himself from the tops of high mountains, and every time he went up the top of a mountain in order to throw himself down, Gabriel would appear before him and say: “O Muhammad! You are indeed Allâh’s Messenger in truth,” whereupon his heart would become quiet and he would calm down and return home. Whenever the period of the coming of the Revelation used to become long, he would do as before, but Gabriel would appear again before him and say to him what he had said before.

İbn Hacer şöyle demiştir: "Allah'ın vahyinin birkaç gün kesilmesi, Allah'ın Elçisi ﷺ'in yaşadığı korkuyu gidermek ve onu vahye özlem duyar hale getirmek içindi. Kafa karışıklığının gölgeleri çekilip hakikatin bayrakları yükseldiğinde, Allah'ın Elçisi ﷺ, Büyük Rabbin elçisi olduğunu kesin olarak bildi. Ayrıca kendisine gelenin, ilhamın bir elçisinden başka bir şey olmadığına da emin oldu. Vahyin gelişini beklemesi ve özlemesi, Allah'ın ilhamı geldiğinde sebatı ve kendine hakim oluşu için iyi bir sebep teşkil etti." Buhari, Cabir bin Abdullah'tan rivayet etmiştir ki, o, Allah'ın Elçisi ﷺ'in vahyin kesildiği dönem hakkında şöyle konuştuğunu işitmiştir: "Yürürken gökten bir ses duydum. Başımı kaldırdım ve tıpkı Hira mağarasında bana gelen melek olduğunu gördüm. Yer ile gök arasında bir kürsü üzerinde oturuyordu. Ondan çok korktum ve yere çöktüm. Eve dönüp, 'Beni örtün, beni örtün...' dedim. Bunun üzerine Allah bana şu ayetleri indirdi:"

Ibn Hajar said: ‘That (the pause of Allâh’s revelation for a few days) was to relieve the Messenger of Allâh (Peace be upon him) of the fear he experienced and to make him long for the Revelation. When the shades of puzzle receded, the flags of truth were raised, the Messenger of Allâh (Peace be upon him) knew for sure that he had become the Messenger of the Great Lord. He was also certain that what had come to him was no more than the ambassador of inspiration. His waiting and longing for the coming of the revelation constituted a good reason for his steadfastness and self-possession on the arrival of Allâh’s inspiration, Al-Bukhari reported on the authority of Jabir bin ‘Abdullah that he had heard the Messenger of Allâh (Peace be upon him) speak about the period of pause as follows: “While I was walking, I heard a voice from the sky. I looked up, and surely enough, it was the same angel who had visited me in the cave of Hira’. He was sitting on a chair between the earth and the sky. I was very afraid of him and knelt on the ground. I went home saying: ‘Cover me …, Cover me …’. Allâh revealed to me the verses:

• ‘Ey örtünen [Muhammed ﷺ]! Kalk ve uyar! Rabbini yücelt! Elbiseni temiz tut! Ar-Rujz'dan (putlardan) uzak dur!’” [74:1-5].

• ‘O you [Muhammad (Peace be upon him)] enveloped (in garments)! Arise and warn! And your Lord (Allâh) magnify! And your garments purify! And keep away from Ar-Rujz (the idols)!’” [74:1-5].

Bundan sonra vahiy, güçlü bir şekilde, sık sık ve düzenli olarak gelmeye başladı.

After that the revelation started coming strongly, frequently and regularly.

Mesajın ve davetin temel kaynağını ve konusunu oluşturan Vahyin aşamalarıyla tanışmadan, Risaletin ve Peygamberliğin tebliğ dönemine ait ayrıntılara geçmeden önce, İbnü'l-Kayyim'in Vahyin aşamalarından söz ederken dediği şöyledir:

Before we go into the details of the period of communicating the Message and Prophethood, we would like to get acquainted with the stages of the Revelation which constituted the main source of the Message and the subject-matter of the Call. Ibn Al-Qayyim, mentioning the stages of the Revelation, said:

• Birinci: Gerçek görüşün dönemi. Allah'ın Peygamberlerine (ﷺ) vahyin başladığı noktadır.

• The First: The period of true vision. It was the starting point of the Revelation to the Men of Allâh (Peace be upon him).

İkincisi: Meleğin Peygamberin zihnine ve kalbine görünmez bir biçimde attığı şey. Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur: "Ruhu'l-Kudüs bana şunu vahyetti: 'Hiçbir nefis, rızkını tam olarak tüketmeden ölmez. Öyleyse Allah'tan korkun ve rızkı güzel bir şekilde isteyin. Rızık talebinde sabırsızlığınız, sizi Allah'a isyan noktasına götürmesin. Allah'ın katında olanlar, ancak O'na itaat ile elde edilebilir.'"

The Second: What the angel invisibly cast in the Prophet’s mind and heart. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) said: “The Noble Spirit revealed to me ‘No soul will perish until it exhausts its due course, so fear Allâh and gently request Him. Never get so impatient to the verge of disobedience of Allâh. What Allâh has can never be acquired but through obedience to Him.’”.

Üçüncüsü: Melek, Allah'ın Elçisi'ne (ﷺ) insan suretinde gelir ve onunla doğrudan konuşurdu. Bu, meleğin söylediklerini tam olarak anlamasını sağlardı. Melek bazen bu suretle Peygamber'in Ashabı tarafından da görülürdü. Dördüncüsü: Melek ona bir çanın tınısı gibi gelirdi ve bu en zor biçimdi, çünkü melek onu sıkıca kavrardı ve en soğuk günde bile alnından ter akardı. Peygamber (ﷺ) devesinin üzerindeyken, deve bu ağırlığa dayanamaz, hemen yere çökerdi. Bir keresinde Allah'ın Elçisi (ﷺ) oturmuşken bu şekilde vahiy aldı ve uyluğu Zeyd'in uyluğunun üzerindeydi. Zeyd, bu baskının uyluğunu neredeyse yaralayacağını hissetti.

The Third: The angel used to visit the Messenger of Allâh (Peace be upon him) in the form of a human being and would speak to him directly. This would enable him to fully understand what the angel said. The angel was sometimes seen in this form by the Prophet’s Companions. The Fourth: The angel came to him like the toll of a bell and this was the most difficult form because the angel used to seize him tightly and sweat would stream from his forehead even on the coldest day. If the Prophet (Peace be upon him) was on his camel, the camel would not withstand the weight, so it would immediately kneel down on the ground. Once the Messenger of Allâh (Peace be upon him) had such a revelation when he was sitting and his thigh was on Zaid’s, Zaid felt the pressure had almost injured his thigh.

Altıncısı: Allah'ın kendisinin, göğe yükseldiği ve Allah'ın emriyle namaz (salât) emrini aldığı zaman, ona göklerde vahyettiği şeydir.

The Sixth: What Allâh Himself revealed to him in heaven i.e. when he ascended to heaven and received Allâh’s behest of Salât (prayer).

Yedincisi: Allah'ın Resulü'ne (ﷺ) meleğin aracılığı olmaksızın doğrudan kelamı. Bu, Musa'ya (aleyhisselam) verilmiş bir ayrıcalıktır ve Kur'an-ı Kerim'de açıkça bildirilmiştir; nitekim Kur'an-ı Kerim'in İsra Suresi (17. Sure - Gece Yolculuğu) içinde de Peygamber Efendimiz'e (ﷺ) bu ayrıcalık tasdik edilmiştir.

The Seventh: Allâh’s Words to His Messenger (Peace be upon him) at first hand without the mediation of an angel. It was a privilege granted to Moses (Peace be upon him) and clearly attested in the Qur’ân, as it is attested to our Prophet (Peace be upon him) in the Sûrah Al-Isrâ’ (Chapter 17 - The Journey by Night) of the Noble Qur’ân.

Bazı din âlimleri, Allah'ın Peygamber'le (ﷺ) perde olmaksızın doğrudan konuştuğunu belirten, tartışmalı bir sekizinci aşama eklemişlerdir. Ancak bu mesele doğrulanmış değildir.

Some religious scholars added a controversial eighth stage in which they state that Allâh spoke to the Prophet (Peace be upon him) directly without a curtain in between. This issue remains however unconfirmed.

İlk vahyin Peygambere ﷺ gelmesiyle birlikte, biçimce sade ama son derece etkili ve çok geniş sonuçları olan birkaç emir ima edildi. Melek ona açık bir mesaj iletti ve şöyle dedi:

The first Revelation sent to the Prophet (Peace be upon him) implied several injunctions, simple in form but highly effective and of serious far-reaching ramifications. The angel communicated to him a manifest Message saying:

• "Ey örtünüp bürünen [Muhammed (ﷺ)]! Kalk ve uyar! Rabbini yücelt! Elbiseni temiz tut! Putlardan (Ar-Rucz'dan) uzak dur! Çok alabilmek için bağış yapma. Rabbin için sabret!" [74:1-7].

• “O you [Muhammad (Peace be upon him) ] enveloped (in garments)! Arise and warn! And your Lord (Allâh) magnify! And your garments purify! And keep away from Ar-Rujz (the idols). And give not a thing in order to have more (or consider not your deeds of Allâh’s obedience as a favour to Allâh). And be patient for the sake of your Lord (i.e. perform your duty to Allâh)!” [74:1-7].

Kolaylık ve anlaşılırlığı sağlamak amacıyla, Mesajı en yakın bileşenlerine ayıracağız:

For convenience and ease of understanding, we are going to segment the Message into its immediate constituents:

1. Uyarının nihai amacı, evrendeki hiç kimsenin Allah'ın hoşnutluğuna aykırı davranırken, bu davranışının doğurduğu ağır sonuçlardan habersiz kalmamasını ve onun zihninde ve kalbinde daha önce hiç yaşanmamış bir sarsıntı oluşturmasını sağlamaktır.

1. The ultimate objective of warning is to make sure that no one breaching the pleasures of Allâh in the whole universe is ignorant of the serious consequences that his behaviour entails, and to create a sort of unprecedented shock within his mind and heart.

"Rabbi büyütmek" ilkesi açıkça şunu gerektirir: yeryüzünde beslenmesine izin verilen tek büyüklük duygusu yalnızca Allah'a aittir, diğer hiçbir şey buna ortak edilemez.

2. ‘Magnifying the Lord’ dictates explicitly that the only pride allowed to nourish on the earth is exclusively Allâh’s to the exclusion of all the others’.

"Elbiseyi temizlemek ve her türlü pisliğe uzak durmak" ifadesi, hem dış hem iç dünyayı son derece temiz ve arınmış kılmanın vazgeçilmez gerekliliğine doğrudan işaret eder. Bunun yanında ruhu arındırmak ve onu çeşitli türdeki kirliliklere ve çeşitli pisliklere karşı yüksek derecede bağışık kılmak da ön şarttır. Ancak bu yolla ﷺ Peygamberin ruhu ideal bir mertebeye ulaşabilir ve Allah'ın gölgeleyen rahmetinden, koruma, güvenlik, hidayet ve hiç sönmeyen nurundan yararlanmaya layık hale gelir. Sonuç olarak insanlık toplumuna en yüksek örneği sunar, sağlam kalpleri kendine çeker ve sapmış olanlarda öyle bir saygı ve heybet uyandırır ki, dünya ister kabul etsin ister etmesin, hayatın her alanında onu bir temel kaya olarak kabul edip ona yönelir.

3. ‘Cleansing the garments and shunning all aspects of abomination’ point directly to the indispensable need to render both the exterior and interior exceptionally chaste and pure, in addition to the prerequisite of sanctifying the soul and establishing it highly immune against the different sorts of impurities and the various kinds of pollutants. Only through this avenue can the soul of the Prophet (Peace be upon him) reach an ideal status and become eligible to enjoy the shady mercy of Allâh and His protection, security, guidance and ever-shining light; and will consequently set the highest example to the human community, attract the sound hearts and inspire awe and reverence in the stray ones in such a manner that all the world, in agreement or disagreement, will head for it and take it as the rock-bed in all facets of their welfare.

4. Peygamber (Allah'ın selamı ve esenliği onun üzerine olsun), Allah yolundaki mücadelesini kendisine büyük bir mükâfatı hak ettiren bir lütuf olarak görmemelidir. Aksine, Allah'a karşı sürekli bir farkındalıkla kuşatılmış, kendini unutmuş bir ruh haliyle azami gayret göstermeli, bütün çabasını ortaya koymalı ve her türlü fedakârlığa hazır olmalıdır; yaptığı işler ya da verdiği fedakârlıklar konusunda en ufak bir gurur duygusu taşımadan.

Bu ayetler, yeni çağrının ve yeni inancın yayılmasının unsurlarını oluşturur. Bir uyarı, mantıken, failleri için acı sonuçları olan kötü uygulamaların bulunduğunu ima eder; şu anki hayat, insanları yaptıkları kötülüklerden, ya da bazılarından, hesaba çekmek için mutlaka tek fırsat değildir. Dolayısıyla uyarı, zorunlu olarak insanların başka bir günde, yani Kıyamet Günü'nde hesaba çekileceğini ima eder ve bu da kendi içinde, içinde yaşadığımız bu hayattan başka bir hayatın varlığını düşündürür. Kur'an-ı Kerim'in bütün ayetleri, insanları Allah'ın birliğine açıkça şahitlik etmeye, bütün işlerini Yüce Allah'a havale etmeye ve nefsin arzularını ile Allah'ın kullarının arzularını, Allah'ın rızasını kazanma uğruna tabi kılmaya çağırır. İslam'a davetin unsurları, kısaca şöyle özetlenebilir:

The verses comprise the constituents of the new call and propagation of the new faith. A warning logically implies that there are malpractices with painful consequences to be sustained by the perpetrators, and since the present life is not necessarily the only room to bring people to account for their misdeeds or some of them, then the warning would necessarily imply calling people to account on another day, i.e. the Day of Resurrection, and this per se suggests the existence of a life other than this one we are living. All the verses of the Noble Qur’ân call people to testify explicitly to the Oneness of Allâh, to delegate all their affairs to Allâh, the All-High, and to subordinate the desires of the self and the desires of Allâh’s servants to the attainment of His Pleasures. The constituents of the call to Islam could, briefly speaking, go as follows:

1. Allah'ın Birliğine Şehadet.

1. Testimony to the Oneness of Allâh.

2. Ahiret'e İman.

2. Belief in the Hereafter.

3. Nefsi arındırmak ve onu, korkunç sonuçlara yol açan kötülüklerin ve iğrenç davranışların çok üstüne yükseltmek; bunun yanında, erdemlere ve kusursuz ahlaka ihtiyaç duyulması ve kişinin kendini salih amellere alıştırması da zorunludur.

3. Sanctifying one’s soul and elevating it high above evils and abominations that conduce to terrible consequences, besides this, there is the dire need for virtues and perfect manners coupled with habituating oneself to righteous deeds.

4. Tüm işlerini Yüce Allah'a tevekkül etmek.

4. Committing one’s all affairs to Allâh, the All-High.

5. Tüm bunların, Muhammed'in risaletine sarsılmaz bir inançtan ve onun yüce önderliğine ile salih rehberliğine uymaktan doğal bir sonuç olarak ortaya çıkması gerekir ﷺ.