Daha önce el-‘Ushairah Seferi'nden bahsetmiştik; bu sefer, Kureyş'e ait bir kervan, Peygamber (ﷺ) ve adamlarıyla yaşanacak yakın bir askerî karşılaşmadan kurtulmuştu. Kervanın Suriye'den dönüşü yaklaşınca Peygamber (ﷺ), bu tür hareketlerin olup olmadığını araştırmak üzere Talha bin ‘Ubeydullah ile Sa‘id bin Zeyd'i kuzeye gönderdi. İki keşifçi, kervanın lideri Ebu Süfyan'ın yanlarından geçene kadar birkaç gün el-Hevra'da kaldı. İki adam hızla Medine'ye döndü ve bulgularını Peygamber (ﷺ)'e bildirdi. Medine'ye oldukça yakın bir güzergâhta ilerleyen, 40 adam tarafından korunan ve 50 bin altın dinara ulaşan büyük bir servet, Müslüman ordusu için cazip bir hedef oluşturuyordu. Bu hedef, Mekkeli müşriklerin tüm yapısını sarsacak, potansiyel olarak ağır bir ekonomik, siyasi ve askerî darbe imkânı sunuyordu.

We have already spoken about Al-‘Ushairah Invasion when a caravan belonging to Quraish had escaped an imminent military encounter with the Prophet (Peace be upon him) and his men. When their return from Syria approached, the Prophet (Peace be upon him) despatched Talhah bin ‘Ubaidullâh and Sa‘id bin Zaid northward to scout around for any movements of this sort. The two scouts stayed at Al-Hawra’ for some days until Abu Sufyan, the leader of the caravan, passed by them. The two men hurried back to Madinah and reported to the Prophet (Peace be upon him) their findings. Great wealth amounting to 50 thousand gold Dinars guarded by 40 men moving relatively close to Madinah constituted a tempting target for the Muslim military, and provided a potentially heavy economic, political and military strike that was bound to shake the entire structure of the Makkan polytheists.

Peygamber ﷺ, Müslümanları Mekke'de bırakmak zorunda kaldıkları mal ve servetlerinin karşılığını almak için hemen kervanın yolunu kesmeye çağırdı. Herkesi bağlayıcı bir emir vermedi; bunun küçük ölçekli bir görev olacağını düşünerek onlara çıkıp çıkmama konusunda tam bir özgürlük tanıdı.

The Prophet (Peace be upon him) immediately exhorted the Muslims to rush out and waylay the caravan to make up for their property and wealth they were forced to give up in Makkah. He did not give orders binding to everyone, but rather gave them full liberty to go out or stay back, thinking that it would be just an errand on a small scale.

Müslüman ordusu 300-317 kişiden oluşuyordu; bunların 82-86'sı Muhacir, 61'i Evs'ten ve 170'i Hazreç'tendi. Ne iyi donanımlıydılar ne de yeterince hazırlıklıydılar. Yalnızca iki atları vardı; bunlardan biri Zübeyr bin Avvam'a, diğeri Mikdad bin Esved el-Kindi'ye aitti. Ayrıca her biri iki veya üç kişinin sırayla bindiği 70 devesi vardı. Allah'ın Resulü ﷺ, Ali ve Mersed bin Ebi Mersed el-Ganevi'nin yalnızca bir devesi vardı. Medine'nin işlerinin yönetimi önce İbn Ümmü Mektum'a emanet edildi, daha sonra ise Ebu Lübabe bin Abdülmünzir'e verildi. Genel komutanlık Mus'ab bin Umeyr el-Kureşi el-Abderi'ye verildi ve bayrakları beyaz renkteydi. Bu küçük ordu iki birliğe ayrıldı: Muhacirlerin bayrağını Ali bin Ebi Talib taşıyordu, Ensarın bayrağı ise Sa'd bin Muaz'ın elindeydi. Zübeyr bin Avvam sağ kanadın komutanlığına, Mikdad bin Amr sol kanadın komutanlığına atandı; ordunun arka kısmının komutası ise Kays bin Ebi Sa'sa'a'ya verildi. Baş komutan ise tabii ki Peygamber ﷺ idi.

The Muslim army was made up of 300-317 men, 82-86 Emigrants, 61 from Aws and 170 from Khazraj. They were not well-equipped nor adequately prepared. They had only two horses belonging to Az-Zubair bin Al-‘Awwam and Al-Miqdad bin Al-Aswad Al-Kindi, 70 camels, one for two or three men to ride alternatively. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) himself, ‘Ali and Murthid bin Abi Murthid Al-Ghanawi had only one camel. Disposition of the affairs of Madinah was entrusted to Ibn Umm Maktum but later to Abu Lubabah bin ‘Abdul Mundhir. The general leadership was given to Mus‘ab bin ‘Umair Al-Qurashi Al-‘Abdari, and their standard was white in colour. The little army was divided into two battalions, the Emigrants with a standard raised by ‘Ali bin Abi Talib, and the Helpers whose standard was in the hand of Sa‘d bin Mu‘adh. Az-Zubair bin Al-‘Awwam was appointed to the leadership of the right flank, Al-Miqdad bin ‘Amr to lead the left flank, and the rear of the army was at the command of Qais bin Abi Sa‘sa‘ah. The General Commander-in-Chief was the Prophet (Peace be upon him), of course.

Peygamber ﷺ, ordusunun başında, Mekke'ye giden ana yol boyunca yola çıktı. Sonra sola dönerek Bedir'e yöneldi ve Es-Safrâ'ya ulaştığında, Kureyş'in develerini aramaları için iki adam gönderdi.

The Prophet (Peace be upon him), at the head of his army, marched out along the main road leading to Makkah. He then turned left towards Badr and when he reached As-Safrâ’, he despatched two men to scout about for the camels of Quraish.

Ebu Süfyan ise son derece tetikteydi. Takip ettiği güzergâhın tehlikeler barındırdığını zaten fark etmişti. Ayrıca Muhammed ﷺ'in hareketlerini öğrenmek konusunda da endişeliydi. Keşif adamları ona, Müslümanların kervanını pusuya düşürmek için beklediklerine dair raporlar sundu. Tedbirli davranmak amacıyla, Kureyşlilerden yardım istemek üzere bir mesaj iletmesi için Damdam bin Amr el-Gıfari'yi tuttu. Haberci hızla yol aldı ve büyük bir telaşla Mekke'ye ulaştı. Devesinden kendini yere atarak Kâbe'nin önünde dramatik bir şekilde durdu, devenin burnunu ve kulaklarını kesti, eyerini ters çevirdi, kendi gömleğini önden ve arkadan yırttı ve şöyle bağırdı: "Ey Kureyş! Mallarınız! Ebu Süfyan'ın yanında olan mallarınız! Kervanı Muhammed ﷺ ve arkadaşları kesiyor. Onlara ne olacağını bilemem. Yardım edin! Yardım edin!"

Abu Sufyan, on the other hand, was on the utmost alert. He had already been aware that the route he was following was attended with dangers. He was also anxious to know about the movements of Muhammad (Peace be upon him). His scouting men submitted to him reports to the effect that the Muslims were lying in ambush for his caravan. To be on the safe side, he hired Damdam bin ‘Amr Al-Ghifari to communicate a message asking for help from the Quraishites. The messenger rode fast and reached Makkah in frenzy. Felling himself from his camel, he stood dramatically before Al-Ka‘bah, cut off the nose and the ears of the camel, turned its saddle upside down, tore off his own shirt from front and behind, and cried: “O Quraish! Your merchandise! It is with Abu Sufyan. The caravan is being intercepted by Muhammad (Peace be upon him) and his companions. I cannot say what would have happened to them. Help! Help!”.

Bu kışkırtmanın etkisi anında görüldü; haber Kureyş'i şaşkına çevirdi ve Müslümanların Hadramî kervanını ele geçirmesiyle yaralanan gururlarını hemen hatırladılar. Bu yüzden hızla neredeyse bütün güçlerini seferber ettiler; Ebu Leheb hariç hiçbiri geride kalmadı, o da kendisine borcu olan birini yerine gönderdi. Ayrıca Peygamber (ﷺ)'e karşı savaşa katılmaları için bazı Arap kabilelerini de harekete geçirdiler. Kureyş'in bütün kabileleri onay verdi; yalnızca Benû Adî bunun dışında kaldı. Kısa sürede 100 atlı ve 600 zırhlı asker dahil 1300 askerden oluşan coşkulu bir kalabalık, büyük sayıda deveyle birlikte Müslümanlarla savaşmak için yola çıkmak üzere bağırıp çağırıyordu. Yiyecek ihtiyacını karşılamak için her gün dönüşümlü olarak on ve dokuz deve kesiyorlardı. Ancak eski ve derin köklü düşmanlık yüzünden Benû Bekir'in arkalarına saldıracağından korkuyorlardı. Tam bu kritik anda İblis (Şeytan), Benû Kinâne'nin reisi Mudlicî Sürâka bin Mâlik bin Cu'şum kılığında onlara göründü ve şöyle dedi: "Arkanızdan hiçbir zararın gelmeyeceğine kefilim."

The effect of this hue and cry was instantaneous and the news stunned Quraish and they immediately remembered their pride that was wounded when the Muslims had intercepted Al-Hadrami caravan. They therefore swiftly mustered almost all of their forces and none stayed behind except Abu Lahab, who delegated someone who owed him some money. They also mobilized some Arab tribes to contribute to the war against the Prophet (Peace be upon him). All the clans of Quraish gave their consent except Banu ‘Adi. Soon an excited throng of 1300 soldiers including 100 horsemen and 600 mailed soldiers with a large number of camels, was clamouring to proceed to fight the Muslims. For food supplies, they used to slaughter an alternate number of camels of ten and nine every day. They were however afraid that Banu Bakr, on account of old long deep-seated animosity, would attack their rear. At that critical moment, Iblis (Satan) appeared to them in the guise of Suraqa bin Malik bin Ju‘sham Al-Mudlaji — chief of Bani Kinana — saying to them: “I guarantee that no harm will happen from behind.”

Öfkeyle yanıp tutuşarak yola çıktılar; korkunç bir intikam arzusuyla ve kervan yollarını tehlikeye atabilecek herkesi yok etme niyetiyle hareket ediyorlardı:

They set out burning with indignation, motivated by a horrible desire for revenge and exterminating anyone that might jeopardize the routes of their caravans:

“…böbürlenerek ve insanlara gösteriş yaparak, Allah'ın yolundan alıkoymak için…” [8:47].

• “…boastfully and to be seen of men, and hinder (men) from the path of Allâh. ” [8:47].

Veya Peygamber ﷺ'in buyurduğu gibi:

Or as the Prophet (Peace be upon him) said:

“Ey Allah'ım, bunlar kibirli ve kendini beğenmiş kimselerdir; Allah'a ve Elçisine karşı gelerek geldiler.”

• “O Allâh these are the haughty and conceited; they have come defying Allâh and defying His Messenger.”.

Hızla kuzeye doğru Bedir'e ilerlediler. Yolda Ebu Süfyan'dan başka bir haber aldılar; Ebu Süfyan, kervanın Müslümanlardan kurtulduğunu bildirerek onlardan evlerine geri dönmelerini istiyordu. Bu arada Ebu Süfyan, Müslümanların niyetini öğrenince kervanını ana yolun dışına çıkardı ve Kızıldeniz'e doğru yöneltti. Bu manevrayla Medineli pususunu atlatmayı ve onların erişiminin dışına çıkmayı başardı. Ebu Süfyan'ın haberini alan Mekke ordusu geri dönmek istedi. Ancak zalim Ebu Cehil, kibirli ve küstahça ısrar ederek Bedir'e gitmelerini, orada üç gece kalıp şenlik yapmalarını istedi. Artık Müslümanları cezalandırmak, kervanlarını yakalamalarını engellemek ve Araplara Kureyş'in hâlâ üstünlüğe sahip olduğunu ve o bölgede egemen olduğunu göstermek istiyorlardı.

They moved swiftly northward to Badr. On the way they received another message from Abu Sufyan asking them to go back home because the caravan had escaped the Muslims. Incidentally, Abu Sufyan, on learning the intention of the Muslims, led his caravan off the main route, and inclined it towards the Red Sea. By this manoeuvre, he was able to slip past the Madinese ambush and was out of their reach. On receiving Abu Sufyan’s message, the Makkan army showed a desire to return home. The tyrant Abu Jahl, however haughtily and arrogantly insisted that they proceed to Badr, stay three nights there for making festivities. Now they wanted to punish the Muslims and prevent them from intercepting their caravans, and impress on the Arabs that Quraish still had the upper hand and enjoyed supremacy in that area.

Ebu Cehil'in tehdit ve ısrarlarına rağmen Benu Zühre, Ahnes bin Şeriku'nun tavsiyesi üzerine ayrılıp Mekke'ye döndü. Bundan sonra Ahnes, Benu Zühre için "sık sık sıvazlanan hurma ağacı" olarak kaldı ve ilgili tüm konularda koşulsuz itaat gördü.

Aynı gece her iki tarafa da yağmur yağdı. Müşrikler için bu, ilerleyişlerini engelledi; Müslümanlar için ise bir nimetti. Onları temizledi ve üzerlerindeki şeytan lekesini giderdi. Allah, yağmurla kalplerini güçlendirmek ve ayaklarını onunla sağlam basar kılmak için yağmur gönderdi. Biraz ileri yürüyüp vadinin öbür yakasında konakladılar. Muhammed ﷺ, Bedir'deki en yakın pınarın yanında durdu. Hubab bin Munzir ona sordu: "Bu yeri seçmeyi Allah sana mı ilham etti, yoksa bu bir savaş taktiği ve istişarenin bir ürünü mü?" Peygamber ﷺ şöyle cevap verdi: "Bu bir savaş taktiği ve istişaredir." Hubab dedi ki: "Burası iyi bir yer değil; gidelim, en yakın su kuyusunun yanına konaklayalım, bir havuz veya su deposu yapıp dolduralım, sonra diğer bütün kuyuları yok edelim ki onlar sudan mahrum kalsın." Peygamber ﷺ onun planını onayladı ve bunu uygulamayı kabul etti; nitekim bunu gerçekten gece yarısı yaptılar.

The same night it rained on both sides. For the polytheists it obstructed further progress, whereas it was a blessing for the Muslims. It cleaned them and removed from them the stain of Satan. Allâh sent rain to strengthen their hearts and to plant their feet firmly therewith. They marched a little forward and encamped at the farther bank of the valley. Muhammad (Peace be upon him) stopped at the nearest spring of Badr. Al-Hubab bin Mundhir asked him, “Has Allâh inspired you to choose this very spot or is it stratagem of war and the product of consultation?” The Prophet (Peace be upon him) replied “It is stratagem of war and consultation.” Al-Hubab said: “This place is no good; let us go and encamp on the nearest water well and make a basin or reservoir full of water, then destroy all the other wells so that they will be deprived of the water.” The Prophet (Peace be upon him) approved of his plan and agreed to carry it out, which they actually did at midnight.

Sa‘d bin Mu‘âz, Peygamber ﷺ için Müslüman ordusunun karargâhı ve liderin makul bir koruma sağlayacağı bir yer olarak bir çardak (sayvan) inşa edilmesini önerdi. Sa‘d, önerisini gerekçelendirmeye başladı ve zafer kazanırlarsa her şeyin yolunda olacağını, yenilgi halinde ise Peygamber ﷺ'in zarar görmeyeceğini ve Medine'ye dönebileceğini söyledi. Medine'de onu seven daha çok insan vardı; Peygamber ﷺ'in bu zor durumda olduğunu bilselerdi yardıma geleceklerdi. Böylece Peygamber ﷺ görevine yeniden devam edebilir, onlarla istişare edebilir ve onlar da Allah yolunda defalarca onunla birlikte mücadele ederlerdi.

Sa‘d bin Mu‘adh suggested that a trellis be built for the Prophet (Peace be upon him) to function as headquarters for the Muslim army and a place providing reasonable protection for the leader. Sa‘d began to justify his proposal and said that if they had been victorious, then everything would be satisfactory. In case of defeat, the Prophet (Peace be upon him) would not be harmed and he could go back to Madinah where there were more people who loved him and who would have come for help if they had known that he was in that difficult situation, so that he would resume his job, hold counsel with them and they would strive in the cause of Allâh with him again and again.

Şüphesiz ben sizinleyim; öyleyse iman edenleri sabit kılın. Ben, inkâr edenlerin kalplerine korku salacağım. [8:12]

• “Verily, I am with you, so keep firm those who have believed. I will cast terror into the hearts of those who have disbelieved.” [8:12].

Allah, Yüce ve Kadir olan, Elçisine de başka bir vahiy indirerek şöyle buyurdu:

Allâh, the All-Mighty, also inspired another message to His Messenger, saying:

• "Size, ardarka ardına gelen binlerce melekle yardım edeceğim." [8:9].

• “I will help you with a thousand of the angels each behind the other (following one another) in succession.” [8:9].

Peygamber ﷺ, hurmalığındaki (kaplamalı) yerinde biraz uyuklamış, sonra sevinçle başını kaldırarak şöyle demiştir:

The Prophet (Peace be upon him), in his trellis, dozed off a little and then raised his head joyfully crying:

“Ey Ebu Bekir, sana müjde olsun: Allah’ın yardımı yaklaştı. Allah’a yemin ederim ki, Cebrail’i kum fırtınasının ortasında katırının üzerinde görüyorum.” ﷺ

•“O Abu Bakr, glad tidings are there for you: Allâh’s victory has approached, by Allâh, I can see Gabriel on his mare in the thick of a sandstorm.”.

Sonra ağlayarak dışarı fırladı:

He then jumped out crying:

"Onların topluluğu bozguna uğratılacak ve arkalarını dönüp kaçacaklar." [54:45].

•“Their multitude will be put to flight, and they will show their backs.” [54:45].

Cibril'in isteği üzerine Peygamber ﷺ bir avuç çakıl aldı, düşmana attı ve şöyle dedi: "Yüzleri kararsın!" Toprağı attığı anda, körükten çıkan ateş gibi sert bir kum fırtınası düşmanların gözlerine doğru esti. Bu konuyla ilgili olarak Allah şöyle buyurur:

At the instance of Gabriel, the Prophet (Peace be upon him) took a handful of gravel, cast it at the enemy and said: “Confusion seize their faces!” As he flung the dust, a violent sandstorm blew like furnace blast into the eyes of the enemies. With respect to this, Allâh says:

1. Peygamber (ﷺ), sahabilerine, müşriklerle birlikte Bedir'e isteksizce çıkan ve kavimlerinin kınamasından korktukları için yola çıkan Hâşim oğulları'nın canlarını korumalarını tavsiye etti. Bunlar arasında Al-‘Abbas bin ‘Abdulmuttalib ve Ebu Bahtari bin Hişam'ı adıyla andı. Müslümanlara onları esir almalarını, ama öldürmemelerini emretti. Ebu Hüzeyfe bin ‘Utbe büyük bir şaşkınlık gösterdi ve şöyle dedi: “Babalarımızı, çocuklarımızı, kardeşlerimizi ve kabilemizin mensuplarını öldürüyoruz, sonra gelip Al-‘Abbas'ı mı bağışlıyoruz? Allah'a yemin olsun ki, onunla karşılaşırsam kılıcımla mutlaka vuracağım.” Bu sözleri duyan Allah'ın Elçisi (ﷺ), ‘Umar bin Hattab'a hitaben şöyle buyurdu: “Elçinin amcasının yüzüne kılıç vurulması doğru olur mu?” ‘Umar öfkelendi ve Ebu Hüzeyfe'yi öldürmekle tehdit etti. Ebu Hüzeyfe daha sonra, aşırı korkunun kendisini sarmış olduğunu, hatasına kefaret olabilecek tek şeyin şehitlik olduğunu hissettiğini söyledi. Nitekim kendisi daha sonra Yemame olayları sırasında şehit edildi.

1. The Prophet (Peace be upon him) advised his companions to preserve the lives of Banu Hashim who had gone out to Badr with the polytheists unwillingly because they had feared the censure of their people. Among them, he named Al-‘Abbas bin ‘Abdul Muttalib and Abu Bukhtari bin Hisham. He ordered the Muslims to capture, but not to kill them. Abu Hudhaifah bin ‘Utbah showed great surprise and commented saying: “We kill our fathers, children, brothers and members of our clan, and then come to spare Al-‘Abbas? By Allâh! If I see him I will surely strike him with my sword.” On hearing these words, the Messenger of Allâh (Peace be upon him), addressing ‘Umar bin Al-Khattab, said “Is it fair that the face of the Messenger’s uncle be struck with sword?” ‘Umar got indignant and threatened to kill Abu Hudhaifah; the latter later said that extreme fear had taken firm grip of him and felt that nothing except martyrdom could expiate for his mistake. He was actually killed later on during Al-Yamamah events.

2. Ebu'l-Buhturi bin Hişam, Mekke'de iken Peygamber (Aleyhisselam) ile ilgili olarak kendi halkı Mekkelilerin herhangi bir ahmakça davranışta bulunmasını engellemek için zaten elinden geleni yapmıştı. Ayrıca Peygamber (Aleyhisselam)'e ne zarar verdi ne de onunla ilgili çirkin bir söz söylediği rivayet edildi. Banu Haşim ve Banu Abdulmuttalib'e karşı alınan boykot ittifakını geçersiz kılmaya çalışan kişiler arasında da yer almıştı. Ancak Bedir Savaşı'nda, yurttaşının bağışlanmaması durumunda savaşmakta ısrar etti. Onunla çarpışan Mücdhir bin Ziyad el-Belevi, karşısındakinin Peygamber'in tavsiyesi kapsamında olmadığını söyledi. Çarpışma, Ebu'l-Buhturi'nin ölümüyle sonuçlandı.

2. Abu Al-Bukhtari bin Hisham had already done his best to restrain his people, the Makkans, from committing any act of folly against the Prophet (Peace be upon him) while the latter was still in Makkah. He also neither hurt nor was reported to have uttered anything repugnant with regard to the Prophet (Peace be upon him). He had as well been among the people who tried to invalidate the boycott alliance taken against Banu Hashim and Banu ‘Abdul Muttalib. l Here, however, in the battle of Badr he insisted on fighting unless his compatriot was spared. Al-Mujdhir bin Ziyad Al-Balwi, with whom he was engaged in combat, replied that the other was not included in the Prophet ’s recommendation. The combat went on to end in Al-Bukhtari’s death.

Müşrikler, ağır bir ceza ve büyük bir yenilgiye uğrayarak, vadilerde ve tepelerde büyük bir karmaşa içinde, paniğe kapılmış ve kavmlerinin yüzüne bakmaktan utanarak Mekke'ye doğru kaçtılar.

The polytheists having received a large dose of disciplining and heavy defeat, fled away in great disorder in the vales and hillocks heading for Makkah panicked and too ashamed to see their people.

İbn İshak'ın rivayet ettiğine göre, kötü haberi ilk getiren kişi Haysaman bin Abdullah el-Huzai'ydi. Onlara, ileri gelenlerinin nasıl öldürüldüğünü anlattı. Oradaki insanlar başta ona inanmadılar ve aklını yitirdiğini sandılar; ama kısa süre sonra haber doğrulandı ve Mekke'nin tamamını inanılmaz bir şaşkınlık kapladı. Ebu Süfyan bin el-Haris, Ebu Leheb'e katliamı ve onların uğradıkları utanç verici bozgunu tam olarak anlattı; trajik sonlarında meleklerin oynadığı role özellikle vurgu yaptı. Ebu Leheb kendini tutamadı ve öfkesini, meleklerin rolünü tekrarladığı için Müslüman olmasa da bu konuda sessiz kalan Müslüman Ebu Rafi'yi dövüp sövüp tokatlayarak dışa vurdu. Ebu Leheb'in düşüncesiz davranışlarından büyük ölçüde öfkelenen başka bir Müslüman kadın olan Ümmü'l-Fadl, eline bir odun alıp ona vurdu ve kafasını yardı. Yedi gün sonra, kötü huylu bir yara yüzünden öldü ve üç gün boyunca gömülmeden bırakıldı. Oğulları ise utanç verici söylentilerden korktukları için onu bir çukura sürükleyip uzaktan taş ve toprak attılar.

Ibn Ishaq related that the first herald of bad tidings was Al-Haisaman bin ‘Abdullah Al-Khuza‘i. He narrated to them how their notables were killed. People there did not believe him at first and thought that he had gone mad, but soon the news was confirmed and a state of incredible bewilderment overwhelmed the whole Makkan scene. Abu Sufyan bin Al-Harith gave Abu Lahab a full account of the massacre and the disgraceful rout they sustained, with emphasis on the role that the angels played in bringing about their tragic end. Abu Lahab could not contain himself and gave vent to his feelings of resentment in beating, abusing and slapping Abu Rafi‘, a Muslim, but reticent on his conversion, for reiterating the role of the angels. Umm Al-Fadl, another Muslim woman, greatly exasperated by Abu Lahab’s thoughtless behaviour, struck him with a log and cracked his head. Seven days later, he died of an ominous ulcer and was left for three days unburied. His sons, however, for fear of shameful rumours, drove him to a pit and keeping their distance, hurled stones and dust at him.

Yenilgi, Mekkeliler için büyük bir utanç ve üzüntü kaynağıydı. Hemen hemen her evde ölüler ve esirler için sessiz gözyaşları dökülüyordu. Aşağılanmanın yakıcı acısını yaşıyorlar ve intikam susuzluğu çekiyorlardı. Ancak, Müslümanların onların acısına sevinmesini önlemek amacıyla feryat etmek, yas tutmak ve ağlamak kesin bir dille yasaklanmıştı.

Müslümanlara zafer müjdesini iletmek üzere Medine'ye iki haberci gönderildi: Abdullah bin Revaha ve Zeyd bin Hârise.

Two heralds, ‘Abdullah bin Rawahah and Zaid bin Harithah were despatched to Madinah, to convey the glad tidings of victory to the Muslims there.

Madine'nin çok etnikli ve ideolojik yapısı, farklı tepkilerin ortaya çıkmasına yol açtı. Yahudiler ve münafıklar arasındaki dedikodu yapanlar, Peygamber ﷺ'in öldürüldüğüne dair haberler yaydılar ve Peygamber'in devesi Al-Qaswâ'a Zeyd bin Hârise'nin bindiği yönündeki yanlış düşüncelerini kabul ettirmeye çalıştılar. İki haberci Medine'ye ulaşınca, Müslümanlara zafer müjdesini verdiler ve olayların seyrine dair doğru bilgileri aktararak, endişeli ama artık sevinç içindeki Müslümanların kalplerinde derin bir güven duygusu oluşmasını sağladılar. Hemen Allah'ın ismini zikretmeye ve O'na hamd etmeye başladılar, sesleri yükselerek. Şehrin ileri gelenleri, Bedir yoluna çıkarak Peygamber ﷺ'i karşılamak üzere şehir dışında beklediler.

The multi-ethnic and ideological structure of Madinah featured different respective reactions. Rumour-mongers amongst the Jews and hypocrites spread news to the effect that the Prophet (Peace be upon him) had been killed, and tried to impress their false assumption on the fact that Zaid bin Harithah was riding Al-Qaswâ’, the Prophet’s she-camel. Having reached, the two messengers imparted to the Muslims the happy news of victory, and furnished accurate information about the course of events in order to establish the sense of reassurance deep in the hearts of the anxious, but now, joyous Muslims. They immediately started acclaiming Allâh’s Name and entertaining His praise at the top of their voices. Their chiefs went out of the city to wait and receive the Prophet (Peace be upon him) on the road leading to Badr.

Usame bin Zeyd'den rivayet edildi: Peygamber'in kızı ve Osman bin Affan'ın eşi Rukayye, toprağa verildikten kısa bir süre sonra, apaçık zafere dair haber kendilerine ulaştı. Rukayye ölümcül bir hastalığa yakalanmıştı ve Peygamber ﷺ, Osman'dan Medine'de kalıp ona bakmasını istemişti.

Usamah bin Zaid related that they received the news of the manifest victory shortly after Ruqaiyah, the Prophet ’s daughter, and the wife of ‘Uthman bin ‘Affan had been committed to earth. She had been terminally ill and the Prophet (Peace be upon him) had asked ‘Uthman to stay in Madinah and look after her.

Savaş alanından ayrılmadan önce, ganimetlerin dağıtımına ilişkin kural henüz şeriat tarafından konulmadığından, Müslüman savaşçılar arasında ganimetle ilgili bir anlaşmazlık çıktı. Anlaşmazlık büyüdükçe, Allah'ın Elçisi ﷺ, vahiy indirilene kadar bu konuda hiçbir çözüm getirilmesini erteledi.

Before leaving the scene of the battle, dispute concerning the spoils of war arose among the Muslim warriors, as the rule relating to their distribution had not yet been legislated. When the difference grew wider, the Messenger of Allâh (Peace be upon him) suspended any solution whereof until the Revelation was sent down.

Enfal Suresi (ganimetler), Bedir Savaşı vesilesiyle, Hicri 2 yılı Ramazan'ın 17'sinde indirilmiştir. Bu sure, söz konusu savaşa dair eşsiz bir İlahi yorum niteliği taşımaktadır.

The Chapter of Al-Anfal (spoils of war) was revealed on the occasion of the battle of Badr, Ramadan 17th 2 A.H. It constituted a unique Divine commentary on this battle.

Yüce Allah, bu Sûre'nin bağlamında, İslamlaşma sürecinin bütünüyle ilgili temel meseleleri ele almaktadır. Yüce Allah burada Müslümanların dikkatini, karakterlerinde hâlâ süregelen ahlaki eksikliklere çekmektedir. Onların bütünleşmiş, arınmış bir toplum inşa etmelerini istemektedir. Yüce hedeflerine ulaşabilmeleri için itaatkâr kullarına gönderdiği görünmez yardımdan söz etmektedir. Müslümanların, araya girebilecek her türlü kibir ve böbürlenme özelliğinden arınmalarını istemektedir. Ondan yardım dilemelerini, Kendisine ve Elçisine (ﷺ) itaat etmelerini istemektedir. Bundan sonra, Elçi'nin (ﷺ) o kanlı savaşı başlatmasının asil amaçlarını açıklamış ve onlara büyük zaferi getiren erdemlere ve niteliklere yönlendirmiştir. Müşrikler, münafıklar, Yahudiler ve savaş esirleri de anılmış, onlar Hakk'a teslim olmaya ve yalnızca ona bağlı kalmaya çağrılmıştır. Ganimet meselesi çözülmüş ve bu konuyla ilgili ilke ve esaslar açıkça belirlenmiştir.

Allâh, the All-High, in the context of this Chapter draws on major issues relating to the whole process of Islamization. Allâh, here draws the attention of the Muslims to the still lingering moral shortcomings in their character. He wants them to build an integrated, purified society. He speaks about the invisible assistance he sent down to His obedient servants to enable them to accomplish their noble objectives. He wants the Muslims to rid themselves of any trait of haughtiness or arrogance that might sneak in. He wants them to turn to Him for help, obey Him and His Messenger (Peace be upon him). After that He delineated the noble objectives for which the Messenger (Peace be upon him) launched that bloody battle, and directed them to the merits and qualities that brought about the great victory.The polytheists, hypocrites, the Jews and prisoners of war were also mentioned, being admonished to surrender to the Truth and adhere to it only. The question of the spoils of war was resolved and the principles and basics relevant to this issue were clearly defined.

Savaş ve barışla ilgili hukuk ve kurallar, özellikle İslam'ın eyleminin bu ileri aşamasında, yasallaştırılmış ve kodlaştırılmıştır. Allah, Müslümanların cahiliye dönemi uygulamalarından farklı, savaş ahlakına uymalarını istemiştir. Müslümanların ahlak, değerler ve yüce ideallerde diğerlerini geride bırakmaları beklenmektedir. Allah, İslam'ın yalnızca teorik bir yaşam düzeni olmadığını, aksine zihin terbiyesine yönelik pratik ilkeler bütünü olduğunu dünyaya göstermek istemiştir. Bu bağlamda devletlerarası ve devlet içi ilişkileri de düzenlemiştir. Ramazan orucu, hicretin 2. yılında farz kılınmış; buna, muhtaç muhacirlerin yükünü hafifletmek amacıyla Müslümanlara zekât (yoksul hakkı, zekât vergisi) ödeme yükümlülüğü eklenmiştir.