بلافاصله پس از هجرت به مدینه، و پس از آن‌که پایه‌های جامعهٔ نوپای اسلامی بر بنیان‌های استوار وحدت اداری، سیاسی و فکری محکم شد، پیامبر ﷺ به برقراری روابط منظم و روشن‌مند با غیرمسلمانان آغاز کرد. همهٔ این تلاش‌ها تنها برای فراهم آوردن صلح، امنیت و رفاه برای تمام بشریت، و نیز برای ایجاد روحیهٔ تفاهم و هماهنگی در منطقهٔ او، به‌ویژه، صورت می‌گرفت.

Soon after emigrating to Madinah and making sure that the pillars of the new Islamic community were well established on strong bases of administrative, political and ideological unity, the Prophet (Peace be upon him) commenced to establish regular and clearly-defined relations with non-Muslims. All of these efforts were exerted solely to provide peace, security, and prosperity to all mankind at large, and to bring about a spirit of rapport and harmony within his region, in particular.

از نظر جغرافیایی، نزدیکترین مردم به مدینه یهودیان بودند. آنان با اینکه نیت شوم در دل داشتند و کینهٔ تلخی را در سینه می‌پروراندند، کوچکترین مقاومت یا کمترین دشمنی‌ای نشان ندادند. پیامبر ﷺ تصمیم گرفت با ایشان پیمانی ببندد که بندهای آن آزادی کامل در دین و مال را تضمین می‌کرد. او هیچ قصدی نداشت که سیاست‌های سختگیرانه‌ای همچون تبعید، مصادرهٔ اموال و زمین یا دشمنی را در پیش گیرد.

Geographically, the closest people to Madinah were the Jews. Whilst harbouring evil intentions, and nursing bitter grudge, they showed not the least resistance nor the slightest animosity. The Prophet decided to ratify a treaty with them with clauses that provided full freedom in faith and wealth. He had no intention whatsoever of following severe policies involving banishment, seizure of wealth and land or hostility.

این پیمان در چارچوب پیمانی بزرگ‌تر درباره روابط میان مسلمانان منعقد شد.

The treaty came within the context of another one of a larger framework relating to inter-Muslim relationships.

مهم‌ترین مفاد این پیمان به شرح زیر است:

The most important provisions of the treaty are the following:

۱. یہودیانِ بنی عوف، مومنین کے ساتھ ایک ہی امت ہیں۔ یہودی اپنے دین پر عمل کریں گے، اور مسلمان اپنے دین پر۔

1. The Jews of Bani ‘Awf are one community with the believers. The Jews will profess their religion, and the Muslims theirs.

۲. یہودی اپنے اخراجات کے خود ذمہ دار ہوں گے، اور مسلمان اپنے اخراجات کے۔

2. The Jews shall be responsible for their expenditure, and the Muslims for theirs.

۳. اگر شخص ثالثی به یکی از آن دو حمله کند، هر یک از آن دو باید به یاری دیگری بشتابد۔

3. If attacked by a third party, each shall come to the assistance of the other.

۴. هر یک از دو طرف با طرف دیگر مشورت کند. روابط متقابل باید بر پایه‌ی نیکوکاری استوار باشد؛ گناه به‌طور کامل کنار گذاشته می‌شود.

4. Each party shall hold counsel with the other. Mutual relation shall be founded on righteousness; sin is totally excluded.

۵. هیچ‌یک از آن دو نباید با گناه‌کردن به زیان دیگری مرتکب خطا شود.

5. Neither shall commit sins to the prejudice of the other.

۶. طرفِ مظلوم یاری داده خواهد شد۔

6. The wronged party shall be aided.

۷. یہودیان تا زمانی که همراه مؤمنان می‌جنگند، در هزینه‌های جنگ سهیم خواهند بود.

7. The Jews shall contribute to the cost of war so long as they are fighting alongside the believers.

۸. مدینه برای تمام کسانی که به این پیمان می‌پیوندند، مقدس و مصون از تجاوز باقی خواهد ماند.

8. Madinah shall remain sacred and inviolable for all that join this treaty.

۹. اگر میان امضاکنندگان این پیمان اختلافی پیش آید، آنگاه الله، متعال، و رسول او حل اختلاف خواهند کرد.

9. Should any disagreement arise between the signatories to this treaty, then Allâh, the All-High and His Messenger shall settle the dispute.

۱۰. امضاکنندگان این پیمان باید با قریش از نظر تجاری تحریم کنند؛ همچنین باید از هرگونه حمایت از آنان خودداری ورزند.

10. The signatories to this treaty shall boycott Quraish commercially; they shall also abstain from extending any support to them.

۱۱. هر گروه باید در صورت حمله خارجی، در منطقه خود، در دفاع از مدینه سهم داشته باشد.

11. Each shall contribute to defending Madinah, in case of a foreign attack, in its respective area.

۱۲. این پیمان مانع از آن نخواهد شد که هیچ یک از طرفین، انتقام مشروع بگیرد.

12. This treaty shall not hinder either party from seeking lawful revenge.

پس از تصویب این پیمان، مدینه و حومه‌اش به یک دولت ائتلافی تبدیل شد، که خود شهر مدینه پایتخت آن بود و محمد ﷺ در مقام «رئیس» آن قرار داشت؛ قدرت عمدتاً در دست مسلمانان بود و در نتیجه، این شهر در واقع پایتخت واقعی اسلام به شمار می‌رفت. برای گسترش منطقه صلح و امنیت، پیامبر ﷺ شروع به بستن پیمان‌های مشابهی با قبایلی کرد که در اطراف «دولت» او زندگی می‌کردند.

Madinah and its suburbs, after the ratification of this treaty, turned into a coalition state, with Madinah proper as capital and Muhammad (Peace be upon him) as ‘president’; authorities lay mainly in the hand of the Muslims, and consequently it was a real capital of Islam. To expand the zone of peace and security the Prophet (Peace be upon him) started to enter into similar treaties with other tribes living around ‘his state’.