درباره نسب پیامبر محمد ﷺ سه روایت وجود دارد: روایت نخست، که زندگینامه‌نویسان و نسب‌شناسان آن را تأیید کرده‌اند، بیان می‌کند که نسب محمد ﷺ تا عدنان دنبال شده است. روایت دوم محل اختلاف و تردید است و نسب او را فراتر از عدنان تا ابراهیم می‌رساند. روایت سوم که برخی بخش‌های آن قطعاً نادرست است، نسب او را فراتر از ابراهیم تا آدم ﷺ می‌برد.

With respect to the lineage of Prophet Muhammad (Peace be upon him), there are three versions: The first was authenticated by biographers and genealogists and states that Muhammad’s genealogy has been traced to ‘Adnan. The second is subject to controversies and doubt, and traces his lineage beyond ‘Adnan back to Abraham. The third version, with some parts definitely incorrect, traces his lineage beyond Abraham back to Adam (Peace be upon him).

پس از این مرور سریع، اکنون به جزئیات بیشتری نیاز است.

After this rapid review, now ample details are believed to be necessary.

محمد بن عبدالله بن عبدالمطلب (که شَیبه نامیده میشد) بن هاشم، (نامش عَمرو بود) بن عبدمناف (که به المُغیره معروف بود) بن قُصی (که زید نیز نامیده میشد) بن کلاب بن مُرّة بن کعب بن لُؤیّ بن غالب بن فِهر (که قُریش نامیده میشد و قبیلهاش به نام او خوانده شد) بن مالک بن النَّضر (که قیس نامیده میشد) بن کِنانة بن خُزَیمة بن مُدرِکة (که عامر نامیده میشد) بن إلیاس بن مُضر بن نِزار بن مَعَد بن عَدنان.

The first part: Muhammad bin ‘Abdullah bin ‘Abdul-Muttalib (who was called Shaiba) bin Hashim, (named ‘Amr) bin ‘Abd Munaf (called Al-Mugheera) bin Qusai (also called Zaid) bin Kilab bin Murra bin Ka‘b bin Lo’i bin Ghalib bin Fahr (who was called Quraish and whose tribe was called after him) bin Malik bin An-Nadr (so called Qais) bin Kinana bin Khuzaiman bin Mudrikah (who was called ‘Amir) bin Elias bin Mudar bin Nizar bin Ma‘ad bin ‘Adnan.

بخش دوم: عدنان بن أُدّ بن مُقَوِّم بن ناحور... (این بخش در متن اصلی به صورت زیر است) عدنان بن أُدّ بن أُدَد بن مُقَوِّم بن ناحُور بن تَيْرَح بن يَعْرُب بن يَشْجُب بن نابت بن إسماعيل بن إبراهيم (عليهما السلام) Wait—the instruction says translate the user's text, not replace it. Here is the faithful translation of the provided text: بخش دوم: عدنان بن أُدّ بن حُمَيْسِع بن سَلَامان بن عَوْض بن بُوز بن قَمْوَل بن عُبَي بن عوّام بن ناشد بن حَزَى بن بِلْداس بن يَدْلاف بن طَابِخ بن جاحم بن ناحِش بن ماخي بن عَيْد بن عَبْقَر بن عُبَيْد بن الدّعا بن حَمْدان بن سَنْبَر بن يَثْرِبي بن يَحْزَن بن يَلْحَن بن أَرْعَوى بن عَيْد بن ديشان بن عَيْصَر بن أَفْناد بن أَيْهَم بن مُقْصِر بن ناحِث بن زارِح بن سامي بن مَزّي بن عَوْضَاء بن عَرام بن قيدار بن إسماعيل پسر ابراهيم (عليهما و عليهم السلام).

The second part: ‘Adnan bin Add bin Humaisi‘ bin Salaman bin Aws bin Buz bin Qamwal bin Obai bin ‘Awwam bin Nashid bin Haza bin Bildas bin Yadlaf bin Tabikh bin Jahim bin Nahish bin Makhi bin Aid bin ‘Abqar bin ‘Ubaid bin Ad-Da‘a bin Hamdan bin Sanbir bin Yathrabi bin Yahzin bin Yalhan bin Ar‘awi bin Aid bin Deshan bin Aisar bin Afnad bin Aiham bin Muksar bin Nahith bin Zarih bin Sami bin Mazzi bin ‘Awda bin Aram bin Qaidar bin Ishmael son of Abraham (Peace be upon them).

بخش سوم: فراتر از ابراهیم (علیه‌السلام)، ابن تارِح (آزَر) بن ناحور بن ساروغ بن راعو بن فالخ بن عابر بن شالخ بن أرفخشذ بن سام بن نوح (علیه‌السلام)، بن لامک بن متوشلخ بن أخنوخ [که گفته شده همان پیامبر إدریس (إنوخ) (علیه‌السلام) است] بن یارد بن مهلائیل بن قینان بن أنوش بن شیث بن آدم (علیه‌السلام)

The third part: beyond Abraham (Peace be upon him) , Ibn Tarih (Azar) bin Nahur bin Saru‘ bin Ra‘u bin Falikh bin Abir bin Shalikh bin Arfakhshad bin Sam bin Noah (Peace be upon him) , bin Lamik bin Mutwashlack bin Akhnukh [who was said to be Prophet Idris (Enoch) (Peace be upon him) bin Yarid bin Mahla’il bin Qabin Anusha bin Shith bin Adam (Peace be upon him)

خاندان پیامبر محمد ﷺ به‌نام جدّش هاشم بن عبد مناف، خاندان هاشمی نامیده می‌شود. اکنون اندکی درباره هاشم و فرزندانش سخن بگوییم:

The family of Prophet Muhammad (Peace be upon him) is called the Hashimite family after his grandfather Hashim bin ‘Abd Munaf. Let us now speak a little about Hashim and his descendants:

۱. هاشم: همانطور که پیش‌تر یادآور شدیم، او مسئول تأمین غذا و آب برای حاجیان بود. این وظیفه به او سپرده شده بود، زمانی که فرزندان عبد مناف و فرزندان عبدالدار بر تقسیم این مسئولیت‌ها با یکدیگر توافق کردند. هاشم مردی ثروتمند و امین بود. او نخستین کسی بود که به حاجیان نان خرده‌شده در آبگوشت می‌داد. نام اصلی‌اش عمرو بود، اما هاشم خوانده شد، زیرا عادت داشت نان را (برای حاجیان) خرد کند. او همچنین نخستین کسی بود که دو سفر تابستانی و زمستانی قریش را آغاز کرد. گزارش شده که او به‌عنوان بازرگان به شام رفت. در مدینه با سلمی، دختر عمرو از بنی عدی بن النجار، ازدواج کرد. مدتی با او در مدینه ماند، سپس در حالی که همسرش باردار بود، دوباره به شام رفت. او در سال ۴۹۷ میلادی در غزه فلسطین درگذشت. بعدها همسرش عبدالمطلب را به دنیا آورد و او را به‌خاطر موی سفید سرش شیبه نامید، و در خانه پدرش در مدینه بزرگ کرد. هیچ‌یک از خانواده‌اش در مکه از تولد او آگاه نشدند. هاشم چهار پسر داشت: اسد، ابوصیفی، نضله و عبدالمطلب، و پنج دختر: الشفاء، خالده، ضعیفه، رقیه و جنّه.

1. Hashim: As we have previously mentioned, he was the one responsible for giving food and water to the pilgrims. This had been his charge when the sons of ‘Abd Munaf and those of ‘Abd Ad-Dar compromised on dividing the charges between them. Hashim was wealthy and honest. He was the first to offer the pilgrims sopped bread in broth. His first name was ‘Amr but he was called Hashim because he had been in the practice of crumbling bread (for the pilgrims). He was also the first man who started Quraish’s two journeys of summer and winter. It was reported that he went to Syria as a merchant. In Madinah, he married Salma — the daughter of ‘Amr from Bani ‘Adi bin An-Najjar. He spent some time with her in Madinah then he left for Syria again while she was pregnant. He died in Ghazza in Palestine in 497 A.D. Later, his wife gave birth to ‘Abdul-Muttalib and named him Shaiba for the white hair in his head , and brought him up in her father’s house in Madinah. None of his family in Makkah learned of his birth. Hashim had four sons; Asad, Abu Saifi, Nadla and ‘Abdul-Muttalib, and five daughters Ash-Shifa, Khalida, Da‘ifa, Ruqyah and Jannah.

۲. عبدالمطلب: پیش‌تر دانستیم که پس از وفات هاشم، مسئولیت آب و غذای حاجیان به برادرش مُطَّلِب بن عبد مناف رسید که مردی درستکار، بخشنده و امین بود. هنگامی که عبدالمطلب به سنّ نوجوانی رسید، عمویش مُطَّلِب از او خبر یافت و به مدینه رفت تا او را بیاورد. چون او را دید، اشک در چشمانش جمع شد و بر گونه‌هایش جاری گشت؛ او را در آغوش کشید و بر شترش سوار کرد. با این حال، نوجوان بدون اجازهٔ مادرش حاضر نشد همراه او به مکه برود. مُطَّلِب از مادرش خواست که پسر را همراه او به مکه بفرستد، اما وی نپذیرفت. سرانجام مُطَّلِب توانست او را قانع کند و گفت: «پسرت برای احیای جایگاه پدرش به مکه می‌رود و در کنار خانهٔ مقدّس زندگی خواهد کرد.» در مکه، مردم از دیدن عبدالمطلب در شگفت شدند و او را غلام مُطَّلِب پنداشتند. مُطَّلِب گفت: «او برادرزادهٔ من و پسر برادرم هاشم است.» نوجوان در خانهٔ مُطَّلِب بزرگ شد، اما بعدها مُطَّلِب در بَرْدَمان یمن درگذشت و عبدالمطلب جانشین او شد. او توانست منزلت قوم خود را حفظ کند و در رفتار شایسته‌اش از نیاکانش پیشی گیرد، و همین امر محبت عمیق و احترام بالای مردم مکه را برای او به ارمغان آورد.

۳. هنگامی که مُطَّلِب درگذشت، نوفل سرپرستی فرزندانش را از عبدالمطلب غصب کرد. عبدالمطلب از قریش یاری خواست، اما آنان از دادن هرگونه پشتیبانی به هیچ‌یک از آن دو خودداری کردند. از این رو، او به دایی‌هایش از بنی النجار (برادران مادرش) نامه نوشت تا به یاریش بشتابند. دایی‌اش، ابوسعد بن عدی (برادر مادرش) با هشتاد سواره به مکه آمد و در ابطح مکه اردو زد. عبدالمطلب از آن مردان استقبال کرد و از ایشان دعوت کرد که به خانه‌اش بروند، اما ابوسعد گفت: «پیش از آنکه با نوفل دیدار کنم، نمی‌آیم.» او نوفل را یافت که با برخی از پیرمردان قریش در سایهٔ کعبه نشسته است. ابوسعد شمشیرش را کشید و گفت: «به خدا سوگند اگر آنچه را از برادرزاده‌ام گرفته‌ای به او بازنگردانی، با این شمشیر تو را خواهم کشت.» بدین ترتیب نوفل ناچار شد آنچه را غصب کرده بود واگذارد و سران قریش بر سخن او گواه گرفته شدند. سپس ابوسعد به خانهٔ عبدالمطلب رفت و سه شب آنجا ماند، عمره به جای آورد و به مدینه بازگشت. پس از آن، نوفل با بنی عبد شمس بن عبد مناف علیه بنی هاشم هم‌پیمان شد. هنگامی که قبیلهٔ خُزاعه حمایت بنی النجار از عبدالمطلب را دیدند، گفتند: «او پسر ماست همان‌گونه که پسر شماست، و ما بیش از شما شایستگی حمایت از او را داریم.» مادر عبدمناف از آن جمله بود. آنان به خانهٔ الندوه رفتند و با بنی هاشم علیه بنی عبد شمس و نوفل هم‌پیمان شدند. این پیمانی بود که بعدها مهم‌ترین علت فتح مکه شد. عبدالمطلب در زندگی خود دو رویداد مهم را دید: کندن چاه زمزم و واقعهٔ فیل.

3. When Al-Muttalib died, Nawfal usurped ‘Abdul-Muttalib of his charges, so the latter asked for help from Quraish but they abstained from extending any sort of support to either of them. Consequently, he wrote to his uncles of Bani An-Najjar (his mother’s brothers) to come to his aid. His uncle, Abu Sa‘d bin ‘Adi (his mother’s brother) marched to Makkah at the head of eighty horsemen and camped in Abtah in Makkah. ‘Abdul-Muttalib received the men and invited them to go to his house but Abu Sa‘d said: “Not before I meet Nawfal.” He found Nawfal sitting with some old men of Quraish in the shade of Al-Ka‘bah. Abu Sa‘d drew his sword and said: “I swear by Allâh that if you don’t restore to my nephew what you have taken, I will kill you with this sword.” Nawfal was thus forced to give up what he had usurped, and the notables of Quraish were made to witness to his words. Abu Sa‘d then went to ‘Abdul-Muttalib’s house where he stayed for three nights, made ‘Umra and left back for Madinah. Later on, Nawfal entered into alliance with Bani ‘Abd Shams bin ‘Abd Munaf against Bani Hashim. When Khuza‘a, a tribe, saw Bani An-Najjar’s support to ‘Abdul-Muttalib they said: “He is our son as he is yours. We have more reasons to support him than you.” ‘Abd Munaf’s mother was one of them. They went into An-Nadwa House and entered into alliance with Bani Hashim against Bani ‘Abd Shams and Nawfal. It was an alliance that was later to constitute the main reason for the conquest of Makkah. ‘Abdul-Muttalib witnessed two important events in his lifetime, namely digging Zamzam well and the Elephant raid.

به‌طور خلاصه، عبدالمطلب در خواب دستور یافت که چاه زمزم را در جای مشخصی حفر کند. او چنین کرد و چیزهایی را یافت که قبیلهٔ جُرهم هنگام ناچار شدن به ترک مکه، در آن‌جا دفن کرده بودند. او شمشیرها، زره‌ها و دو آهوی طلایی را پیدا کرد. از شمشیرهای طلایی و دو آهو، دروازهٔ کعبه ساخته شد، و سپس سنت آب‌رسانی زمزم به حاجیان برقرار گردید.

۴. عبدالله: پدر پیامبر اسلام ﷺ. مادرش فاطمه، دختر عَمرو بن عائذ بن عِمران بن مَخزوم بن یَقظه بن مُرّه بود. عبدالله باهوش‌ترین، پاک‌دامن‌ترین و محبوب‌ترین پسران عبدالمطلب بود. او همچنین پسری بود که تیرهای قرعه به سوی او نشانه رفت تا به‌عنوان قربانی برای کعبه ذبح شود. هنگامی که عبدالمطلب ده پسر داشت و آنان به بلوغ رسیدند، نذر پنهانی خود را به ایشان بازگو کرد، و آنان با سکوت و فرمانبرداری آن را پذیرفتند. نام‌هایشان بر تیرهای قرعه نوشته شد و به نگهبان محبوب‌ترین بت‌شان، هُبَل، داده شد. تیرها به هم زده شده و قرعه کشیده شد. تیری نشان داد که عبدالله باید قربانی شود. آنگاه عبدالمطلب آن پسر را با تیغی به کعبه برد تا او را ذبح کند. اما قریش و دایی‌هایش از قبیله بنی مخزوم و برادرش ابوطالب کوشیدند او را از انجام این کار بازدارند. سپس عبدالمطلب از ایشان درباره نذرش نظر خواست. آنان پیشنهاد کردند که زنی کاهنه را فراخواند تا درباره آن داوری کند. آن زن دستور داد که تیرهای قرعه، یک بار برای عبدالله و یک بار برای ده شتر کشیده شود. او افزود که هر بار که تیر به نام عبدالله درآید، قرعه باید با ده شتر دیگر تکرار شود. این کار تکرار شد تا شمار شترها به صد رسید. در این هنگام تیر به نام شترها درآمد، و در نتیجه همه آنها (به خشنودی هُبَل) به جای پسرش ذبح شدند. گوشت شترهای ذبح‌شده رها شد تا هر کس، از انسان و حیوان، از آن بخورد.

4. ‘Abdullah: The father of Prophet Muhammad (Peace be upon him). His mother was Fatimah, daughter of ‘Amr bin ‘A’idh bin ‘Imran bin Makhzum bin Yaqdha bin Murra. ‘Abdullah was the smartest of ‘Abdul-Muttalib’s sons, the chastest and the most loved. He was also the son whom the divination arrows pointed at to be slaughtered as a sacrifice to Al-Ka‘bah. When ‘Abdul-Muttalib had ten sons and they reached maturity, he divulged to them his secret vow in which they silently and obediently acquiesced. Their names were written on divination arrows and given to the guardian of their most beloved goddess, Hubal. The arrows were shuffled and drawn. An arrow showed that it was ‘Abdullah to be sacrificed. ‘Abdul-Muttalib then took the boy to Al-Ka‘bah with a razor to slaughter the boy. Quraish, his uncles from Makhzum tribe and his brother Abu Talib, however, tried to dissuade him from consummating his purpose. He then sought their advice as regards his vow. They suggested that he summon a she-diviner to judge whereabout. She ordered that the divination arrows should be drawn with respect to ‘Abdullah as well as ten camels. She added that drawing the lots should be repeated with ten more camels every time the arrow showed ‘Abdullah. The operation was thus repeated until the number of the camels amounted to one hundred. At this point the arrow showed the camels, consequently they were all slaughtered (to the satisfaction of Hubal) instead of his son. The slaughtered camels were left for anyone to eat from, human or animal.

• این واقعه باعث تغییری در میزان دیه‌ای شد که معمولاً در عربستان پذیرفته می‌شد. پیش‌تر ده شتر بود، اما پس از این رویداد به صد شتر افزایش یافت. اسلام بعدها این امر را تأیید کرد. مطلب دیگری که با موضوع فوق ارتباط نزدیک دارد این است که پیامبر ﷺ روزی فرمود: