خیبر سرزمینی وسیع و سخت مستحکم بود که قلعه‌ها و مزارع فراوان داشت و حدود ۶۰ تا ۸۰ مایلی شمال مدینه قرار داشت؛ اکنون روستایی است که به آب‌وهوای ناسازگار شهرت دارد. پس از صلح حدیبیہ، بخش اصلی ائتلاف سه‌گانه ضداسلامی یعنی قریش، گروه‌های بادیه‌نشین قبایل نجد و یهودیان خنثی شد. از این رو پیامبر ﷺ زمان مناسبی دید تا کار خود را با دو بخش دیگر، یعنی یهودیان و قبایل نجد، یکسره کند، تا صلح و امنیت برقرار شود و مسلمانان بتوانند وقت و تلاش خود را صرف تبلیغ پیام الله و دعوت مردم به پذیرش آن کنند. خیبر خود همواره کانون توطئه و دسیسه بود و یهودیان همیشه آن را مرکز تحریک نظامی و برافروختن جنگ قرار داده بودند؛ به همین دلیل در برنامهٔ اقدامات فوری پیامبر ﷺ در اولویت قرار گرفت. یهودیان خیبر با پیمانی دیرینه با متحدان هم‌پیمان شده بودند، بنی قریظه را به خیانت برانگیخته بودند، با غطفان و عرب‌ها ارتباط برقرار کرده بودند و حتی نقشهٔ سوءقصد به جان پیامبر ﷺ را طرح کرده بودند. در واقع، آزارهای پیوسته‌ای که مسلمانان متحمل شده بودند عمدتاً به یهودیان منسوب بود. بارها فرستادگانی برای حل مسالمت‌آمیز نزد آنان فرستاده شد، اما همه بیهوده بود. در نتیجه پیامبر ﷺ به این نتیجه رسید که برای پیشگیری از خصومت‌های آنان، یک لشکرکشی نظامی ضروری است.

Khaibar was a spacious strongly fortified territory, studded with castles and farms, lying at a distance of 60-80 miles north of Madinah, now a village known for its uncongenial climate. After Al-Hudaibiyah Treaty, the major party of the anti-Islam tripartite coalition — Quraish, the bedouin horde of Najd tribes and the Jews — was neutralized, therefore, the Prophet (Peace be upon him) deemed it an appropriate time to settle his affairs with the other two wings — the Jews and the Najd tribes — in order that peace and security could prevail and the Muslims may devote their time and effort in propagating the Message of Allâh and calling people to embrace it. Khaibar itself had always remained a hotbed of intrigue and conspiracy, and the Jews had always constituted it a source of military provocations and war instigation centre, so it was given a top priority on the agenda of the Prophet’s compelling exigencies. The Jews of Khaibar had united by an ancient alliance with the Confederates, triggered Bani Quraiza to practise treachery, maintained contacts with Ghatfan and the Arabians and they even devised an attempt at the Prophet’s life. In fact, the continual afflictions that the Muslims had sustained were primarily attributable to the Jews. Envoys were repeatedly sent to them for peaceful settlement, but all in vain. Consequently the Prophet (Peace be upon him) came to the conclusion that a military campaign was a must in order to forestall their hostilities.

مفسرانِ قرآنِ کریم بر این باورند که فتحِ خیبر وعده‌ای الهی بوده که در سخنِ خداوند نهفته است:

Interpreters of the Noble Qur’ân suggest that capturing Khaibar had been a Divine promise implied in Allâh’s Words:

• «خداوند به شما غنایمی فراوان وعده داده است که آن را به دست خواهید آورد، و این را برای شما زودتر فرستاده است.» [۴۸:۲۰]

• “Allâh has promised you abundant spoils that you will capture, and He has hastened for you this.” [48:20].

یعنی صلح حدیبیه و فتح خیبر.

i.e., Al-Hudaibiyah Peace Treaty and the surrender of Khaibar.

منافقان و کسانی که در ایمانشان سست بودند، از پیوستن به مسلمانان راستین در لشکرکشی حدیبیه خودداری کرده بودند. اکنون الله، که توانای بزرگ است، این سخنان را در گوش پیامبرش ﷺ فرو خواند:

The hypocrites and people weak oheart had hung back from joining the true Muslims in Al-Hudaibiyah campaigns, so now Allâh, the All-Mighty inculcated the following words in His Prophet’s ears:

• «آن‌ها که [در حدیبیه] عقب ماندند، وقتی برای گرفتن غنیمت روانه می‌شوید، خواهند گفت: "بگذارید ما هم با شما بیاییم." آنان می‌خواهند کلام خدا را دگرگون کنند. بگو: "هرگز با ما نخواهید آمد؛ خدا پیش از این چنین فرموده است." آنگاه خواهند گفت: "نه، بلکه شما بر ما رشک می‌برید." نه، بلکه جز اندکی نمی‌فهمند.» [۴۸:۱۵].

• “Those who lagged behind will say, when you set forth to take the spoils, ‘Allow us to follow you.’ They want to change Allâh’s Words. Say: ‘You shall not follow us; thus Allâh has said beforehand.’ Then they will say: ‘Nay, you envy us.’ Nay, but they understand not except a little.” [48:15].

به همین دلیل، پیامبر ﷺ تنها کسانی را به همراهی در لشکرکشی‌اش به سوی خیبر فرا خواند که آمادگی جنگیدن در راه الله را داشتند. تنها ۱۴۰۰ مرد که در پاسخ به فراخوان او بیعت کرده بودند.

For this reason, the Prophet (Peace be upon him) invited only those who were willing to fight in the cause of Allâh to accompany him in his march against Khaibar. 1400 men only, who had sworn allegiance in response to his call.

در این میان، سباع بن عُرفطه الغفاری برای اداره امور مدینه برگزیده شد. رویداد مهم دیگری که شایان ذکر است، مسلمان شدن ابوهریره است، عالم گرامی مسلمان و راوی معتبر احادیث نبوی ﷺ.

Meanwhile, Siba‘ bin ‘Arfatah Al-Ghifari was chosen to run the affairs of Madinah. Another incident of high significance is noteworthy, namely the Islamization of Abu Huraira, a venerable Muslim scholar and an authentic narrator of the Prophetic traditions.

منافقان عربستان به تحرکات تازهٔ اسلامی توجه کردند و به یهودیان خبر دادند که فعالیت‌های نظامی قریب‌الوقوع است. رئیس آنان، عبدالله بن أُبی، نماینده‌ای را نزد یهودیان خیبر فرستاد تا آنان را از خطرهای نزدیک‌شونده آگاه سازد و تشویقشان کند که در برابر مسلمانان ایستادگی کنند، زیرا آنان از مسلمانان بیشتر و مجهزتر بودند. یهودیان با شنیدن این خبر، کنانة بن أبی الحُقَیق و هَوذة بن قیس را نزد متحدان پیشین خود، قبیلهٔ غَطَفان، فرستادند و از آنان کمک نظامی خواستند و وعده دادند که اگر بر مسلمانان پیروز شوند، نیمی از محصول میوهٔ مزارع خود را به ایشان بدهند.

The hypocrites of Arabia took notice of the fresh Islamic intentions so they began to alert the Jews to the imminent military activities. Their chief, ‘Abdullah bin Ubai delegated an envoy to the Jews of Khaibar warning them against the dangers approaching, and nerving them to resist the Muslims as they outnumbered the latter and were better equipped. On hearing the news the Jews despatched Kinanah bin Abi Al-Huqaiq and Haudha bin Qais to their former allies, the tribe of Ghatfan requesting military assistance, promising to grant them half the yield of the fruit that their farms could yield if they managed to beat the Muslims.

پیامبر ﷺ از راه کوه اِسرا حرکت کرد و سپس با لشکر به پیش رفت تا در دره‌ای به نام الرّجیع فرود آمد و میان خیبر و غَطَفان اردو زد تا از کمک رساندن غطفانیان به یهودیان جلوگیری کند. راهنماانی که همراه او بودند، او را به چهارراهی رساندند که از آن سه راه با نام‌های گوناگون جدا می‌شد؛ هر سه به مقصد او می‌رسیدند. او از پیمودن دو راه نخست به خاطر نام شومشان خودداری کرد و سومی را به سبب نشانه‌های خجسته‌اش برگزید.

The Prophet marched by way of Isra Mountain and then went forward with the army till he halted in a valley called Ar-Raji‘, encamping between Khaibar and Ghatfan so as to prevent the latter from reinforcing the Jews. The guides accompanying him led him to an intersection from which branched out three roads with different designations; all leading to his destination. He abstained from following the first two roads on grounds of their ominous designation and chose the third for its propitious indications.

در مسیر حرکت مسلمانان به سوی خیبر، رویدادهای جالبی روی داد که از جمله آنها این موارد را یادآور می‌شویم:

It is noteworthy that some interesting incidents featured the Muslims’ march towards Khaibar; of which we mention the following:

۱. از سلمة بن الأکوع روایت شده است که گفت: ما با رسول الله ﷺ به سوی خیبر حرکت کردیم. شب‌ها راه می‌رفتیم. یکی از مردان به برادرم عامر گفت: ای عامر، آیا برخی از اشعارت را برای ما نمی‌خوانی؟ پس او شروع کرد به خواندن اشعارش تا شترها را تشویق کند و می‌خواند:

1. It has been narrated on the authority of Salamah bin Al-Akwa‘, who said: We marched upon Khaibar with the Messenger of Allâh (Peace be upon him). We journeyed during the night. One of the men said to my brother ‘Amir: Won’t you recite to us some of your verses, ‘Amir? So he began to chant his verses to urge the camels, reciting:

اَللّٰهُمَّ لَوْلَا أَنْ هَدَيْتَنَا

• O Allâh, if You had not guided us.

ما هرگز هدایت نمی‌یافتیم، نه صدقه می‌دادیم و نه نماز می‌گزاردیم۔

We would have neither been guided rightly nor practised charity, nor offered prayers.

ما آمادهایم جانهایمان را فدای تو کنیم؛ پس لغزشهایمان را بر ما ببخش.

We wish to lay down our lives for You; so forgive You our lapses,.

و ما را در برابر (دشمنانمان) ثابت‌قدم بدار، هنگامی که با آنان روبه‌رو می‌شویم.

And keep us steadfast when we encounter (our enemies).

به ما آرامش و سکینه عطا فرما،

Bestow upon us peace and tranquility,.

هنگامی که با فریاد از ما یاری خواستند.

Behold, when with a cry they called upon us to help.

پیامبر خدا ﷺ فرمود: «این رانندهٔ شتران کیست؟» گفتند: «عامر است.» فرمود: «خداوند بر او رحمت کند.» مردی گفت: «شهادت برای او مقدر شده است؛ ای پیامبر خدا، ای کاش ما را از زندگی او بهره‌مند می‌ساختی.» یاران پیامبر ﷺ از پیش می‌دانستند که ایشان هرگز برای یکی از یاران نزدیک خود طلب رحمت نمی‌کرد، مگر آنکه او را به شهادت برگزیده باشد.

The Messenger of Allâh (Peace be upon him) said: “Who is this driver (of the camels)?” They said: “It is ‘Amir.” He said: “Allâh will show mercy to him.” A man said: “Martyrdom is reserved for him; O Messenger of Allâh, would that you had allowed us to benefit ourselves from his life.” The Prophet’s Companions had already known that he would never invoke Allâh’s mercy upon a close Companion but to single him out for martyrdom.

هنگامی که مسلمانان از دره‌ای فرود می‌آمدند، شروع به بزرگ‌داشت خداوند کردند و با صدای بلند فریاد می‌زدند: «الله اکبر، الله اکبر، لا إله إلا الله». پیامبر ﷺ از آنان خواست صدای خود را آرام کنند و فرمود: «کسی را که می‌خوانید، نه غایب است و نه کر؛ او به شما نزدیک است و شنوای [همه‌چیز] است».

2. On their way down a valley, the Muslims began to entertain Allâh’s Greatness: shouting at the top of their voices: “Allâh is Great, Allâh is Great, there is no god but Allâh.” The Prophet (Peace be upon him) asked them to lower down their voices saying: “The One you are invoking is neither absent nor deaf; He is close to you, All-hearing.”.

۳. در مکانی به نام «الصهباء»، نزدیک خیبر، پیامبر ﷺ نماز عصر را خواندند، سپس یارانشان را فراخواندند تا هر توشه غذایی که دارند بیاورند. آنچه آوردند برای سیر کردن همه‌شان کافی نبود. پیامبر ﷺ آن را با دستشان گرفتند و بی‌درنگ مقدارش افزایش یافت، و همه سیر خوردند. اندکی بعد، ایشان و دیگران دهان‌هایشان را شستند و نماز مغرب را بدون وضو خواندند؛ و برای نماز عشا نیز همین کار را کردند.

3. In a spot called As-Sahba’, not far from Khaibar, the Prophet (Peace be upon him) observed the afternoon prayer, then he called his Companions to have whatever food provisions they had. What they brought was too scanty to satisfy them all. The Prophet took it by his hand and it immediately grew in quantity, so they all ate to their fill. Shortly afterward, he and the others, rinsed their mouths and performed the evening prayer without ablution; he did the same for the night prayer.

صبح روز بعد، هنگام طلوع آفتاب، مسلمانان با یهودیان روبرو شدند؛ آنان با تبرها، بیل‌ها و ریسمان‌ها برای کار بیرون آمده بودند و گاوهای خود را می‌راندند. آنان از شگفتی فریاد زدند: «محمد با لشکرش آمده است!» پیامبر خدا ﷺ فرمود: «الله اکبر! خیبر نابود خواهد شد. بدانید! هنگامی که ما در میدان شهر فرود آییم، آن روز برای کسانی که هشدار داده شده‌اند (اما پند نگرفته‌اند) روز بدی خواهد بود.»

The following morning, at sunrise, the Muslims encountered the Jews when they had come out about their jobs with their axes, spades and strings driving their cattle along. They began to shout in surprise: “Muhammad has come along with his force!” The Messenger of Allâh (Peace be upon him) said: “Allâh is Great, Khaibar shall face destruction. Behold! When we descend in the city centre, it will be a bad day for those who have been warned (but have not taken heed).”.

برای اردوگاه‌زدن، پیامبر ﷺ قطعه زمین مشخصی را که مناسب دانست تا مقر ارتش او باشد، برگزیده بود. اما یکی از جنگجویان کهنه‌کار او به نام حباب بن المنذر پیشنهاد کرد که آنان، با توجه به ضرورت‌های جنگ و به منظور فراهم‌آوردن حداکثر امکانات تدارکاتی، به مکان دیگری کوچ کنند. هنگامی که به نزدیکی خیبر رسیدند، پیامبر ﷺ به سپاهیانش دستور داد توقف کنند و به درگاه پروردگارش دعا کرد و گفت: «ای الله! پروردگار هفت آسمان و آنچه در زیر آن‌ها نهفته است، پروردگار هفت زمین و آنچه در شکم‌هایشان است، پروردگار شیطان‌ها و کسانی که آنان گمراه کرده‌اند؛ از تو می‌خواهیم که خیر این روستا (خیبر) را، خیر ساکنانش را و خیری را که در آن است به ما عطا فرمایی. و از شر این روستا، شر ساکنانش و شری که در آن است، به تو پناه می‌بریم.» سپس فرمان داد: «اکنون در نام الله (به سوی روستا) حرکت کنید.»

For encampment, the Prophet (Peace be upon him) had chosen a certain plot of land he deemed suitable to serve as the headquarters of his army. However, a veteran fighter of his called Hubab bin Al-Mundhir suggested that they, under the exigencies of war requirements and for the sake of providing maximum logistic facilities, shift to another place. On approaching the vicinity of Khaibar, the Prophet ordered his troops to halt, and began to invoke his Lord saying: “O Allâh! Lord of the seven heavens and what they harbour beneath, Lord of the seven earths and what lies in their wombs, Lord of devils and whomsoever they have led astray; we beseech You to grant us the good of this village (Khaibar), the good of its inhabitants and the good that lies in it. We seek refuge with You from the evil of this village, the evil of its inhabitants, and the evil that lies in it.” Then he ordered, “Now march (towards the village) in the Name of Allâh.”.

«پرچم» را پیامبر ﷺ فرمود: «آن را به مردی خواهم داد که خدا و پیامبرش را دوست دارد و خدا و پیامبرش او را دوست دارند.» همه مسلمانان صبح روز بعد امیدوار بودند که افتخار حمل پرچم نصیبشان شود. پیامبر ﷺ علی بن ابی‌طالب را فراخواند که چشمانش درد می‌کرد، و پرچم را به او داد. علی نیز تعهد کرد که با دشمنان می‌جنگد تا آنکه اسلام بیاورند. پیامبر ﷺ به او پاسخ داد: «آرام باش و آنان را به پذیرش اسلام دعوت کن و ایشان را از وظایفشان در برابر خدا آگاه ساز. به خدا سوگند، اگر تنها یک نفر به واسطه تو هدایت یابد، آن برای تو بهتر از شتران سرخ‌موی خواهد بود.»

“The banner”, the Prophet (Peace be upon him) declared “would be entrusted to a man who loves Allâh and His Messenger and they (Allâh and His Messenger) love him.” All the Muslims came forward in the following morning hoping to be granted the honour of carrying the banner. The Prophet (Peace be upon him) called for ‘Ali bin Abi Talib whose eyes used to hurt, and handed it to him. ‘Ali, on his part, pledged he would fight the enemies until they embraced Islam. The Prophet (Peace be upon him) answered him saying: “Take things easy and invite them to accept Islam and brief them on their duties towards Allâh. I swear by Allâh that if only one should be guided through your example, that would surely outweigh the best of our camels.”.

خیبر ظاهراً به دو بخش تقسیم می‌شد؛ در بخش نخست پنج دژ قرار داشت: النعیم، السعب بن معاذ، قلعهٔ الزبیر، قلعهٔ أبی، و النزار در الشق؛ و در بخش دوم سه دژ دیگر بود: القموص، الوطیح و السلالم.

Khaibar, it seems, was split into two parts with five forts in the first: Na‘im, As-Sa‘b bin Mu‘adh, the castle of Az-Zubair, ’Abi Castle, and An-Nizar in Ash-Shiqq; three others were in part two: Al-Qamus, Al-Wateeh and As-Salalim.

پیامبر (درود و سلام بر او) نبرد را با کوبیدن دژهای کوچک‌تر یکی پس از دیگری آغاز کرد. نخستین دژی که قرار بود مورد حمله قرار گیرد، «نعیم» بود، که نخستین خط دفاعی با موقعیت راهبردی دشوار به شمار می‌آمد. مرحب، فرمانده دژ، عمرو بن اکوع را به نبرد تن‌به‌تن فراخواند و او پذیرفت؛ هنگامی که عمرو به آن یهودی ضربه زد، شمشیرش برگشت و زانوی خودش را زخمی کرد و بر اثر همان زخم درگذشت. پیامبر ﷺ بعدها فرمود: «برای او (عامر) در آخرت پاداشی دوچندان است.» و با به هم نزدیک کردن دو انگشت خود به این نکته اشاره کرد. سپس علی بن ابی‌طالب به نبرد با مرحب رفت و توانست او را بکشد. آنگاه یاسر، برادر مرحب، ظاهر شد و مسلمانان را به نبرد فراخواند. زبیر در برابر او ایستاد و همان‌جا او را کشت. سپس نبرد واقعی آغاز شد و چند روز ادامه یافت. یهودیان شجاعت نشان دادند و حتی در برابر یورش‌های پی‌درپی جنگجویان کهنه‌کار اسلام، بسیار استوار بودند. اما سرانجام بیهودگی مقاومت را دریافتند و شروع کردند به ترک مواضع خود در نعیم و نفوذ به دژ «الصعب». حباب بن منذر انصاری حمله به دژ «الصعب» را رهبری کرد و سه روز آن را محاصره نمود، پس از آن مسلمانان با یورش به دژ، غنایم، آذوقه و خوراک فراوانی به دست آوردند. این پیروزی پس از دعای پیامبر ﷺ به درگاه خداوند برای یاری بنی اسلم در تلاش‌های بی‌وقفه و جسورانه‌شان برای تصرف آن دژ به دست آمد.

The Prophet (Peace be upon him) began the campaign by reducing the minor strongholds one after the other. The first fort he was to attack was Na‘im, the first defence line with a formidable strategic position. Marhab, the leader of the fort, invited ‘Amr bin Al-Akwa‘ to meet him in combat and the latter responded; when ‘Amr struck the Jew, his sword recoiled and wounded his knee, and he died of that wound. The Prophet (Peace be upon him) later said: “For him (‘Amir) there is a double reward in the Hereafter.” He indicated this by putting two of his fingers together. ‘Ali bin Abi Talib then undertook to meet Marhab in combat, and managed to kill him. Yasir, Marhab’s brother, then turned up challenging the Muslims to a fight. Az-Zubair was equal to it and killed him on the spot. Real fighting then broke out and lasted for a few days. The Jews showed courage and proved to be too formidable even to the repeated rushes of the veteran soldiers of Islam. However, they later realized the futility of resistance and began to abandon their positions in An-Na‘im and infiltrate into the fortress of As-Sa‘b. Al-Hubab bin Al-Mundhir Al-Ansari led the attack on As-Sa‘b fortress and laid siege to it for three days after which the Muslims stormed it with a lot of booty, provisions and food to fall to their lot therein. This victory came in the wake of the Prophet’s (Peace be upon him) invocation to Allâh to help Banu Aslam in their relentless and daring attempts to capture that fort.

در جریان عملیات جنگی، گرسنگی شدیدی به مسلمانان رسید. آنان آتش برافروختند، الاغ‌های اهلی را ذبح کردند و گوشت آن‌ها را در دیگ‌ها پختند. هنگامی که پیامبر ﷺ دربارهٔ آتش‌ها و پخت‌وپز پرسید، دستور داد گوشت را دور بریزند و دیگ‌ها را بشویند، و خوردن چنین گوشتی را ممنوع کرد.

هنگامی که پیامبر ﷺ همراه با لشکرش به این بخش از خیبر، یعنی الکتیبه، رفت، برای چهارده روز محاصره‌ی سختی بر آن برقرار کرد، در حالی که یهودیان خود را در قلعه‌هایشان محصور کرده بودند. وقتی که او می‌خواست از قوچ‌ها (وسایل کوبنده‌ی دیوار) استفاده کند، یهودیان دریافتند که نابود خواهند شد، بنابراین خواستار صلحی قابل مذاکره شدند.

When the Prophet (Peace be upon him), along with his army, moved to this part of Khaibar, Al-Katiba, he laid a heavy siege to it for fourteen days with the Jews barricading themselves inside their forts. When he was about to use the rams, the Jews realized that they would perish, therefore, they asked for a negotiable peace treaty.

در این زمینه یک نکتهٔ مورد اختلاف وجود دارد: آیا این بخش از خیبر (با سه دژ آن) با جنگ فتح شد؟ ابن اسحاق به صراحت گفته است که دژ القموص با جنگ فتح شد. در مقابل، الواقدی معتقد بود که هر سه دژ از راه مصالحه و گفتوگوی صلح فتح شدند و اگر زوری به کار رفت، تنها برای تحویل دژ به مسلمانان بود، و دو دژ دیگر بدون جنگ تسلیم شدند.

There is one controversial point in this context. Was this part of Khaibar (with its three forts) conquered by force? Ibn Ishaq clearly stated that Al-Qamus fort was conquered by force. Al-Waqidi, on the other hand, maintained that the three forts were taken through peace negotiations, and force, if any, was resorted to only to hand the fort over to the Muslims; the two other forts surrendered without fighting.

ابن ابی الحقیق برای مذاکره درباره‌ی توافق تسلیم، نزد رسول خدا ﷺ فرستاده شد. پیامبر ﷺ پذیرفت که جان‌هایشان را ببخشد، به این شرط که خیبر و زمین‌های اطراف آن را ترک کنند و هر طلا و نقره‌ای که در اختیار دارند، با خود نبرند. با این حال، شرط کرد که اگر چیزی را پنهان کنند، خود را از هرگونه تعهد برکنار می‌داند. اندکی بعد، دژها به مسلمانان تحویل داده شد و تمام خیبر فتح شد و زیر سلطه‌ی اسلام درآمد.

Ibn Abi Al-Huqaiq was despatched to the Messenger of Allâh (Peace be upon him) to negotiate the surrender treaty. The Prophet (Peace be upon him) agreed to spare their lives on condition they evacuate Khaibar and the adjacent land, leaving whatever gold and silver they had in their possession. However, he stipulated that he would disavow any commitment if they concealed anything. Shortly afterwards, the forts were handed over to the Muslims and all Khaibar was reduced and brought under the sway of Islam.

با وجود این پیمان، دو پسر أبی الحقیق، کیسه چرمی پر از جواهرات و پولی را که متعلق به حیی بن أخطب بود پنهان کردند؛ حیی آن را همراه خود برده بود، هنگامی که بنی نضیر تبعید شده بودند. کنانة بن الربیع که مُشک را در جایی پنهان کرده بود، در انکار خود پافشاری کرد، و در نتیجه هنگامی که مشک کشف شد و خیانتش ثابت گردید، کشته شد. دو پسر أبی الحقیق به کیفر شکستن پیمان کشته شدند، و صفیه، دختر حیی، به اسارت گرفته شد.

This treaty notwithstanding, Abi Al-Huqaiq’s two sons concealed a leather bag full of jewels, and money belonging to Huyai bin Al-Akhtab, who carried it with him when Banu Nadir had been banished. Kinanah bin Ar-Rabi‘, who had hidden the musk somewhere, was obdurate in his denial and so he was killed when the musk was discovered and his dishonesty was proven. Abi Al-Huqaiq’s two sons were killed in recompense for breaching the covenant, and Safiyah, Huyai’s daughter was taken as a captive.

بر اساس توافقی که از پیش منعقد شده بود، یهودیان موظف بودند خیبر را ترک کنند، اما آنان مشتاق بودند که به کشت زمین حاصلخیز و باغ‌های زیبایی که خیبر به آن شهرت داشت ادامه دهند. از این رو، به پیامبر ﷺ مراجعه کردند و درخواست کردند که اجازه داده شود زمین‌های خود را کشت کنند و نیمی از محصول را به مسلمانان بدهند. محمد ﷺ لطف کرد و درخواست آنان را پذیرفت.

In accordance with the agreement already concluded, the Jews would be obliged to evacuate Khaibar, but they were anxious to keep on cultivating the rich soil and fine orchard for which Khaibar was famous. They, therefore, approached the Prophet (Peace be upon him) with the request that they be allowed to cultivate their lands and they would give half of the produce to the Muslims. Muhammad (Peace be upon him) was kind enough to accede to their request.

پیامبر (درود خدا بر او) سرزمین خیبر را به دو بخش تقسیم کرد: یک نیمه برای تأمین خوراک بود که برای ذخیره در برابر هر بلای ناگهانی که ممکن بود به مسلمانان برسد، و نیز برای پذیرایی از هیئت‌های نمایندگی خارجی که به مدینه بسیار رفت‌وآمد می‌کردند؛ نیمه دیگر به مسلمانانی تعلق گرفت که در واقعه حدیبیه حضور داشتند، چه حاضر و چه غایب. مجموع سهم‌ها ۳۶ سهم شد که ۱۸ سهم آن به همان گروه یادشده داده شد. لشکر از ۱۴۰۰ مرد تشکیل می‌شد که ۲۰۰ نفر از آنان سوارکار بودند. به هر سوارکار ۳ سهم و به هر پیاده یک سهم داده می‌شد. غنیمت‌های به‌دست‌آمده در خیبر آنقدر فراوان بود که ابن عمر گفت: «ما تا زمانی که خیبر را فتح نکردیم، سیر نخوردیم.» و از عایشه (خدا از او خشنود باد) روایت شده که گفت: «اکنون می‌توانیم از خرما سیر بخوریم.»

The Messenger (Peace be upon him) divided the land of Khaibar into two: one half to provide the food to be stored in case of any accidental calamity that might befall the Muslims, and for entertaining the foreign delegates who started to frequent Madinah a lot; the other half would go to the Muslims who had witnessed Al-Hudaibiyah event whether present or absent. The total number of shares came to 36, of which 18 were given to the people above-mentioned. The army consisted of 1400 men of whom were 200 horsemen. The horseman was allotted 3 shares and the footman one. The spoils taken at Khaibar were so great that Ibn ‘Umar said: “We never ate our fill until we had conquered Khaibar.” ‘Aishah (May Allah be pleased with her) is narrated to have said: “Now we can eat our fill of dates.”.

هنگام بازگشت به مدینه، مهاجران توانستند همه هدایایی را که دریافت کرده بودند به انصار مدینه بازگردانند. این همه فراوانی پس از فتح خیبر و منافع اقتصادی بزرگی پدید آمد که مسلمانان به بهره‌برداری از آن آغاز کردند.

On their return to Madinah, the Emigrants were able to return to the Helpers of Madinah all the gifts they had received. All of this affluence came after the conquest of Khaibar and the great economic benefits that the Muslims began to reap.