مرحلهٔ سوم و آخرین از زندگی پیامبر ﷺ، بارِ ثمربخش دعوت او به اسلام را در خود دارد؛ نتایجی که پیامد جهادهای مقدس طولانی در راه الله، سختی‌ها، رنج‌ها، آشوب‌ها، آزمون‌ها و درگیری‌ها و نبردهای خونین بسیار بود و بیش از بیست سال به طول انجامید.

The third and last stage of the life of the Messenger (peace be upon him) embodies the fruitful results of his call to Islam, which were the consequences of long-timed holy fights in the way of Allâh (Jihad), troubles, toil, disturbances, trials and a lot of bloody conflicts and battles, which lasted for over twenty years.

فتح مکه بزرگ‌ترین پیروزی‌ای به شمار می‌رفت که مسلمانان در آن سال‌ها به دست آوردند؛ زیرا مسیر رویدادها را تغییر داد و در نتیجه، کل زندگی عرب‌ها را دگرگون کرد. این فتح، مرز قاطعی میان دوران پیش از فتح و دوران پس از فتح بود. چرا که قریش در آن زمان، در چشم عرب‌ها، مدافعان و یاوران عرب به شمار می‌آمد و دیگر عرب‌ها تنها پیرو و همراه آنان بودند. از این رو، تسلیم شدن قریش را پایان قطعی بت‌پرستی در شبه‌جزیره‌ی عربستان دانسته‌اند.

The conquest of Makkah was considered the most serious profit achieved by Muslims during those years. For it affected the course of events and consequently altered the Arabs’ whole life. It was a decisive distinction between preconquest and post-conquest periods. For Quraish, at that time, was in the eyes of Arabs the defenders and helpers of Arabs. Other Arabs are only their ancillaries. The submission of Quraish is, therefore, estimated to be a final elimination of paganism in the Arabian Peninsula.

مرحلهٔ

The phase of:

(۱) جنگ‌های مقدس و نبرد

(1) holy wars and fighting.

(۲) قبائل و اقوام کا اسلام قبول کرنے میں سبقت لے جانا۔

(2) the tribes and people’s race to embrace Islam.

همچنان که این دو مرحله بسیار به هم نزدیک و تقریباً جداناپذیرند، رخدادهای یکی در جریان پیشرفت دیگری واقع می‌شود. با این حال، برای مقاصد توضیحی ترجیح داده‌ایم این دو مرحله را به‌طور جداگانه بررسی کنیم. مرحلهٔ جنگ به سبب آنکه با آن موضوع پیوند نزدیک‌تر و مناسب‌تری دارد، بر دیگری مقدم شده است.

Being so close and rather inseparable, the two phases of this stage intervene in such a way that a happening of one phase occurs during the progress of the other. However, we have preferred — for expository purposes — to deal with these two phases distinctively. The fighting phase was given the priority in order, due to the fact that it is more intimate and fit than the other.

فتحِ مکہ، جو ایک تیز ضرب کے نتیجے میں واقع ہوا، عربوں اور دیگر قبائل کو حیرت میں ڈال گیا، جنہوں نے سمجھ لیا کہ وہ مغلوب ہو چکے ہیں اور انہیں نئی صورتِ حال کے سامنے، جو ایک واقعۂ تمام شدہ کی حیثیت رکھتی تھی، سر تسلیم خم کرنا ہوگا۔ کچھ سخت جان، طاقتور اور متکبر قبائل نے سر تسلیم خم نہ کیا اور مزاحمت کو ترجیح دی۔ ان میں سب سے آگے ہوازن اور ثقیف کی شاخیں تھیں: نصر، جشم، اور سعد بن بکر، نیز بنو ہلال کے لوگ، یہ سب قیسِ عیلان سے تھے۔ ان کا خیال تھا کہ وہ اتنے طاقتور ہیں کہ ایسی فتح کو تسلیم کریں یا اس کے آگے جھکیں۔ چنانچہ وہ مالک بن عوف النصری سے ملے اور مسلمانوں کے خلاف جنگ جاری رکھنے کا فیصلہ کیا۔

The conquest of Makkah which came forth as a consequence of a swift blow astounded both the Arabs and other tribes who realized that they were doomed and had to submit to the new situation as a fait accompli. Some of the fierce, powerful proud tribes did not submit and favoured resistance. Ahead of these were the septs of Hawazin and Thaqif. Nasr, Jashm and Sa‘d bin Bakr and people of Bani Hilal — all of whom of Qais ‘Ailan. They thought that they were too mighty to admit or surrender to such a victory. So they met Malik bin ‘Awf An-Nasri and made up their mind to proceed fighting against the Muslims.

مردِ باتجربهٔ جنگی، داوریِ فرمانده را نادرست میشمارد:

THE WAR-EPERIENCED MAN WRONGS THE LEADER'S JUDGEMENT:

هنگامی که آنان در أوطاس فرود آمدند، مردم گرد مالک جمع شدند. دُرَید بن الصِّمَّه، پیرمرد عاقل و آزموده در جنگ، که از جمله کسانی بود که گرد مالک جمع شده بودند، پرسید: «ما در کدام دره‌ایم؟» گفتند: «در أوطاس.» گفت: «چه جای خوبی برای اسب‌تاختن است! نه بلندیِ تیزِ سنگلاخی است و نه دشتِ هموارِ پرگِل. این چیست که صدای غُرّش شتران و عِرعِر الاغان و فریاد کودکان و بع‌بع گوسفندان را می‌شنوم؟» دُرَید پرسید. گفتند: «مالک بن عوف مردم را واداشته است که زنان، اموال و فرزندانشان را با خود بیاورند.» پس مالک را خواست و از او پرسید که چه چیز او را به چنین کاری واداشته است. مالک گفت: هدفش این بوده که خانواده و اموال همه‌ی مردم در پیرامونشان باشد تا با شدت بیشتری برای حفظ آنها بجنگند. دُرَید گفت: «به خدا سوگند که تو جز یک چوپان نیستی! آیا گمان می‌کنی چیزی هست که جلوی شکست‌خورده را بگیرد یا مانع فرارش شود؟ اگر در نبرد پیروز شوی، جز مردی با شمشیر و نیزه سودی نخواهی داشت؛ و اگر شکست بخوری، قوم و اموالت را رسوا خواهی کرد.» سپس سخنش را ادامه داد و درباره برخی طوایف و سرانشان به تأمل پرداخت: «ای مالک، فرستادن بزرگان هوازن به میدان نبرد سودی به تو نمی‌رساند. آنان را در جایی بالا ببر که در امان باشند. سپس جوانان را وادار کن بر اسب‌ها سوار شوند و بجنگند. اگر پیروز شدی، کسانی که آنان را پشت سر گذاشته‌ای به دنبالت خواهند آمد؛ و اگر بازنده شدی، تنها شکست در یک نبرد خواهد بود، اما خویشاوندان، قوم و اموالت از دست نخواهد رفت.»

As soon as they had camped in Awtas, people crowded round Malik. The old sane Duraid bin As-Simmah, who was well-known as a war-experienced man, and who was among those who gathered round Malik, asked: “What valley are we in?” “In Awtas,” they said. “What a good course it is for horses! It is neither a sharp pointed height nor a loosed soiled plain. What? Why do I hear camels’ growling, the donkeys’ braying, the children’s cries and the sheep bleating?” asked Duraid. They said: “Malik bin ‘Awf had made people bring their women, properties and children with them.” So he called Malik and asked him what made him do such a thing. Malik said that his aim was to have everybody’s family and properties around them so that they fight fiercely to protect them.” “I swear by Allâh that you are nothing but a shepherd,” answered Duraid, “Do you believe that there is anything whatsoever, can stand in the way of a defeated one or stop him from fleeing? If you win the battle you avail nothing but a man with a sword and a spear; but if you lose you will bring disgrace on your people and properties,” then he resumed his talk and went on wondering about some septs and their leaders. “O Malik, thrusting the distinguished people of Hawazin into the battlefield will avail you nothing. Raise them up to where they can be safe. Then make the young people mount their horses and fight. If you win, those whom you tarried will follow you, but if you were the loser it would be a loss of a battle, but your kinsmen, people and properties would not be lost.”.

جاسوسانی که مالک پیش‌تر برای جاسوسی از نیروهای مسلمان فرستاده بود، با اعضای بریده بازگشتند. مالک گفت: «وای بر شما! چه بر سرتان آمده است؟» گفتند: «مردانی برجسته را بر اسب‌های خالدار دیدیم. آنچه می‌بینی، اگر ما محکم و یک‌پارچه با هم بودیم، رخ نمی‌داد.»

The spies that Malik had already dispatched to spy Muslim forces, returned with their limbs cut off. “Woe unto you! What happened to you?” Said Malik. They said: “We have seen distinguished people on spotted horsebacks. What you see, would not have happened if we had been firmly together.”

اخبار حرکت دشمن به پیامبر خدا ﷺ رسید، پس ایشان الاسلمی را با دستور فرستاد که با مردم درآمیزد و نزدشان بماند تا بتواند از وضعشان آگاه شود و هنگام بازگشت، آن را به پیامبر خدا ﷺ برساند. او دقیقاً همین کار را انجام داد.

News about the enemy’s marching were conveyed to the Messenger of Allâh (peace be upon him) , so he sent out Al-Aslami with orders to mix with people, stay with them so that he would be able to know their news and to convey it to the Messenger of Allâh (peace be upon him) when he turns back. That was exactly what he managed to do.

در شوال، روز نوزدهم، روز اسارت، پیامبر خدا ﷺ همراه با دوازده هزار مسلمان از مکه بیرون رفت. ده هزار نفر از آنان پیش‌تر در فتح مکه شرکت کرده بودند. شمار زیادی از دو هزار نفر دیگر که اهل مکه بودند، به تازگی اسلام آورده بودند. آن حرکت در روز نوزدهم از فتح مکه بود. او از صفوان بن امیه صد زره با تجهیزات آن‌ها قرض گرفت. عتاب بن اُسید را به فرمانداری مکه گماشت. هنگام عصر، سواری نزد پیامبر خدا ﷺ آمد و گفت: «فلان و فلان کوه‌ها را بالا رفتم و به هوازن با شتران سواری، دام‌ها و گوسفندان‌شان برخوردم. تمام هوازن در آن‌جا گرد آمده بودند.» پیامبر خدا ﷺ در این هنگام لبخند زد و فرمود: «اگر خدا بخواهد، فردا همه‌ی آن‌ها غنیمت مسلمانان خواهند بود.» آن شب انس بن ابی مرثد الغنوی داوطلب نگهبانی شد.

On Shawwal, the nineteenth, the captive day, the Messenger of Allâh (peace be upon him) left Makkah accompanied by twelve thousand Muslims. Ten thousand of those had previously shared in Makkah Conquest. A great number of the other two thousand, who were Makkans, had recently embraced Islam. That march was on the nineteenth day of his conquest to Makkah. He borrowed a hundred armours with their equipment from Safwan bin Omaiyah. He appointed ‘Itab bin Usaid as a governor over Makkah. When it was evening time, a horseman came to the Messenger of Allâh (peace be upon him) and said: “I have climbed up so and so mountains and came across Hawazin with their riding camels, livestock and sheep. Hawazin wholly were gathered together there.” The Messenger of Allâh (peace be upon him) smiled then and said: “They will all be Muslims’ spoils tomorrow, if Allâh will.” That night Anas bin Abi Murthid Al-Ghanawi volunteered to guard.

در راه حنین، آنان درختی بزرگ و سبز از نوع سِدر را دیدند که آن را ذات أنواط (دارای آویزها) می‌نامیدند. این به آن سبب بود که عرب‌ها سلاح‌های خود را به آن می‌آویختند، زیر آن حیوانات را ذبح می‌کردند و به آن تبرک می‌جستند. پس برخی از افراد لشکر از پیامبر خدا ﷺ خواستند که برای آنان نیز درختی مانند آن، دارای آویزها، قرار دهد. ایشان فرمود: «الله أکبر! سوگند به کسی که جان محمد در دست اوست، شما همان سخنی را گفتید که قوم موسی به او گفتند: "برای ما خدایی قرار ده همان‌گونه که آنان خدایانی دارند." قطعاً شما مردمی نادانید. این‌ها همان سنت‌هاست، و شما از شیوه‌های زندگی کسانی که پیش از شما بودند پیروی خواهید کرد.»

On their way to Hunain they saw a great green Nabk plant, that was called Dhat-Anwat (the one with suspenders). That was because the Arabs used to hang their weapons on it, slay beasts under it and keep to it. So some of army members asked the Messenger of Allâh (peace be upon him) to make them a Nabk with suspenders as the one they had. “Allâh is the Greatest of all!” He said, “I swear by the One in Whose Hand is Muhammad’s soul, that you have just said what the people of Moses said to him. They said ‘Make us a god as the one they have.’ Surely you are ignorant people. These are Sunnah, but you will follow and comply with the modes of life of those who preceded you.”.

در شب چهارشنبه، دهم شوال، لشکر مسلمانان به حنین رسید. مالک بن عوف که پیش‌تر شبانه وارد دره شده بود، به لشکریانش فرمان داد که در دره پنهان شوند و در راه‌ها، ورودی‌ها و جای‌های کمین‌گاهی تنگ، برای مسلمانان کمین کنند. دستور او به مردانش این بود که هرگاه مسلمانان را ببینند، با سنگ به آنان حمله کنند و سپس هر یک به‌تنهایی به آنان یورش برند. در سپیده‌دم، پیامبر خدا ﷺ آغاز به آماده‌سازی لشکرش کرد و پرچم‌ها و جایگاه‌ها را میان مردم تقسیم نمود. در تاریکی و درست پیش از سپیده‌دم، مسلمانان به سوی دره حنین حرکت کردند. آنان بی‌آنکه از حضور دشمنی که در دره برای آنان کمین کرده بود آگاه باشند، به درون دره سرازیر شدند. پس در همان لحظه‌ای که فرود آمده بودند، تیرها به شدت بر سرشان باریدن گرفت، و دسته‌های دشمن حمله‌ای سخت بر مسلمانان آغاز کردند؛ مسلمانان ناچار با بی‌نظمی و سردرگمی کامل عقب‌نشینی کردند. شکستی چنان سهمگین بود که ابوسفیان بن حرب که تازه اسلام آورده بود، گفت عقب‌نشینی‌شان تا دریای سرخ ادامه خواهد یافت. جَبَلة یا کِلْدَة بن الجَنَبی در پاسخ گفت: «همانا امروز جادو از کار افتاده است.»

On Wednesday night the tenth of Shawwal, the Muslim army arrived at Hunain. Malik bin ‘Awf, who had previously entered the valley by night, gave orders to his army to hide inside the valley and lurk for the Muslims on roads, entrances, narrow hiding places. His orders to his men were to hurl stones at Muslims whenever they caught sight of them and then to make a one-man attack against them. At early dawn the Messenger of Allâh (peace be upon him) started mobilizing his army and distributing posts and flags to people. In the dark and just before dawn the Muslims moved towards Hunain Valley. They started descending into it unaware of the presence of an enemy lurking for them inside the valley. So at the moment they were camping, arrows began showering intensively at them, whereas the enemy’s battalions started a fierce attack against the Muslims, who had to retreat in disorder and utter confusion. It was such a shatteringly defeat that Abu Sufyan bin Harb, who had recently embraced Islam, said that their retreat would not stop till they got to the Red Sea. Jablah or Kildah bin Al-Junacommented on that by saying: “Surely magic has grown inactive today.”.

پیامبر خدا ﷺ به سمت راست خود برگشت و فرمود: «ای مردم! بیایید! من پیامبر خدا هستم. من محمد پسر عبدالله هستم.» تنها تعداد اندکی از مهاجران و برخی از خویشاوندانش با او ایستادگی کردند. آنگاه شجاعت بی‌نظیر پیامبر ﷺ آشکار شد. او پیوسته تلاش می‌کرد تا قاطرش را در برابر کافران ثابت نگه دارد، در حالی که با صدای بلند می‌گفت:

The Messenger of Allâh (peace be upon him) turned to the right and said: “Come on, people! I am the Messenger of Allâh. I am Muhammad, the son of Abdullah.” Those who stoodfast by him were only few Emigrants and some of his kinsmen. The matchless bravery of the Prophet (peace be upon him) was then brought to light. He went on and on in his attempts to make his mule standfast in the face of the disbelievers while saying loudly:

پیامبر خدا ﷺ به عموی خود عباس — که مردی با صدای رسا بود — دستور داد تا یاران را صدا بزند. عباس با تمام توان فریاد زد: «کجایند نیزه‌داران؟» عباس گفت: «به خدا سوگند، با شنیدن صدای من که آنان را فرا می‌خواندم، همچون گاوهای وحشی‌ای که به سوی گوساله‌هایشان بازمی‌گردند، به سوی میدان نبرد بازگشتند.»

The Messenger of Allâh (peace be upon him) ordered his uncle Al-‘Abbas — who was a sonorous voiced man — to call out on the followers. As loudly as he could, Al-‘Abbas shouted: “Where are the lancers?” “By Allâh,” Al-‘Abbas said, “Upon hearing my voice calling them back, they turned round to the battlefield as if they had been oryxes (wild cows) tending towards their calves.”.

«لبيك، ها نحن هنا لخدمتك. ها نحن هنا.» كانوا يقولون. وهكذا تراهم يحاولون إيقاف إبلهم والرجوع إلى ساحة المعركة. ومن لم يستطع أن يُرجع بعيره، كان يأخذ درعه ويلقيها حول عنقه، ويترجّل بسرعة عن بعيره وسلاحه في يده، تاركًا بعيره يتحرك بحرية ويركض نحو مصدر الصوت. وكانت الأصوات تعلو أكثر فأكثر حتى يجتمع منهم مائة حول النبي ﷺ ويستأنفوا القتال.

“Here we are, at your service. Here we are. ” They said. There you see them trying to stop their camels and reverse to the battle. He who was unable to force his camel to turn back, would take his armour, fling it round his neck, and hastily dismount his camel with his weapon in his hand letting his camel move freely and run towards the voice source. Voices would grow louder and louder till a hundred of them gathered round the Prophet and resumed the fight.

سپس کسانی که پس از آن فراخوانده شدند، انصار بودند، و [مسلمانان] فریاد می‌زدند: «ای گروه انصار! ای گروه انصار!» و آخرین گروهی که فراخوانده شدند، بنی الحارث بن الخزرج بودند. لشکرهای مسلمانان یکی پس از دیگری به میدان نبرد می‌ریختند، همان‌گونه که از آن بیرون رفته بودند. پایداری هر دو طرف بسیار عالی بود. هر دو ایستادگی کردند و با شدت می‌جنگیدند. پیامبر خدا ﷺ چنان مشتاقانه و با شور و هیجان به جنگ می‌نگریست که فرمود:

Those who were called out upon next were Al-Ansar, the Helpers, “O, folks of Al-Ansar! Folks of Al-Ansar!” The last group to be called out upon were Bani Al-Harith bin Al-Khazraj. Muslims battalions poured successively into the battlefield in the same manner that they had left it. The stamina of both parties was superb. Both of them stoodfast and fought fiercely. The Messenger of Allâh (peace be upon him) was so eagerly and furiously watching the battle that he said:

«اکنون جنگ شدت گرفته است.»

• “Now the fight has grown fierce.”.

در حالی که مشتی خاک برداشت، آن را به صورت‌هایشان پرتاب کرد و گفت:

Picking up a handful of earth, he hurled it at their faces while saying:

چند ساعتی از زمانی نگذشته بود که مشتی خاک به چهره‌های دشمن پاشیده شد و آنان سخت شکست خوردند. تنها حدود هفتاد مرد از بنی ثقیف کشته شدند و مسلمانان همه شترهای سواری، سلاح‌ها و چهارپایان آنان را غنیمت گرفتند.

Few hours had elapsed since the earth-handful was hurled at the enemy’s faces, when they were shatteringly defeated. About seventy men of Thaqif alone were killed, and the Muslims plundered all their riding camels, weapons and cattle.

الله، تقدّس اسمه، أشار إلى هذا التحوّل المفاجئ في القرآن حين قال:

Allâh, Glory is to Him, alluded to this sudden change in the Qur’ân when He said:

• «…و روز حنین را [به یاد آورید] آنگاه که بسیاری تعدادتان شما را به شگفتی انداخت، ولی آن بسیاری هیچ به کارتان نیامد، و زمین با همه پهناورىاش بر شما تنگ شد، سپس پشت کرده گریختید. آنگاه خداوند آرامش خود را بر فرستادهاش [محمد ﷺ] و بر مؤمنان فرو فرستاد، و لشکریانی فرستاد که شما آنان را نمیدیدید، و کافران را عذاب کرد. و این است جزای کافران.» [9:25,26]

• “…and on the Day of Hunain (battle) when you rejoiced at your great number but it availed you naught and the earth, vast as it is, was straitened for you, then you turned back in flight. Then Allâh did send down His Sakinah (calmness, tranquillity, and reassurance, etc.) on the Messenger [Muhammad (peace be upon him) ] and on the believers, and sent down forces (angels) which you saw not, and punished the disbelievers. Such is the recompense of disbelievers.” [9:25,26]

پس از شکستشان، برخی از نیروهای دشمن به سوی طائف رفتند و برخی دیگر به سوی نخله و أوطاس. گروهی از مسلمانان به فرماندهی ابوعامر الأشعری برای تعقیب دشمن اعزام شدند، و در جریان چند درگیری پراکنده، ابوعامر کشته شد.

After their defeat, some enemy troops headed for Ta’if, others to Nakhlah and Awtas. A group of Muslims headed by Abu ‘Amir Al-Ash‘ ari, were despatched to chase the enemy, some skirmishes took place during which Abu ‘Amir was killed.

و دستهٔ سواره‌ای مشابه، در پی مشرکانی رفت که از راه نخله گذشته بودند، و به دُرَید بن صِمَّه رسید که به دست ربیعۃ بن رفیع کشته شد. پس از گردآوری غنایم، رسول خدا ﷺ به سوی طائف رفت تا با بیشترین شمار مشرکان شکست‌خورده روبه‌رو شود. غنایم شش هزار اسیر، بیست و چهار هزار شتر، بیش از چهل هزار گوسفند و چهار هزار اوقیه نقره بود. رسول خدا ﷺ دستور داد غنایم در الجِعِرّانه نگه داشته شود و مسعود بن عمرو الغِفاری را مسئول آن قرار داد. هنگامی که کاملاً از نبرد طائف فارغ شد، یکی از اسیران، الشَّیماء دختر حارث السعدیه، خواهر رضاعی پیامبر ﷺ، نزد رسول خدا ﷺ آورده شد و خود را به او معرفی کرد. پیامبر ﷺ با نشانه‌ای که داشت او را شناخت، او را گرامی داشت، ردای خود را برای او گسترد و بر آن نشاند. او با مهربانی رفتار کرد، وی را آزاد نمود و به سوی قومش بازگرداند.

A similar battalion of horsemen pursued the idolaters who threaded the track to Nakhlah and caught up with Duraid bin As-Simmah, who was killed by Rabi‘a bin Rafi‘. After collecting the booty, the Messenger of Allâh (peace be upon him) left for Ta’if to face the greatest number of the defeated idolaters. The booty was six thousand captives, twenty four thousand camels; over forty thousand sheep and four thousand silver ounces. The Messenger of Allâh (peace be upon him) gave orders that booty should be confined at Al-J‘iranah and ordained Mas‘ud bin ‘Amr Al-Ghifari to be in charge of it. It was only when he was entirely free from Ta’if Campaign, that one of the captives As-Shaimâ’, the daughter of Al-Harith As-Sa‘diya, the Messenger’s foster sister was brought to the Messenger of Allâh (peace be upon him) , she introduced herself to him. Upon recognizing her by a certain mark, he honoured her, spread for her his garment and seated her on it. He was graceful and released her and made her turn back to her people.

غزوهٔ طائف در واقع ادامهٔ غزوهٔ حنین است؛ زیرا بیشتر نیروهای شکستخوردهٔ هوازن و ثقیف همراه با فرماندهٔ کل، مالک بن عوف النصری، به طائف رفتند و خود را در آن مستحکم کردند. بنابراین پس از پایان یافتن کار حنین، پیامبر ﷺ غنائم را در الجعرانه گرد آورد؛ آن هم در همان ماه (یعنی شوال) و در سال هشتم هجری. دستهٔ پیشتازی متشکل از هزار مرد به فرماندهی خالد بن الولید به سوی طائف حرکت کرد. در حالی که رسول خدا ﷺ از نخلهٔ یمانیه، قرن المنازل و سپس از لیّه گذشت. در لیّه قلعهای بود که متعلق به مالک بن عوف بود، پس رسول خدا ﷺ دستور داد آن را ویران کنند. سپس به راه خود ادامه داد تا به طائف رسید. در آنجا فرود آمد، نزدیک قلعهٔ آن اردو زد و ساکنان قلعه را محاصره کرد؛ اما این محاصره زیاد طول نکشید.

Ta’if Campaign is in fact an extension of Hunain Ghazwah; that is because the majority of the defeated troops of Hawazin and Thaqif went into Ta’if with the general commander — Malik bin ‘Awf An-Nasri — and fortified themselves within it. So upon finishing with Hunain Invasion, he gathered the booty at Al-Ji‘ranah in the very month (i.e. Shawwal) and in the eighth year A.H. A vanguard battalion of a thousand men led by Khalid bin Al-Waleed marched towards At-Ta’if. Whereas the Messenger of Allâh (peace be upon him) proceeded passing through Nakhlah Al-Yamaniyah, Qarn Al-Manazil and through Laiyah. At Laiyah there was a castle that belonged to Malik bin ‘Awf, so the Messenger of Allâh (peace be upon him) gave orders to have it destroyed. He resumed his march till he got to Ta’if. There he dismounted, camped near its castle and laid siege to the castle inhabitants; but not for long.

مدت زمان محاصره همچنان محل اختلاف است، اما گفته می‌شود بین ۱۰ تا ۲۰ روز به طول انجامید. در طول محاصره تیراندازی و سنگ‌پرانی بسیار صورت گرفت. زیرا به محض آنکه مسلمانان قلعه را محاصره کردند، مردم قلعه شروع به تیراندازی به سوی آنان کردند. تیرها چنان شدید و سهمگین بودند که گویی ملخ‌هایی در حال حرکت بودند. تعدادی از مسلمانان زخمی شدند و دوازده نفر کشته شدند.

How long the siege continued, is still a matter of disagreement. It however stands between 10-20 days. A lot of arrow-shooting and rock-hurling occurred during the siege. For as soon as the Muslims laid siege round the castle, its people started shooting arrows against them. The arrows were so intense and fierce that they looked as if they had been locusts on the move. A number of Muslims were wounded and twelve were killed.

برای آنکه از برد تیر دور شوند، مسلمانان ناچار شدند به مکانی بلندتر صعود کنند و اردو بزنند — یعنی به آنچه اکنون مسجد الطائف نامیده می‌شود. پیامبر ﷺ منجنیقی برپا کرد و قلعه را با سنگ‌باران کوبید. سرانجام شکافی در دیوار قلعه پدید آمد و شماری از مسلمانان توانستند زیر سایهٔ سپری چوبین به درون قلعه راه یابند، با این هدف که آن را به آتش بکشند. اما دشمن آهن گداختهٔ داغ را بر سرشان فرو ریخت. مسلمانان بر اثر این حادثه از سپر بیرون آمدند و دوباره در معرض تیراندازی قرار گرفتند و در نتیجه شماری از آنان کشته شدند. پیامبر ﷺ برای آنکه دشمن را به تسلیم وادارد، سیاست جنگی سوزاندن و بریدن محصولات دشمن را در پیش گرفت. فرمان ایشان این بود که تاکستان‌های آنان را ببرند و بسوزانند. چون مسلمانان دیدند که به سرعت تاک‌ها را می‌برند و می‌سوزانند، از پیامبر ﷺ به خاطر خدای یکتا و به انگیزهٔ خویشاوندی التماس کردند که دست نگه دارد و بر آنان ببخشاید. پیامبر ﷺ پذیرفت. هنگامی که منادی فرستادهٔ خدا ﷺ میان مردم ندا داد که «هر کس فرود آید و از قلعه بیرون آید آزاد است»، بیست و سه مرد بیرون آمدند. یکی از ایشان ابوبکره بود که خود را به دیواری بست و با چرخکی کوچک، که معمولاً برای کشیدن آب از چاه به کار می‌رفت، خود را پایین آورد. همین شیوهٔ فرود آمدنش سبب شد که پیامبر ﷺ او را «ابوبکره»، یعنی صاحب چرخک، بنامد. فرستادهٔ خدا ﷺ همهٔ ایشان را آزاد کرد و هر یک را به یک مسلمان سپرد تا به امور معیشتشان رسیدگی کند، که برای مردم قلعه تحمل آن سخت بود.

پس از بازگشت و برداشتن محاصره طائف، فرستادهٔ خدا ﷺ بیش از ده شب در الجِعرانه ماند و سپس به تقسیم غنایم آغاز کرد. تأخیر در تقسیم به دلیل امید پیامبر ﷺ بود که هیئت هوازن بیاید و توبهٔ خود را اعلام کند و در نتیجه، اموال از دست‌رفتهٔ خود را بازپس گیرد. چون دید هیچ‌یک از آنان نیامد، تقسیم غنایم را آغاز کرد تا رؤسای قبایل و سرشناسان مکه آرام گیرند. نخستین کسانی که غنایم را گرفتند و بیشترین سهم را به دست آوردند، کسانی بودند که تازه اسلام آورده بودند.

Upon returning and lifting the siege in Ta’if, the Messenger of Allâh (peace be upon him) had stayed over ten nights at Al-Ji‘ranah before starting to distribute the booty. Distribution delay was due to the Prophet’s hope that Hawazin’s delegation might arrive and announce their repentance and consequently reclaim their loss. Seeing that none of them arrived, he started dividing the booty so as to calm down the tribes’ chiefs and the celebrities of Makkah. The first to receive booty and the ones who obtained the greatest number of shares were the people who had recently embraced Islam.

ابوسفیان بن حرب را صد شتر و چهل اوقیه (طلا) داده شد، اما باز گفت: «و سهم پسرم یزید چه می‌شود؟» پس به همان اندازه برای پسرش نیز داده شد. با این همه فریاد زد: «و سهم معاویه، پسر دومم، چه؟» پس پیامبر ﷺ به معاویه همان‌قدر داد که به پدرش و برادرش داده بود. به حکیم بن حزام صد شتر داده شد، اما وقتی درخواست کرد، صد شتر دیگر به او داده شد. به صفوان بن امیه سیصد شتر داده شد؛ در هر بار صد شتر. این مطلب در «الشفا» نوشته قاضی عیاض آمده است. پیامبر ﷺ به الحارث بن الحارث بن کِلده صد شتر داد. همچنین به برخی از بزرگان قریش و قبایل دیگر صد شتر داد؛ به برخی دیگر پنجاه شتر و به برخی دیگر چهل شتر داد. سرانجام در میان مردم شایع شد که «محمد ﷺ بسیار می‌بخشد و از فقیر شدن نمی‌هراسد.» این سبب شد که بادیه‌نشینان دور او جمع شوند و انتظار دریافت مالی را داشته باشند. آن‌ها چنان بسیار بودند که پیامبر ﷺ را ناگزیر کردند به درختی پناه ببرد و حتی ردای او را از او گرفتند. پیامبر ﷺ فرمود: «ای مردم! ردای مرا به من بازگردانید! سوگند به کسی که جان محمد ﷺ در دست اوست، اگر به تعداد درختان تهامه شتر داشتم، همه را میان شما تقسیم می‌کردم. خوب می‌دانید که من نه بخیلم، نه ترسو و نه دروغگو.» سپس کنار شترش ایستاد، موی از کوهان شترش کند، آن را میان دو انگشتش گرفت، بالا برد و فرمود: «ای مردم! به خدا سوگند، من از غنیمت شما جز یک‌پنجم نمی‌گیرم، و همان یک‌پنجم نیز به خود شما بازمی‌گردد.»

Abu Sufyan bin Harb was given a hundred camels and forty (gold) ounces and yet he said, “What about my son, Yazeed’s Share?” So he was given the same quantity for his son as well. But yet he exclaimed: “And what about the share of Mu‘âwiyah, my second son?” So the Prophet (peace be upon him) gave Mu‘âwiyah as much as he gave his father and brother. Hakeem bin Hizam was given a hundred camels, but he was given a hundred more when he demanded. Safwan bin Omaiyah was given three hundred camels - a hundred camels at each time. It is thus mentioned in Shifâ, Book by Qadi Iyadh. The Prophet (peace be upon him) gave Al-Harith bin Harith bin Kilda a hundred camels. He also gave some chiefs of Quraish and other clans a hundred camels; he gave others fifty and some others had forty. Eventually it was spread among people that “Muhammad grants generously and fears not to grow poor.” This made bedouins gather around him expecting to be given some wealth. They were so many that they forced the Prophet (peace be upon him) to seek refuge against a tree and they even took away his garment, “O people!“ He said, “Give me back my garment! For I swear by the One in Whose Hand is Muhammad’s soul, that if I had as many numerous camels as the number of Tihama trees, I would distribute them among you. You know quite well that I am neither mean nor coward or a liar.” Standing by his camel he plucked out a hair of his camel’s hump and held it between his two fingers, lifted it up and said: “O people, I swear by Allâh that I get nothing but one-fifth of your booty, and this very fifth goes back to you.”.

در آغاز، بسیاری از مردم سیاست تقسیم‌بندی پیامبر ﷺ را درک نمی‌کردند. از این رو، برخی زبان‌درازان به اعتراض پرداختند. انصار از جمله کسانی بودند که این سیاست بر آنان گران آمد. آنان از غنایم حنین بی‌بهره ماندند، با آنکه در سختی‌های حنین به یاری خوانده شده بودند و نخستین کسانی بودند که برای جنگ با پیامبر خدا ﷺ شتافتند و پایداری کردند تا شکست به پیروزی بدل شد. اکنون آنان می‌دیدند که کسانی که گریخته بودند، دست‌هایشان را از غنیمت پر می‌کنند، در حالی که به خودشان چیزی داده نمی‌شود.

At first the Prophet’s policy of distribution was uncomprehended by many a man. Therefore sharp-tongued people started expressing their objections. The Helpers were among those who were afflicted by this policy. They were deprived of Hunain gifts though they had been the ones who were summoned at Hunain hard times and they were the first to rush to fight with the Messenger of Allâh (peace be upon him) and standfast till the defeat turned into victory. Now here they are watching those who escaped fill their hands with booty while they are given nothing.

از ابن اسحاق روایت است: هنگامی که رسول خدا ﷺ آن عطایا را به قریش و قبایل عرب داد و به انصار چیزی نداد، گروهی از انصار چنان ناخشنود شدند که سخنان ناروا درباره‌ی پیامبر ﷺ میان ایشان پراکنده شد، تا آنجا که یکی از آنان گفت: «به خدا سوگند، رسول خدا ﷺ با قوم خود سخن‌های ناپسند شنید!» و آن سخنان ناروا ادامه یافت تا آنکه سعد بن عباده با رسول خدا ﷺ دیدار کرد، و پیامبر ﷺ پس از اندکی نزد قوم خود آمد. سعد بن عباده گفت: «ای رسول خدا، این گروه از انصار از دست شما خشمگین‌اند، به سبب تقسیم غنیمتی که به دست آورده‌اید. شما به خویشاوندان خود سهمی دادید و عطایای فراوانی به قبایل عرب فرستادید، اما این گروه چیزی به دست نیاورده‌اند.» پیامبر ﷺ به سعد فرمود: «ای سعد، تو خود در این باره چه می‌اندیشی؟» سعد گفت: «ای رسول خدا، تو می‌دانی که من جز فردی از همین گروه نیستم.» پیامبر ﷺ فرمود: «قوم خود را در این آلونک گرد آور و ایشان را نزد من بیاور.»

On the authority of Ibn Ishaq: “When the Messenger of Allâh (peace be upon him) had given Quraish and Arab tribes those gifts and allotted nothing to the Helpers, a group of the Helpers felt so uneasy about it that a lot of ill-statements against the Prophet (peace be upon him) were spread among them to an extent that one of them said: “By Allâh, the Messenger of Allâh (peace be upon him) was ill-spoken of by his folksmen!” And those ill-statements went on spreading till Sa‘d bin ‘Ubadah met the Messenger of Allâh (peace be upon him) , who in his turn faced his people after a while. Sa‘d bin ‘Ubadah said: “O Messenger of Allâh, this group of the Helpers are furious at you about the distribution of the booty that you had won. You have allotted shares to your own kinsmen and forwarded lots of gifts to the Arab tribes. But this group has obtained nothing.” The Prophet (peace be upon him) asked Sa‘d exclaiming: “Sa‘d, what do you think of all that?” Sa‘d replied: “O Messenger of Allâh. You know that I am nothing but a member of this group.” “Call out on your people and bring them forth to me into this shed.” Said the Prophet (peace be upon him).

هیئت هوازن پس از تقسیم غنایم به خدمت پیامبر آمد. آنان چهارده مرد بودند که زهیر بن صُرد ریاستشان را داشت. عموی رضاعی پیامبر ﷺ نیز یکی از ایشان بود. از او خواستند که بخشی از اموال و غنایم را به ایشان ببخشد. سخنانشان چنان دلنشین بود که رسول خدا ﷺ به ایشان فرمود: «شما می‌بینید که چه کسانی با من هستند. سخنی که نزد من محبوب‌تر است، راست‌ترین آن است. کدام‌یک نزد شما محبوب‌ترند: اموال‌تان یا زنان و فرزندانتان؟» گفتند: «هیچ چیز با خویشاوندی برابری نمی‌کند.» سپس فرمود: «وقتی نماز ظهر را خواندم، برخیزید و بگویید: "ما نزد رسول خدا ﷺ شفاعت می‌کنیم که مؤمنان را ترغیب کند، و نزد مؤمنان شفاعت می‌کنیم که رسول خدا ﷺ را ترغیب کنند تا از اسیرانی که از قوم ما به سهم او افتاده‌اند، چشم بپوشد."» پس چون رسول خدا ﷺ نماز ظهر را خواند، ایشان برخاستند و آنچه را که به آن دستور داده شده بودند، گفتند. پیامبر ﷺ سپس فرمود: «اما آنچه از آنِ من و فرزندان عبدالمطلب است، از این پس آن را از آنِ شما بدانید. و من به خویشانم خواهم گفت که سهم خود را بازگردانند.» مهاجران و انصار با شنیدن این سخن گفتند: «آنچه از آنِ ما است، از این پس به رسول خدا ﷺ تقدیم می‌کنیم.» اما اقرع بن حابس گفت: «من و بنی تمیم هیچ‌یک از آنچه از آنِ ما است را نمی‌بخشیم.» عیینة بن حصن نیز چنین گفت و افزود: «من و بنی فزاره، می‌گوییم: نه.» عباس بن مرداس هم امتناع کرد و گفت: «برای بنی سلیم و خودم: نه.» اما قوم او جز این گفتند: «هرچه غنیمت از آنِ ماست، به رسول خدا ﷺ تقدیم می‌کنیم.» عباس بن مرداس بی‌درنگ گفت: «شما جایگاه مرا تضعیف کردید.» آنگاه رسول خدا ﷺ فرمود: «این مردم به عنوان مسلمان نزد شما آمده‌اند. به همین سبب، من تقسیم غنایم را به تأخیر انداخته‌ام.» افزون بر این، من به آنان گزینه‌ای منصفانه دادم، اما آنان نپذیرفتند و جز زنان و فرزندانشان چیزی نخواستند. بنابراین هر کس از اسیران ایشان را دارد و با میل خود مایل است آنان را بازگرداند، چنین کند. و کسی که دوست دارد آنچه را در اختیار دارد نزد خود نگه دارد، او نیز آنان را بازگرداند، و از نخستین غنیمتی که خداوند به ما عطا کند، شش برابر آن به او داده خواهد شد.» مردم گفتند: «ما با کمال میل همه آنان را برای خاطر پیامبر خدا ﷺ رها می‌کنیم.» پیامبر خدا ﷺ فرمود: «اما بدین ترتیب ما نمی‌توانیم بدانیم چه کسی راضی است و چه کسی راضی نیست. پس بازگردید و ما منتظر خواهیم ماند تا سران شما تصمیم‌هایتان را به ما اعلام کنند.» همه آنان زنان و فرزندان را بازگرداندند. تنها کسی که از خواسته پیامبر ﷺ سر باز زد، عُیَینه بن حِصن بود. او در ابتدا نپذیرفت که یکی از پیرزنان قبیله‌شان بازگردد، اما بعدها او را نیز آزاد کرد. پیامبر خدا ﷺ به هر یک از اسیران، جامه‌ای به عنوان هدیه بخشید.

Hawazin’s delegation arrived a Muslims just after the distribution of spoils. They were fourteen men headed by Zuhair bin Sard. The Messenger’s fosteruncle was one of them. They asked him to bestow upon them some of the wealth and spoils. They uttered so touching words that the Messenger of Allâh (peace be upon him) said to them: “You surely see who are with me. The most desirable speech to me is the most truthful. Which is dearer to you, your wealth or your women and children?” They replied: “Nothing whatsoever compares with kinship.” Then when I perform the noon prayer, stand up and say: “We intercede with the Messenger of Allâh (peace be upon him) to exhort the believers, and we intercede with the believers to exhort the Messenger of Allâh (peace be upon him) to forego the captives of our people fallen to their lot.” So when the Messenger of Allâh (peace be upon him) performed the noon prayer, they stood up and said what they had been told to say. The Messenger (peace be upon him) , then, said: “As for what belongs to me and to the children of Abdul Muttalib, you may consider them, from now on, yours. And I will ask my folksmen to give back theirs.” Upon hearing that the Emigrants and the Helpers said: “What belongs to us is, from now on, offered to the Messenger of Allâh (peace be upon him) .” But Al-Aqra‘ bin Habis said, “We will grant none of what belongs to me and to Bani Tamim,”; so did ‘Uyaina bin Hisn, who said: “As for me and Bani Fazarah, I say ‘No’.” Al- ‘Abbas bin Mirdas also refused and said: “No” for Bani Saleem and him. His people, however, said otherwise: “Whatever spoils belong to us we offer to the Messenger of Allâh (peace be upon him) ” “You have undermined my position.” Said Al-‘Abbas bin Mirdas spontaneously. Then the Messenger of Allâh (peace be upon him) said: “These people have come to you as Muslims. For this I have already tarried the distribution of the booty. Besides, I have granted them a fair option but they refused to have anything other than their women and children. Therefore he who has some of theirs and will prefer willingly to give them back, let them do. But those who favours to keep what he owns to himself, let them grant them back too, and he will be given as a recompense six times as much from the first booty that Allâh may provide us.” People then said, “We will willingly offer them all for the sake of the Messenger of Allâh.” The Messenger of Allâh (peace be upon him) said: “But in this way we are not able to find out who is content and who is not. So go back and we will be waiting for your chiefs to convey to us your decisions.” All of them gave back the women and children. The only one who refused to comply with the Messenger’s desire was ‘Uyaina bin Hisn. He refused to let an old woman of theirs go back at first. Later on he let her go back. The Messenger of Allâh (peace be upon him) gave every captive a garment as a gift.

پس از آنکه تقسیم غنایم در الجعرانه به پایان رسید، پیامبر ﷺ در حالی که لباس عمره بر تن داشت، از آنجا خارج شد و به مکه رفت تا عمره به جا آورد. رسول خدا ﷺ پس از آنکه عتاب بن اسید را به فرمانداری مکه گماشت، از آنجا به سوی مدینه بازگشت. ورود ایشان به مدینه در شش شب آخر ذی‌القعده، در سال هشتم هجری بود. در این باره، محمد الغزالی گفته است:

Having accomplished the distribution of the spoils at Al-Ji‘ranah he left it while wearing Al-‘Umrah clothes and proceeded to Makkah to perform Al-‘Umrah. The Messenger of Allâh(Peace be upon him) turned back from there to Madinah after appointing ‘Itab bin Usaid on Makkah as governor. His arrival to Madinah was by the last six nights of Dhul-Qa‘dah, in the year 8 A.H. On this occasion Muhammad Al-Ghazali said:

«چه تغییر بزرگی است میان دورانِ پیروزمندِ محمدﷺ در حال حاضر، که الله او را با فتحی آشکار سرافراز کرده است، و آن دورانِ گذشته که در آن محمدﷺ هشت سال پیش برای نخستین بار به این شهر آمد.»

“What a great change it is between the victorious period of Muhammad at present which Allâh has towered with a manifest conquest, and that period of the past during which Muhammad first arrived at this town, eight years ago.”.

هنگامی که او نخستین بار به مدینه آمد، تحت تعقیب و جستجو بود. او دنبال پناهگاهی امن می‌گشت. او غریبه‌ای تنها بود که در پی همدمی و آرامش بود. مردم مدینه او را پذیرفتند، جای سکونت به او دادند، یاریش کردند و نور اسلام را که بر او نازل شده بود در آغوش گرفتند. آنان به خاطر او به دشمنی دیگر مردمان اعتنا نکردند. اکنون او پس از گذشت هشت سال از نخستین دیدارش، بار دیگر وارد مدینه می‌شود. مدینه، شهری که زمانی او را در حالی که مهاجری ترسان بود پذیرفت، اکنون بار دیگر او را می‌پذیرد، در حالی که مکه به دست او و در اختیار او درآمده است. این مکه است که از غرور و جاهلیت (یعنی دوران پیش از اسلام و سنت‌های آن) رهایی یافته است. اکنون در اسلام بار دیگر سربلند و نیرومند است. پیامبر ﷺ خطاها و ستم‌های مردمش را همه بخشید.

When he first came to Madinah, he was pursued and wanted. He was seeking a secure shelter. He was a lonely stranger who sought companionship and comfort. The people of Madinah welcomed him, gave him residence and aided him and embraced the light of Islam, which had been sent down upon him. They, for his sake, did not care about the enmity of other peoples. Here he is entering Madinah again, after the lapse of eight years of that first visit. Madinah, the town that had received him once, when he was a frightened Emigrant; it receives him once again when Makkah has become in his hands and at his disposal. It is Makkah that has got rid of its pride and Jahiliyah (i.e. pre-Islamic period and traditions). It is now proud again and mighty in Islam. The Messenger of Allâh forgave all the errors and wrongs of its people.

«بے‌شک، جو کوئی اللہ سے اس کی اطاعت کے ساتھ ڈرتا ہے (گناہوں اور برے کاموں سے پرہیز کرتے ہوئے اور نیک اعمال انجام دیتے ہوئے)، اور صبر کرتا ہے، تو یقیناً اللہ نیکوکاروں کے اجر کو ضائع نہیں کرتا۔» []

پس از بازگشت از این سفر طولانی و موفقیت‌آمیز، پیامبر خدا ﷺ در مدینه ماند؛ در آنجا هیئت‌های نمایندگان را پذیرفت، فرستادگانی اعزام کرد و در همه جا مبلغان و دعوتگرانی به سوی اسلام گماشت. کسانی که دل‌هایشان هنوز از تعصب و کینه نسبت به اسلام پر بود و از این رو از پذیرش دین خدا سرباز می‌زدند، در مخالفت خود با وضع موجود که در آن زمان در سرزمین عربستان رایج بود، به‌طور قاطع خاموش ساخته شدند.

Upon returning from this long successful travel, the Messenger of Allâh (peace be upon him) stayed in Madinah where he received delegates and dispatched agents and appointed preachers and callers to Islam everywhere. Those whose hearts were still full of prejudice against Islam and therefore were too proud to embrace Allâh’s religion, were decisively muffled on their non-acquiescence in the status quo prevalent then in Arabia.

این تصویرکوچکی است درباره‌ی مؤمنان. پیش‌تر بیان کردیم که ورود پیامبر به مدینه در روزهای پایانی سال هشتم هجری بود. به محض اینکه هلال محرم سال نهم طلوع کرد، رسول‌الله ﷺ مؤمنان را، همان‌گونه که در فهرست زیر آمده است، به سوی قبیله‌ها اعزام کرد:

Here is a mini-image about the believed ones. We have already stated that the Messenger’s arrival in Madinah was by the last days of the eighth year of Al-Hijra. No sooner the crescent of Muharram of the ninth year turned up than the Messenger of Allâh (peace be upon him) dispatched the believed ones, to the tribes as shown in the list below:

۱. عُیَینہ بن حِصن (را) بنو تمیم کی طرف۔

• 1. ‘Uyaina bin Hisn to Bani Tamim.

۲. یزید بن حصین، از اسلم و غِفار

2. Yazeed bin Husain to Aslam and Ghifar.

۳. عبّاد بن بشر الأشهلی به سُلیم و مُزینه.

3. ‘Abbad bin Bishr Al-Ashhali to Sulaim and Muzainah.

۴. رافع بن مکیث به جُهَینه. ۵. عمرو بن العاص به بنی فزارہ.

4. Rafi‘ bin Mukaith to Juhainah. 5. ‘Amr bin Al-‘As to Bani Fazarah.

۶. الضحاک بن سفیان به بنی کلاب.

6. Ad-Dahhak bin Sufyan to Bani Kilab.

۷. بشیر بن سفیان به بنی کعب.

7. Basheer bin Sufyan to Bani Ka‘b.

۸. ابن اللُّتبیۃ الأزدی به بنی ذُبیان۔

8. Ibn Al-Lutabiyah Al-Azdi to Bani Dhubyan.

۹. المهاجر بن أبي أمية إلى صنعاء (الأسود العنسي ادّعى النبوة وهو فيها).

همان‌گونه که مؤمنان به سوی قبایل اعزام شدند، ما درمی‌یابیم که اعزام چند دسته دیگر به همه مناطق عربستان برای گسترش و تسلط امنیت در تمام سرزمین‌های عربستان ضروری است.

In the same way that the believed ones were dispatched to the tribes, we understand that dispatching some more platoons to all regions of Arabia is a necessity for the prevalence and domination of security on all lands of Arabia.

این فهرست آن دسته‌های نظامی است:

Here is a list of those platoons:

۱. سریهٔ عُیینة بن حِصن الفَزاری در ماه محرّم، سال نهم هجری، به سوی بنی تمیم. این دسته پنجاه سوارکار بود که هیچ‌یک از ایشان از مهاجران یا انصار نبود.

1. ‘Uyaina bin Hisn Al-Fazari’s platoon in Al-Muharram, the ninth year of Al-Hijra to Bani Tamim. It consisted of fifty horsemen, none of them was an Emigrant or a Helper.

این لشکرکشی از آن رو فرستاده شد که بنی تمیم پیش‌تر قبایل دیگر را به خودداری از پرداخت جزیه (الجزیۃ) ترغیب کرده بودند و سرانجام آنان را از پرداخت آن بازداشتند.

2. This expedition was dispatched due to the fact that Bani Tamim had already urged other tribes not to pay tribute (Al-Jizya) and eventually stopped them from paying it.

بنابراین، عُیَیْنَةُ بْنُ حِصْن برای جنگیدن با آنان حرکت کرد. در تمام مسیر شب‌ها راه می‌پیمود و روزها پنهان می‌ماند. به همین شکل پیش رفت تا به آنان رسید و در صحرا به ایشان حمله کرد. آنان برای نجات جان خود فرار کردند. در آن هنگام یازده مرد، بیست‌ویک زن و سی پسر اسیر شدند. او ایشان را به مدینه بازگرداند و در خانه‌ی رَمْلَةُ بِنْتُ الْحَارِث جای داده شدند. ده تن از سران ایشان که به در خانه‌ی پیامبر ﷺ آمدند، او را صدا زدند و گفتند: «ای محمد ﷺ، بیرون بیا و با ما روبه‌رو شو.» وقتی او بیرون آمد، آنان او را گرفتند و به گفتگو پرداختند.

Therefore, ‘Uyaina bin Hisn set out to fight them. All the way long he marched by night and lurked by day. He went on that way till he overtook them and attacked them in the desert. They fled back for their lives. Eleven men, twenty-one women and thirty boys were captured then. He drove them back to Madinah and were housed in Ramlah bint Al-Harith’s residence. Ten of their leaders, who came to the Prophet’s door, called out unto him saying: “O Muhammad come out and face us.” When he went out they held him and started talking.

او مدتی با آنان گفتگو کرد، سپس آنان را ترک گفت و به سوی ادای نماز ظهر رفت. پس از نماز، در صحن مسجد نشست. آنان آشکارا خواستار نمایش فخرفروشی و خودستایی شدند. برای این منظور، خطیب خود، عطارد بن حاجب را معرفی کردند که سخنرانی خود را ایراد نمود.

He exchanged talk with them for a while then left them and went to perform the noon-prayer. After prayer he sat in the mosque-patio. They proclaimed a desire to show boasting and self-pride. For this purpose they introduced their orator ‘Utarid bin Hajib who delivered his speech.