قریش که از گریختن پیامبر ﷺ همراه با یاران فداکارش خشمگین بودند، و از قدرت روزافزون او در مدینه حسادت می‌ورزیدند، بر مسلمانانی که پشت سر گذاشته شده بودند مراقبت شدیدی اعمال کردند و آنان را به هر شکل ممکن آزار دادند. آنان همچنین، پیش از هجرت پیامبر ﷺ، با عبدالله بن أُبَیّ بن سلول، سرکردهٔ مشرکان مدینه و رئیس منتخب قبیلههای أوس و خزرج، ارتباط پنهانی برقرار کردند. برای او نامهای با لحنی تند فرستادند و به او دستور دادند که یا با پیامبر ﷺ بجنگد یا او را بیرون براند، وگرنه یک لشکرکشی گسترده علیه او آغاز خواهند کرد که قوم او را نابود و زنانش را به اسارت خواهد برد.

The Quraishites, mortified at the escape of the Prophet (Peace be upon him) along with his devoted companions, and jealous of his growing power in Madinah, kept a stringent watch over the Muslims left behind and persecuted them in every possible way. They also initiated clandestine contacts with ‘Abdullah bin Uabi bin Salul, chief of Madinese polytheists, and president designate of the tribes ‘Aws and Khazraj before the Prophet’s emigration. They senthim a strongly-worded ultimatum ordering him to fight or expel the Prophet, otherwise they would launch a widespread military campaign that would exterminate his people and proscribe his women.

پس از آنکه غرور او جریحه‌دار شد و پادشاهی‌اش دیگر از آنِ او نبود، عبدالله بن أُبیّ بن سلول بی‌درنگ به همپیمانان مشرکِ قریشی‌اش پاسخ مثبت داد. او هواداران خود را بسیج کرد تا در برابر مسلمانان بایستند. پیامبر ﷺ چون از این اتحاد شوم آگاه شد، عبدالله را فراخواند و او را به خردمندی و تأمل بیشتر اندرز داد و یارانش را از گرفتار شدن در نیرنگ‌های خبیثانه برحذر داشت. آن مردان، یا از روی ترس و یا به سبب خردورزی، از این اندیشه دست کشیدند. اما رئیسشان، اگرچه ظاهراً تسلیم شد، در باطن همچنان همدست بدسگال و غیرقابل‌اعتمادِ قریش و یهودیانِ حسود باقی ماند. درگیری‌ها و تحریک‌ها آغاز شد و زمینه را برای رویارویی بزرگ میان مسلمانان و مشرکان فراهم کرد. سعد بن معاذ، یکی از انصار برجسته، قصد خود را برای انجام عمره اعلام کرد و به سوی مکه رهسپار شد. در آنجا أمیة بن خلف او را در انجام طواف یاری کرد. ابوجهل، دشمن سرسخت اسلام، او را در حرم دید و تهدید کرد که اگر با أمیة همراه نبود، او را می‌کشت. سعد با شجاعت و بی‌باکی او را به ارتکاب هرگونه حماقتی تهدید کرد، با این خطر که کاروان‌هایشان قطع شود. کارهای تحریک‌آمیز ادامه یافت و قریش برای مسلمانان یادداشتی فرستاد و آنان را تهدید کرد که در سرزمین خودشان کشته خواهند شد. این تنها سخنان بی‌پشتوانه نبود، زیرا پیامبر ﷺ از منابع معتبر خبر یافت که دشمنان اسلام در حال چیدن توطئه‌ها و نقشه‌های واقعی‌اند. اقدامات احتیاطی انجام شد و وضعیت هشیاری فراخوانده شد، از جمله گماشتن نگهبانانی در اطراف خانه پیامبر ﷺ و در نقاط حساس راهبردی. عایشه (رضی‌الله عنها) روایت کرده است که رسول خدا ﷺ در یکی از شب‌ها، پس از ورودش به مدینه، بر بستر دراز کشید و فرمود: «آیا مردی پرهیزگار از یاران من نیست که شب‌ها برای من نگهبانی دهد؟» She [عائشہ رضی اللہ عنہا] said: We were in this state when we heard the clanging noise of arms. He [the Prophet ﷺ] said: Who is it? He said: This is Sa‘d bin Abi Waqqas. Allâh’s Messenger ﷺ said to him: What brings you here? Thereupon he said: I harboured fear (lest any harm should come to) Allâh’s Messenger ﷺ, so I came to serve as your sentinel. Allâh’s Messenger ﷺ invoked blessings upon him and then he slept. Persian translation: وہ (عائشہ رضی اللہ عنہا) کہتی ہیں: ہم اسی حال میں تھے کہ ہم نے ہتھیاروں کی کھنکھناہٹ کی آواز سنی۔ آپ ﷺ نے فرمایا: کون ہے؟ اس نے کہا: یہ سعد بن ابی وقاص ہیں۔ اللہ کے رسول ﷺ نے ان سے فرمایا: تمہیں یہاں کیا چیز لائی ہے؟ تو انہوں نے کہا: مجھے اللہ کے رسول ﷺ (کے بارے میں کسی نقصان کے پہنچنے) کا خوف لاحق ہوا، اس لیے میں آپ کے پہرے داری کرنے کے لیے آ گیا۔ اللہ کے رسول ﷺ نے ان کے لیے دعائے خیر فرمائی، پھر آپ سو گئے۔

His pride wounded and kingship no longer his, ‘Abdullah bin Uabi bin Salul, a priori responded positively to his Quraishite co-polytheists. He mobilized his supporters to counteract the Muslims. The Prophet (Peace be upon him) on hearing about this unholy alliance, summoned ‘Abdullah and admonished him to be more sensible and thoughtful and cautioned his men against being snared in malicious tricks. The men, on grounds of cowardice, or reason, gave up the idea. Their chief, however, seemingly complied, but at heart, he remained a wicked unpredictable accomplice with Quraish and the envious Jews. Skirmishes and provocations started to pave the way for a major confrontation between the Muslims and polytheists. Sa‘d bin Mu‘adh, an outstanding Helper, announced his intention to observe ‘Umrah (lesser pilgrimage) and headed for Makkah. There Omaiya bin Khalaf provided tutelage for him to observe the ritual circumambulation. Abu Jahl, an archenemy of Islam saw him in the Sacred Sanctuary and threatened he would have killed him if he had not been in the company of Omaiya. Sa‘d, fearlessly and defiantly, challenged him to committing any folly at the risk of cutting their caravans off. Provocative actions continued and Quraish sent the Muslims a note threatening to put them to death in their own homeland. Those were not mere words, for the Prophet (Peace be upon him) received information from reliable sources attesting to real intrigues and plots being hatched by the enemies of Islam. Precautionary measures were taken and a state of alertness was called for, including the positioning of security guards around the house of the Prophet (Peace be upon him) and strategic junctures. ‘Aishah (May Allah be pleased with her) reported that Allâh’s Messenger (Peace be upon him) lay down on bed during one night on his arrival in Madinah and said: Were there a pious person from amongst my Companions who should keep a watch for me during the night? She [‘Aishah (May Allah be pleased with her)] said: We were in this state when we heard the clanging noise of arms. He [the Prophet (Peace be upon him)] said: Who is it? He said: This is Sa‘d bin Abi Waqqas. Allâh’s Messenger (Peace be upon him) said to him: What brings you here? Thereupon he said: I harboured fear (lest any harm should come to) Allâh’s Messenger (Peace be upon him), so I came to serve as your sentinel. Allâh’s Messenger (Peace be upon him) invoked blessings upon him and then he slept.

این حالت هوشیاری دقیق بی‌وقفه ادامه داشت تا آنکه کلام خداوند نازل شد و فرمود:

This state of close vigilance continued ceaselessly until the Words of Allâh were revealed saying:

«خداوند تو را از مردم نگاه خواهد داشت.» [۵:۶۷]

•“Allâh will protect you from mankind.”[5:67].

در این هنگام، پیامبر ﷺ از بالای گنبد خانه‌اش نگاهی انداخت و مردم را به رفتن فرا خواند و روشن ساخت که خداوند خود حفاظت از او را بر عهده خواهد گرفت. زندگی پیامبر ﷺ تنها هدف نقشه‌های شوم نبود، بلکه جان‌ها و کل موجودیت مسلمانان نیز هدف بود. هنگامی که مردم مدینه، پیامبر ﷺ و یارانش را در پناهگاهی امن جای دادند، بادیه‌نشینان صحرا همه آنان را از یک دیدگاه نگریستند و تمام مسلمانان را خارج از قانون اعلام کردند.

Here, the Prophet (Peace be upon him) peeped from the dome of his house asking his people to go away, and making it clear that Allâh would take the charge of protecting him. The Prophet’s life was not the only target of the wicked schemes, but rather the lives and the whole entity of the Muslims. When the Madinese provided the Prophet (Peace be upon him) and his Companions with safe refuge, the desert bedouins began to look at them all in the same perspective, and outlawed all the Muslims.

در این وضعیت خطرناک با قریش که مصمم به پیگیری نقشه‌های تجاوزکارانه و شیطانی خود بودند، الله متعال به مسلمانان اجازه داد که علیه کافران به سلاح متوسل شوند:

At this precarious juncture with Quraish, intent on pursuing their aggressive and devilish plans, Allâh, the All-High, gave the Muslims the permission to take arms against the disbelievers:

• «به کسانی که با آنان جنگ می‌شود، اجازه داده شده است (یعنی مؤمنان در برابر کافرانی که با ایشان می‌جنگند)، زیرا به آنان ستم شده است؛ و بی‌تردید الله بر یاری دادن ایشان (مؤمنان) تواناست.» [22:39]

• “Permission to fight is given to those (i.e. believers against those disbelievers), who are fighting them, (and) because they (believers) have been wronged, and surely Allâh is Able to give them (believers) victory.” [22:39]

این آیه در بستر گسترده‌تری از دستورهای الهی نازل شد که همه جلوه‌های باطل را از میان بردارد و شعائر و آیین‌های خداوند را گرامی بدارد:

This verse was revealed in a larger context of Divine instructions to eradicate all aspects of falsehood, and hold in honour the symbols and rites of Allâh:

• «همان کسانی که اگر ما ایشان را در زمین قدرت دهیم، {نماز را برپا می‌دارند} [یعنی: نماز را برپا می‌دارند — پنج نماز واجب و جماعتی که مردان در مساجد می‌خوانند]، {زکات را می‌پردازند} [زکات واجب] و {به معروف امر می‌کنند} [یعنی: به توحید اسلامی و هر آنچه اسلام به انجامش فرمان داده] و {از منکر باز می‌دارند} [یعنی: از کفر، شرک و هر آنچه اسلام از آن نهی کرده] [یعنی: قرآن را در تمامی عرصه‌های زندگی، قانون کشورشان قرار می‌دهند].» [۲۲:۴۱]

• “Those (Muslim rulers) who, if We give them power in the land, (they) order for Iqamat-as-Salât: [i.e. to perform Salât (prayer) — the five compulsory, congregational prayers (the males in Mosques)], to pay the Zakat (obligatory charity), and they enjoin Al-Ma‘ruf (i.e. Islamic Monotheism and all that Islam orders one to do), and forbid Al-Munkar (i.e. disbelief, polytheism and all that Islam has forbidden) [i.e. they make the Qur’ân as the Law of their country in all the spheres of life].” [22:41].

بدون شک، اجازهٔ جهاد پس از هجرت در مدینه نازل شد، نه در مکه، اگرچه تاریخ دقیق آن مورد تردید است.

Doubtlessly, the permission to fight was revealed in Madinah after emigration, not in Makkah, still the exact date where of is in doubt.

اجازهٔ جنگ از قبل وجود داشت، اما با توجه به وضع موجود، برای مسلمانان خردمندانه بود که راه‌های تجاری منتهی به مکه را تحت کنترل خود درآورند. برای تحقق این هدف راهبردی، پیامبر ﷺ ناگزیر بود یکی از دو گزینه را برگزیند:

The permission to fight was already there, but in the light of the status quo, it was wise for the Muslims to bring the commercial routes leading to Makkah under their control. To realize this strategic objective, the Prophet (Peace be upon him) had to choose either of two options:

۱. انعقاد پیمان‌های عدم تعرض با قبایلی که یا در نواحی مجاور مسیرهای کاروانی یا میان این مسیرها و مدینه ساکن بودند. در ارتباط با این شیوه عمل، پیامبر ﷺ پیش‌تر همراه با یهودیان و دیگر قبایل همسایه، پیمان همکاری و همسایگی نیکوی یادشده را امضا کرده بود.

1. Entering into non-aggression pacts with the tribes inhabiting either the areas adjacent to the routes or between these routes and Madinah. With respect to this course of action, the Prophet (Peace be upon him) had already signed, together with the Jews and other neighbouring tribes, the aforementioned pact of cooperation and good neighbourliness.

برای اجرای این طرح‌ها، مسلمانان فعالیت‌های نظامی واقعی را آغاز کردند؛ فعالیت‌هایی که در ابتدا به شکل گشت‌های شناسایی بود و مأموریت داشتند ویژگی‌های جغرافیایی سیاسی راه‌های اطراف مدینه و راه‌هایی را که به مکه می‌رسیدند بررسی کنند و با قبیله‌های نزدیک پیمان‌هایی ببندند. پیامبر ﷺ می‌خواست به مشرکان و یهودیان مدینه و نیز بادیه‌نشینانِ اطراف آن نشان دهد که مسلمانان ترس‌های کهنهٔ خود را از میان برده‌اند و آن‌قدر نیرومندند که نمی‌توان بی‌کیفر به آن‌ها حمله کرد. همچنین می‌خواست توان یارانش را به نمایش بگذارد تا قریش را از هرگونه حماقت نظامی علیه ایشان بازدارد؛ حماقتی که ممکن بود زندگی اقتصادی و معیشت آنان را به خطر اندازد، و نیز تا جلوی آزار مسلمانان بی‌پناهی را بگیرد که در مکه بازداشت بودند. بدین‌سان از این فرصت بهره می‌گرفت و کار تبلیغ دعوت الهی را آزادانه از سر می‌گرفت. خلاصهٔ این مأموریت‌ها و اعزام‌ها چنین است:

With a view to implementing these plans, the Muslims commenced real military activities, which at first took the form of reconnaissance patrols delegated to explore the geopolitical features of the roads surrounding Madinah and others leading to Makkah, and building alliances with the tribes nearby. The Prophet wanted to impress upon the polytheists and Jews of Madinah as well as the bedouins in its vicinity, that the Muslims had smashed their old fears, and had been too strong to be attacked with impunity. He also wanted to display the power of his followers in order to deter Quraish from committing any military folly against him which might jeopardize their economic life and means of living, and to stop them from persecuting the helpless Muslims detained in Makkah, consequently he would avail himself of this opportunity and resume his job of propagating the Divine Call freely. The following is a resume of these missions and errands:

۱. سریهٔ سیف البحر در ماه رمضان سال اول هجری، یعنی سال ۶۲۳ میلادی، به فرماندهی حمزهٔ بن عبدالمطلب اعزام شد. این سریه سی تن از مهاجران را دربر داشت و وظیفهٔ مشخصی داشت: رهگیری کاروانی از قریش. این کاروان سیصد نفر را در بر داشت که از جمله ابوجهل بن هشام نیز در میان آنها بود. دو گروه با یکدیگر روبرو شدند و برای آمادهٔ نبرد صف‌آرایی کردند. مجدی بن عمرو، که با هر دو طرف روابط خوبی داشت، در آنجا حضور یافت و توانست از درگیری قریبالوقوع جلوگیری کند.

1. Saif Al-Bahr Platoon sent in Ramadan 1 A.H., i.e. 623 A.D. led by Hamzah bin ‘Abdul Muttalib and comprising 30 Emigrants with a definite task of intercepting a caravan belonging to Quraish. It was a caravan of 300 people including Abu Jahl bin Hisham. The two parties encountered each other and aligned in preparation for fighting. Majdi bin ‘Amr, on good terms with both sides, happened to be there and managed to prevent an imminent clash.

در آن موقعیت، پیامبر ﷺ نخستین پرچم در تاریخ مسلمانان را معتبر شناخت. این پرچم سفیدرنگ بود و به کِناز بن حُصَین الغَنَوی سپرده شد تا آن را حمل کند.

• On that occasion, the Prophet (Peace be upon him) accredited the first flag in the history of Muslims. It was white in colour and was entrusted to Kinaz bin Husain Al-Ghanawi, to carry.

کلام خداوند کاملاً روشن بود و می‌فرمود که هیاهوی مشرکان بی‌پایه است. حرمت‌های مقدس و خدشه‌ناپذیر، در درازای مدت مبارزه با اسلام و آزار پیروانش، بارها پایمال شده بود. اموال مسلمانان و خانه‌هایشان پیش‌تر مورد تعرض قرار گرفته بود و پیامبر خدا ﷺ بارها هدف توطئه‌های قتل قرار گرفته بود. به‌طور خلاصه، چنین تبلیغاتی را به‌حق می‌توان بی‌شرمی و فاحشگی نامید. این خلاصه‌ای از دسته‌های پیش از بدر و یورش‌ها بود. هیچ‌یک از آن‌ها شاهد غارت اموال یا کشتار مردم نبودند، جز زمانی که مشرکان به رهبری کرز بن جابر الفهری چنین جنایاتی را مرتکب شده بودند. در حقیقت، این مشرکان بودند که چنین اعمالی را آغاز کرده بودند. جای شگفتی نیست، زیرا چنین رفتار زشتی در سرشت طبیعی آنان نهفته است.

The Words of Allâh were quite clear and said that the tumult created by the polytheists was groundless. The sacred inviolable sanctities had been repeatedly violated in the long process of fighting Islam and persecuting its adherents. The wealth of the Muslims as well as their homes had already been violated and their Prophet (Peace be upon him) had been the target of repeated attempts on his life. In short, that sort of propaganda could deservedly be described as impudence and prostitution. This has been a resume of pre-Badr platoons and invasions. None of them witnessed any sort of looting property or killing people except when the polytheists had committed such crimes under the leadership of Karz bin Jabir Al-Fahri. It was, in fact, the polytheists who had initiated such acts. No wonder, for such ill-behaviour is immanent in their natural disposition.

پس از مدتی کوتاه، آن دو اسیر آزاد شدند و دیه‌ی مرد کشته‌شده به پدرش پرداخت شد.

Shortly afterwards, the two captives were released and blood money was given to the killed man’s father.

پس از این واقعه، قریش به خطر واقعی‌ای که مدینه می‌توانست برایشان داشته باشد پی برد. آنان دریافتند که مدینه همواره در حال آماده‌باش بوده و کاروان‌های تجاری ایشان را از نزدیک زیر نظر داشته است. در آن زمان برای ایشان روشن بود که مسلمانان در سرزمین تازه‌شان می‌توانند فعالیت‌های نظامی خود را بر منطقه‌ای به گستره‌ی ۳۰۰ مایل بگسترانند و آن را به‌طور کامل تحت کنترل درآورند. با این حال، با در نظر گرفتن وضعیت تازه، مکیان نه بازداشته شدند و نه آن‌قدر منعطف بودند که با قدرت نوظهور اسلام کنار بیایند. آنان مصمم بودند که سقوط آن را با دستان خود رقم بزنند و با این بی‌پروایی، نبرد بزرگ بدر را شتاب بخشیدند.

After this event, Quraish began to realize the real danger that Madinah could present with. They came to know that Madinah had always been on the alert, watching closely their commercial caravans. It was then common knowledge to them that the Muslims in their new abode could span and extend their military activities over an area of 300 miles. and bring it under full control. However, the new situation borne in mind, the Makkans could not be deterred and were too obstinate to come to terms with the new rising power of Islam. They were determined to bring their fall by their own hands and with this recklessness they precipitated the great battle of Badr.