بیعتِ عَقَبہ اولی - الرحيق المختوم | Quran Course

بیعتِ عَقَبہ اولی - الرحيق المختوم | Quran Course

بعد از بیعت (که به صورت سوگند انجام شده بود)، پیامبر ﷺ مصعب بن عمیر العبدری (خدا از او خشنود باد) را به یثرب (مدینه) فرستاد. او نخستین «سفیر» مسلمانان بود که مردم آنجا را با آموزه‌های اسلام آشنا کند، راهنمایی عملی به ایشان بدهد و برای گسترش اسلام در میان کسانی که هنوز به شرک باور داشتند تلاش کند. اسعد بن زرارة در مدینه میزبان او شد. زمینه چنان آماده بود و تبلیغ چنان پرشور که اسلام به سرعت از خانه‌ای به خانه‌ای و از قبیله‌ای به قبیله‌ای گسترش یافت. جنبه‌های گوناگون و امیدبخش موفقیت، ویژگی کار مصعب بود. روزی مصعب و اسعد در راه رفتن به محل سکونت بنی عبدالأشهل و بنی ظفر بودند که وارد خانه‌های قبیله اخیر شدند. آنان کنار چاهی نشستند و با برخی از تازه‌مسلمانان گفتگو کردند. سعد بن معاذ و أسید بن حضیر، سران دو قبیله، از این دیدار باخبر شدند. أسید با نیزه‌اش به سوی مسلمانان آمد، در حالی که سعد بهانه آورد که اسعد پسر خاله اوست و خود نیامد. أسید با ناسزا و سوگند نزدیک شد و آن دو را متهم کرد که مردم ضعیف‌دل را فریب می‌دهند و دستور داد که این کار را یکسره متوقف کنند. مصعب با آرامش از او دعوت کرد که بنشیند و گفت: «اگر از سخن ما خشنود شدی، آن را بپذیر؛ و اگر آن را ناپسند داری، می‌توانی آزادانه خود را از آنچه دوست نداری برحذر داری.» أسید گفت: «این منصفانه است.» سپس نیزه‌اش را در شن فرو برد، به مصعب گوش داد و سپس چند آیه از قرآن کریم را شنید. پیش از آنکه سخنی از تأیید بر زبان آورد، چهره‌اش نشانه رضایت و خشنودی بود. او درباره آیین‌های پذیرش اسلام از آن دو پرسید. ایشان از او خواستند که غسل کند، لباسش را پاکیزه کند، به حق شهادت دهد و سپس دو رکعت نماز بگزارد. او پاسخ داد و دقیقاً همان کارها را انجام داد، و سپس گفت که مردی (سعد بن معاذ) هست که اگر او اسلام بیاورد، قومش هرگز از پیروی او سرباز نخواهند زد. پس از آن به سوی سعد و قومش رفت. سعد می‌توانست فوراً بفهمد که اُسَید تغییر کرده است. در پاسخ به پرسشی که سعد مطرح کرد، اُسَید گفت که دو مرد آماده‌اند از هر دستوری که دریافت کنند پیروی کنند. سپس او وضعیتی خاص را سامان داد که به آن دو مرد فرصتی داد تا به‌طور خصوصی با سعد گفت‌وگو کنند. صحنه پیشین با اُسَید تکرار شد و سعد اسلام آورد، و مستقیماً به قوم خود روی آورد و سوگند یاد کرد که تا زمانی که آنان به الله و به پیامبرش ایمان نیاورده‌اند، هرگز با ایشان سخن نخواهد گفت. هنوز شب آن روز فرا نرسیده بود که همه مردان و زنان آن طایفه از عرب، جز یک نفر، اسلام آوردند. آن یک نفر الْأُصَیرِم بود که تا روز اُحد درنگ کرد. در آن روز او اسلام آورد و با مشرکان جنگید، اما سرانجام کشته شد بی‌آنکه حتی یک سجده در نماز به جا آورده باشد. پیامبر ﷺ درباره او فرمود: «اندکی انجام داد، اما پاداشش بزرگ است.»

After the Pledge (in the form of an oath had been taken) the Prophet (Peace be upon him) sent to Yathrib (Madinah) Mus‘ab bin ‘Umair Al-‘Abdari, (May Allah be pleased with him) the first Muslim ‘ambassador’ to teach the people there the doctrines of Islam, give them practical guidance and make attempts at propagating the Islam among those who still professed polytheism. As‘ad bin Zurarah hosted him in Madinah. So prepared was the ground, and so zealous the propagation that the Islam spread rapidly from house to house and from tribe to tribe. There were various cheerful and promising aspects of success that characterized Mus‘ab’s task. One day Mus‘ab and As‘ad were on their way to the habitations of Bani ‘Abd Al-Ashhal and Bani Zafar, when they went into the premises of the latter clan. There they sat near a well conversing with some new converts. Sa‘d bin Mu‘adh and Usaid bin Hudair, chiefs of the two clans heard of this meeting, so Usaid approached the Muslims armed with his lance while the other Sa‘d excused himself on grounds that As‘ad was his maternal cousin. Usaid came closer cursing and swearing and accused the two men of befooling people weak of heart, and ordered that they stop it altogether. Mus‘ab calmly invited him to sit saying, “If you are pleased with our talk, you can accept it; should you hold it in abhorrence, you could freely immunize yourself against what you hate.” “That’s fair,” said Usaid, pierced his lance in the sand, listened to Mus‘ab and then heard some verses of the Noble Qur’ân. His face bespoke satisfaction and pleasure before uttering any words of approval. He asked the two men about the procedures pertinent to embracing Islam. They asked him to observe washing, purge his garment, bear witness to the Truth and then perform two Rak‘a. He responded and did exactly what he was asked to do, and then said there was a man (Sa‘d bin Mu‘adh) whose people would never hang back if he followed the Islam. He then left to see Sa‘d and his people. Sa‘d could immediately understand that Usaid had changed. To a question posed by Sa‘d, Usaid said that two men were ready to comply with whatever orders they received. He then managed a certain situation that provided the two men with a chance to talk with Sa‘d privately. The previous scene with Usaid recurred and Sa‘d embraced Islam, and directly turned to his people swearing that he would never talk with them until they had believed in Allâh, and in His Messenger. Hardly did the evening of that day arrive when all the men and women of that sept of Arabians embraced Islam with the exception of one, Al-Usairim, who hung back until the Day of Uhud. On that day he embraced Islam and fought the polytheists but was eventually killed before observing any prostration in the way of prayer. The Prophet (Peace be upon him) commented saying: “He has done a little but his reward is great.”.

مُصعَب در مدینه با پشتکار و موفقیت به رسالت خود ادامه داد تا اینکه همهٔ خانه‌های انصار (یاوران آینده) دارای مسلمانانی، مردان و زنان، شدند. تنها یک خاندان در برابر دعوت اسلامی سرسختانه ایستادگی کرد. آنان تحت تأثیر شاعری به نام قیس بن الأسلت بودند که توانست آنان را از خود دور نگه دارد و دعوت اسلام را تا سال ۵ هجری از گوششان پنهان سازد.

Mus‘ab stayed in Madinah carrying out his mission diligently and successfully until all the houses of Al-Ansar (the future Helpers) had Muslims elements, men and women. One family only stood obdurate to the Islamic Da‘wah (Call). They were under the influence of the poet Qais bin Al-Aslat, who managed to hold them at bay and screen off the Call of Islam from their ears until the year 5 A.H.

نزدیک به فرارسیدن موسم حج بعدی، یعنی در سال سیزدهم بعثت، مصعب بن عُمیر به مکه بازگشت و مژدههای شادیبخشی را برای پیامبر ﷺ به همراه آورد: دربارهٔ زمین حاصلخیز تازهٔ اسلام در مدینه، و محیط آن که سرشار از امکانات خیر بود، و نیرو و مصونیتی که آن شهر ناگزیر برای آیین اسلام فراهم میآورد.

Shortly before the approach of the following pilgrimage season, i.e. the thirteenth year of Prophethood, Mus‘ab bin ‘Umair returned to Makkah carrying to the Prophet (Peace be upon him) glad tidings about the new fertile soil ofIslam in Madinah, and its environment rich in the prospects of good, and the power and immunity that that city was bound to provide to the cause of Islam.

در سال بعد، سیزدهم بعثت، ژوئن ۶۲۲ میلادی، در فصل حج، بیش از هفتاد نفر از تازه‌مسلمانان مدینه، در پی قوم مشرک خود، برای انجام مناسک حج به مکه آمدند. پرسشی که بارها میان آنان تکرار می‌شد این بود: «آیا وقت آن نرسیده که از محمد ﷺ حمایت کنیم، به جای آنکه او را رها، تنها و سرگردان میان تپه‌های مکه بگذاریم؟»

The next year, thirteenth of Prophethood, June 622 A.D., during the pilgrimage season, over seventy converts from Madinah came in the trail of their polytheist people to perform the rituals of pilgrimage in Makkah. The oft-repeated question amongst them was “Isn’t it high time we protect Muhammad instead of leaving him forsaken, deserted and stumbling in the hillocks of Makkah?”.

پس از ورود، آنان با پیامبر ﷺ ارتباط پنهانی برقرار کردند و توافق نمودند که در شب میانه ایام تشریق (روزهای یازدهم، دوازدهم و سیزدهم ذی‌الحجه) در تپه‌ای در العقبه، همان محلی که سال گذشته در آن دیدار کرده بودند، به‌صورت مخفیانه با او دیدار کنند. یکی از بزرگان انصار، کعب بن مالک الانصاری (رضی‌الله عنه)، شرح آن دیدار تاریخی را بیان کرد که مسیر کامل مبارزه میان اسلام و شرک را دگرگون ساخت. او گفت:

Shortly after arrival, they conducted clandestine contacts with the Prophet (Peace be upon him) and agreed to meet him secretly at night in mid Tashreeq Days (the 11th, 12th and 13th days of Dhul Hijja) in a hillock at Al-‘Aqabah, the last year’s meeting place One of the leaders of the Ansâr (Helpers), Ka‘b bin Malik Al-Ansari (May Allah be pleased with him), gave an account of the historic meeting which changed the whole course of the struggle between Islam and paganism, he said:

ما برای حج بیرون شدیم و در میانه ایام تشریق با هم قرار گذاشتیم. همراه ما مردی سرشناس و بزرگی از قوم ما بود به نام عبدالله بن عمرو بن حرام که هنوز مشرک بود. ما نیت خود را برای دیدار محمد ﷺ با او در میان گذاشتیم و او را پند دادیم که به جمع ما بپیوندد و از شرک دست بردارد، مبادا در آخرت هیزم جهنم شود. او بی‌درنگ اسلام آورد و در دیدار جدی عقبه حاضر شد.

We set out for pilgrimage and struck a rendezvous in mid Tashreeq Days. We were accompanied by a celebrity and a notable of ours called ‘Abdullah bin ‘Amr bin Haram, who was still a polytheist. We disclosed to him our intention of meeting Muhammad (Peace be upon him) and exhorted him to join our ranks and give up polytheism lest he should serve as wood for Hell in the Hereafter. He promptly embraced Islam and witnessed the serious meeting at Al-‘Aqabah.

در همان شب، ما با قوم خود در اردوگاه‌هایمان خوابیدیم. پس از گذشت یک سوم از شب، آرام‌آرام شروع به خروج کردیم و در تپه‌ای نزدیک گرد هم آمدیم. ما هفتاد و سه مرد و دو زن بودیم: نسیبه دختر کعب از بنی نجار و اسماء دختر عمرو از بنی سلمه. ما منتظر رسول‌الله ﷺ ماندیم تا آنکه ایشان در معیت عمویش عباس بن عبدالمطلب آمد. عباس که خود هنوز مسلمان نبود، ما را سوگند داد که برادرزاده‌اش را از حمایت خویشاوندانش جدا نکنیم، مگر آنکه کاملاً آماده باشیم که حتی به قیمت جان خود از او دفاع کنیم. او نخستین کسی بود که سخن گفت.

That very night we slept with our people in our camps. After a third of the night had elapsed, we began to leave stealthily and met in a hillock nearby. We were seventy three men and two women Nusaibah bint Ka‘b from the Najjars and Asma’ bint ‘Amr from Bani Salamah. We waited for the Messenger of Allâh (Peace be upon him) until he came in the company of his uncle Al-‘Abbas bin ‘Abdul Muttalib who (though himself not a Muslim), adjured us not to draw his nephew away from the protection of his own kindred unless we were fully prepared to defend him even at the risk of our lives. He was the first to speak:

«ای گروه خزرج — عرب‌ها انصار را خزرج می‌نامیدند، خواه از خزرج باشند یا از اوس — شما همه از جایگاهی که محمد ﷺ در میان ما دارد آگاهید. ما تا آنجا که توانستیم او را از قوم خود حفظ کرده‌ایم. او در میان قومش گرامی و محترم است. او جز با شما به هیچ گروهی نمی‌پیوندد. پس اگر گمان می‌کنید می‌توانید آنچه را وعده داده‌اید انجام دهید، و او را به شهر خود دعوت می‌کنید، و اگر می‌توانید او را در برابر دشمنان حفظ کنید، پس آن بار مسئولیتی را که به عهده گرفته‌اید بر دوش بکشید. اما اگر می‌خواهید پس از آنکه او را با خود برده‌اید، تسلیمش کنید و به او خیانت ورزید، همین حالا او را واگذارید، زیرا او در جایگاه خود گرامی و به خوبی حمایت‌شده است.»

“O you people of the Khazraj — the Arabs used to call the Ansâr (Helpers) Khazraj, whether from Khazraj or Aws — you all know the position that Muhammad holds among us. We have protected him from our people as much as we could. He is honoured and respected among his people. He refuses to join any party except you. So if you think you can carry out what you promise while inviting him to your town, and if you can defend him against the enemies, then assume the burden that you have taken. But if you are going to surrender him and betray him after having taken him away with you, you had better leave him now because he is respected and well defended in his own place.”.

کعب پاسخ داد: «ما سخنان شما را شنیدیم. اکنون، ای فرستادهٔ خدا، نوبت شماست که سخن بگویید و از ما هر پیمانی را که دربارهٔ پروردگارتان و خودتان می‌خواهید بگیرید.» این پاسخ، موضعی قاطع بود که عزم کامل، شجاعت و ایمان ژرف را نشان می‌داد؛ آمادگی برای پذیرفتن آن مسئولیت سنگین و تحمل پیامدهای جدی‌اش.

Ka‘b replied: “We have heard your words, and now O Messenger of Allâh, it is for you to speak and take from us any pledge that you want regarding your Lord and yourself.” It was a definite stance showing full determination, courage and deep faith to shoulder the daunting responsibility and bear its serious consequences.

رسول الله ﷺ سپس دین را تبلیغ کرد و بیعت گرفته شد. الإمام أحمد، از جابر روایت کرده که جزئیات زیر را بیان نمود:

The Messenger of Allâh then preached the Faith, and the pledge was taken. Al-Imam Ahmad, on the authority of Jabir, gave the following details:

انصار از رسول الله درباره‌ی اصولی پرسیدند که بر پایه‌ی آن‌ها بیعت کنند. پیامبر ﷺ پاسخ داد:

The Ansâr (Helpers) asked the Messenger of Allâh about the principles over which they would take a pledge. The Prophet answered:

۱. در هر وضعیت و شرایطی شنیدن و اطاعت کردن.

1. To listen and obey in all sets of circumstances.

۲. در فراخی و در تنگی انفاق کردن (بخشیدن از مال).

2. To spend in plenty as well as in scarcity.

۳. امر به معروف و نهی از منکر۔

3. To enjoin good and forbid evil.

۴. در خدمت الله، از سرزنش هیچ‌کس نخواهی ترسید.

4. In Allâh’s service, you will fear the censure of none.

۵. که اگر از من یاری خواستید، از من دفاع کنید، و از آنچه خود و همسران و فرزندانتان را از آن بازمی‌دارید، مرا نیز بازدارید. و اگر به این دستورها عمل کنید، بهشت برای شما آماده است. در روایتی دیگر که کعب نقل کرده، چنین آمده است:

5. To defend me in case I seek your help, and debar me from anything you debar yourself, your spouses and children from. And if you observe those precepts, Paradise is in store for you. In another version narrated by Ka‘b, he said:

پیامبر ﷺ شروع به سخن گفتن کرد، چند آیه از قرآن را تلاوت نمود، مردم را به سوی الله فراخواند، ایشان را تشویق کرد تا به آیین اسلام درآیند، و سخن خود را چنین به پایان برد: «به شما پیمان می‌دهم که از من آنچه را که از زنان و فرزندانتان باز می‌دارید، باز دارید.» در این هنگام البراء بن معرور دست ایشان را گرفت و گفت: «آری، به الله سوگند که تو را به حق به پیامبری فرستاده است، از آنچه از زنانمان باز می‌داریم، تو را نیز باز خواهیم داشت. ای فرستادهٔ الله، به ما اطمینان داشته باش. به خدا سوگند که ما جنگاورانی راستین و در جنگ بسیار قابل اعتماد هستیم؛ این خصلتی است که از نیاکانمان به ما رسیده است.»

The Prophet (Peace be upon him) began to speak, recited some Qur’ânic verses, called people unto Allâh, exhorted them to enter the fold of Islam and concluded saying: “I give you my pledge that you debar me from whatever you debar your women and children from.” Here Al-Bara’ bin Ma‘rur, caught him by hand, and said: “Oh yes, we swear by Allâh, Who sent you as a Prophet in Truth, that we will debar you from whatever we debar our women from. Have confidence in us, O Messenger of Allâh. By Allâh, we are genuine fighters and quite reliable in war, it is a trait passed down to us from our ancestors.”.

سپس أبو الهيثم بن التيهان حرفش را قطع کرد و گفت: «ای پیامبر خدا! میان ما و یهودیان پیمان‌هایی است که اکنون باید آن‌ها را بگسلیم. اگر خداوند شما را پیروز و چیره گرداند، آیا باید انتظار داشته باشیم که ما را رها کنید و به صفوف قوم خود (یعنی قریش) بپیوندید؟» پیامبر ﷺ لبخند زد و پاسخ داد:

Then ‘Abul Haitham At-Taihan interrupted and said: “O Prophet of Allâh! Between us and the Jews, there are agreements which we would then sever. If Allâh grants you power and victory, should we expect that you would not leave us, and join the ranks of your people (meaning Quraish)?” The Prophet (Peace be upon him) smiled and replied:

«نه، هرگز چنین نخواهد شد؛ خونِ تو خونِ من خواهد بود. در زندگی و در مرگ با تو خواهم بود و تو با من. با هرکس که تو بجنگی من خواهم جنگید و با هرکس که تو صلح کنی من صلح خواهم کرد.»

• “Nay, it would never be; your blood will be my blood. In life and death I will be with you and you with me. I will fight whom you fight and I will make peace with those with whom you make peace.”

پس از آنکه مذاکرات پیرامون شرایط بیعت پایان یافت و همه حاضران به اتفاق آرا با آن موافقت کردند، دو مرد از نخستین مسلمانانی که در سال یازدهم و دوازدهم اسلام آورده بودند، برخاستند تا دیگران را از گام خطیری که در شرف برداشتن آن بودند آگاه سازند، تا با آگاهی کامل از تمام ماجرا بیعت کنند و در نتیجه برای فداکاریای که از آنان انتظار می‌رفت آماده باشند. عباس بن عُبادة بن نَضْله در این زمینه گفت: «ای مردم خزرج! آیا می‌دانید که با این مرد چه پیمانی می‌بندید؟ شما در واقع اعلام می‌کنید که با همه و هرکس خواهید جنگید. اگر می‌ترسید که دارایی‌تان به خطر افتد یا جان بزرگانتان در معرض نابودی قرار گیرد، همین حالا او را واگذارید، زیرا اگر این کار را پس از بیعت انجام دهید، در این دنیا و در آخرت برای شما هر دو خواری خواهد بود. اما اگر می‌پندارید که می‌توانید آنچه را به آن فراخوانده شده‌اید، با وجود از دست دادن جان‌های ارزشمند و دارایی‌ها انجام دهید، پس این مسئولیت سنگین را بر عهده گیرید، و به خدا سوگند که خیر این دنیا و آن دنیا در همین است.»

After the negotiations concerning the conditions of allegiance had ended, and all of the audience were unanimously agreed to ratify it, two men of the early generation of converts who had embraced Islam in the eleventh and twelfth years rose to their feet to apprise the others of the serious step they were about to take so that they could give their pledge fully aware of the whole affair and consequently be ready for the sacrifice they were expected to make. Al ‘Abbas bin Ubada bin Nadlah, in this context, remarked: “O you people of Khazraj! Do you know the significance of the pact that you are entering into with this man? You are in fact avowing that you will fight against all and sundry. If you fear that your property will be at stake or the lives of your nobles will be endangered, then leave him now, because if you do this after the pledge, it will be degrading for you both in this world and the world to come. But if you think that you can carry out what you are called upon to do in spite of the loss of precious lives and property, then undertake this heavy responsibility, and I swear by Allâh, that herein lies the good of this world and that of the next.”.

آنان پاسخ دادند: «ما پیش‌تر از دست دادن مال و کشته شدن بزرگانمان را در نظر گرفته‌ایم، با این حال با تو بیعت می‌کنیم. اما اگر همه‌ی بندهای این پیمان را رعایت کنیم، پاداش ما چیست؟» پیامبر ﷺ فرمود: «بهشت برای شما آماده است.» سپس از او خواستند دستش را دراز کند، و همه دستان خود را دراز کردند و بیعت کردند. تنها در آن هنگام بود که اسعد بن زراره به آمادگی مردم برای فداکاری در راه الله پی برد.

They replied, “We have already considered the loss of property and the murder of our notables, yet we pay him allegiance. But what is our reward if we observe all the items of this pact?” The Prophet replied: “Paradise is in store for you.” Then they asked him to stretch out his hand, and they all stretched out their hands and took the pledge. Only at that time did As‘ad bin Zurarah come to realize the people’s readiness for sacrifice in the cause of Allâh.

از جابر روایت است که گفت: هنگامی که ما با پیامبر ﷺ بیعت می‌کردیم، أسعد بن زُرَارَہ برخاست و این سخن کوتاه را گفت: «آرام باشید ای مردم یثرب! ما این مسافت دراز را طی نکردیم مگر به این سبب که به‌راستی ایمان داشتیم که او (محمد ﷺ) فرستادهٔ خداوند است. ما هم اکنون یقین داریم که پیروی از او به معنای جدایی از عرب‌های مشرک است، حتی اگر این کار به قیمت جان ما تمام شود. پس اگر در این راه پایداری کنید و بر آن استوار بمانید، پاداش بزرگ شما نزد خداوند است؛ اما اگر ترس شما را فرا گرفت، شما را پند می‌دهم که همین حالا از آن دست بکشید؛ آنگاه در پیشگاه خداوند عذر شما پذیرفته‌تر خواهد بود.»

On the authority of Jabir, who said: “When we started to pay allegiance to the Prophet (Peace be upon him) , As‘ad bin Zurarah stood up and gave the following short address: “Take it easy people of Yathrib! We have not covered that long distance except because we have had deep belief that he (Muhammad (Peace be upon him) ) is the Messenger of Allâh. We are already convinced that following him entails departure from the pagan Arabs even if it were at the risk of our life. Should you preserve in this course, holdfast to it, and your great reward is placed in the Hand of Allâh, but if you are caught in fear, I admonish you to give it up just now, and then you would be more excusable by Allâh.”.

در مورد آن دو زن، بیعت به‌صورت شفاهی انجام شد، زیرا پیامبر ﷺ هرگز با زن نامحرمی دست نداده بود. سپس پیامبر ﷺ از گروه خواست که دوازده نماینده برگزینند تا اسلام را در میان مردم خود در مدینه تبلیغ کنند، مسئولیت اجرای مفاد این بیعت را بر عهده گیرند و مردان قبیله خود را در امور مربوط به گسترش اسلام راهنمایی کنند. نمایندگانی که برگزیده شدند، نُه نفر از قبیله الخزرج بودند: اَسعد بن زُرارة بن عَدُس، سعد بن الربیع بن عمرو، عبدالله بن رواحة بن ثعلبة، رافع بن مالک بن العجلان، البراء بن معرور بن صخر، عبدالله بن عمرو بن حرام، عبادة بن الصامت بن قیس، سعد بن عبادة بن دُلیم و المنذر بن عمرو بن خُنیس. سه نفر دیگر از قبیله الأوس بودند: أُسید بن حُضیر بن سمّاک، سعد بن خیثمة بن الحارث و رفاعة بن عبدالمنذر بن زبیر. آن دوازده نفر بار دیگر سوگند یاد کردند که همچون حواریون عیسی ضامن امور قوم خود باشند، و پیامبر ﷺ نیز ضامن امت خود، یعنی همه مسلمانان، باشد.

With respect to the two women, the pledge was taken orally for the Prophet (Peace be upon him) had never shaken hands with a strange lady. The Prophet (Peace be upon him) then asked the group to appoint twelve deputies to preach Islam to their people in Madinah, to shoulder the responsibility of implementing the articles of this pledge and to guide the respective men of their own tribes in matters relating to the propagation of Islam. The deputies elected were nine from Al-Khazraj: As‘ad bin Zurarah bin ‘Ads, Sa‘d bin Ar-Rabi‘ bin ‘Amr, ‘Abdullah bin Rawahah bin Tha‘labah, Rafi‘ bin Malik bin Al-‘Ajlan, Al-Bara’ bin Ma‘rur bin Sakhr, ‘Abdullah bin ‘Amr bin Haram, ‘Ubadah bin As-Samit bin Qais, Sa‘d bin ‘Ubadah bin Dulaim and Al-Mundhir bin ‘Amr bin Khunais. Three others were from Al-Aws: Usaid bin Hudair bin Sammak, Sa‘d bin Khaithamah bin Al-Harith and Rifa‘a bin ‘Abdul Mundhir bin Zubair. Once again, those twelvemen were sworn to act as surety over the affairs of their people just as the Christ’s disciples did, and the Prophet would act as surety over his people, meaning all the Muslims.

پس از آن، خبر این دیدارهای پنهانی در صحرا با اهل مدینه به گوش دیگران رسید. پیامبر ﷺ فوراً دریافت که این کار یک شیطان چاق و زشترو، ساکن عقبه، بوده که از دیدار آنان آگاه شده است، و تهدید کرد که هر چه زودتر حساب او را خواهد رسید. با شنیدن این سخن، عباس بن نضله گفت: «به خدایی که تو را به حق فرستاده است سوگند، اگر بخواهی، ما فردا با شمشیرهای خود بر مردم منا (قریش) خواهیم تاخت.» پیامبر ﷺ فرمود: «ما به چنین کاری فرمان نیافته‌ایم. اکنون به اردوگاه‌های خود بازگردید.» آنان تا صبح به خواب رفتند و به اردوگاه‌های خود بازگشتند.

Somehow or other, the news of these secret desert meetings with the Madinese leaked out. The Prophet immediately knew that it was a certain pudgy ugly devil, inhabited in Al-‘Aqabah, who discovered their meeting, and he threatened to settle his account with him as soon as possible. On hearing this, Al-‘Abbas bin Nadlah said “By Allâh, Who has sent you in Truth, we are powerful enough to put the people of Mina (the Quraishites) to our swords tomorrow, if you desire.” The Prophet (Peace be upon him) said “We have not been commanded to follow that course. Now, back to your camps.” They went back to sleep till morning.

جنگ‌سازی از عهدنامه‌ی این پیمان آگاه شدند، بی‌درنگ در همه‌ی جهات آشوب و فتنه‌انگیزی آغاز شد. آنان کاملاً دریافته بودند که چنین پیمان‌بستنی ناگزیر پیامدهای گسترده‌ای بر زندگی و اموال ایشان خواهد داشت. روز بعد، هیئت بزرگی مرکب از سران و جنایتکاران سرشناس مکه به اردوگاه انصار رفتند تا به شدت علیه این پیمان اعتراض کنند. آنان به انصار گفتند: «ای گروه خزرج، به ما خبر رسیده که شما آمده‌اید تا با این مرد (محمد ﷺ) پیمان ببندید و او را از مکه بیرون کنید. به خدا سوگند، هرگونه جنگی میان شما و ما را سخت ناپسند می‌داریم.»

No sooner did Quraish hear of this treaty than a kind of trouble-provoking tumult began to mushroom in all directions. They realized quite fully that an allegiance of this sort is bound to produce far-reaching ramifications of direct impact on their lives and wealth. The following day, a large delegation comprising the leaders and arch-criminals of Makkah set out for the camp of the Madinese to protest severely against the treaty. They addressed the Madinese: “O people of Khazraj, it transpired to us that you have come here to conclude a treaty with this man (Muhammad) and evacuate him out of Makkah. By Allâh, we do really hold in abhorrence any sort of fight between you and us.”.

مشرکانِ مدینه که از بیعتِ پنهانی آگاهی نداشتند، شروع کردند به قسم خوردن به الله و با حسنِ نیت پاسخ دادند که این خبر هیچ حقیقتی ندارد. عبداللہ بن أُبیّ بن سلول، یکی از مشرکانِ مدینه، ادعاهای آنان را رد کرد و آن‌ها را باطل و بی‌اعتبار خواند، و مدعی شد که قومش هرگز دست به هیچ کاری نمی‌زند مگر آنکه او دستورِ روشنی بدهد.

The Madinese polytheists having known nothing about the secretly taken pledge, began to swear by Allâh and answered in good faith that there was no truth in the report. ‘Abdullah bin Ubai bin Salul, a Madinese polytheist, refuted their allegations denouncing them as null and void, claiming that his people would never initiate anything unless he gave them clear orders.

اما مسلمانان مدینه خاموش ماندند و نه نفی کردند و نه تأیید. رهبران قریش گویی تقریباً با استدلال‌هایی که مشرکان ارائه کرده بودند متقاعد شده بودند و دلسرد به خانه بازگشتند. با این حال، آنچه شنیده بودند را کاملاً نپذیرفتند. آنان به کوچک‌ترین جزئیات دقیق شدند و کوچک‌ترین خبرها را پی گرفتند تا این‌که بی‌هیچ تردیدی ثابت شد که پیمان واقعاً انجام گرفته است، اما این پس از آن بود که زائران مدینه مکه را ترک کرده بودند. در خشمی آتشین، آنان زائران را تعقیب کردند، اما جز سعد بن عباده نتوانستند کسی را دستگیر کنند. آنان او را شکنجه‌های وصف‌ناپذیری دادند، اما بعدها مطعم بن عدی و حارث بن حرب بن امیه که با آنان روابط تجاری داشت، او را نجات دادند.

The Madinese Muslims, however, remained silent neither negating nor confirming. The Quraishite leaders seemed to be almost convinced by the arguments presented by the polytheists, and went back home frustrated. However, they did not fully acquiesce in the words they heard. They began to scrutinize the smallest details, and trace the minutest news till it was established beyond a shadow of doubt that the pact did take place, but that was after the Madinese pilgrims had left Makkah. In a fit of rage, they pursued the pilgrims but did not succeed in catching hold of anyone except Sa‘d bin ‘Ubadah. They subjected him to unspeakable tortures, but he was later rescued by Al-Mut‘im bin ‘Adi and Harith bin Harb bin Omaiya with whom he had trade relations.

این داستان بیعت دوم عقبه است که بعدها به بیعت بزرگ عقبه معروف شد؛ بیعتی که در فضایی از محبت، وفاداری و پشتیبانی متقابل میان مؤمنان مدینه و مسلمانان ضعیف مکه انجام گرفت. این روحیه تازه از عاطفه، الفت و همکاری هرگز به هوسی گذرا نسبت داده نمی‌شود؛ بلکه کاملاً از رویکردی ریشه‌دار و پیشین سرچشمه می‌گرفت، یعنی ایمان به الله، رسول او ﷺ و کتاب او. این ایمان چنان در جان‌ها ریشه داشت که در برابر همه قدرت‌های ستم و تجاوز پایدار ماند و می‌توانست در عرصه عمل و پیگیری اندیشه و آرمان به معجزاتی بدل شود. چنین ایمانی همان ابزار راستین مسلمانان بود تا دستاوردهایی بی‌سابقه را در تاریخ ثبت کنند. ما همچنین مطمئنیم که آینده همواره از آن دستاوردهای بزرگ که به دست آن مردان بزرگ تحقق یافت، تهی خواهد ماند.

That is the story of the Second ‘Aqabah Pledge, later known as the Great ‘Aqabah Pledge, effected in an atmosphere of love, allegiance and mutual support between Madinese believers and weak Makkan Muslims. This new spirit of affection, rapport and cooperation could never be attributable to a fleeing whim, on the contrary, it totally derived from an already deeply-established approach, viz. Belief in Allâh, His Messenger and His Book. It was a Belief so rooted in the selves that it managed to stand immune to all powers of injustice and aggression, and could be translated into miracles in the practical aspects of action and ideology pursuit. That sort of Belief was the real instrument for the Muslims to record in the annals of history unprecedented breakthroughs. We are also sure that the future will always remain wanting as regards those great achievements carried out by those great men.