هنگامی که پیامبر اسلام ﷺ نزدیک به چهل سالگی رسیده بود، عادت داشت ساعت‌های طولانی را در خلوت بگذراند و درباره همه جنبه‌های آفرینش پیرامون خود به تفکر و تأمل بپردازد. این خلق و خوی تأملی، فاصله ذهنی میان او و هم‌وطنانش را بیشتر کرد. او برای خود سویق (آش جو) و آب فراهم می‌کرد و سپس مستقیماً به سوی تپه‌ها و دره‌های اطراف مکه می‌رفت. یکی از این مکان‌ها به‌ویژه پناهگاه محبوب او بود: غاری به نام حرا، در کوه نور. این غار تنها دو میل از مکه فاصله داشت، غاری کوچک به درازای ۴ یارد و پهنای ۱٫۷۵ یارد. او همواره به آنجا می‌رفت و رهگذران را به تقسیم توشه اندک خود دعوت می‌کرد. بیشتر وقت خود را، به‌ویژه در ماه رمضان، به عبادت و تفکر درباره جهان پیرامونش می‌گذراند. دلش از فساد اخلاقی و بت‌پرستی که میان قومش رواج داشت، آرام نبود؛ و هنوز ناتوان بود، زیرا راه مشخص یا روش ویژه‌ای برای او فراهم نشده بود تا از آن پیروی کند و رفتارهای نادرست اطرافش را اصلاح نماید. این خلوت همراه با چنین رویکرد تأملی را باید از منظر الهی آن فهمید. این مرحله‌ای مقدماتی برای دوره مسئولیت‌های سنگینی بود که به زودی بر دوش او قرار می‌گرفت.

When Prophet Muhammad (Peace be upon him) was nearly forty, he had been wont to pass long hours in retirement meditating and speculating over all aspects of creation around him. This meditative temperament helped to widen the mental gap between him and his compatriots. He used to provide himself with Sawiq (barley porridge) and water and then directly head for the hills and ravines in the neighbourhood of Makkah. One of these in particular was his favourite resort — a cave named Hira’, in the Mount An-Nour. It was only two miles from Makkah, a small cave 4 yards long and 1.75 yard wide. He would always go there and invite wayfarers to share him his modest provision. He used to devote most of his time, and Ramadan in particular, to worship and meditation on the universe around him. His heart was restless about the moral evils and idolatry that were rampant among his people; he was as yet helpless because no definite course, or specific approach had been available for him to follow and rectify the ill practices around him. This solitude attended with this sort of contemplative approach must be understood in its Divine perspective. It was a preliminary stage to the period of grave responsibilities that he was to shoulder very soon.

خلوت‌گزینی و دوری از آلودگی‌های زندگی، دو شرط ناگزیر برای آن بود که روح پیامبر ﷺ با آن نیروی ناپیدایی که پشت همه‌ی جنبه‌های هستی در این جهان بی‌کران قرار دارد، پیوندی نزدیک برقرار کند. این دوره‌ی پربار خلوت، که سه سال به درازا کشید، آغازگر عصری نو بود؛ عصری از پیوند گسستنی‌ناپذیر با آن نیرو.

Privacy and detachment from the impurities of life were two indispensable prerequisites for the Prophet’s soul to come into close communion with the Unseen Power that lies behind all aspects of existence in this infinite universe. It was a rich period of privacy which lasted for three years and ushered in a new era, of indissoluble contact with that Power.

هنگامی که ایشان چهل ساله شد، یعنی سنِ کمالِ کامل که پیامبران همواره مأمور بودند در آن سن پیام خود را آشکار کنند، نشانه‌های نبوتش آغاز به ظهور کرد و در افق‌های زندگی درخشید؛ آن‌ها همان رؤیاهای صادقه‌ای بودند که شش ماه تجربه می‌کرد. دورهٔ نبوت بیست و سه سال بود؛ بنابراین این شش ماه رؤیاهای صادقه بخشی جدایی‌ناپذیر از چهل و شش جزء نبوت بود. در ماه رمضان، در سومین سال خلوت‌نشینی‌اش در غار حراء، اراده‌ی الهی چنین خواست که رحمتش بر زمین جاری شود و محمد ﷺ به نبوت مفتخر گشت و نور وحی با چند آیه از قرآن کریم بر او تابید.

When he was forty, the age of complete perfection at which Prophets were always ordered to disclose their Message, signs of his Prophethood started to appear and twinkle on the horizons of life; they were the true visions he used to experience for six months. The period of Prophethood was 23 years; so the period of these six months of true visions constituted an integral part of the forty-six parts of Prophethood. In Ramadan, in his third year of solitude in the cave of Hira’, Allâh’s Will desired His mercy to flow on earth and Muhammad (Peace be upon him) was honoured with Prophethood, and the light of Revelation burst upon him with some verses of the Noble Qur’ân.

اما در مورد تاریخ دقیق، بررسی دقیق شواهد و قرائن مربوط، مستقیماً به دوشنبه، بیست‌ویکم ماه رمضان در شب اشاره دارد، یعنی Au، ۱۰، ۶۱۰ میلادی، در حالی که پیامبر محمد ﷺ دقیقاً ۴۰ سال، ۶ ماه و ۱۲ روز سن داشتند، یعنی ۳۹ سال قمری، ۳ ماه و ۲۲ روز. عایشه، راستگو، روایت زیر را از آن رویداد بسیار مهم نقل کرده است که نوری الهی را به همراه آورد که تاریکی کفر و جهالت را از میان برد. آن رویداد مسیر زندگی را به سوی تازه‌ای هدایت کرد و بزرگ‌ترین تغییر را در مسیر تاریخ بشریت پدید آورد:

As for the exact date, careful investigation into circumstantial evidence and relevant clues point directly to Monday, 21st. Ramadan at night, i.e. Au, 10, 610 A.D. with Prophet Muhammad (Peace be upon him) exactly 40 years, 6 months and 12 days of age, i.e. 39 Gregorian years, 3 months and 22 days. ‘Aishah, the veracious, gave the following narration of that most significant event that brought the Divine light which would dispel the darkness of disbelief and ignorance. It led life down a new course and brought about the most serious amendment to the line of the history of mankind:

پیشگامان وحی به‌صورت رؤیاهای صادقه‌ای درمی‌آمدند که همواره به‌روشنی تحقق می‌یافتند. پس از آن، تنهایی برای او محبوب شد و به غار حِرا می‌رفت تا در آنجا برای مدتی معین از شب‌ها به تحنّث (عبادت) بپردازد، سپس به خانواده‌اش بازمی‌گشت و دوباره برای توشه‌ای مشابه برای اقامتی دیگر باز می‌گشت. سرانجام، ناگهان حق (فرشته) نزد او آمد و گفت: «بخوان». او [محمد ﷺ] گفت: «من نمی‌توانم بخوانم». پیامبر ﷺ توصیف کرد: «پس مرا گرفت و به شدت فشرد، سپس رهایم کرد و فرمان "بخوان" را تکرار کرد. گفتم: "من نمی‌توانم بخوانم". بار دیگر مرا فشرد و رها کرد تا آنکه خسته شدم. سپس گفت: "بخوان". گفتم: "من نمی‌توانم بخوانم". برای بار سوم مرا فشرد، سپس رهایم کرد و گفت:

«بخوان! به نام پروردگارت که آفرید، انسان را از خون بسته‌ای آفرید. بخوان! و پروردگار تو گرامی‌ترین است.» [۹۶:۱-۳]

• “Read! In the Name of your Lord, Who has created (all that exists), has created man from a clot (a piece of thick coagulated blood). Read! and your Lord is the Most Generous.’” [96:1-3].

پیامبر ﷺ این آیات را تکرار کرد و از ترس می‌لرزید. در این مرحله، او نزد همسرش خدیجه بازگشت و گفت: «مرا بپوشانید، مرا بپوشانید.» آنان او را پوشاندند تا آرامشش بازگشت. او ماجرای غار را برای خدیجه بازگفت و افزود که به شدت هراسان شده است. همسرش کوشید او را آرام کند و دلداری‌اش داد و گفت: «خداوند هرگز تو را خوار نخواهد کرد؛ تو پیوندهای خویشاوندی را برقرار می‌کنی، بار ناتوانان را بر دوش می‌کشی، به بی‌چیزان و نیازمندان یاری می‌رسانی، از مهمان پذیرایی می‌کنی و در راه راستی سختی‌ها را تحمل می‌کنی.»

The Prophet (Peace be upon him) repeated these verses. He was trembling with fear. At this stage, he came back to his wife Khadijah, and said, “Cover me, ... cover me.” They covered him until he restored security. He apprised Khadijah of the incident of the cave and added that he was horrified. His wife tried to soothe him and reassured him saying, “Allâh will never disgrace you. You unite uterine relations; you bear the burden of the weak; you help the poor and the needy, you entertain the guests and endure hardships in the path of truthfulness.”

او با پیامبر ﷺ به نزد پسرعمویش ورقة بن نوفل بن اسد بن عبدالعزی رفت، که در دوران جاهلیت مسیحی شده بود و کتاب مقدس را به زبان عبری می‌نوشت. او پیرمردی نابینا بود. خدیجه گفت: «ای پسرعمو! به برادرزاده‌ات گوش بده!» ورقه گفت: «ای برادرزاده‌ام! چه دیدی؟» رسول خدا ﷺ آنچه را بر ایشان گذشته بود برای او بازگو کرد. ورقه پاسخ داد: «این همان ناموس است، یعنی فرشته‌ای که اسرار الهی به او سپرده شده و خداوند او را به سوی موسی فرستاد. ای کاش جوان‌تر بودم و ای کاش تا زمانی زنده می‌ماندم که قومت تو را بیرون کنند.» محمد ﷺ پرسید: «آیا مرا بیرون خواهند کرد؟» ورقه پاسخ مثبت داد و گفت: «هر کس که چیزی مانند آنچه تو آورده‌ای آورده، با دشمنی روبه‌رو شده است؛ و اگر تا آن روز زنده باشم، تو را به شدت یاری خواهم کرد.» چند روز بعد ورقه درگذشت و وحی نیز فروکش کرد.

She set out with the Prophet (Peace be upon him) to her cousin Waraqa bin Nawfal bin Asad bin ‘Abd Al-‘Uzza, who had embraced Christianity in the pre-Islamic period, and used to write the Bible in Hebrew. He was a blind old man. Khadijah said: “My cousin! Listen to your nephew!” Waraqa said: “O my nephew! What did you see?” The Messenger of Allâh (Peace be upon him) told him what had happened to him. Waraqa replied: “This is ‘Namus’ i.e. (the angel who is entrusted with Divine Secrets) that Allâh sent to Moses. I wish I were younger. I wish I could live up to the time when your people would turn you out.” Muhammad (Peace be upon him) asked: “Will they drive me out?” Waraqa answered in the affirmative and said: “Anyone who came with something similar to what you have brought was treated with hostility; and if I should be alive till that day, then I would support you strongly.” A few days later Waraqa died and the revelation also subsided.

ابنِ جریر طبری و ابن هشام روایت کرده‌اند که پیامبر خدا ﷺ پس از آنکه از نزول وحی غافلگیر شد، غار حرا را ترک کرد، اما بعدها به غار بازگشت و به تنهایی خود ادامه داد. سپس به مکه بازگشت. طبری دربارهٔ این ماجرا گزارش داده است: پس از یادکرد آمدن وحی، پیامبر خدا ﷺ فرمود: «هیچ‌کس را بیش از شاعر یا دیوانه منفور نمی‌داشتم و طاقت نگاه کردن به هیچ‌یک از آن دو را نداشتم. هرگز به کسی از قریش از وحی خود چیزی نخواهم گفت. از کوهی بالا می‌روم و خود را از آن پرت می‌کنم و می‌میرم. این مرا آرام خواهد کرد.» من به قصد این کار رفتم، اما در نیمه‌راه کوه، صدایی از آسمان شنیدم که می‌گفت: «ای محمد! تو فرستادهٔ خدایی و من جبرئیلم.» به آسمان نگریستم و جبرئیل را در هیئت مردی دیدم که پاهایش را بر افق گذاشته بود. او گفت: «ای محمد! تو فرستادهٔ خدایی و من جبرئیلم.» ایستادم و به او نگریستم. دیدنش مرا از آنچه قصد داشتم بازداشت. در جای خود میخ‌کوب شدم. کوشیدم چشمانم را از او بگردانم، اما او در هر سویی که می‌نگریستم حضور داشت. در جای خود بی‌حرکت ایستادم تا آنکه خدیجه کسی را برای جستجوی من فرستاد. او به مکه رفت و بازگشت، در حالی که من هنوز در همان جا ایستاده بودم. سپس جبرئیل رفت و من به خانه بازگشتم. خدیجه را در خانه یافتم و بسیار نزدیک او نشستم. گفت: «ای پدر قاسم! کجا بودی؟ کسی را برای جستجوی تو فرستادم. او به مکه رفت و نزد من بازگشت.» آنچه را دیده بودم برایش بازگو کردم. گفت: «ای همسرم! این نشانهٔ خیر است. آرام باش، به خدا سوگند که تو پیامبر این امتی.» سپس برخاست و نزد ورقة رفت و او را آگاه ساخت. ورقه گفت: «به خدا سوگند که او همان ناموس را دریافت کرده که بر موسی فرود آمد. او پیامبر این امت است. به او بگو صبور باشد.» خدیجه نزد او بازگشت و سخنان ورقه را به او گفت. هنگامی که رسول‌الله ﷺ خلوت‌نشینی خود را به پایان رساند و به مکه فرود آمد، نزد ورقه رفت، و او به ایشان گفت: «تو پیامبر این امت هستی. به خدا سوگند که همان فرشته‌ای بر تو نازل شده که بر موسی نازل می‌شد.»

ابن سعد از ابن عباس روایت کرده است که وحی چند روزی متوقف شد. پس از بررسی دقیق، این به نظر محتمل‌ترین دیدگاه می‌رسد. اینکه گفته شود این توقف سه سال و نیم به طول انجامید، چنان‌که برخی از دانشمندان ادعا کرده‌اند، درست نیست، اما در اینجا جای پرداختن به جزئیات بیشتر نیست. در این مدت، پیامبر ﷺ دچار نوعی افسردگی همراه با حیرت و سرگشتگی شد. البخاری روایت کرده است:

Ibn Sa‘d reported on the authority of Ibn ‘Abbas that the Revelation paused for a few days.After careful study, this seems to be the most possible. To say that it lasted for three and a half years, as some scholars allege, is not correct, but here there is no room to go into more details. Meanwhile, the Prophet (Peace be upon him), was caught in a sort of depression coupled with astonishment and perplexity. Al-Bukhari reported:

وحی الهی برای مدتی متوقف شد و پیامبر ﷺ، چنان‌که شنیده‌ایم، سخت اندوهگین شد، تا جایی که چندین بار قصد کرد خود را از بلندی کوه‌های مرتفع به پایین بیندازد؛ و هر بار که به قله کوهی می‌رفت تا خود را فرو اندازد، جبرئیل در برابرش ظاهر می‌شد و می‌گفت: «ای محمد! به راستی تو فرستادهٔ الله به حق هستی»، و آنگاه دلش آرام می‌گرفت و تسکین می‌یافت و به خانه بازمی‌گشت. هرگاه که مدت فرود آمدن وحی طولانی می‌شد، باز همان کار را تکرار می‌کرد، اما جبرئیل دوباره در برابرش ظاهر می‌شد و همان سخنی را که پیش‌تر گفته بود، به او می‌گفت.

The Divine inspiration paused for a while and the Prophet (Peace be upon him) became so sad, as we have heard, that he intended several times to throw himself from the tops of high mountains, and every time he went up the top of a mountain in order to throw himself down, Gabriel would appear before him and say: “O Muhammad! You are indeed Allâh’s Messenger in truth,” whereupon his heart would become quiet and he would calm down and return home. Whenever the period of the coming of the Revelation used to become long, he would do as before, but Gabriel would appear again before him and say to him what he had said before.

ابن حجر گفت: «آن (توقف وحی الهی برای چند روز) برای این بود که پیامبر خدا ﷺ از ترسی که تجربه کرده بود آسوده شود و اشتیاق وحی در دل او پدید آید. هنگامی که سایه‌های حیرت کنار رفت و پرچم‌های حق برافراشته شد، پیامبر خدا ﷺ به یقین دانست که پیامبر پروردگار بزرگ شده است. او همچنین یقین داشت که آنچه به او رسیده، جز فرستاده‌ای از جانب وحی نیست. انتظار و اشتیاق او برای آمدن وحی، دلیل خوبی بر پایداری و آرامش او هنگام فرود آمدن الهام الهی بود.» البخاری از جابر بن عبدالله روایت کرده که او از پیامبر خدا ﷺ درباره دوران توقف وحی چنین شنیده است: «در حالی که راه می‌رفتم، صدایی از آسمان شنیدم. سر بلند کردم و دیدم همان فرشته‌ای است که در غار حِرا به دیدارم آمده بود. او بر تختی میان زمین و آسمان نشسته بود. از او بسیار ترسیدم و بر زمین زانو زدم. به خانه رفتم و گفتم: «مرا بپوشانید... مرا بپوشانید...». آنگاه خداوند این آیات را بر من نازل کرد:

Ibn Hajar said: ‘That (the pause of Allâh’s revelation for a few days) was to relieve the Messenger of Allâh (Peace be upon him) of the fear he experienced and to make him long for the Revelation. When the shades of puzzle receded, the flags of truth were raised, the Messenger of Allâh (Peace be upon him) knew for sure that he had become the Messenger of the Great Lord. He was also certain that what had come to him was no more than the ambassador of inspiration. His waiting and longing for the coming of the revelation constituted a good reason for his steadfastness and self-possession on the arrival of Allâh’s inspiration, Al-Bukhari reported on the authority of Jabir bin ‘Abdullah that he had heard the Messenger of Allâh (Peace be upon him) speak about the period of pause as follows: “While I was walking, I heard a voice from the sky. I looked up, and surely enough, it was the same angel who had visited me in the cave of Hira’. He was sitting on a chair between the earth and the sky. I was very afraid of him and knelt on the ground. I went home saying: ‘Cover me …, Cover me …’. Allâh revealed to me the verses:

• «ای تو [محمد ﷺ] که در جامه‌ها پیچیده‌ای! برخیز و هشدار ده! و پروردگارت را بزرگ دار! و جامه‌هایت را پاک نگه دار! و از الرّجز (بت‌ها) دوری کن!» [۷۴:۱-۵].

• ‘O you [Muhammad (Peace be upon him)] enveloped (in garments)! Arise and warn! And your Lord (Allâh) magnify! And your garments purify! And keep away from Ar-Rujz (the idols)!’” [74:1-5].

پس از آن، وحی به شکلی قوی، پی‌درپی و منظم نازل می‌شد.

After that the revelation started coming strongly, frequently and regularly.

پیش از آنکه به جزئیات دوره ابلاغ رسالت و پیامبری بپردازیم، مایلیم با مراحل وحی آشنا شویم، وحیی که منبع اصلی پیام و موضوع دعوت بود. ابن القیم، در بیان مراحل وحی، گفته است:

Before we go into the details of the period of communicating the Message and Prophethood, we would like to get acquainted with the stages of the Revelation which constituted the main source of the Message and the subject-matter of the Call. Ibn Al-Qayyim, mentioning the stages of the Revelation, said:

• نخستین: دورهٔ رؤیای صادقه. این آغاز وحی بود برای مردان خدا (صلی الله علیه وسلم).

• The First: The period of true vision. It was the starting point of the Revelation to the Men of Allâh (Peace be upon him).

الثانی: آنچه فرشته به صورت پنهانی در ذهن و قلب پیامبر القا کرد. رسول خدا ﷺ فرمود: «روح القدس به من وحی کرد که هیچ نفسی نمی‌میرد تا آنکه روزی‌اش را به تمام برساند؛ پس از خدا بترسید و در طلب (روزی) نیکو باشید. مبادا آنقدر در به دست آوردن (روزی) شتاب کنید که به نافرمانی خدا برسید، زیرا آنچه نزد خداست جز با فرمانبرداری از او به دست نمی‌آید.»

The Second: What the angel invisibly cast in the Prophet’s mind and heart. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) said: “The Noble Spirit revealed to me ‘No soul will perish until it exhausts its due course, so fear Allâh and gently request Him. Never get so impatient to the verge of disobedience of Allâh. What Allâh has can never be acquired but through obedience to Him.’”.

سوم: فرشته به شکل یک انسان نزد پیامبر خدا ﷺ می‌آمد و مستقیماً با او سخن می‌گفت. این امر باعث می‌شد که او آنچه را فرشته می‌گفت، کاملاً درک کند. گاهی اصحاب پیامبر ﷺ فرشته را در این شکل می‌دیدند. چهارم: فرشته مانند صدای زنگ به نزد او می‌آمد و این سخت‌ترین شکل بود، زیرا فرشته او را محکم در آغوش می‌گرفت و عرق از پیشانی‌اش جاری می‌شد، حتی در سردترین روزها. اگر پیامبر ﷺ بر شترش سوار بود، شتر توان تحمل آن وزن را نداشت و فوراً بر زمین زانو می‌زد. روزی پیامبر خدا ﷺ در حالی که نشسته بود و ران او بر ران زید بود، چنین وحیی بر او نازل شد؛ زید احساس کرد که فشار آن نزدیک بود ران او را آسیب برساند.

The Third: The angel used to visit the Messenger of Allâh (Peace be upon him) in the form of a human being and would speak to him directly. This would enable him to fully understand what the angel said. The angel was sometimes seen in this form by the Prophet’s Companions. The Fourth: The angel came to him like the toll of a bell and this was the most difficult form because the angel used to seize him tightly and sweat would stream from his forehead even on the coldest day. If the Prophet (Peace be upon him) was on his camel, the camel would not withstand the weight, so it would immediately kneel down on the ground. Once the Messenger of Allâh (Peace be upon him) had such a revelation when he was sitting and his thigh was on Zaid’s, Zaid felt the pressure had almost injured his thigh.

ششم: آنچه خداوند خود در آسمان به او وحی فرمود، یعنی هنگامی که به آسمان عروج کرد و فرمان خداوند مبنی بر نماز (صلات) را دریافت نمود.

The Sixth: What Allâh Himself revealed to him in heaven i.e. when he ascended to heaven and received Allâh’s behest of Salât (prayer).

هفتم: سخن گفتنِ خداوند با پیامبرش ﷺ بدونِ واسطهٔ فرشته، مستقیماً. این امتیازی بود که به موسی (علیه‌السلام) عطا شد و در قرآن کریم به‌روشنی بدان تصریح شده است، و همچنین برای پیامبر ما ﷺ در سورهٔ الإسراء (سورهٔ شمارهٔ ۱۷ - سفر شبانه) از قرآن کریم تصریح شده است.

The Seventh: Allâh’s Words to His Messenger (Peace be upon him) at first hand without the mediation of an angel. It was a privilege granted to Moses (Peace be upon him) and clearly attested in the Qur’ân, as it is attested to our Prophet (Peace be upon him) in the Sûrah Al-Isrâ’ (Chapter 17 - The Journey by Night) of the Noble Qur’ân.

برخی از علمای دین مرحله‌ی هشتمی جنجال‌برانگیز را افزوده‌اند که در آن گفته‌اند خداوند بی‌هیچ حجابی مستقیماً با پیامبر ﷺ سخن گفته است. با این حال، این موضوع تأیید‌نشده باقی مانده است.

Some religious scholars added a controversial eighth stage in which they state that Allâh spoke to the Prophet (Peace be upon him) directly without a curtain in between. This issue remains however unconfirmed.

نخستین وحیی که بر پیامبر ﷺ نازل شد، چند دستور در خود داشت که از نظر شکل ساده بودند، اما بسیار مؤثر بودند و پیامدهای جدی و گسترده‌ای داشتند. فرشته، پیامی آشکار را به او ابلاغ کرد و گفت:

The first Revelation sent to the Prophet (Peace be upon him) implied several injunctions, simple in form but highly effective and of serious far-reaching ramifications. The angel communicated to him a manifest Message saying:

• «ای تو [محمد ﷺ] که در جامه‌ای پیچیده‌ای! برخیز و هشدار ده! و پروردگارت را بزرگ دار! و جامه‌هایت را پاک کن! و از پلیدی (بت‌ها) دوری گزین! و (کاری را) برای فزونی‌خواهی مبخش (یا کارهای طاعتت برای خدا را منّتی بر خدا مدان)! و برای (خشنودی) پروردگارت شکیبا باش (یعنی وظیفه‌ات را در برابر خدا انجام ده)!» [۷۴:۱-۷].

• “O you [Muhammad (Peace be upon him) ] enveloped (in garments)! Arise and warn! And your Lord (Allâh) magnify! And your garments purify! And keep away from Ar-Rujz (the idols). And give not a thing in order to have more (or consider not your deeds of Allâh’s obedience as a favour to Allâh). And be patient for the sake of your Lord (i.e. perform your duty to Allâh)!” [74:1-7].

برای سهولت و درک آسان‌تر، ما پیام را به اجزای بی‌واسطهٔ آن تقسیم می‌کنیم:

For convenience and ease of understanding, we are going to segment the Message into its immediate constituents:

۱. هدف نهاییِ هشدار این است که هیچ‌کس در تمامِ جهان که حدودِ خشنودیِ الله را زیر پا می‌گذارد، از پیامدهای جدیِ رفتارش بی‌خبر نماند، و در ذهن و دلِ او نوعی تکانِ بی‌سابقه پدید آید.

1. The ultimate objective of warning is to make sure that no one breaching the pleasures of Allâh in the whole universe is ignorant of the serious consequences that his behaviour entails, and to create a sort of unprecedented shock within his mind and heart.

۲. «تعظیمِ پروردگار» صراحتاً حکم می‌کند که تنها غروری که می‌تواند بر روی زمین رشد کند، منحصراً از آنِ الله است و نه هیچ‌کس دیگر.

2. ‘Magnifying the Lord’ dictates explicitly that the only pride allowed to nourish on the earth is exclusively Allâh’s to the exclusion of all the others’.

«پاک کردن لباس‌ها و دوری جستن از همه‌ی مظاهر پلیدی» به ضرورتِ اجتنابناپذیرِ پاک و منزه ساختنِ ظاهر و باطن به‌طور فوق‌العاده اشاره دارد، افزون بر شرطِ لازمِ تزکیه‌ی نفس و استوار ساختنِ آن در برابر انواع آلودگی‌ها و انواعِ گوناگونِ ناپاکی‌ها. تنها از این راه است که نفسِ پیامبر ﷺ به جایگاهی آرمانی می‌رسد و شایسته می‌گردد که از سایه‌ی رحمت و حفاظت، امنیت، هدایت و نورِ همیشه‌درخشانِ الله بهره‌مند شود؛ و در نتیجه بالاترین الگو را برای جامعه‌ی بشری قرار می‌دهد، دل‌های سالم را به خود جذب می‌کند و در گمراهان هیبت و احترام برمی‌انگیزد، به‌گونه‌ای که همه‌ی جهان، با موافقت یا مخالفت، به سوی او روی می‌آورند و او را در همه‌ی جنبه‌های سعادت خود، تکیه‌گاهی استوار می‌دانند.

3. ‘Cleansing the garments and shunning all aspects of abomination’ point directly to the indispensable need to render both the exterior and interior exceptionally chaste and pure, in addition to the prerequisite of sanctifying the soul and establishing it highly immune against the different sorts of impurities and the various kinds of pollutants. Only through this avenue can the soul of the Prophet (Peace be upon him) reach an ideal status and become eligible to enjoy the shady mercy of Allâh and His protection, security, guidance and ever-shining light; and will consequently set the highest example to the human community, attract the sound hearts and inspire awe and reverence in the stray ones in such a manner that all the world, in agreement or disagreement, will head for it and take it as the rock-bed in all facets of their welfare.

۴. پیامبر ﷺ نباید تلاش خود در راه الله را کاری نیکو بداند که او را مستحق پاداشی بزرگ کند. برعکس، او باید تا آخرین توان بکوشد، تمام تلاش خود را وقف کند و آماده باشد که همهٔ فداکاری‌ها را با روحیهٔ فراموشی خویشتن انجام دهد؛ روحیه‌ای که همواره با آگاهی از الله همراه باشد، بی‌آنکه کمترین احساس غرور نسبت به کردار یا فداکاری‌های خود داشته باشد.

4. The Prophet (Peace be upon him) must not regard his strife in the way of Allâh as a deed of grace that entitles him to a great reward. On the contrary, he has to exert himself to the utmost, dedicate his whole efforts and be ready to offer all sacrifices in a spirit of self-fogetfulness enveloped by an ever-present awareness of Allâh, without the least sense of pride in his deeds or sacrifices.

این آیات، ارکان دعوت و تبلیغ آیین نوین را تشکیل می‌دهند. هشدار، از نظر منطقی، این معنا را در بر دارد که خطاکارانی هستند که باید عواقب دردناکی را که دامنگیرشان می‌شود تحمل کنند، و از آنجا که زندگی کنونی لزوماً تنها جایی نیست که مردم یا برخی از آنان را برای خطاهایشان بازخواست کنند، پس هشدار لزوماً مستلزم بازخواست مردم در روز دیگری است، یعنی روز قیامت، و این خود به‌تنهایی وجود زندگی‌ای غیر از این زندگی‌ای را که ما در آن به سر می‌بریم، نشان می‌دهد. تمامی آیات قرآن کریم مردم را فرامی‌خوانند تا آشکارا به یگانگی الله گواهی دهند، تمامی امور خود را به الله متعال واگذار کنند، و خواسته‌های نفس و خواسته‌های بندگان الله را در راه دستیابی به خشنودی او تابع سازند. ارکان دعوت به اسلام، به‌طور خلاصه، چنین است:

The verses comprise the constituents of the new call and propagation of the new faith. A warning logically implies that there are malpractices with painful consequences to be sustained by the perpetrators, and since the present life is not necessarily the only room to bring people to account for their misdeeds or some of them, then the warning would necessarily imply calling people to account on another day, i.e. the Day of Resurrection, and this per se suggests the existence of a life other than this one we are living. All the verses of the Noble Qur’ân call people to testify explicitly to the Oneness of Allâh, to delegate all their affairs to Allâh, the All-High, and to subordinate the desires of the self and the desires of Allâh’s servants to the attainment of His Pleasures. The constituents of the call to Islam could, briefly speaking, go as follows:

۱. شهادت به یکتایی الله.

1. Testimony to the Oneness of Allâh.

۲. ایمان به آخرت۔

2. Belief in the Hereafter.

۳. پاک کردن نفس و بلند بردن آن فراتر از بدی‌ها و پلیدی‌هایی که به عواقب هولناک می‌انجامند؛ و افزون بر این، نیاز مبرم به فضیلت‌ها و اخلاق کامل، همراه با خو گرفتن به اعمال صالح.

3. Sanctifying one’s soul and elevating it high above evils and abominations that conduce to terrible consequences, besides this, there is the dire need for virtues and perfect manners coupled with habituating oneself to righteous deeds.

۴. واگذاشتنِ تمامِ کارهای خود به الله، متعالِ بلندمرتبه.

4. Committing one’s all affairs to Allâh, the All-High.

۵. تمام آنچه پیش‌تر گفته شد، باید به‌طور طبیعی از ایمانی استوار به رسالت محمد ﷺ و پیروی از رهبری شریفانه و هدایت صالحانه‌ی او جاری شود.

5. All the foregoing should run as a natural corollary to unwavering belief in Muhammad’s Message, and abidance by his noble leadership and righteous guidance.