پیامبر خدا ﷺ از محبس بیرون آمد و مانند پیش به تبلیغ دین خود ادامه داد. قریش نیز تحریم را لغو کرد، اما در آزار و ستم بر مسلمانان همچنان ادامه داد. ابوطالب، آن بزرگ هشتادساله، همچنان در حمایت از برادرزاده‌اش کوشا بود، اما در آن زمان، بر اثر پی‌درپی رخ دادن حوادث سهمگین و دردهای مداوم، دچار نوعی ضعف و ناتوانی شد. او به محض آنکه از محاصره‌ی غیرانسانی پیروز بیرون آمد، گرفتار بیماری مزمن و فرسودگی جسمی شد. مشرکان مکه، با دیدن این وضعیت خطیر و از ترس آنکه اگر پس از از دست رفتن حامی اصلی‌اش، ابوطالب، هرگونه اقدام تهاجمی علیه پیامبر ﷺ انجام دهند، عرب‌های دیگر ننگ و رسوایی آن را به ایشان نسبت دهند، تصمیم گرفتند بار دیگر با پیامبر ﷺ مذاکره کنند و امتیازاتی را که پیش‌تر دریغ داشته بودند، عرضه نمایند. سپس نمایندگانی را برای دیدار با ابوطالب و گفتگو درباره‌ی این موضوع با او فرستادند. ابن اسحاق و دیگران روایت کرده‌اند: «هنگامی که بیماری سختی ابوطالب را فرا گرفت، مردم قریش به بررسی وضعیت پرداختند و ویژگی‌های اصلی آن دوره را مرور کردند، از جمله گرویدن عمر و حمزه به اسلام و آشوب بزرگی که محمد ﷺ میان تمام قبایل قریش برپا کرده بود. سپس لازم دانستند که پیش از مرگ ابوطالب نزد او بروند تا برادرزاده‌اش را وادار کنند بر سر نکات اختلافی به سازش برسد. آنان از این می‌ترسیدند که سایر عرب‌ها، ایشان را به فرصت‌طلبی متهم کنند.»

The Messenger of Allâh (Peace be upon him) left his confinement and went on preaching his Faith as usual. Quraish, likewise, repealed the boycott but went on in their atrocities and oppression on the Muslims. Abu Talib, the octogenarian notable, was still keen on shielding his nephew but by that time, and on account of the series of tremendous events and continual pains, he began to develop certain fits of weakness. No sooner had he emerged victorious from the inhuman boycott, than he was caught in a persistent illness and physical enervation. The polytheists of Makkah, seeing this serious situation and fearing that the stain of infamy that the other Arabs could attribute to them in case they took any aggressive action against the Prophet (Peace be upon him) after he had lost his main support, Abu Talib, took a decision to negotiate with the Prophet (Peace be upon him) once more and submit some concessions withheld previously. They then delegated some representatives to see Abu Talib and discuss the issue with him. Ibn Ishaq and others related: “When a serious illness caught Abu Talib, the people of Quraish began to deliberate on the situation and reviewed the main features that characterized that period and which included the conversion of ‘Umar and Hamzah to Islam, coupled with the tremendous stir that Muhammad (Peace be upon him) had created amongst all the tribes of Quraish. They then deemed it imperative to see Abu Talib before he died to pressure his nephew to negotiate a compromise on the various disputed points. They were afraid that the other Arabs might attribute to them the charge of opportunism.”.

هیئت قریش شامل ۲۵ مرد بود، از جمله بزرگانی چون عتبہ بن ربیعہ، شیبہ بن ربیعہ، ابوجہل بن ہشام، امیہ بن خلف و ابوسفیان بن حرب. ابتدا به او ادای احترام کردند و بزرگداشت خود را نسبت به شخصیت و جایگاهش در میان خویش تأیید نمودند. سپس به سیاست «داد و ستد نوین» که مدعی بودند می‌خواهند آن را دنبال کنند، روی آوردند. برای مستدل ساختن سخنشان ادعا کردند که اگر او نیز همین رویه را در پیش گیرد، از دخالت در دینش خودداری خواهند کرد.

The delegation of Quraish comprised 25 men including notables like ‘Utbah bin Rabi‘a, Shaibah bin Rabi‘a, Abu Jahl bin Hisham, Omaiyah bin Khalaf, Abu Sufyan bin Harb. They first paid tribute to him and confirmed their high esteem of his person and position among them. They then shifted to the newgive-and-take policy that they claimed they wanted to follow. To substantiate their argument they alleged that they would refrain from intervening in his religion if he did the same.

ابوطالب برادرزادهٔ خود را فراخواند و او را از جریان دیدارش با آنان آگاه ساخت و گفت: «خب، برادرزاده‌ام، این‌ها بزرگان قومت‌اند. آنان این دیدار را پیشنهاد کرده‌اند تا سیاست امتیازدهی متقابل و همزیستی مسالمت‌آمیز را ارائه دهند.» رسول خدا ﷺ رو به آنان کرد و فرمود:

Abu Talib summoned his nephew and apprised him of the minutes of his meeting with them, and said: “Well, my nephew, here are the celebrities of your people. They have proposed this meeting to submit a policy of mutual concessions and peaceful coexistence.” The Messenger of Allâh (Peace be upon him) turned to them saying:

«به تو راهی را نشان می‌دهم که با آن بر عرب و عجم فرمانروا خواهی شد.» در روایتی دیگر، پیامبر ﷺ به ابوطالب چنین فرمود: «ای عمو! چرا آنان را به چیزی بهتر فرا نمی‌خوانی؟» ابوطالب پرسید: «آنان را به چه چیزی فرا می‌خوانی؟» پیامبر ﷺ پاسخ داد: «آنان را به پایبندی به کلامی فرا می‌خوانم که قطعاً راه رسیدن به فرمانروایی بر عرب و عجم را برایشان هموار می‌کند.» بنا بر روایت ابن اسحاق، [پیامبر ﷺ فرمود]: «تنها یک کلمه است که شما را بر عرب و عجم برتری خواهد داد.» فرستادگان مکی سخت شگفت‌زده شدند و به فکر فرو رفتند که این چه کلمه‌ای است که تا این حد برای آنان سودمند است. ابوجهل پرسید: «آن کلمه چیست؟ به پدرت سوگند که قطعاً خواسته‌ات را برآورده می‌کنیم و افزون بر آن ده برابر نیز به تو می‌دهیم.» فرمود: «از شما می‌خواهم گواهی دهید که معبودی به حق جز خدا نیست و از هر گونه پرستش خدایان غیر از او دست بردارید.» آنان فوراً دست‌ها را به نشانه تمسخر به هم زدند و گفتند: «چگونه انتظار داری که همه خدایان را در یک خدا جمع کنیم؟ این واقعاً چیزی شگفت‌انگیز است.» هنگام بیرون رفتن به یکدیگر گفتند: «به خدا سوگند، این مرد [محمد ﷺ] دست برنمی‌دارد و هیچ امتیازی نمی‌دهد. ما به دین نیاکانمان پایبند بمانیم و خدا در وقت مناسب میان ما و او داوری خواهد کرد.» درباره این واقعه، خداوند آیات زیر را نازل فرمود:

• “I will guide you to the means by which you will gain sovereignty over both the Arabs and non-Arabs.” In another version, the Prophet (Peace be upon him) addressed Abu Talib in the following words: “O uncle! Why don’t you call them unto something better?” Abu Talib asked him, “What is it that you invite them to?” The Prophet (Peace be upon him) replied, “I invite them to hold fast to a Message that is bound to give them access to kingship over the Arabs and non-Arabs.” According to Ibn Ishaq’s version, “It is just one word that will give you supremacy over the Arabs and non-Arabs.” The Makkan deputies were taken by incredible surprise and began to wonder what sort of word was that which would benefit them to that extent. Abu Jahl asked, “What is that word? I swear by your father that we will surely grant you your wish followed by ten times as much.” He said, “I want you to testify that there is no god worthy to be worshipped but Allâh, and then divest yourselves of any sort of worship you harbour for any deities other than Allâh.” They immediately clapped their hands in ridicule, and said “How can you expect us to combine all the deities in one God. It is really something incredible.” On their way out leaving, they said to one another, “By god this man [Muhammad (Peace be upon him)] will never relent, nor will he offer any concessions. Let us hold fast to the religion of our forefathers, and Allâ h will in due course adjudicate and settle the dispute between us and him.” As regards this incident, Allâh revealed the following verses: