محمد ﷺ، سرور پیامبران، در صبح دوشنبه، نهم ربیع‌الاول، در کوچهٔ بنی هاشم در مکه متولد شد؛ این در همان سالی بود که واقعهٔ فیل رخ داد و چهل سال از سلطنت کسرای (خسرو نوشیروان) گذشته بود، یعنی بیستم یا بیست و دوم آوریل ۵۷۱ میلادی، به گفتهٔ دانشمند محمد سلیمان المنصورپوری و ستاره‌شناس محمود پاشا. ابن سعد روایت کرده است که مادر محمد ﷺ گفت: «هنگامی که او متولد شد، نوری از دستگاه تناسلی من بیرون آمد که کاخ‌های شام را روشن کرد.» احمد نیز از عربض بن ساریه روایتی مشابه این را نقل کرده است.

Muhammad (Peace be upon him), the Master of Prophets, was born in Bani Hashim lane in Makkah on Monday morning, the ninth of Rabi‘ Al-Awwal, the same year of the Elephant Event, and forty years of the reign of Kisra (Khosru Nushirwan), i.e. the twentieth or twenty-second of April, 571 A.D., according to the scholar Muhammad Sulaimân Al-Mansourpuri, and the astrologer Mahmûd Pasha. Ibn Sa‘d reported that Muhammad’s mother said: “When he was born, there was a light that issued out of my pudendum and lit the palaces of Syria.” Ahmad reported on the authority of ‘Arbadh bin Sariya something similar to this.

گفته شده، هرچند این روایت محل اختلاف است، که هنگام ولادت او پیشانههای مهمی همراه بود: چهارده ایوان از کاخ کسری ترک برداشت و فرو ریخت، آتش مقدس مجوس خاموش شد و برخی کلیساهای کنار دریاچه ساوه فرو نشست و ویران گشت.

It was but controversially reported that significant precursors accompanied his birth: fourteen galleries of Kisra’s palace cracked and rolled down, the Magians’ sacred fire died down and some churches on Lake Sawa sank down and collapsed.

او بلافاصله کسی را فرستاد تا پدربزرگش عبدالمطلب را از این رویداد شادی‌بخش آگاه کند. عبدالمطلب با خوشحالی نزد او آمد، کودک را به کعبه برد، به درگاه الله دعا کرد و او را سپاس گفت. عبدالمطلب نام آن نوزاد را «محمد» گذاشت، نامی که در آن زمان میان عرب‌ها رایج نبود. او نیز طبق رسم عرب‌ها، روز هفتم تولد، ختنه‌اش کرد.

His mother immediately sent someone to inform his grandfather ‘Abdul-Muttalib of the happy event. Happily he came to her, carried him to Al-Ka‘bah, prayed to Allâh and thanked Him. ‘Abdul-Muttalib called the baby Muhammad, a name not then common among the Arabs. He circumcised him on his seventh day as was the custom of the Arabs.

اولین زنی که پس از مادرش به او شیر داد، ثویبه، کنیز ابولهب، همراه با فرزندش، مسروح بود. او پیش‌تر به حمزه بن عبدالمطلب شیر داده بود و بعدها به ابوسلمه بن عبدالاسد المخزومی.

The first woman who suckled him after his mother was Thuyebah, the concubine of Abu Lahab, with her son, Masrouh. She had suckled Hamzah bin ‘Abdul-Muttalib before and later Abu Salamah bin ‘Abd Al-Asad Al-Makhzumi.

در میان عرب‌های شهرنشین، رسمی رایج بود که فرزندان خود را نزد دایه‌های بادیه‌نشین می‌فرستادند تا در فضای آزاد و سالم صحرا بزرگ شوند؛ چنان‌که بدن‌هایشان نیرومند گردد و زبان فصیح و آداب پاک بادیه‌نشینان را فراگیرند. بادیه‌نشینان هم به پاکی زبانشان شهرت داشتند و هم به دور بودن از آن رذایلی که معمولاً در جوامع оседلی پدید می‌آید.

It was the general custom of the Arabs living in towns to send their children away to bedouin wet nurses so that they might grow up in the free and healthy surroundings of the desert whereby they would develop a robust frame and acquire the pure speech and manners of the bedouins, who were noted both for chastity of their language and for being free from those vices which usually develop in sedentary societies.

بعداً پیامبر (صلی الله علیه وسلم) به حلیمه دختر ابی ذؤیب از بنی سعد بن بکر سپرده شد. شوهر او حارث بن عبدالعزی ملقب به ابی کبشه، از همان قبیله بود. محمد (صلی الله علیه وسلم) چندین برادر و خواهر رضاعی داشت: عبدالله بن حارث، انیسه دختر حارث، حذافه یا جذامه دختر حارث (معروف به الشیماء)، و او پیامبر (صلی الله علیه وسلم) و ابوسفیان بن حارث بن عبدالمطلب، پسرعموی پیامبر، را شیر می‌داد. حمزه بن عبدالمطلب، عموی پیامبر، توسط همان دو دایه، ثویبه و حلیمه سعدیه، که پیامبر (صلی الله علیه وسلم) را شیر داده بودند، شیر خورد. روایات با لطافت نقل می‌کنند که چگونه حلیمه و تمام خانواده‌اش، در حالی که کودک محمد (صلی الله علیه وسلم) در سرپرستی او بود، پی‌درپی از خوشبختی بهره‌مند شدند. ابن اسحاق روایت می‌کند که حلیمه گفت: او همراه شوهرش و کودک شیرخواره‌ای، از روستای خود به همراهی چند زن از قبیله‌اش، در جستجوی کودکانی برای شیر دادن، بیرون رفت. او گفت:

The Prophet (Peace be upon him) was later entrusted to Haleemah bint Abi Dhuaib from Bani Sa‘d bin Bakr. Her husband was Al-Harith bin ‘Abdul ‘Uzza called Abi Kabshah, from the same tribe. Muhammad(Peace be upon him) had several foster brothers and sisters, ‘Abdullah bin Al-Harith, Aneesah bint Al-Harith, Hudhafah or Judhamah bint Al-Harith (known as Ash-Shayma’), and she used to nurse the Prophet (Peace be upon him) and Abu Sufyan bin Al-Harith bin ‘Abdul-Muttalib, the Prophet’s cousin. Hamzah bin ‘Abdul-Muttalib, the Prophet’s uncle, was suckled by the same two wet nurses, Thuyeba and Haleemah As-Sa‘diyah, who suckled the Prophet (Peace be upon him). Traditions delightfully relate how Haleemah and the whole of her household were favoured by successive strokes of good fortune while the baby Muhammad (Peace be upon him) lived under her care. Ibn Ishaq states that Haleemah narrated that she along with her husband and a suckling babe, set out from her village in the company of some women of her clan in quest of children to suckle. She said:

یک سال خشکسالی و قحطی بود و ما چیزی برای خوردن نداشتیم۔ من بر یک الاغ ماده‌ی قهوه‌ای سوار شدم۔ همراه ما یک شتر ماده‌ی پیر هم بود۔ به خدا سوگند حتی یک قطره شیر هم نمی‌توانستیم به دست آوریم۔ شب‌ها خواب به چشممان نمی‌آمد، زیرا کودک از گرسنگی پیوسته گریه می‌کرد۔ شیر در سینه‌ام به اندازه‌ی کافی نبود و حتی آن شتر ماده هم چیزی نداشت که به او بدهد۔ ما همواره برای باران و رهایی فوری دعا می‌کردیم۔ سرانجام به مکه رسیدیم و به دنبال کودکانی بودیم که به آنها شیر بدهیم۔ حتی یک زن از میان ما هم کودکی را که رسول خدا ﷺ به او پیشنهاد می‌کرد نپذیرفت۔ همین که به آنها گفته می‌شد او یتیم است، او را رد می‌کردند۔ ما به پاداشی که از پدر کودک می‌گرفتیم چشم دوخته بودیم۔ یتیم! جد و مادرش چه می‌توانند بکنند؟ پس به همین سبب او را نپذیرفتیم۔ هر زنی که همراه من بود کودکی برای شیر دادن گرفت، و وقتی آماده‌ی حرکت شدیم، به شوهرم گفتم: «به خدا سوگند دوست ندارم با دیگر زنان، بدون هیچ کودکی بازگردم۔ باید نزد آن یتیم بروم و او را بگیرم۔» او گفت: «اشکالی ندارد، شاید خداوند به واسطه‌ی او به ما برکت دهد۔» پس رفتم و او را گرفتم، زیرا برایم هیچ راه دیگری جز این نمانده بود۔ وقتی او را در آغوش گرفتم و به جایگاه خود بازگشتم، او را بر سینه‌ام نهادم و با شگفتی بسیار دیدم که شیر به اندازه‌ی کافی در آن هست۔ او تا جایی که دلش می‌خواست نوشید، و برادر شیریش هم نوشید، و سپس هر دو به خواب رفتند، با آنکه کودک من شب گذشته نتوانسته بود بخوابد۔ آنگاه شوهرم به سوی شتر رفت تا آن را بدوشد، و با شگفتی دید که شیر فراوانی در آن است۔ دوشید و ما تا سیری نوشیدیم و شب را با آرامش خوابیدیم۔ صبح روز بعد شوهرم گفت: «به خدا سوگند ای حلیمه، بدان که کودکی پربرکت به دست آورده‌ای۔» و من پاسخ دادم: «به فضل خداوند، امیدوارم چنین باشد۔»

پس از این واقعه، حلیمه نسبت به کودک نگران شد و او را به مادرش بازگرداند، و او نزد مادرش ماند تا شش ساله شد.

After this event, Haleemah was worried about the boy and returned him to his mother with whom he stayed until he was six.

به احترام خاطره همسر درگذشته‌اش، آمنه تصمیم گرفت به زیارت قبر او در یثرب (مدینه) برود. او با پسر یتیمش، کنیز زن ام ایمن و پدرشوهرش عبدالمطلب، عزم سفری به درازای پانصد کیلومتر کرد. یک ماه در آنجا ماند و سپس راه بازگشت به مکه را در پیش گرفت. در راه، به بیماری سختی دچار شد و در ابواء، بین مکه و مدینه، درگذشت.

In respect of the memory of her late husband, Amina decided to visit his grave in Yathrib (Madinah). She set out to cover a journey of 500 kilometers with her orphan boy, woman servant Umm Ayman and her father-in-law ‘Abdul-Muttalib. She spent a month there and then took her way back to Makkah. On the way, she had a severe illness and died in Abwa on the road between Makkah and Madinah.

عبدالمطلب کودک را به مکه آورد. او نسبت به این کودک، نوهٔ یتیمش، احساساتی گرم داشت؛ مصیبت اخیر (مرگ مادرش) بر دردهای گذشته افزوده بود. عبدالمطلب به نوهاش بیشتر از فرزندان خودش علاقه داشت. هرگز نمی‌گذاشت کودک طعمهٔ تنهایی شود، و همیشه او را بر فرزندان خود ترجیح می‌داد. ابن هشام روایت کرده است: برای عبدالمطلب در سایهٔ کعبه تشکی گسترده می‌شد. فرزندانش به احترام پدرشان دور آن تشک می‌نشستند، اما محمد ﷺ بر آن می‌نشست. عموهایش او را کنار می‌کشیدند، اما اگر عبدالمطلب حاضر بود، می‌گفت: «نوهٔ مرا رها کنید. به خدا سوگند که این پسر جایگاه بزرگی خواهد یافت.» او کودک را بر تشک خود می‌نشاند، پشتش را نوازش می‌کرد و همیشه از کارهای کودک خرسند بود.

‘Abdul-Muttalib brought the boy to Makkah. He had warm passions towards the boy, his orphan grandson, whose recent disaster (his mother’s death) added more to the pains of the past. ‘Abdul-Muttalib was more passionate with his grandson than with his own children. He never left the boy a prey to loneliness, but always preferred him to his own kids. Ibn Hisham reported: A mattress was put in the shade of Al-Ka‘bah for ‘Abdul-Muttalib. His children used to sit around that mattress in honour to their father, but Muhammad (Peace be upon him) used to sit on it. His uncles would take him back, but if ‘Abdul-Muttalib was present, he would say: “Leave my grandson. I swear by Allâh that this boy will hold a significant position.” He used to seat the boy on his mattress, pat his back and was always pleased with what the boy did.

هنگامی که محمد ﷺ هشت سال، دو ماه و ده روز داشت، جدش عبدالمطلب در مکه درگذشت. سرپرستی پیامبر ﷺ اکنون به عمویش ابوطالب، برادر پدر پیامبر ﷺ، منتقل شد.

When Muhammad (Peace be upon him) was eight years, two months and ten days old, his grandfather ‘Abdul-Muttalib passed away in Makkah. The charge of the Prophet (Peace be upon him) was now passed on to his uncle Abu Talib, who was the brother of the Prophet’s father.

ابو طالب سرپرستی برادرزادهاش را به بهترین شکل بر عهده گرفت. او را با فرزندانش قرار داد و او را بر ایشان ترجیح داد. آن پسر را با احترام بسیار و منزلت بالا از دیگران جدا کرد. ابو طالب چهل سال مراقب برادرزادهاش بود و هر حمایت و پشتیبانی ممکن را برای او فراهم میکرد. روابط دیگران با او بر پایه رفتاری که با پیامبر ﷺ داشتند تعیین میشد. ابن عساکر از جلحمة بن عرفطه روایت کرده که گفت: «به مکه آمدم در سالی که باران نبود. قریش گفتند: "ای ابو طالب، دره بیبرگ شده و کودکان گرسنهاند؛ بیا برویم و برای باران دعا کنیم." ابو طالب با پسری که زیبایی او همچون خورشید بود و ابری سیاه بر سرش سایه انداخته بود، به سوی کعبه رفت. ابو طالب و آن پسر کنار دیوار کعبه ایستادند و برای باران دعا کردند. بیدرنگ از هر سو ابرها گرد آمدند و باران شدیدی باریدن گرفت، به گونهای که چشمهها جاری شد و گیاهان در شهر و روستا رویید.»

Abu Talib tookthe charge of his nephew in the best way. He put him with his children and preferred him to them. He singled the boy out with great respect and high esteem. Abu Talib remained for forty years cherishing his nephew and extending all possible protection and support to him. His relations with the others were determined in the light of the treatment they showed to the Prophet (Peace be upon him). Ibn ‘Asakir reported on the authority of Jalhamah bin ‘Arfuta who said: “I came to Makkah when it was a rainless year, so Quraish said ‘O Abu Talib, the valley has become leafless and the children hungry, let us go and pray for rain-fall.’ Abu Talib went to Al-Ka‘bah with a young boy who was as beautiful as the sun, and a black cloud was over his head. Abu Talib and the boy stood by the wall of Al-Ka‘bah and prayed for rain. Immediately clouds from all directions gathered and rain fell heavily and caused the flow of springs and growth of plants in the town and the country.

هنگامی که فرستادهٔ خدا ﷺ دوازده ساله بود، همراه عمویش ابوطالب در سفر تجاری به شام رفت. وقتی به بُصری رسیدند (که بخشی از شام بود، نزدیک حوران و در قلمرو رومیان) با راهبی به نام بحیرا روبه‌رو شدند (نام واقعی‌اش جورجیس بود)؛ او با مهربانی بسیار رفتار کرد و با سخاوت از آنان پذیرایی نمود. پیش‌تر هرگز عادت نداشت که مهمانانی را بپذیرد یا از آنان پذیرایی کند. او پیامبر ﷺ را به سادگی شناخت و در حالی که دست او را می‌گرفت گفت: «این سرور همهٔ انسان‌هاست. خداوند او را با رسالتی خواهد فرستاد که رحمتی برای همهٔ موجودات است.» ابوطالب پرسید: «از کجا این را می‌دانی؟» پاسخ داد: «هنگامی که از سوی عقبه ظاهر شدید، همهٔ سنگ‌ها و درختان به سجده افتادند، و این کار را جز برای یک پیامبر نمی‌کنند. همچنین می‌توانم او را از روی مُهر نبوت که زیر شانه‌اش، مانند سیبی، قرار دارد بشناسم. ما این را از کتاب‌هایمان آموخته‌ایم.» او همچنین از ابوطالب خواست که کودک را به مکه بازگرداند و به سبب ترس از یهودیان، او را به شام نبرد. ابوطالب اطاعت کرد و او را همراه با برخی از غلامانش به مکه بازگرداند.

When the Messenger of Allâh (Peace be upon him) was twelve years old, he went with his uncle Abu Talib on a business journey to Syria. When they reached Busra (which was a part of Syria, in the vicinity of Howran under the Roman domain) they met a monk called Bahira (his real name was Georges), who showed great kindness, and entertained them lavishly. He had never been in the habit of receiving or entertaining them before. He readily enough recognized the Prophet (Peace be upon him) and said while taking his hand: “This is the master of all humans. Allâh will send him with a Message which will be a mercy to all beings.” Abu Talib asked: “How do you know that?” He replied: “When you appeared from the direction of ‘Aqabah, all stones and trees prostrated themselves, which they never do except for a Prophet. I can recognize him also by the seal of Prophethood which is below his shoulder, like an apple. We have got to learn this from our books.” He also asked Abu Talib to send the boy back to Makkah and not to take him to Syria for fear of the Jews. Abu Talib obeyed and sent him back to Makkah with some of his men servants.

محمد ﷺ تقریباً پانزده ساله بود که جنگ‌های «فجار» میان قریش و بنی کنانہ از یک سو، و قبیلهٔ قیس عیلان از سوی دیگر، آغاز شد. این جنگ‌ها که سال‌های متمادی با فراز و نشیب‌ها و تلفات انسانی قابل توجهی ادامه یافت، بدین نام خوانده شد زیرا حرمت‌های مقدس پایمال شد و ماه‌های حرام نیز در آن گنجانده شد. حرب بن امیہ، به سبب جایگاه برجسته و نسب شریفش، رهبر قریش و هم‌پیمانان آن‌ها بود. در یکی از آن نبردها، پیامبر ﷺ همراه عموهای خود حضور داشت، اما علیه حریفانشان اسلحه برنداشت. تلاش‌های او تنها به برداشتن تیرهای دشمن که فرو می‌افتاد و تحویل دادن آن‌ها به عموهایش محدود بود.

Muhammad (Peace be upon him) was hardly fifteen when the ‘sacrilegious’ wars — which continued with varying fortunes and considerable loss of human life for a number of years — broke out between Quraish and Banu Kinana on the one side and Qais ‘Ailan tribe on the other. It was thus called because the inviolables were made violable, the prohibited months being included. Harb bin Omaiyah, on account of his outstanding position and honourable descent, used to be the leader of Quraish and their allies. In one of those battles, the Prophet (Peace be upon him) attended on his uncles but did not raise arms against their opponents. His efforts were confined to picking up the arrows of the enemy as they fell, and handing them over to his uncles.

در پایان این جنگ‌ها، هنگامی که آرامش بازگشت، مردم نیاز به تشکیل پیمانی در مکه را احساس کردند تا خشونت و ستم را سرکوب کنند و حقوق ضعیفان و مستمندان را احقاق نمایند. نمایندگان بنی هاشم، بنی المطلب، اسد بن عبدالعزی، زهرة بن کلاب و تیم بن مرة فراخوانده شدند تا در خانه مرد سالخورده و محترمی به نام عبدالله بن جدعان التیمی گرد هم آیند و پیمانی ببندند که موارد یادشده را تأمین کند. پیامبر خدا ﷺ، اندکی پس از آنکه به مقام نبوت گرامی داشته شد، شاهد این پیمان بود و با سخنانی بسیار مثبت درباره آن اظهار نظر کرد: «من در خانه عبدالله بن جدعان پیمانی را مشاهده کردم که برای من از شتران سرخ‌موی دلپذیرتر بود. حتی اکنون در دوران اسلام هم اگر به چنین نشستی دعوت شوم، با کمال میل خواهم پذیرفت.»

At the conclusion of these wars, when peace was restored, people felt the need for forming confederacy at Makkah for suppressing violence and injustice, and vindicating the rights of the weak and the destitute. Representatives of Banu Hashim, Banu Al-Muttalib, Asad bin ‘Abd Al-‘Uzza, Zahrah bin Kilab and Taim bin Murra were called to meet in the habitation of an honourable elderly man called ‘Abdullah bin Jada‘an At-Taimy to enter into a confederacy that would provide for the above-mentioned items. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) shortly after he had been honoured with the ministry of Prophethood, witnessed this league and commented on it, with very positive words: “I witnessed a confederacy in the house of ‘Abdullah bin Jada‘an. It was more appealing to me than herds of cattle. Even now in the period of Islam I would respond positively to attending such a meeting if I were invited.".

در واقع، روح این پیمان و سیر مذاکرات در آن، گسستی کامل از تعصب قبیلگیِ پیش از اسلام بود. داستانی که به انعقاد این پیمان انجامید چنین است: مردی از قبیلهٔ زُبَید به مکه آمد و به عنوان بازرگان مقداری کالا به عاص بن وائل سهمی فروخت. عاص با هر وسیلهای کوشید از پرداخت بهای کالا سر باز زند. فروشنده از قبایل مختلف قریش یاری خواست، اما آنان به درخواست‌های پرشور او توجهی نکردند. سپس او به بالای کوهی رفت و با صدای بلند شروع به خواندن ابیاتی کرد که در آن از ستم‌هایی که دیده بود شکایت می‌کرد. زبیر بن عبدالمطلب از ماجرا آگاه شد و دربارهٔ آن پرس‌وجو کرد. در نتیجه، طرف‌های آن پیمان یاد شده گرد آمدند و توانستند پول زُبَیدی را از عاص بن وائل بستانند.

In fact, the spirit of this confederacy and the course of deliberations therein marked a complete departure from the pre-Islamic tribal-pride. The story that led to its convention says that a man from Zubaid clan came as a merchant to Makkah where he sold some commodities to Al-‘As bin Wail As-Sahmy. The latter by hook or by crook tried to evade paying for the goods. The salesman sought help from the different clans in Quraish but they paid no heed to his earnest pleas. He then resorted to a mountain top and began, at the top of his voice, to recite verses of complaint giving account of the injustices he sustained. Az-Zubair bin ‘Abdul-Muttalib heard of him and made inquiries into the matter. Consequently, the parties to the aforesaid confederacy convened their meeting and managed to force Az-Zubaidy’s money out of Al-‘As bin Wa’il.

محمد ﷺ در جوانی آغازین خود شغل خاصی نداشت، اما گزارش شده که او برای بنی سعد و در مکه به چوپانی مشغول بود. در بیست و پنج سالگی، او به عنوان بازرگان خدیجه (خدا از او خشنود باشد) به شام رفت. ابن اسحاق گزارش کرده که خدیجه، دختر خویلد، بازرگانی بسیار محترم و ثروتمند بود. او مردانی را استخدام می‌کرد تا کارهای تجاری‌اش را در ازای درصدی از سود انجام دهند. قریش بیشتر اهل تجارت بودند، و وقتی خدیجه از سخنان راستگویانه، امانت‌داری بسیار و اخلاق نیکوی محمد ﷺ آگاه شد، کسی را فرستاد تا او را بخواند. به او پول پیشنهاد کرد تا به شام برود و تجارتش را انجام دهد، و سودی بیشتر از دیگران به او می‌داد. همچنین کارگر خود، میسره، را همراه او می‌فرستاد. او پذیرفت و با غلام خدیجه برای تجارت به شام رفت.

Muhammad (Peace be upon him), had no particular job at his early youth, but it was reported that he worked as a shepherd for Bani Sa‘d and in Makkah. At the age of 25, he went to Syria as a merchant for Khadijah (May Allah be pleased with her) Ibn Ishaq reported that Khadijah, daughter of Khwailid was a business-woman of great honour and fortune. She used to employ men to do her business for a certain percentage of the profits. Quraish people were mostly tradespeople, so when Khadijah was informed of Muhammad (Peace be upon him), his truthful words, great honesty and kind manners, she sent for him. She offered him money to go to Syria and do her business, and she would give him a higher rate than the others. She would also send her hireling, Maisarah, with him. He agreed and went with her servant to Syria for trade.

هنگامی که او به مکه بازگشت، خدیجه در مالش سودها و برکت‌های بیشتری از آنچه پیش‌تر داشت مشاهده کرد. کارگرش نیز از خوش‌اخلاقی، راستگویی، ژرف‌اندیشی، خلوص و ایمان محمد ﷺ به او خبر داد. او دریافت که به هدفش رسیده است. بسیاری از مردان سرشناس خواستگاری‌اش کرده بودند، اما او همواره پیشنهادهایشان را رد می‌کرد. او خواسته‌اش را با دوستش نفیسه، دختر منیه، در میان گذاشت. نفیسه بی‌درنگ نزد محمد ﷺ رفت و این خبر خوش را به او داد. او پذیرفت و از عموهایش خواست نزد عموی خدیجه بروند و در این باره گفتگو کنند. پس از آن، ازدواج انجام شد. عقد ازدواج با حضور بنی هاشم و سران مضر گواهی شد. این امر پس از بازگشت پیامبر ﷺ از شام رخ داد. او بیست شتر به عنوان مهر به او داد. خدیجه در آن زمان چهل ساله بود و از نظر تبار، ثروت و خرد، بهترین زن قومش به شمار می‌رفت. او نخستین زنی بود که فرستاده خدا ﷺ با او ازدواج کرد و تا زمانی که خدیجه درگذشت، با هیچ زن دیگری ازدواج نکرد.

When he returned to Makkah, Khadijah noticed, in her money, more profits and blessings than she used to. Her hireling also told her of Muhammad’s good manners, honesty, deep thought, sincerity and faith. She realized that she homed at her target. Many prominent men had asked for her hand in marriage but she always spurned their advances. She disclosed her wish to her friend Nafisa, daughter of Maniya, who immediately went to Muhammad (Peace be upon him) and broke the good news to him. He agreed and requested his uncles to go to Khadijah’s uncle and talk on this issue. Subsequently, they were married. The marriage contract was witnessed by Bani Hashim and the heads of Mudar. This took place after the Prophet’s return from Syria. He gave her twenty camels as dowry. She was, then, forty years old and was considered as the best woman of her folk in lineage, fortune and wisdom. She was the first woman whom the Messenger of Allâh (Peace be upon him) married. He did not get married to any other until she had died.

خدیجه همهٔ فرزندان او را به دنیا آورد، جز ابراهیم. آنان عبارت بودند از: القاسم، زینب، رقیه، ام کلثوم، فاطمه و عبدالله که به طیّب و طاهر نیز خوانده می‌شد. همهٔ پسرانش در کودکی درگذشتند و همهٔ دخترانش جز فاطمه، در زمان حیات او از دنیا رفتند. فاطمه شش ماه پس از وفات او درگذشت. همهٔ دخترانش اسلام را دریافتند، به آن گرویدند و به مدینه هجرت کردند.

Khadijah bore all his children, except Ibrahim: Al-Qasim, Zainab, Ruqaiyah, Umm Kulthum, Fatimah and ‘Abdullah who was called Taiyib and Tahir. All his sons died in their childhood and all the daughters except Fatimah died during his lifetime. Fatimah died six months after his death. All his daughters witnessed Islam, embraced it, and emigrated to Madinah.

وقتی پیامبر خدا ﷺ سی و پنج ساله بود، قریش شروع به بازسازی کعبه کردند. علت آن این بود که کعبه ساختمانی کوتاه از سنگ‌های سفید و حداکثر ۶٫۳۰ متر ارتفاع داشت که از زمان اسماعیل باقی مانده بود. همچنین سقف نداشت و این امر دزدان را قادر می‌ساخت به آسانی به گنجینه‌های داخل آن دست یابند. از سوی دیگر، به دلیل قدمت زیاد، در معرض عوامل فرسایشی طبیعت قرار داشت که دیوارهایش را سست و ترک‌خورده کرده بود. پنج سال پیش از بعثت، سیل بزرگی در مکه آمد که به سوی کعبه روان شد و نزدیک بود آن را ویران کند. قریش ناچار شد برای حفظ حرمت و جایگاه آن را بازسازی کند. بزرگان قریش تصمیم گرفتند که در بازسازی کعبه تنها از پول حلال استفاده کنند، بنابراین هر پولی که از فحشا، ربا یا کارهای ناروا به دست آمده بود، کنار گذاشته شد. آنان در آغاز از اینکه دیوار را فرو ریزند هراس داشتند، اما الولید بن المغیره المخزومی کار را آغاز کرد. چون دید که به او آسیبی نرسیده، دیگران نیز در خراب کردن دیوارها شرکت کردند تا به پایه‌ای رسیدند که ابراهیم ﷺ نهاده بود. هنگام ساختن دوباره دیوارها، کار را میان قبیله‌ها تقسیم کردند و هر قبیله مسئول بازسازی بخشی از آن شد. قبیله‌ها سنگ جمع کردند و کار را آغاز نمودند. کسی که سنگ‌ها را می‌چید، معمار رومی‌ای به نام باقوم بود. کار با هماهنگی ادامه یافت تا زمانی که نوبت به نصب حجرالاسود، سنگ مقدس، رسید. آنگاه میان بزرگان اختلاف افتاد و چهار یا پنج روز ادامه یافت، هرکدام برای افتخار نهادن سنگ در جایگاهش ادعا می‌کردند. نزدیک بود شمشیرها کشیده شود و خونریزی بزرگی رخ دهد. خوشبختانه، پیرترین بزرگان، ابو امیة بن المغیره المخزومی، پیشنهادی داد که همه پذیرفتند. او گفت: «هرکس که نخست از دروازه مسجد‌الحرام وارد شود، در این موضوع تصمیم بگیرد.» سپس خواست خدا چنین شد که پیامبر خدا ﷺ نخستین کسی باشد که وارد مسجد شد. هنگامی که او را دیدند، همه کسانی که در آنجا بودند یک‌صدا فریاد زدند: «الأمین آمد. ما راضی هستیم که به حکم او گردن نهیم.» محمد ﷺ آرام و خونسرد، این مسئولیت را پذیرفت و بی‌درنگ تدبیری اندیشید که همه را راضی کند. او شالی خواست، آن را بر زمین پهن کرد و سنگ را در میانهٔ آن قرار داد. سپس از نمایندگان قبایل مختلف خواست که همگی با هم سنگ را بلند کنند. وقتی سنگ به جای مناسب رسید، محمد ﷺ خودش با دستان خود آن را در جای درست خود نهاد. بدین ترتیب، وضعیت بسیار پرتنش آرام شد و خطر بزرگی به خاطر حکمت پیامبر ﷺ برطرف گشت.

When the Messenger of Allâh (Peace be upon him) was thirty five, Quraish started rebuilding Al-Ka‘bah. That was because it was a low building of white stones no more than 6.30 metres high, from the days of Ishmael. It was also roofless and that gave the thieves easy access to its treasures inside. It was also exposed to the wearing factors of nature — because it was built a long time ago — that weakened and cracked its walls. Five years before Prophethood, there was a great flood in Makkah that swept towards Al-Ka‘bah and almost demolished it. Quraish was obliged to rebuild it to safeguard its holiness and position. The chiefs of Quraish decided to use only licit money in rebuilding Al-Ka‘bah, so all money that derived from harlotry, usury or unjust practices was excluded. They were, at first, too awed to knock down the wall, but Al-Waleed bin Al-Mugheerah Al-Mukhzumi started the work. Seeing that no harm had happened to him, the others participated in demolishing the walls until they reached the basis laid by Abraham. When they started rebuilding its walls, they divided the work among the tribes. Each tribe was responsible for rebuilding a part of it. The tribes collected stones and startwork. The man who laid the stones was a Roman mason called Baqum. The work went on in harmony till the time came to put the sacred Black Stone in its proper place. Then strife broke out among the chiefs, and lasted for four or five days, each contesting for the honour of placing the stone in its position. Daggers were on the point of being drawn and great bloodshed seemed imminent. Luckily, the oldest among the chiefs Abu Omaiyah bin Mugheerah Al-Makhzumi made a proposal which was accepted by all. He said: “Let him, who enters the Sanctuary first of all, decide on the point.” It was then Allâh’s Will that the Messenger of Allâh (Peace be upon him) should be the first to enter the Mosque. On seeing him, all the people on the scene, cried with one voice: “Al-Ameen (the trustworthy) has come. We are content to abide by his decision.” Calm and self-possessed, Muhammad (Peace be upon him) received the commission and at once resolved upon an expedient which was to conciliate them all. He asked for a mantle which he spread on the ground and placed the stone in its centre. He then asked the representatives of the different clans among them, to lift the stone all together. When it had reached the proper place, Muhammad (Peace be upon him) laid it in the proper position with his own hands. This is how a very tense situation was eased and a grave danger averted by the wisdom of the Prophet (Peace be upon him).

پیامبر محمد ﷺ در جوانی مجموعهٔ برترین ویژگی‌های اجتماعی بود. او مردی نمونه، با خردی سنگین و بینشی بی‌عیب بود. هوش، اصالت اندیشه و گزینش درست راه‌هایی که به هدف‌های درست می‌رسید، از آنِ او بود. سکوت طولانی‌اش در عادت او به تأمل و کاوش ژرف در حقیقت سودمند افتاد. ذهن روشن و سرشت پاک او در درک و جذب شیوه‌های زندگی و مردم، هم در سطح فردی و هم جمعی، یاری‌رسان بود. او از اعمال خرافی دوری می‌جست، اما در معاملات سازنده و مفید فعالانه شرکت می‌کرد، وگرنه به خلوت خودخواستهٔ خویش پناه می‌برد. او از نوشیدن شراب، خوردن گوشتی که بر سنگ‌های قربانگاه ذبح شده بود، و شرکت در جشن‌های بت‌پرستانه خودداری می‌کرد. از بت‌ها به شدت بیزار بود و نفرت عمیق داشت. هرگز نمی‌توانست تحمل کند که کسی به لات و عُزّی سوگند یاد کند. بی‌تردید، عنایت الهی او را از همهٔ اعمال زشت و ناپسند دور نگه داشت. حتی هنگامی که می‌کوشید غریزهٔ خود را برای بهره‌مندی از برخی لذت‌های زندگی یا پیروی از برخی سنت‌های ناپسند دنبال کند، عنایت الهی مداخله می‌کرد و هر لغزشی در این راه را مهار می‌نمود. ابن اثیر از پیامبر محمد ﷺ نقل کرده که فرمود: «هرگز نخواستم کاری را انجام دهم که قومم انجام می‌دادند، مگر دو بار. هر بار خداوند میان من و آن کار حائل شد و دیگر هرگز چنین نکردم. یک بار به هم‌چوپانم گفتم که وقتی ما در بالای مکه بودیم، از گوسفندانم مراقبت کند. می‌خواستم به مکه بروم و مانند جوانان سرگرم شوم. به نخستین خانهٔ مکه رسیدم و صدای موسیقی شنیدم. داخل شدم و پرسیدم: این چیست؟ کسی پاسخ داد: این یک جشن عروسی است. نشستم و گوش دادم، اما به زودی به خواب عمیقی فرو رفتم. با گرمای آفتاب بیدار شدم. نزد هم‌چوپانم بازگشتم و آنچه را بر من گذشته بود برایش تعریف کردم. دیگر هرگز چنین کاری نکردم.»

Prophet Muhammad (Peace be upon him) was, in his youth, a combination of the best social attributes. He was an exemplary man of weighty mind and faultless insight. He was favoured with intelligence, originality of thought and accurate choice of the means leading to accurate goals. His long silence helped favourably in his habit of meditation and deep investigation into the truth. His vivid mind and pure nature were helpfully instrumental in assimilating and comprehending ways of life and people, individual and community-wise. He shunned superstitious practices but took an active part in constructive and useful dealings, otherwise, he would have recourse to his self-consecrated solitude. He kept himself aloof from drinking wine, eating meat slaughtered on stone altars, or attending idolatrous festivals. He held the idols in extreme aversion and most abhorrence. He could never tolerate someone swearing by Al-Lat and Al-‘Uzza. Allâh’s providence, no doubts, detached him from all abominable or evil practices. Even when he tried to obey his instinct to enjoy some life pleasures or follow some irrespectable traditions, Allâh’s providence intervened to curb any lapse in this course. Ibn Al-Atheer reported Muhammad (Peace be upon him) as saying: “I have never tried to do what my people do except for two times. Every time Allâh intervened and checked me from doing so and I never did that again. Once I told my fellow-shepherd to take care of my sheep when we were in the upper part of Makkah. I wanted to go down to Makkah and entertain myself as the young men did. I went down to the first house of Makkah where I heard music. I entered and asked: ‘What is this?’ Someone answered: ‘It is a wedding party.’ I sat down and listened but soon went into deep sleep. I was awakened by the heat of the sun. I went back to my fellow-shepherd and told him of what had happened to me. I have never tried it again.”.