هنگامی که دعوت به اسلام کامل شد و این آیین تازه بر تمام اوضاع چیره گشت، پیامبر خدا ﷺ نشانه‌هایی در خود آشکار ساخت که از نزدیک شدن جدایی از این جهان خبر می‌داد. این نشانه‌ها در گفتار و کردار ایشان نمایان بود ﷺ:

When the Call to Islam grew complete and the new faith dominated the whole situation. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) started to develop certain symptoms that bespoke of leave-taking. They could be perceived through his statements and deeds:

در ماه رمضان سال دهم هجری، او برخلاف گذشته که ده روز اعتکاف می‌کرد، این بار بیست روز خود را معتکف ساخت.

1. In Ramadan in the tenth year of Al-Hijra he secluded himself for twenty days in contrast to ten, previously.

۲. جبرئیل فرشته در هر سال دو بار قرآن را با او مرور می‌کرد. ۳. سخنان او در حجة‌الوداع (یعنی حج وداع):

2. The archangel Gabriel reviewed the Qur’ân twice with him. 3. His words in the Farewell Pilgrimage (i.e. Al-Wida‘):

۴. «نمی‌دانم آیا پس از این سال، دیگر بار دیگری در این مکان با شما دیدار خواهم کرد یا نه.»

4. “I do not know whether I will ever meet you at this place once again after this current year.”.

۵. نزول سورۂ النصر در ایام تشریق. پس هنگامی که این سوره بر او نازل شد، دریافت که زمان رحلت فرارسیده و این سوره اعلامی از مرگ نزدیک او بود ﷺ.

5. The revelation of An-Nasr Chapter amid At-Tashreeq Days. So when it was sent down on him, he realized that it was the parting time and that Surah was an announcement of his approaching death.

۶. در روزهای آغازین ماه صفر در سال یازدهم هجرت، پیامبر ﷺ به سوی احد بیرون رفت و نماز وداعی بر شهیدان گزارد. این کار مانند وداع با مردگان و زندگان یکسان بود. سپس بر منبر بالا رفت و خطاب به مردم فرمود:

6. On the early days of Safar in the eleventh year of Al-Hijra, the Prophet (Peace be upon him) went out to Uhud and observed a farewell prayer to the martyrs. It looked like saying goodbye to both the dead and the living alike. He then ascended the pulpit and addressed the people saying:

۷. «من پیش از شما خواهم رفت و بر شما گواه قرار داده شدهام. به خدا سوگند، بهزودی در حوض [کوثر] با من دیدار خواهید کرد. کلیدهای گنجینههای دنیا به من داده شده است. به خدا سوگند، از این نمیترسم که پس از من مشرک شوید، بلکه از این میترسم که دستیابی به ثروتهای دنیوی شما را وسوسه کند تا یکدیگر را گردن بزنید.»

7. “I am to precede you and I have been made witness upon you. By Allâh, you will meet me at the ‘Fountain’ very soon. I have been given the keys of worldly treasures. By Allâh, I do not fear for you that you will turn polytheists after me. But I do fear that acquisition of worldly riches should entice you to strike one another’s neck.”.

۸. یک روز در نیمه‌شب به قبرستان بقیع رفت و از الله خواست که شهدای اسلام را بیامرزد. فرمود: «سلام بر شما ای ساکنان قبرها! باشد که صبحی که بر شما می‌دمد، آرام‌بخش‌تر از صبحی باشد که بر زندگان می‌دمد. فتنه‌ها همچون پاره‌های ابرآلود شبی تاریک به آنان نزدیک می‌شوند؛ که آخرین آن‌ها از نخستین آن‌ها پیروی می‌کند. آخرین آن‌ها شرّی بیشتر از نخستین خواهد داشت.» و آنان را دلداری داد و گفت: «ما به شما خواهیم پیوست.»

8. One day, at midnight he went to Al-Baqee‘ cemetry, and implored Allâh to forgive the martyrs of Islam. He said: “Peace be upon you tomb-dwellers! May that morning that dawns upon you be more relieving than that which dawn upon the living. Afflictions are approaching them like cloudy lumps of a dark night — the last of which follows the first. The last one is bearing more evil than the first.” He comforted them saying: “We will follow you.”.

روز دوشنبه بیست‌ونهم صفر سال یازدهم هجری، او در مراسم تشییع جنازه در بقیع شرکت کرد. در راه بازگشت دچار سردرد شد و تبش آن‌قدر بالا رفت که گرمای آن از روی پارچه‌ی بسته‌شده بر پیشانی‌اش احساس می‌شد.

On Monday the twenty-ninth of Safar in the eleventh year of Al-Hijra, he participated in funeral rites in Al-Baqee‘. On the way back he had a headache, his temperature rose so high that the heat effect could be felt over his headband.

او در حالی که بیمار بود، یازده روز مسلمانان را در نماز امامت کرد. مجموع روزهای بیماری او سیزده یا چهارده روز بود.

He led the Muslims in prayer for eleven days though he was sick. The total number of his sick days were either thirteen or fourteen.

وقتی بیماری‌اش شدت گرفت، از همسرانش پرسید: «فردا کجا بمانم؟ کجا بمانم؟» آنان مقصودش را فهمیدند. پس به او اجازه دادند هرجا که بخواهد بماند. او با تکیه بر فضل بن عباس و علی بن ابی طالب، در حالی که راه می‌رفت، به خانه‌ی عایشه رفت. با سری بسته‌شده، پاهایش را روی زمین می‌کشید تا اینکه به خانه‌ی او وارد شد. آخرین هفته‌ی عمرش را همان‌جا گذراند ﷺ.

When his sickness grew severe he asked his wives: “Where shall I stay tomorrow?” “Where shall I stay?” They understood what he wanted. So they allowed him to stay wherever he wished. He moved to ‘Aishah’s room leaning — while he was walking — on Al-Fadl bin Al-‘Abbas and ‘Ali bin Abi Talib. Head banded as he was, he dragged his feet till he came into her abode. It was there that he spent the last week of his life.

در آن دوره، عایشه سوره‌های المعوذات (سوره‌های ۱۱۳ و ۱۱۴ قرآن) و دیگر دعاهایی را که پیامبر ﷺ پیش‌تر به او آموخته بود، می‌خواند.

During that period, ‘Aishah used to recite Al-Mu‘awwidhat (Chapters 113 and 114 of the Qur’ân) and other supplications which he had already taught her.

در روز چهارشنبه، پنج روز پیش از وفات پیامبر ﷺ، تب ایشان به شدت بالا رفت که نشانهٔ شدت بیماری‌شان بود. ایشان بیهوش شدند و درد کشیدند. فرمودند: «هفت قِربه (مشک آب) از چاه‌های گوناگون بر من بریزید تا بتوانم بیرون بروم و با مردم سخن بگویم.» پس ایشان را در ظرفی (که معمولاً برای شستشو به کار می‌رفت) نشاندند و آنقدر بر ایشان آب ریختند تا فرمودند: «بس است، بس است.» ﷺ

On Wednesday, five days before he died the Prophet’s temperature rose so high signalling the severeness of his disease. He fainted and suffered from pain. “Pour out on me seven Qirab (water skin pots) of various water wells so that I may go out to meet people and talk to them.” So they seated him in a container (usually used for washing) and poured out water on him till he said: “That is enough. That is enough.”.

سپس خود را به اندازه‌ای بهتر احساس کرد که وارد مسجد شد. او با سری بسته‌شده با باند وارد آن شد، بر منبر نشست و برای مردمی که گرد او جمع می‌شدند سخنرانی کرد. او گفت:

Then he felt well enough to enter the Mosque. He entered it band-headed, sat on the pulpit and made a speech to the people who were gathering together around him. He said:

«لَعَنَ اللَّهُ الْيَهُودَ وَالنَّصَارَىٰ اتَّخَذُوا قُبُورَ أَنْبِيَائِهِمْ مَسَاجِدَ» — این گفتهٔ پیامبر ﷺ است که فرمود: «لعنت خدا بر یهود و نصارا باد، زیرا قبرهای پیامبرانشان را محل عبادت قرار دادند.»

• “The curse of Allâh falls upon the Jews and Christians for they have made their Prophets’ tombs places of worship.”.

سپس او گفت:

Then he said:

«قبر مرا بت پرستیده‌شده قرار مده.»

• “Do not make my tomb a worshipped idol.”.

سپس او خود را عرضه کرد و مردم را دعوت نمود تا هر آزاری را که ممکن است به آنان رسانده باشد، جبران کنند، و گفت:

Then he offered himself and invited the people to repay any injuries he might have inflicted on them, saying:

«هرکس را که تاکنون پشتش را تازیانه زده‌ام، پشتم را به او عرضه می‌کنم تا از من انتقام بگیرد. هرکس را که تاکنون آبرویش را دشنام داده‌ام، اینک آبروی خود را عرضه می‌کنم تا انتقام بگیرد.»

•“He whom I have ever lashed his back, I offer him my back so that he may avenge himself on me. He whom I have ever blasphemed his honour, here I am offering my honour so that he may avenge himself.”.

سپس او پایین آمد و نماز ظهر را خواند. دوباره به منبر بازگشت و بر آن نشست. او سخنرانی اولیه‌اش را درباره‌ی دشمنی و برخی مطالب دیگر از سر گرفت. سپس مردی گفت: «سه درهم به من بدهکاری.» پیامبر ﷺ فرمود: «فضل، پول او را بپرداز.» او همچنان ادامه داد و گفت:

در روز پنجشنبه، چهار روز پیش از وفات پیامبر خدا ﷺ، ایشان با وجود درد شدیدی که داشتند، به مردم فرمودند: «نزد من بیایید تا چیزی برایتان بنویسم که هرگز گمراه نشوید.» در این هنگام عمر بن الخطاب گفت: «پیامبر خدا ﷺ دچار درد شدید شده‌اند و شما قرآن را در اختیار دارید؛ کتاب خدا برای شما کافی است.» اما دیگران خواستار نوشته شدن آن بودند. وقتی پیامبر ﷺ اختلاف آنان را بر سر این موضوع شنیدند، به ایشان دستور دادند که بروند و او را تنها بگذارند.

On Thursday, four days before the death of the Messenger of Allâh (Peace be upon him), he said to people — though he was suffering from a severe pain: “Come here. I will cause you to write something so that you will never fall into error.” Upon this ‘Umar bin Al-Khattab said: “The Prophet of Allâh (Peace be upon him) is suffering from acute pain and you have the Qur’ân with you; the Book of Allâh is sufficient unto you.” Others however wanted the writing to be made. When Muhammad (Peace be upon him) heard them debating over it, he ordered them to go away and leave him alone.

۱. یہود، نصاریٰ اور مشرکین کو جزیرۃ العرب سے نکال دیا جائے۔

1. Jews, Christians and polytheists should be expelled out of Arabia.

او توصیه کرد که هیئت‌های نمایندگی گرامی داشته شوند و از آنان پذیرایی شود، به شیوه‌ای مشابه آنچه خود او انجام می‌داد.

2. He recommended that delegations should be honoured and entertained, in a way similar to the one he used to do.

سومی مورد: راوی گفت که او آن را فراموش کرده است. ممکن بود که آن، پایبندی به کتاب خدا و سنت باشد. محتمل بود که آن، تکمیل و بسیج لشکر اسامه باشد، یا ممکن بود که آن، ادای نمازها و توجه به بردگان باشد.

3. As for the third — the narrator said that he had forgotten it. It could have been adherence to the Holy Book and the Sunnah. It was likely to be the accomplishment and the mobilization of Osamah’s army, or it could have been performance of prayers and being attentive to slaves.

با وجود فشار بیماری و رنج درد، پیامبر ﷺ تا آن پنجشنبه — چهار روز پیش از وفاتش — همهٔ نمازها را امامت می‌کرد. در آن روز نماز مغرب را امامت کرد و قرائت نمود:

In spite of the strain of disease and suffering from pain, the Prophet (Peace be upon him) used to lead all the prayers till that Thursday — four days before he died. On that day he led the sunset prayer and recited:

• ○ «سوگند به بادهایی که پیاپی فرستاده می‌شوند.» [۷۷:۱] (یا: سوگند به فرشتگان یا پیامبران الهی که پیاپی فرستاده می‌شوند.) در شامگاه، بیماری‌اش چنان شدت گرفت که دیگر توان تحمل درد را نداشت و نمی‌توانست بیرون آید و به مسجد وارد شود. عایشه گفت: پیامبر ﷺ پرسید: «آیا مردم نماز گزارده‌اند؟» گفتیم: «نه، هنوز نگزارده‌اند؛ آنان در انتظار شما هستند.» فرمود: «در ظرف شستشو آب بریزید.» ما آنچه را که فرمان داده بود انجام دادیم. پس غسل کرد و خواست برخیزد، اما بیهوش شد. چون به هوش آمد، باز پرسید: «آیا مردم نماز گزارده‌اند؟» و همان روند بار دوم و سوم تکرار شد؛ از زمان غسل کردن تا زمان بیهوش شدن پس از تلاش برای برخاستن. از این رو کسی را نزد ابوبکر فرستاد تا خود نماز را امامت کند. ابوبکر در آن روزها نماز را امامت می‌کرد. در زمان حیات محمد ﷺ، تعداد این نمازها هفده نماز بود.

• ○ “By the winds (or angels or the Messengers of Allâh) sent forth one after another.” [77:1], In the evening he grew so sick that he could not overcome the strain of disease or go out to enter the Mosque. ‘Aishah said: The Prophet (Peace be upon him) asked: “Have the people performed the prayer?” “No. They haven’t. They are waiting for you.” “Put some water in the washing pot.” Said he. We did what he ordered. So he washed and wanted to stand up, but he fainted. When he came round he asked again “Have the people prayed?” Then the same sequence of events took place again and again for the second and the third tifrom the time he washed to the time he fainted after his attempts to stand up. Therefore he sent to Abu Bakr to lead the prayer himself. Abu Bakr then led the prayer during those days. They were seventeen prayers in the lifetime of Muhammad(Peace be upon him).

در روز شنبه یا یکشنبه، پیامبر ﷺ احساس کرد که حالش آن‌قدر خوب است که بتواند نماز بخواند؛ پس با تکیه بر دو مرد بیرون رفت تا نماز ظهر را بخواند. ابوبکر که در آن هنگام آماده بود نماز را امامت کند، وقتی او را دید که می‌آید، عقب کشید؛ اما پیامبر ﷺ به او اشاره کرد که در جایش بماند و فرمود: «مرا کنار او بنشانید.» او را در سمت چپ ابوبکر نشاندند. پیامبر ﷺ نماز را امامت کرد و ابوبکر از او پیروی می‌کرد و در هر «اللهُ اکبر» که پیامبر ﷺ می‌گفت، صدای خود را بلند می‌کرد تا مردم به‌روشنی بشنوند.

On Saturday or on Sunday, the Prophet (Peace be upon him) felt that he was well enough to perform the prayer; so he went out leaning on two men in order to perform the noon prayer. Abu Bakr, who was then about to lead the prayer withdrew when he saw him coming; but the Prophet (Peace be upon him) made him a gesture to stay where he was and said: “Seat me next to him.” They seated him on the left hand side of Abu Bakr. The Prophet (Peace be upon him) led the prayer, and Abu Bakr followed him and raised his voice at every ‘Allâhu Akbar’ (i.e. Allâh is the Greatest) the Prophet (Peace be upon him) said, so that the people may hear clearly.

روز یکشنبه، یک روز پیش از وفاتش، پیامبر ﷺ غلامان خود را آزاد کرد، هفت دینار را که در اختیار داشت به عنوان صدقه پرداخت، و سلاح‌های خود را به مسلمانان هدیه داد. پس وقتی شب فرا رسید، عائشه ناچار شد برای روشن کردن چراغ روغنی‌اش، مقداری روغن از همسایه‌اش قرض بگیرد. حتی زرهش نزد یک یهودی در برابر سی صاع جو به گرو گذاشته شده بود.

On Sunday, a day before he died, the Prophet (Peace be upon him) set his slaves free, paid as a charity the seven Dinars he owned and gave his weapons as a present to the Muslims. So when night fell ‘Aishah had to borrow some oil from her neighbour to light her oil-lantern. Even his armour was mortgaged as a security with a Jew for thirty Sa‘ (a cubic measure) of barley.

از انس بن مالک روایت شده که گفت: «هنگامی که مسلمانان نماز صبح روز دوشنبه را به امامت ابوبکر می‌خواندند، ناگهان دیدند که رسول خدا ﷺ پرده‌ی حجره‌ی عایشه را بالا زد. ایشان به آنان نگریست در حالی که صف‌ها را منظم بسته بودند، و با خوشحالی لبخند زد. ابوبکر با دیدن او به عقب رفت تا به صف بپیوندد و جا را برای او باز کند تا نماز را امامت کند، زیرا گمان کرد که پیامبر ﷺ می‌خواهد بیرون بیاید و نماز بگزارد.» انس گفت: «مسلمانانی که نماز می‌خواندند چنان شادمان شدند که نزدیک بود در نمازشان غرق شوند و از خود بی‌خود گردند. رسول خدا ﷺ با اشاره به آنان فرمان داد که نمازشان را ادامه دهند، سپس به حجره رفت و پرده را پایین کشید.»

In a narration by Anas bin Malik, he said: “While the Muslims were performing the dawn prayer on Monday — led by Abu Bakr, they were surprised to see the Messenger of Allâh (Peace be upon him) raising the curtain of ‘Aishah’s room. He looked at them while they were praying aligned properly and smiled cheerfully. Seeing him, Abu Bakr withdrew to join the lines and give way to him to lead the prayer. For he thought that the Prophet (Peace be upon him) wanted to go out and pray.” Anas said: “The Muslims, who were praying, were so delighted that they were almost too enraptured at their prayers. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) made them a gesture to continue their prayer, went into the room and drew down the curtain.”.

پیامبر خدا ﷺ تا وقت نماز بعدی زنده نماند. هنگامی که روز شد، پیامبر ﷺ فاطمه را فراخواند و چیزی را با صدای آهسته به او گفت که او را به گریه انداخت. سپس چیز دیگری را در گوشش زمزمه کرد که باعث خنده‌اش شد. عایشه پس از وفات پیامبر ﷺ درباره این گریه و خنده از فاطمه پرسید، و فاطمه پاسخ داد: «نخستین بار، او به من خبر داد که از این بیماری بهبود نخواهد یافت و من گریستم. سپس به من گفت که من نخستین کسی از خانواده‌اش خواهم بود که به او می‌پیوندد، پس خندیدم.»

The Messenger of Allâh (Peace be upon him) did not live for the next prayer time. When it was daytime, the Prophet (Peace be upon him) called Fatimah and told her something in a secret voice that made her cry. Then he whispered to her something else which made her laugh. ‘Aishah enquired from her after the Prophet’s death, as to this weeping and laughing to which Fatimah replied: “The first time he disclosed to me that he would not recover from his illness and I wept. Then he told me that I would be the first of his family to join him, so I laughed.”.

او به فاطمه بشارت داد که سرور تمام زنان جهان خواهد شد. فاطمه شدت درد جانکاهی را که پدرش را فرا گرفته بود مشاهده کرد. پس گفت: «پدرم چه دردی دارد!» در پاسخ این سخن، پیامبر ﷺ فرمود:

He gave Fatimah glad tidings that she would become the lady of all women of the world. Fatimah witnessed the great pain that afflicted her father. So she said: “What great pain my father is in!”. To these words, the Prophet (Peace be upon him) remarked:

هنگامی که سکرات مرگ آغاز شد، عایشه او را به خود تکیه داد. او همواره می‌گفت: از نعمت‌های خداوند بر من این است که رسول خدا ﷺ در خانه‌ام و در حالی که من زنده بودم، وفات یافت. او در حالی که به من تکیه داده بود، میان سینه و گردنم جان داد. خداوند در هنگام وفات او، آب دهان او را با آب دهان من آمیخت. زیرا عبدالرحمن، پسر ابوبکر، در حالی وارد شد که مسواکی در دست داشت و من رسول خدا ﷺ را به خود تکیه داده بودم. دیدم که به مسواک نگاه می‌کند و چون می‌دانستم که آن را می‌خواهد، پرسیدم: «آیا می‌خواهی آن را برایت بگیرم؟» او با سر اشاره کرد که آری. آن را گرفتم و به او دادم. چون مسواک برای او سخت بود، پرسیدم: «آیا آن را برایت نرم کنم؟» او باز با سر اشاره کرد که آری. پس آن را با آب دهان خود نرم کردم و او آن را به دندان‌هایش کشید. در روایتی دیگر آمده است: «پس او دندان‌هایش را به بهترین شکلی که می‌توانست مسواک زد.» ظرف آبی (رَکوَه) در کنار دست او بود که در آن آب بود. او دست خود را در آن برد و با آن صورتش را مسح کرد و گفت:

When the pangs of death started, ‘Aishah leant him against her. She used to say: One of Allâh’s bounties upon me is that the Messenger of Allâh (Peace be upon him) died in my house, while I am still alive. He died between my chest and neck while he was leaning against me. Allâh has mixed his saliva with mine at his death. For ‘Abdur Rahman — the son of Abu Bakr — came in with a Siwak (i.e. the root of a desert plant used for brushing teeth) in his hand, while I was leaning the Messenger of Allâh (Peace be upon him) against me. I noticed that he was looking at the Siwak, so I asked him — for I knew that he wanted it — “Would you like me to take it for you?” He nodded in agreement. I took it and gave it to him. As it was too hard for him, I asked him “Shall I soften it for you?” He nodded in agreement. So I softened it with my saliva and he passed it (on his teeth), In another version it is said: “So he brushed (Istanna) his teeth as nice as he could.” There was a water container (Rakwa) available at his hand with some water in. He put his hand in it and wiped his face with it and said:

«لا إله إلا الله. الموت مليء بالآلام.»

• “There is no god but Allâh. Death is full of agonies.”.

هنگامی که مسواک زدنش تمام شد، دست یا انگشت خود را بلند کرد، به سوی سقف نگاه کرد و لب‌هایش را حرکت داد. پس عایشه به او گوش داد. شنید که می‌گفت: «با کسانی که به ایشان از فضل خود نعمت داده‌ای، از پیامبران و راستگویان (صدیقین)، شهیدان و نیکوکاران. الهی، مرا بیامرز و بر من رحم کن و مرا به رفیق اعلی ملحق گردان.» سپس در فواصل زمانی این سخنان را گفت: «رفیق اعلای برتر. به سوی الله بازمی‌گردیم و از او یاری و سرای آخرت را می‌خواهیم.» این واقعه در وقت بلندشدن آفتاب صبح دوشنبه، دوازدهم ربیع‌الاول، در سال یازدهم هجرت رخ داد. هنگام وفات ایشان شصت و سه سال و چهار روز داشت. ﷺ

As soon as he had finished his Siwak brushing, he raised his hand or his finger up, looked upwards to the ceiling and moved his lips. So ‘Aishah listened to him. She heard him say: “With those on whom You have bestowed Your Grace with the Prophets and the Truthful ones (As-Siddeeqeen), the martyrs and the good doers. O Allâh, forgive me and have mercy upon me and join me to the Companionship on high.” Then at intervals he uttered these words: “The most exalted Companionship on high. To Allâh we turn and to Him we turn back for help and last abode.” This event took place at high morning time on Monday, the twelfth of Rabi‘ Al-Awwal, in the eleventh year of Al-Hijrah. He was sixty-three years and four days old when he died.

به زودی این خبر بزرگ و دردناک در همهٔ مدینه پخش شد. اندوه تاریکی بر تمامی نواحی و افق‌های مدینه سایه افکند. انس گفت:

The great (loss) news was soon known by everybody in Madinah. Dark grief spread on all areas and horizons of Madinah. Anas said:

«هرگز روزی بهتر و درخشان‌تر از روزی ندیده‌ام که رسول الله ﷺ بر ما وارد شد؛ و هرگز روزی هولناک‌تر و تاریک‌تر از روزی ندیده‌ام که رسول الله ﷺ در آن وفات یافت.»

• “I have never witnessed a day better or brighter than that day on which the Messenger of Allâh (Peace be upon him) came to us; and I have never witnessed a more awful or darker day than that one on which the Messenger of Allâh (Peace be upon him) died on.”.

هنگامی که او درگذشت، فاطمه گفت: «ای پدر، که پروردگارش دعایش را اجابت کرد! ای پدر، که جایگاهش بهشت است! ای پدر، که مرگش را به جبرئیل خبر می‌دهم!»

When he died, Fatimah said: “O Father, whom his Lord responded to his supplication! O Father, whose abode is Paradise. O Father, whom I announce his death to Gabriel.”

عمر که چنان مبهوت شد که نزدیک بود هوش از سرش برود، در میان مردم ایستاد و گفت: «برخی از منافقان می‌پندارند که رسول خدا ﷺ وفات یافته است. رسول خدا ﷺ نمرده، بلکه همان‌گونه که موسی بن عمران رفت، نزد پروردگارش رفته است. او چهل شب دور بود، سپس بازگشت، با آنکه می‌گفتند مرده است. به خدا سوگند، رسول خدا ﷺ باز خواهد گشت و دست و پای کسانی را که مرگ او را ادعا می‌کنند قطع خواهد کرد.»

‘Umar, who was so stunned that he almost lost consciousness and stood before people addressing them: “Some of the hypocrites claim that the Messenger of Allâh (Peace be upon him) died. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) did not die, but went to his Lord in the same way as Moses bin ‘Imran did. He stayed away for forty nights, but finally came back though they said he had been dead. By Allâh, the Messenger of Allâh (Peace be upon him) will come back and he will cut off the hands and legs of those who claim his death.”

ابوبکر از خانهٔ خود در السُّنح بیرون آمد و بر اسب مادیانی سوار شد و به سوی مسجد رفت. در مسجد پیاده شد و وارد آن گردید. با هیچ‌کس سخن نگفت، بلکه رفت تا به خانهٔ عایشه رسید و مستقیماً به جایی رفت که رسول خدا ﷺ در آن بود. پیامبر ﷺ با عبایی یمنی پوشیده شده بود. ابوبکر چهرهٔ او را گشود، خم شد، او را بوسید و گریست. سپس گفت: «پدر و مادرم فدای تو باد! به خدا سوگند که خداوند تو را دو بار نخواهد میراند. آنچه از مرگ که خداوند مقرر کرده بود، اکنون بر تو واقع شد.» ﷺ

Abu Bakr left his house at As-Sunh and came forth to the Mosque on a mare-back. At the Mosque, he dismounted and entered. He talked to nobody but went on till he entered ‘Aishah’s abode, and went directly to where the Messenger of Allâh (Peace be upon him) was. The Prophet (Peace be upon him) was covered with a Yemeni mantle. He uncovered his face and tended down, kissed him and cried. Then he said: “I sacrifice my father and mother for your sake. Allâh, verily, will not cause you to die twice. You have just experienced the death that Allâh had ordained.”.

سپس [ابوبکر] بیرون رفت و عمر را دید که با مردم سخن می‌گوید. به او گفت: «عمر، بنشین.» عمر از نشستن خودداری کرد. مردم عمر را رها کردند و به سوی ابوبکر آمدند. ابوبکر سخنرانی‌اش را آغاز کرد و گفت: «و اما، هر که محمد ﷺ را می‌پرستید، بداند که محمد ﷺ اکنون مرده است. اما هر که الله را می‌پرستید، بداند که او زنده و جاوید است و هرگز نمی‌میرد. الله می‌فرماید:

Then he went out and found ‘Umar talking to people. He said: “‘Umar, be seated.” ‘Umar refused to do so. People parted ‘Umar and came towards Abu Bakr, who started a speech saying: l “And now, he who worships Muhammad (Peace be upon him). Muhammad is dead now. But he who worships Allâh, He is Ever Living and He never dies. Allâh says:

«محمد ﷺ جز پیامبری نیست، و به یقین پیش از او نیز پیامبرانی گذشته‌اند. اگر او بمیرد یا کشته شود، آیا شما به پاشنه‌های خود برمی‌گردید (و کافر می‌شوید)؟ و هر که به پاشنه‌های خود برگردد، هرگز به خدا هیچ زیانی نمی‌رساند، و خداوند به سپاسگزاران پاداش خواهد داد.» [۳:۱۴۴].

‘Muhammad (Peace be upon him) is no more than a Messenger, and indeed (many) Messengers have passed away before him. If he dies or is killed, will you then turn back on your heels (as disbelievers)? And he who turns back on his heels, not the least harm will he do to Allâh, and Allâh will give reward to those who are grateful.’” [3:1].

ابن عباس گفت: «به خدا سوگند، گویی مردم هرگز آن آیهٔ قرآن را نشنیده بودند تا این که ابوبکر آن را به‌عنوان یادآوری تلاوت کرد. پس مردم شروع به تلاوت آن کردند تا جایی که هیچ‌کس نماند که آن را تلاوت نکند.» ابن المسیب گفت که عمر گفته بود: «به خدا سوگند، همین که شنیدم ابوبکر آن را می‌گوید، بر زمین افتادم. احساس کردم پاهایم توان نگه داشتن من را ندارند، پس وقتی او آن را گفت، فرو ریختم. تنها در آن هنگام فهمیدم که محمد ﷺ واقعاً درگذشته است.»