به نام خداوند بخشنده مهربان.
“In the Name of Allâh, the Most Beneficent, the Most Merciful.
از محمد بن عبدالله، به جیفر و عبد الجلندی. درود بر آن کس که از هدایت حق پیروی کند. پس از آن، شما دو تن را به دعوت اسلام فرا میخوانم. اسلام بیاورید. خداوند مرا به پیامبری به سوی همه آفریدگانش فرستاده است، تا در دلهای نافرمانان آفریدگان او بیم از خدا را بیفکنم و برای منکران خدا هیچ عذری باقی نماند. اگر شما دو تن اسلام را بپذیرید، در فرمانروایی سرزمین خود باقی خواهید ماند؛ و اگر دعوت مرا نپذیرید، باید به یاد داشته باشید که همه داراییهای شما فانی است. سواران من زمین شما را تصاحب خواهند کرد، و پیامبری من بر پادشاهی شما چیره خواهد شد.
عمرو بن العاص، که برای بردن این نامه برگزیده شده بود، داستانی را که پیش از آنکه به حضور جیفر بار یابد رخ داده بود، چنین روایت کرد.
From Muhammad bin ‘Abdullah to Jaifer and ‘Abd Al-Jalandi. Peace be upon him who follows true guidance; thereafter I invite both of you to the Call of Islam. Embrace Islam. Allâh has sent me as a Prophet to all His creatures in order that I may instil fear of Allâh in the hearts of His disobedient creatures so that there may be left no excuse for those who deny Allâh. If you two accept Islam, you will remain in command of your country; but if you refuse my Call, you’ve got to remember that all your possessions are perishable. My horsemen will appropriate your land, and my Prophethood will assume preponderance over your kingship.” ‘Amr bin Al-’As, who was chosen to carry the letter, narrated the following story that happened before he was admitted into the audience of Jaifer.
وقتی به عُمان رسیدم، با عبد تماس گرفتم که معروف بود نسبت به برادرش مهربانخوتر است: من پیامآور پیامبر خدا هستم که برای دیدن هر دوی شما، تو و برادرت، آمدهام. عبد: باید برادرم را ببینی و نامهای را که همراه داری برایش بخوانی. او از نظر سن و پادشاهی از من بزرگتر است. راستی، هدف مأموریت تو چیست؟ عمرو: پیامبر شما را فرا میخواند که به الله یکتا، بیشریک، ایمان بیاورید، هر معبود دیگری را رها کنید و به بندگی و رسالت محمد گواهی دهید. عبد: ای عمرو! تو از خاندانی اصیل هستی، اما نخست به من بگو موضع پدرت نسبت به این آیین چه بود؟ میدانی که ما پیرو راه او بودیم. عمرو: مرگ پیش از آنکه به رسالت محمد ایمان بیاورد، او را دریافت؛ آرزو دارم کاش پیش از مرگش اسلام را پذیرفته و به آن وفادار مانده بود. خودم نیز همان موضع را داشتم تا اینکه الله مرا به سوی اسلام هدایت کرد.
“When I arrived in ‘Oman I contacted ‘Abd, who was known to be more mild-tempered than his brother: l ‘Amr: I am the messenger of Allâh’s Prophet coming to see both, you and your brother. ‘Abd: You have to see my brother and read to him the letter you are carrying. He is my senior in both age and kingship. Incidentally, what is the purport of your mission? ‘Amr: The Prophet calls upon you to believe in Allâh Alone with no associate, discard any other deities and testify to the slavehood and Messengership of Muhammad. ‘Abd: O ‘Amr! You come from a noble family, but first of all, tell me what was your father’s attitude concerning this Faith? You know, we used to follow his steps. ‘Amr: Death overtook him before believing in Muhammad’s mission; I wish now he had embraced Islam and been truthful to it before his death. I myself had adopted the same attitude until Allâh guided me towards Islam.
عبد: چه زمانی اسلام آوردی؟
‘Abd: When did you embrace Islam?.
عمرو: هنگامی که من در دربار نجاشی بودم. و بهعلاوه، خود نجاشی نیز به آیین اسلام درآمد.
‘Amr: When I was at Negus’s court. By the way, the latter did also enter into the fold of Islam.
عبد: واکنش قومش چه بود؟
عمرو: آنان او را تأیید کردند و از روش او پیروی نمودند.
‘Abd: What was his people’s reaction?. ‘Amr: They approved of him and followed his steps.
عبد: اسقفها و راهبان؟
‘Abd: The bishops and monks?.
عمرو: آنها هم همین کار را کردند۔
‘Amr: They did the same.
عبد: از دروغ گفتن بپرهیز، ای عمرو، زیرا این کار به زودی انسان را رسوا میکند.
‘Abd: Beware ‘Amr of lying for this soon betrays man.
عمرو: من هرگز دروغ نمیگویم؛ افزون بر این، دین ما هرگز آن را جایز نمیداند.
‘Amr: I never tell lies; moreover, our religion never allows it.
عبد: آیا هرقل از مسلمان شدن نجاشی آگاه شده است؟
‘Abd: Has Hercules been informed of the Islamization of Negus?.
عمرو: بله، البته. عبد: تو از کجا این را میدانستی؟
‘Amr: Yes, of course. ‘Abd: How did you happen to know that?.
عَمْرو: کان النَّجاشی یدفع خراج الأرض إلى هِرَقْل، فلما أسلم حلف أنه سیقطع ذلك الخراج. فلما بلغ ذلك هِرَقْل أشار علیه حاشیته بأن یتخذ الإجراء ضد النجاشی، لكنه رفض وقال إنه كان سیفعل مثل ذلك لو لم یكن یحافظ على ملكه.
‘Amr: Negus used to pay land tax to Hercules, but when the former embraced Islam, he swore he would discontinue that tax. When this news reached Hercules, his courtiers urged him to take action against Negus but he refused and added that he himself would do the same if he were not sparing of his kingship.
عبد: پروردگارت تو را به چه چیزی فرمان میدهد؟
‘Abd: What does your Pexhort you to do?.
عمرو: او ما را به اطاعت از الله، عزیز و جلیل، و به تقوا و برقراری پیوند نیکو با خویشاوندان فرا میخواند؛ و از نافرمانی، تجاوز، زنا، شراب، بتپرستی و پرستش صلیب نهی میکند.
‘Amr: He exhorts us to obey Allâh, the All-Mighty, the All-Glorious, be pious and maintain good ties with family kin; he forbids disobedience, aggression, adultery, wine, idolatry and devotion to the cross.
عبد: سخنان نیک و عقاید درست همان است که شما به آن دعوت میکنید. ای کاش برادرم از من پیروی میکرد و به محمد ﷺ ایمان میآورد و دینش را میپذیرفت، اما برادرم آنقدر به پادشاهی خود دلبسته است که حاضر نیست زیردست باشد.
عمرو: اگر برادرت خود را تسلیم اسلام کند، پیامبر ﷺ اختیار قوم او را به او خواهد داد و از ثروتمندان زکات گرفته میشود تا به نیازمندان داده شود.
‘Abd: Fair words and fair beliefs are those you are calling for. I wish my brother would follow me to believe in Muhammad (Peace be upon him) and profess his religion, but my brother is too sparing of his kingship to become a subordinate. ‘Amr: Should your brother surrender himself to Islam, the Prophet would give him authority over his people and take alms tax from the wealthy people to be given to the needy.
عبد: این رفتار منصفانهای است. اما این زکات که گفتید چیست؟
‘Abd: That is fair behaviour. But what is this alms tax you have mentioned?.
عمرو: از جانب خداوند حکمی است که زکات از ثروتمندانی که مال اضافی دارند گرفته شود و میان فقیران توزیع گردد.
‘Amr: It is a Divine injunction that alms tax be taken from the well-to-do people who have surplus wealth and be distributed to the poor.
عبد: من شک دارم که این کار میان مردم ما عملی شود.
‘Abd: I doubt if this can work among our people.
عمرو چند روزی درنگ کرد تا سرانجام اجازهٔ ورود به دربار جیفر به او داده شد. «او از من خواست نامه را به او بدهم تا آن را بخواند. پس از آن از من پرسید که قریش چه واکنشی نشان داده است و من پاسخ دادم که آنان از او پیروی کردهاند؛ برخی از روی اختیار خود و برخی دیگر بهسبب جنگ و نیروی نظامی که بر آنان چیره شد. اکنون مردم اسلام را بر سایر آیینها ترجیح دادهاند و از راه بصیرت عقلی خود دریافتهاند که در تاریکی گمراه بودهاند. جز تو کسی بیرون از قلمرو اسلام نمانده است، پس تو را پند میدهم که اسلام بیاوری تا برای خود و کشورت امنیت فراهم کنی.»
‘Amr stayed for some days to be admitted into Jaifer’s court until he was finally granted this permit. “He asked me to hand him the letter to read it. After that he asked me how Quraish reacted and I answered that they had followed him, some out of their own freewill and others overpowered by military fighting. Now, people have chosen Islam in preference to other creeds, and have realized through their mental insight that they had been straying in darkness. None, except you, is now out of the domain of Islam, so I advise you to embrace Islam so that you can provide security to yourself and your country.”.
اینجا، او از من خواست که روز بعد به دیدنش بروم. روز بعد او در پذیرفتن من کمی تردید نشان داد، اما برادرش، عبد، میانجیگری کرد و به من فرصت داده شد که دوباره او را ببینم؛ این بار اما او با لحنی تهدیدآمیز و متکبرانه با من سخن گفت. با این حال، پس از گفتگوی خصوصی با برادرش و بازاندیشی در کل وضعیت، هر دو برادر اسلام آوردند و به اسلامی که به این منطقه تازه راه یافته بود، وفادار ماندند.
Here, he asked me to call on him the following day. The following day he showed some reluctance in receiving me but his brother, ‘Abd, interceded and I was given the chance to see him again but this time to address me in a threatening arrogant tone. However, after a private talk with his brother and reconsidering the whole situation, both brothers embraced Islam and proved to be true to Islam that had begun to make its way into this new area.
زمینهی این داستان نشان میدهد که این نامه در زمانی بسیار دیرتر از نامههای دیگر فرستاده شده، به احتمال زیاد پس از فتح مکه.
The context of this story reveals that this letter was sent at a much later date than the others, most likely after the conquest of Makkah.
از طریق این نامهها، پیامبر ﷺ توانست پیام خود را به بیشتر پادشاهان آن زمان برساند؛ برخی ایمان آوردند، در حالی که دیگران سرسختانه باقی ماندند و در کفر خود پافشاری کردند. با این حال، اندیشهی پذیرش اسلام و ظهور پیامبری تازه، ذهن همهی آنان را به خود مشغول داشت.
Through these letters, the Prophet managed to communicate his Message to most monarchs at that time; some believed, while others remained obdurate and persisted in their disbelief. However, the idea of embracing Islam, and the advent of a new Prophet preoccupied all of them.