مکه، که مرکز عرب‌ها بود و متولیان کعبه را در خود جای داده بود، به‌خوبی شناخته شده است. نگهبانی و سرپرستی بت‌ها و تندیس‌های سنگی که همه عرب‌ها آن‌ها را گرامی می‌داشتند، در دست مکّی‌ها بود. از این رو، رسیدن به هدف اصلاح و هدایت در جایی که آشیانه‌ی بت‌پرستی به شمار می‌رفت، دشوار بود. کار کردن در چنین فضایی بی‌شک به اراده‌ای استوار و عزمی خلل‌ناپذیر نیاز داشت؛ و به همین دلیل، دعوت به اسلام شکلی پنهانی به خود گرفت تا مکّی‌ها با غافلگیری ناگهانی خشمگین نشوند.

It is well-known that Makkah was the centre for the Arabs, and housed the custodians of Al-Ka‘bah. Protection and guardianship of the idols and stone graven images that received veneration on the part of all the Arabs lay in the hands of the Makkans. Hence the difficulty of hitting the target of reform and rectitude in a place considered the den of idolatry. Working in such an atmosphere no doubt requires unshakable will and determination, that is why the call unto Islam assumed a clandestine form so that the Makkans should not be enraged by the unexpected surprise.

پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) طبیعی است که رسالت مقدس خود را از خانه آغاز کرد و سپس به کسانی که به او نزدیک بودند روی آورد. او هر کسی را که گمان می‌کرد حقیقتی را که از جانب پروردگارش آمده تصدیق خواهد کرد، به اسلام فرا خواند. در واقع، گروهی بسیار که کوچک‌ترین شائبه‌ای از شک نسبت به پیامبر ﷺ در دل نداشتند، بی‌درنگ پاسخ دادند و به‌سادگی دین حق را پذیرفتند. آنان در ادبیات اسلامی به «پیشگامان نخستین مسلمانان» شناخته می‌شوند. خدیجه، همسر پیامبر ﷺ و مادر مؤمنان، نخستین کسی بود که به آیین اسلام درآمد، سپس زید بن حارثه، غلام آزادشده او، و پس از آن پسر عمویش علی بن ابی‌طالب که از کودکی زیر سرپرستی او زندگی می‌کرد، و سپس دوست صمیمی‌اش ابوبکر الصدیق (آن‌که راستی را تصدیق کرد) مسلمان شدند. همه آنان در همان نخستین روز دعوت اسلام آوردند. ابوبکر از روز نخست پذیرش اسلام، فعال‌ترین و پرشورترین داعی بود. او ثروتمند، خیرخواه، نرم‌خو و درستکار بود. مردم به خانه‌اش رفت‌وآمد می‌کردند و به دانش، دوستی، همنشینی خوشایند و داد و ستدش نزدیک می‌شدند. او هر کس را که به او اعتماد داشت به اسلام دعوت می‌کرد و از راه تلاش شخصی او شمار زیادی از مردم مسلمان شدند، از جمله عثمان بن عفان اموی، زبیر بن عوام اسدی، عبدالرحمن بن عوف، سعد بن ابی‌وقاص، زهری، و طلحه بن عبیدالله تیمی. آن هشت مرد، پیشتازان و به‌ویژه پیشاهنگان آیین نوین در عربستان بودند. از جمله نخستین مسلمانان بلال بن رباح (حبشی)، ابوعبیده بن الجراح از بنی حارث بن فهر (امین این امت)، ابوسلمه بن عبدالاسد، ارقم بن ابی الارقم از قبیلهٔ مخزوم، عثمان بن مظعون و دو برادرش قدامه و عبدالله، عبیده بن الحارث بن المطلب بن عبد مناف، سعید بن زید العدوی و همسرش فاطمه دختر خطاب (خواهر عمر بن الخطاب)، خباب بن الارت، عبدالله بن مسعود الهذلی و بسیاری دیگر بودند. اینان پیشگامان مسلمانان بودند. ایشان از شاخه‌های گوناگون قریش بودند. ابن هشام، مورخ سیره‌نویس، شمار آنان را بیش از چهل نفر دانسته است.

The Prophet (Peace be upon him) naturally initiated his sacred mission right from home and then moved to the people closely associated with him. He called unto Islam whomsoever he thought would attest the truth which had come from his Lord. In fact, a host of people who nursed not the least seed of doubt as regards the Prophet (Peace be upon him), immediately responded and quite readily embraced the true faith. They are known in the Islamic literature as the early converts, Khadijah, the Prophet’s spouse, the mother of believers, was the first to enter the fold of Islam followed by his freed slave Zaid bin Harithah, his cousin, ‘Ali bin Abi Talib, who had been living with him since his early childhood, and next came his intimate friend Abu Bakr As-Siddiq (Abu Bakr the truth verifier). All of those professed Islam on the very first day of the call. Abu Bakr, and from the first day he embraced Islam, proved to be an energetic and most zealous activist. He was wealthy, obliging, mild and upright. People used to frequent his house and draw nigh to him for his knowledge, amity, pleasant company and business. He invited whomever he had confidence in to Islam and through his personal efforts a good number of people converted to Islam, such as ‘Uthman bin ‘Affan Al-Umawi, Az-Zubair bin ‘Awwam Al-Asadi, ‘Abdur Rahman bin ‘Awf, Sa‘d bin Abi Waqqas, Az-Zuhri and Talhah bin ‘Ubaidullah At-Tamimy. Those eight men constituted the forerunners and more specifically the vanguard of the new faith in Arabia. Among the early Muslim were Bilal bin Rabah (the Abyssinian), Abu ‘Ubaidah bin Al-Jarrah from Bani Harith bin Fahr (the most trustworthy of the Muslim Nation), Abu Salamah bin ‘Abd Al-Asad, Al-Arqam bin Abi Al-Arqam from the tribe of Makhzum, ‘Uthman bin Maz‘oun and his two brothers Qudama and ‘Abdullah, ‘Ubaidah bin Al-Harith bin Al-Muttalib bin ‘Abd Munaf, Sa‘id bin Zaid Al-‘Adawi and his wife Fatimah - daughter of Al-Khattab (the sister of ‘Umar bin Al-Khattab), Khabbab bin Al-Aratt, ‘Abdullâh bin Mas‘ud Al-Hadhali and many others. These were the Muslim predecessors. They belonged to various septs of Quraish. Ibn Hisham, a biographer, counted them to be more than forty.

مقاتل بن سلیمان گفت: «نماز در آغاز دعوت اسلامی به‌عنوان یک عبادت واجب تشریع شد؛ نمازی دو رکعتی در صبح و همان‌گونه در عصر.»

Muqatil bin Sulaiman said: “Salât (prayer) was established as an obligatory ritual at an early stage of the Islamic Call, a two rak‘ ah (unit of prayer) Salât in the morning and the same in the evening;.

«وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ بِالْعَشِيِّ وَالْإِبْكَارِ» [غافر: ۵۵]. (یعنی) در فاصله‌ی پس از نیمروز تا غروب آفتاب، و در فاصله‌ی از سحرگاه یا طلوع آفتاب تا پیش از نیمروز.

“And glorify the praises of your Lord in the ‘Ashi (i.e. the time period after the mid-noon till sunset) and in the Ibkar (i.e. the time period from early morning or sunrise till before mid-noon).” [40:55].

ابن حجر گفت: «بی‌تردید پیامبر ﷺ پیش از «معراج» نماز می‌گزارد، اما این‌که آیا نماز پیش از تشریع نمازهای پنج‌گانه روزانه به‌عنوان یک عبادت واجب مقرر شده بود یا نه، همچنان محل اختلاف است. روایت شده است که نماز واجب دو بار در روز مقرر شده بود: صبحگاه پیش از طلوع آفتاب و پس از غروب آفتاب. از طریق سلسله‌ای از راویان روایت شده است که وقتی پیامبر ﷺ نخستین وحی را دریافت کرد، جبرئیل - فرشته - پیش آمد و وضو گرفتن را به او آموخت. هنگامی که پیامبر ﷺ به پایان رسید، یک مشت آب برداشت و آن را بر شرمگاه خود پاشید.»

Ibn Hijr said: “Definitely the Prophet (Peace be upon him) used to pray before ‘The Night Journey’ but it still remains a matter of controversy whether or not the prayer was established as an obligatory ritual before imposing the rules of the usual five prayers a day. It is related that obligatory prayer was established twice a day, in the morning before sunrise and after sunset. It is reported through a chain of narrators that when the Prophet (Peace be upon him) received the first Revelation, Gabriel - the angel, proceeded and taught him how to observe Wudu (ablution). When the Prophet (Peace be upon him) had finished, he took a handful of water and sprinkled it on his loins.

ابن هشام روایت کرده است که هنگام نماز، رسول‌الله ﷺ و یارانش به دره‌ای در کوهستان می‌رفتند تا پنهانی نماز بگزارند. روزی ابوطالب، رسول‌الله ﷺ و علی را در حال نماز دید و از آن‌ها پرسید که چه می‌کنند. هنگامی که دریافت که این نمازِ واجب است، به آن‌ها گفت که در انجام آن پایدار باشند.

Ibn Hisham reported that when it was time for prayers, the Messenger of Allâh (Peace be upon him) and his Companions went into a mountain valley to pray secretly. Abu Talib once saw the Messenger of Allâh (Peace be upon him) and Ali praying, he asked them what they were up to. When he got to know that it was obligatory prayer, he told them to stay constant in their practice.

در این مرحله از دعوت، با آنکه به صورت پنهانی و فردی انجام می‌شد، خبر آن درز کرد و در سراسر مکه توجه عمومی را به خود جلب نمود. در آغاز، سران مکه چندان به محمد ﷺ اهمیتی نمی‌دادند و به تعالیم او توجهی نشان نمی‌دادند. نخست گمان می‌کردند که محمد ﷺ تنها یک فیلسوف دینی است، مانند امیة بن ابی الصلت، قس بن ساعده، عمرو بن نفیل و همانندان ایشان که درباره خداشناسی و تکالیف دینی سخن می‌گفتند. اما این بی‌اعتنایی به زودی به نگرانی واقعی تبدیل شد. مشرکان قریش آغاز کردند با دقت و نگرانی حرکات محمد ﷺ را زیر نظر بگیرند، از ترس آنکه دعوت او گسترش یابد و ذهنیت رایج را دگرگون سازد.

This stage of the Call, even though conducted in a clandestine manner and on an individual basis, its news leaked out and assumed a public interest all over Makkah. In the beginning, the Makkan leaders did not care much about Muhammad (Peace be upon him) and took no heed of his teachings. At first, they thought that Muhammad (Peace be upon him) was merely a religious philosophist like Omaiyah bin Abi As-Salt, Quss bin Sa‘idah, ‘Amr bin Nufail and their ilk who used to philosophize on godship and religious obligations. But this attitude of indifference soon changed into real apprehension. The polytheists of Quraish began to watch Muhammad’s movements closely and anxiously for fear of spreading his Call and producing a change in the prevalent mentality.

سه سال فعالیت زیرزمینی، گروهی از مؤمنان پدید آمد که با روحیهٔ برادری و همکاری شکل گرفته بودند و هدفی روشن در ذهن داشتند: گسترش دعوت به اسلام و استوار ساختن آن در دل‌ها. محمد ﷺ به مدت کامل سه سال به آموزش در حلقه‌ای نسبتاً محدود بسنده کرده بود. اما اکنون زمان آن رسیده بود که دین پروردگار را آشکارا تبلیغ کند. جبرئیل فرشته، وحی دیگری از اراده الله را بر او فرود آورده بود تا با قوم خود رو به رو شود، باطل آنان را بی‌اعتبار سازد و اعمال بت‌پرستانه‌شان را درهم بکوبد.

For three underground years of activism, a group of believers emerged stamped by a spirit of fraternity and cooperation with one definite objective in their mind: propagating and deeply establishing the call unto Islam. For full three years Muhammad (Peace be upon him) had been content to teach within a rather narrow circle. The time had, however, come to preach the faith of the Lord openly. The angel Gabriel had brought him down a further Revelation of Allâh’s Will to confront his people, invalidate their falsehood and crush down their idolatrous practices.