و خویشاوندان نزدیکت را بترسان ﷺ [ای محمد ﷺ] {و عشیرتک الاقربین}؛ [۲۶:۲۱۴].

"And warn your tribe [O Muhammad (Peace be upon him) ] of near kindred." [26:214].

این نخستین آیه‌ای بود که در این موضوع نازل شد. این آیه در سورۀ الشعراء (سورۀ بیست‌و‌ششم - شاعران) آمده است که داستان موسی (علیه السلام) را از آغاز نبوتش، و سپس هجرت او با بنی‌اسرائیل، گریختن ایشان از فرعون و قومش، و غرق شدن فرعون و لشکریانش بازگو می‌کند. این سوره در واقع مراحل گوناگونی را که موسی (علیه السلام) در مبارزه‌اش با فرعون و در رسالت دعوت قومش به سوی الله طی کرد، شرح می‌دهد. افزون بر این، داستان‌هایی را دربردارد که از سرانجام هولناک کسانی سخن می‌گوید که پیامبران را تکذیب کردند، همچون قوم نوح، عاد، ثمود، ابراهیم، لوط و اصحاب الأیکه (یاران بیشه)، یعنی گروهی که درختی به نام أیکه را می‌پرستیدند.

This was the first verse to be revealed in this concern. It is included in Sûrah Ash-Shu'arâ (Chapter 26 - The Poets) which relates the story of Moses (Peace be upon him) from his early days of Prophethood going through his migration with the Children of Israel, their escape from the Pharaoh and his folk, and the drowning Pharaoh and his hosts. This Chapter in fact narrates the different stages that Moses (Peace be upon him) passed through in his struggle with Pharaoh and the mission of calling his people unto Allâh. Moreover, it includes stories that speak about the terrible end in store for those who belied the Messengers such as the people of Noah, 'Ad, Thamud, Abraham, Lout and Ahlul-Aikah (Companions of the Wood). (A group of people who used to worship a tree called Aikah).

از نظر زمانی، این سوره به دورهٔ میانی مکی تعلق دارد؛ دورانی که تماس نور نبوت با فرهنگ و محیط مشرکانهٔ مکه، مردم آن شهر را در پرغرورترین حالتشان آزمود. پیامی که این سوره به‌طور خلاصه منتقل می‌کند این است: «حق شکست‌ناپذیر است. هنگامی که روح نبوت به مکه آمد، پیروان شر در برابرش ایستادند؛ اما حق، برخلاف باطل، پایدار خواهد ماند، در حالی که باطل قطعاً نابودشدنی است.»

Chronologically, this Chapter belongs to the middle Makkan period, when the contact of the light of Prophecy with the cultural milieu of pagan Makkah was testing the Makkans in their most arrogant mood. The Message that this Chapter communicates is in brief: "The Truth is insurmountable. When the spirit of Prophecy came to Makkah, it was resisted by the votaries of evil; but Truth, unlike falsehood, is bound to stay, whereas falsehood is surely perishable."

در اطاعت از فرمان الله، محمد ﷺ خویشاوندان خود از بنی هاشم را همراه با گروهی از بنی المطلب بن عبد مناف گرد آورد. شنوندگان چهل و پنج مرد بودند.

In obedience to Allâh's Commands, Muhammad (Peace be upon him) rallied his kinsmen of Bani Hashim with a group of Bani Al-Muttalib bin 'Abd Munaf. The audience counted forty-five men.

ابولهب بی‌درنگ پیش‌قدم شد و رو به پیامبر ﷺ گفت: «اینان عموها و پسرعموهای تو هستند، سخن خود را به اصل مطلب برسان؛ اما پیش از هر چیز باید بدانی که خویشاوندانت توانایی رویارویی با همه‌ی عرب را ندارند. نکته‌ی دیگری که باید در نظر داشته باشی این است که خویشانت برای تو کافی‌اند. اگر از آیین آنان پیروی کنی، برای ایشان آسان‌تر خواهد بود تا اینکه با دیگر تیره‌های قریش که عرب‌ها پشتیبانی‌شان می‌کنند روبه‌رو شوند. به راستی، من هرگز نشنیده‌ام که کسی به خویشاوندانش بیشتر از تو زیان رسانده باشد.» فرستاده‌ی خدا ﷺ خاموش ماند و در آن نشست هیچ نگفت.

Abu Lahab immediately took the initiative and addressed the Prophet (Peace be upon him): "These are your uncles and cousins, speak on to the point, but first of all you have got to know that your kinspeople are not in a position to withstand all the Arabs. Another point you have got to bear in mind is that your relatives are sufficient unto you. If you follow their tradition, it will be easier for them than to face the other clans of Quraish supported by the other Arabs. Verily, I have never heard of anyone who has incurred more harm on his kinspeople than you." The Messenger of Allâh (Peace be upon him) kept silent and said nothing 7in that meeting.

او آنان را به جلسهٔ دیگری دعوت کرد و موفق شد که شنیده شود. سپس برخاست و سخنرانی کوتاهی ایراد کرد که با استدلال روشن توضیح می‌داد چه چیزی در میان است. او گفت: «ستایش الله را به جا می‌آورم، از او یاری می‌جویم، به او ایمان دارم، بر او توکل می‌کنم، گواهی می‌دهم که معبودی به حق جز الله نیست و هیچ شریکی ندارد. راهنما هرگز نمی‌تواند به قوم خود دروغ بگوید. به الله سوگند که جز او معبودی نیست که من به‌ویژه به سوی شما و عموم مردم به پیامبری فرستاده شده‌ام. به الله سوگند که همان‌گونه که می‌خوابید خواهید مرد، و همان‌گونه که بیدار می‌شوید برانگیخته خواهید شد. از اعمال‌تان بازخواست خواهید شد. آنگاه یا دوزخ تا ابد خواهد بود یا بهشت تا ابد.»

He invited them to another meeting and managed to secure audience. He then stood up and delivered a short speech explaining quite cogently what was at stake. He said: "I celebrate Allâh's praise, I seek His help, I believe in Him, I put my trust in Him, I bear witness that there is no god to be worshipped but Allâh with no associate. A guide can never lie to his people. I swear by Allâh, there is no god but He, that I have been sent as a Messenger to you, in particular and to all the people, in general. I swear by Allâh you will die just as you sleep, you will be resurrected just as you wake up. You will be called to account for your deeds. It is then either Hell forever or the Garden (Paradise) forever.".

پس از آنکه فرستادهٔ خدا ﷺ از حمایت ابوطالب نسبت به خود، در حالی که مردم را به سوی الله فرا می‌خواند، اطمینان یافت، روزی بر کوه صفا ایستاد و با صدای بلند ندا داد: «ای صباحاه!» * گروه‌هایی از قریش نزد او آمدند. او ایشان را به گواهی دادن بر یکتایی الله و ایمان آوردن به رسالت او ﷺ و روز قیامت فراخواند. البخاری بخشی از این داستان را از ابن عباس، رضی الله عنه، روایت کرده است. او گفت: «هنگامی که این آیات نازل شد:

After the Messenger of Allâh (Peace be upon him) became sure of Abu Talib's commitment to his protection while he called the people unto Allâh, he stood up on Mount As-Safa one day and called out loudly: "O Sabahah! * " Septs of Quraish came to him. He called them to testify to the Oneness of Allâh and believe in his Messengership and the Day of Resurrection. Al-Bukhari reported part of this story on the authority of Ibn 'Abbas 9May Allah be pleased with him). He said: "When the following verses were revealed:

و خویشاوندان نزدیکت را بترسان ﷺ [ای محمد ﷺ] {و عشیرتک الاقربین}؛ [۲۶:۲۱۴].

"And warn your tribe [O Muhammad (Peace be upon him) ] of near kindred." [26:214].

پیامبر خدا ﷺ بر کوه صفا بالا رفت و آغاز به ندا کرد: «ای بنی فهر! ای بنی عدی!» (دو قبیلهٔ از قریش). مردم بسیاری گرد آمدند و کسانی که نتوانستند بیایند، فرستادهای نزد ایشان فرستادند تا خبر را به آنان برساند. ابولهب نیز حاضر بود. پیامبر ﷺ فرمود: «ببینید، اگر به شما خبر دهم که در دره سوارانی هستند که قصد یورش به شما را دارند، آیا مرا باور خواهید کرد؟» گفتند: «آری، ما از تو هرگز دروغی ندیدهایم.» فرمود: «من برای شما هشداردهندهام پیش از عذابی سخت.» ابولهب بیدرنگ پاسخ داد: «نابود شوی که تمام روز! آیا برای همین ما را گرد آوردی؟» همان زمان این آیات نازل شد:

The Messenger of Allâh (Peace be upon him) ascended Mount As-Safa and started to call: "O Bani Fahr! O Bani 'Adi (two septs of Quraish)." Many people gathered and those who couldn't, sent somebody to report to them. Abu Lahab was also present. The Prophet (Peace be upon him) said: "You see, if I were to tell you that there were some horsemen in the valley planning to raid you, will you believe me?" They said: "Yes, we have never experienced any lie from you." He said: "I am a warner to you before a severe torment." Abu Lahab promptly replied: "Perish you all the day! Have you summoned us for such a thing?" The verses were immediately revealed on that occasion:

«تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَتَبَّ» [111:1].

"Perish the two hands of Abi Lahab..." [111:1].

روایت شده که مسلم بخش دیگری از این داستان را از ابوهریره (خدا از او راضی باشد) نقل کرده است. او گفت: «هنگامی که این آیات نازل شد:

صدای پیامبر ﷺ در مکه همچنان طنین‌انداز بود تا اینکه آیهٔ زیر نازل شد:

The Prophet's voice kept reverberating in Makkah until the following verse was revealed:

پس آنچه را که مأمور به آن هستی آشکارا بیان کن (پیام الله — توحید اسلامی) و از مشرکان روی بگردان۔ [۱۵:۹۴]

"Therefore proclaim openly (Allâh's Message — Islamic Monotheism), that which you are commanded, and turn away from Al-Mushrikûn (polytheists)." [15:94].

سپس وی به بی‌اعتبار کردن اعمال خرافی بت‌پرستی آغاز کرد، واقعیت بی‌ارزش و ناتوانی مطلق آن را آشکار ساخت، و دلایل روشنی ارائه داد که خود بت‌پرستی، یا گرفتن آن به‌عنوان وسیله‌ای که بت‌پرست از طریق آن با الله در ارتباط قرار گیرد، باطلی آشکار است.

He then commenced discrediting the superstitious practices of idolatry, revealing its worthless reality and utter impotence, and giving concrete proofs that idolatry per se or taking it as the media through which an idolater could come in contact with Allâh, is manifest falsehood.

مکیان از سوی خود سرشار از خشم و ناخرسندی شدند. سخنان محمدﷺ مانند صاعقه‌ای فرود آمد و زندگی ایدئولوژیک مکه را که از دیرباز محترم بود، زیر و رو کرد. آنان تاب شنیدن این را نداشتند که کسی مشرکان و بت‌پرستان را به گمراهان توصیف کند. آنان شروع کردند به گرد آوردن امکاناتشان تا این ماجرا را فروبنشانند، این انقلاب پیش‌رونده را سرکوب کنند و پیش از آنکه سنت‌های مقدس و میراث دیرپای ایشان را ببلعد و درهم بشکند، ضربه‌ای پیشگیرانه بر پیروان آن وارد آورند. مکیان به این باور راسخ بودند که نفی خدایی از هر کسی جز الله، و ایمان به پیام الهی و آخرت، به معنای پیروی کامل و تعهد مطلق تفسیر می‌شود، و این خود هیچ عرصه‌ای برای ادعای اقتدار آنان بر خودشان، بر اموالشان، و تا چه رسد به زیردستانشان باقی نمی‌گذارد. به بیان کوتاه، برتری و زورگویی مبتنی بر دین که خود را به آن منسوب کرده بودند دیگر اعتبار نمی‌یافت؛ لذت‌هایشان تابع لذت‌های الله و پیامبرش می‌شد و سرانجام باید از ستم بر کسانی که به دروغ ناتوانشان می‌پنداشتند و از ارتکاب گناهان هولناک در زندگی روزمره خودداری می‌کردند. آنان پیش‌تر کاملاً از این معانی آگاه بودند، و از همین رو جان‌هایشان حاضر نمی‌شد این موقعیت «ننگین» را بپذیرد؛ نه از روی انگیزه‌های مبتنی بر کرامت و عزت، بلکه به این دلیل که…

The Makkans, on their part, burst into outrage and disapproval. Muhammad's (Peace be upon him) words created a thunderbolt that turned the Makkan time-honoured ideological life upside down. They could ill afford to hear someone attaching to polytheists and idolaters, the description of straying people. They started to rally their resources to settle down the affair, quell the onward marching revolution and deal a pre-emptive strike to its votaries before it devours and crushes down their consecrated traditions and long standing heritage. The Makkans had the deep conviction that denying godship to anyone save Allâh and that belief in the Divine Message and the Hereafter are interpreted in terms of complete compliance and absolute commitment, and this in turn leaves no area at all for them to claim authority over themselves and over their wealth, let alone their subordinates. In short, their arrogated religiously-based supremacy and highhandedness would no longer be in effect; their pleasures would be subordinated to the pleasures of Allâh and His Messenger and lastly they would have to abstain from incurring injustices on those whom they falsely deemed to be weak, and perpetrating dreadful sins in their everyday life. They had already been fully aware of these meanings, that is why their souls would not condescend to accept this 'disgraceful' position not out of motives based on dignity and honour but rather because:

در آن روزها، قریش نگرانی جدی دیگری نیز داشت؛ اعلام دعوت تنها چند ماه از آغازش می‌گذشت و موسم حج به زودی فرا می‌رسید. قریش می‌دانست که نمایندگان عرب در مدت کوتاهی خواهند آمد. آنان توافق کردند که لازم است تدبیری اندیشیده شود که حاجیان عرب را از آیینی که محمد ﷺ بدان دعوت می‌کرد، دور سازد. به دیدار الولید بن المغیره رفتند تا دربارهٔ این موضوع رایزنی کنند. الولید از آنان خواست که بر قطعنامه‌ای یکدل توافق کنند که مورد تأیید همگی باشد. اما در این باره اختلاف نظر داشتند. برخی پیشنهاد کردند که او را «کاهن» یعنی غیبگو بخوانند، اما این پیشنهاد رد شد، به این دلیل که سخنانش آهنگین و مسجع نیست. دیگران پیشنهاد دادند که او را «مجنون» یعنی دیوانه‌ای که جنّ او را تسخیر کرده بخوانند؛ این نیز رد شد، زیرا به گفتهٔ آنان هیچ نشانه‌ای از ویژگی‌های آن حالت روانی در او دیده نمی‌شد. «چرا نگوییم که او شاعر است؟» برخی گفتند. باز هم نتوانستند به توافق برسند، با این ادعا که سخنانش کاملاً بیرون از قاموس شعر است. «پس بیایید او را متهم کنیم که جادوگری می‌کند،» پیشنهاد چهارم بود. الولید در این مورد نیز اندکی تردید نشان داد و گفت که پیامبر ﷺ شناخته شده است که هرگز به دمیدن بر گره‌ها دست نزده، و اعتراف کرد که سخنش از ریشه تا شاخه شیرین است. با این همه، به نظرش قابل‌قبول‌ترین اتهامی که می‌شد به محمد ﷺ زد، جادوگری بود. آن گروه بی‌ایمان این نظر را پذیرفتند و توافق کردند که یک فرمول یکسان را منتشر کنند، مبنی بر اینکه او جادوگری است چنان توانا و مسلط بر هنرش که می‌تواند پسر را از پدر، مرد را از برادرش، زن را از شوهرش و مرد را از قبیله‌اش جدا کند. در این زمینه شایان ذکر است که خداوند شانزده آیه دربارهٔ الولید و نیرنگی که برای فریفتن مردمی که قرار بود برای حج به مکه بیایند، در نظر گرفته بود، نازل فرمود. خداوند می‌فرماید:

During those days, Quraish had another serious concern; the proclamation of the Call had only been a few months old when the season of pilgrimage was soon to come. Quraish knew that the Arab delegates were coming within a short time. They agreed that it was necessary to contemplate a device that was bound to alienate the Arab pilgrims from the new faith preached by Muhammad (Peace be upon him). They went to see Al-Waleed bin Al-Mugheerah to deliberate on this issue. Al-Waleed invited them to agree on a unanimous resolution that could enjoy the approbation of them all. However, they were at variance. Some suggested that they describe him as Kahin, i.e., soothsayer; but this suggestion was turned down on grounds that his words were not so rhymed. Others proposed Majnun, i.e., possessed by jinn; this was also rejected because no insinuations peculiar to that state of mind ware detected, they claimed. "Why not say he is a poet?" Some said. Here again they could not reach a common consent, alleging that his words were totally outside the lexicon of poetry. "OK then; let us accuse him of practising witchcraft," was a fourth suggestion. Here also Al-Waleed showed some reluctance saying that the Prophet (Peace be upon him) was known to have never involved himself in the practice of blowing on the knots, and admitted that his speech was sweet tasting root and branch. He, however, found that the most plausible charge to be levelled against Muhammad (Peace be upon him) was witchcraft. The ungodly company adopted this opinion and agreed to propagate one uniform formula to the effect that he was a magician so powerful and commanding in his art that he would successfully alienate son from father, man from his brother, wife from her husband and man from his clan. It is noteworthy in this regard to say that Allâh revealed sixteen verses as regards Al-Waleed and the cunning method he contemplated to manipulate the people expected to arrive in Makkah for pilgrimage. Allâh says:

در اواخر سال چهارم بعثت، سلسله آزارها آغاز شد؛ در ابتدا به آرامی، اما پیوسته شدت گرفت و روز به روز و ماه به ماه بدتر شد، تا آنکه در اواسط سال پنجم، وضعیت چنان وخیم و غیرقابل تحمل گردید که مسلمانان به جدیت به فکر راه‌های عملی افتادند که بتوان شکنجه‌های دردناکی را که بر آنان روا داشته می‌شد دفع کرد. در همان زمان تیره و نومیدکننده بود که سورۀ الکهف (سورۀ هجدهم – اصحاب کهف) نازل شد که پاسخ‌های قاطعی به پرسش‌هایی می‌داد که مشرکان مکه پیوسته آنها را بر پیامبر ﷺ عرضه می‌داشتند. این سوره سه داستان را در بر دارد که مثل‌هایی بسیار پرمعنا برای مؤمنان راستین به شمار می‌روند تا آنها را درک و درونی کنند. داستان اصحاب کهف، راهنمایی ضمنی برای مؤمنان دارد که از کانون‌های کفر و تجاوز که خطر فریفته شدن از دین حق را در خود دارند، دوری گزینند:

The series of persecutions started late in the fourth year of Prophethood, slowly at first, but steadily accelerated and worsened day by day and month by month until the situation got so extremely grave and no longer tolerable in the middle of the fifth year, that the Muslims began to seriously think of feasible ways liable to avert the painful tortures meted out to them. It was at that gloomy and desperate time that Sûrah Al-Kahf (Chapter 18 — The Cave) was revealed comprising definite answers to the questions with which the polytheists of Makkah constantly pestered the Prophet (Peace be upon him). It comprises three stories that include highly suggestive parables for the true believers to assimilate. The story of the Companions of the Cave implies implicit guidance for the believers to evacuate the hot spots of disbelief and aggression pregnant with the peril of enticement away from the true religion:

(جوانان به یکدیگر گفتند): و هنگامی که از آنان و از آنچه جز الله می‌پرستند کناره گرفتید، پس به غار پناه برید، پروردگارتان از رحمت خود برای شما گشایشی فراهم می‌کند و کار شما را برایتان آسان می‌گرداند (یعنی آنچه از روزی، مسکن و جز آن نیاز دارید به شما می‌دهد) [۱۸:۱۶].

The young men said to one another): And when you withdraw from them, and that which they worship, except Allâh, then seek refuge in the Cave, your Lord will open a way for you from His Mercy and will make easy for you your affair (i.e. will give you what you will need of provision, dwelling, etc.)18:16].

در ادامه، داستان خضر (معلم عرب) و موسی (علیه‌السلام) آمده است که اشاره‌ای روشن و ظریف به فراز و نشیب‌های زندگی دارد. وضعیت‌های آینده‌ی زندگی لزوماً محصول شرایط حاکم نیستند و ممکن است کاملاً برعکس آن باشند. به عبارت دیگر، جنگی که علیه مسلمانان برپا شده بود، در آینده مسیر دیگری پیدا می‌کرد و ستمگران ظالم روزی خود دچار همان شکنجه‌هایی می‌شدند که مسلمانان در آن زمان با آن روبه‌رو بودند. افزون بر این، داستان ذوالقرنین (دارای دو شاخ)، فرمانروای توانمند باختر و خاور، وجود دارد. این داستان به‌صراحت بیان می‌کند که الله بندگان صالح خود را برای به ارث بردن زمین و آنچه در آن است برمی‌گزیند. همچنین بیان می‌کند که الله هر از گاهی مردی صالح را برمی‌انگیزد تا ناتوانان را در برابر زورمندان حمایت کند.

سپس سورۀ الزُّمَر (سورۀ ۳۹ — گروه‌ها) نازل شد که به‌صراحت به هجرت اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که زمین وسیع است و مؤمنان نباید خود را در بند نیروهای ستم و شر محدود بدانند:

Sûrah Az-Zumar (Chapter 39 — The Crowds) was then revealed pointing directly to migration and stating that the earth is spacious enough and the believers must not consider themselves constrained by the forces of tyranny and evil:

برای کسانی که در این دنیا نیکی کنند، پاداشی نیکوست، و زمین خدا گسترده است (پس اگر نمی‌توانید در جایی خدا را عبادت کنید، به جای دیگری بروید)! تنها کسانی که صبر می‌کنند، پاداش خود را بی‌حساب و کامل دریافت خواهند کرد. [۳۹:۱۰].

"Good is (the reward) for those who do good in this world, and Allâh's earth is spacious (so if you cannot worship Allâh at a place, then go to another)! Only those who are patient shall receive their rewards in full without reckoning." [39:10].

پیامبر ﷺ از پیش می‌دانست که اشمه نجاشی، پادشاه حبشه (اتیوپی)، حاکمی عادل است که به هیچ یک از زیردستانش ستم نمی‌کند؛ از این رو به برخی از پیروانش اجازه داد تا در حبشه، یعنی در سرزمین اتیوپی، پناهندگی بجویند.

The Prophet (Peace be upon him) had already known that Ashamah Negus, king of Abyssinia (Ethiopia), was a fair ruler who would not wrong any of his subordinates, so he permitted some of his followers to seek asylum there in Abyssinia (Ethiopia).

در ماه رجب سال پنجم بعثت، دوازده مرد و چهار زن به سرزمین حبشه (اتیوپی) هجرت کردند. از مهاجران، عثمان بن عفان و همسرش رقیه [دختر پیامبر ﷺ] بودند. درباره این دو مهاجر، پیامبر ﷺ فرمود:

In Rajab of the fifth year of Prophethood, a group of twelve men and four women left for Abyssinia (Ethiopia). Among the emigrants were 'Uthman bin 'Affan and his wife Ruqaiyah [the daughter of the Prophet (Peace be upon him)]. With respect to these two emigrants, the Prophet (Peace be upon him) said:

آنان نخستین مردمی‌اند که پس از ابراهیم و لوط (صلوات الله علیهما) در راه خدا هجرت کردند.

"They are the first people to migrate in the cause of Allâh after Abraham and Lot (Peace be upon them) .".

آنان در تاریکیِ سنگینِ شبی تاریک از مکه بیرون رفتند و به سوی دریا روانه شدند؛ جایی که اتفاقاً دو کشتی برای سفر به حبشه (اتیوپی)، مقصدشان، در حرکت بودند. خبرِ قصدِ حرکتشان به گوشِ قریش رسید و عدّه‌ای را در تعقیبشان فرستادند، اما مؤمنان پیش از آن از بندرِ شُعَیبه به سوی پناهگاهِ امنشان رفته بودند؛ جایی که با گرمی پذیرفته شدند و مهمان‌نوازیِ شایسته‌ای دیدند.

They sneaked out of Makkah under the heavy curtain of a dark night and headed for the sea where two boats happened to be sailing for Abyssinia (Ethiopia), their destination. News of their intended departure reached the ears of Quraish, so some men were despatched in their pursuit, but the believers had already left Shuaibah Port towards their secure haven where they were received warmly and accorded due hospitality.

«اس قرآن کو نہ سنو، اور اس کی تلاوت کے درمیان شور مچاؤ تاکہ تم غالب آ جاؤ۔» [41:26]

"Listen not to this Qur'ân, and make noise in the midst of its (recitation) that you may overcome." [41:26].

هنگامی که کلمات شگفت‌انگیز و توصیف‌ناپذیر خداوند با قلب‌های آنان به‌طور مستقیم تماس می‌یافت، مجذوب می‌شدند و از دنیای مادی اطراف خود غافل می‌گشتند. آنان در حالتی از توجه کامل به کلام الهی فرو می‌رفتند، چنان‌که وقتی پیامبر ﷺ به آن پایان‌بخش پرتپش و پرهیجان می‌رسید،

When the unspeakably fascinating Words of Allâh came into direct contact with their hearts, they were entranced and got oblivious of the materialistic world around them and were caught in a state of full attentiveness to the Divine Words to such an extent that when the Prophet (Peace be upon him) reached the stormy heart-beating ending:

پس سجده کنید برای خدا و او را عبادت کنید.

"So fall you down in prostration to Allâh and worship Him (Alone)." [53:62].

مشرکان، بی‌آنکه خود بخواهند و با کمال فرمانبرداری، در نهایت خداترسی و خلوص عبادت به سجده افتادند. در حقیقت، این لحظه‌ای شگفت‌انگیز از حق بود که دل‌های سخت متکبران و رفتار مسخره‌کنندگان را شکافت. آنان وقتی دریافتند که کلام الله بر دل‌هایشان چیره شده و همان کاری را کرده که سخت می‌کوشیدند نابودش کنند و ریشه‌کن سازند، مات و مبهوت ماندند. هم‌کیشان مشرکشان که در آن صحنه حاضر نبودند، سخت سرزنششان کردند و ملامتشان نمودند؛ در نتیجه، به جعل دروغ و تهمت زدن به پیامبر ﷺ پرداختند و ادعا کردند که او برای بت‌هایشان احترام بسیار قائل شده و به آنها قدرت شفاعت مطلوب نسبت داده است. همه‌ی این‌ها تلاش‌هایی ناامیدانه بود تا برای سجده‌شان در آن روز همراه با پیامبر ﷺ، توجیهی پذیرفتنی بیابند. البته، این رفتار احمقانه و ستمگرانه و تهمت‌آمیز، در امتداد عادت مادام‌العمرشان به دروغ‌گویی و توطئه‌چینی بود.

The idolaters, unconsciously and with full compliance, prostrated themselves in absolute god-fearing and stainless devotion. It was in fact the wonderful moment of the Truth that cleaved through the obdurate souls of the haughty and the attitude of the scoffers. They stood aghast when they perceived that Allâh's Words had conquered their hearts and done the same thing that they had been trying hard to annihilate and exterminate. Their co-polytheists who had not been present on the scene reproached and blamed them severely; consequently they began to fabricate lies and calumniate the Prophet (Peace be upon him) alleging that he had attached to their idols great veneration and ascribed to them the power of desirable intercession. All of these were desperate attempts made to establish an excusable justification for their prostrating themselves with the Prophet (Peace be upon him) on that day. Of course, this foolish and iniquitous slanderous behaviour was in line with their life-consecrated practice of telling lies and plot hatching.

قریش نمی‌توانست وجود پناهگاهی امن برای مسلمانان در حبشه (اتیوپی) را تحمل کند، پس دو فرستادهٔ سرسخت را فرستاد تا استرداد آنان را طلب کنند. آن دو، عمرو بن العاص و عبدالله بن أبی ربیعه بودند — پیش از آنکه اسلام بیاورند. آنان هدایای ارزشمندی برای پادشاه و روحانیونش با خود برده بودند و توانسته بودند بعضی از درباریان را به سوی خود جلب کنند. فرستادگان مشرک ادعا کردند که پناهندگان مسلمان باید از حبشه (اتیوپی) اخراج و به آنان تحویل داده شوند، به این دلیل که دین نیاکان خود را رها کرده‌اند و رهبرشان دینی متفاوت از دین آنان و از دین پادشاه را تبلیغ می‌کند.

Quraish could not tolerate the prospect of a secure haven available for the Muslims in Abyssinia (Ethiopia), so they despatched two staunch envoys to demand their extradition. They were 'Amr bin Al-'As and 'Abdullah bin Abi Rabi'a — before embracing Islam. They had taken with them valuable gifts to the king and his clergy, and had been able to win some of the courtiers over to their side. The pagan envoys claimed that the Muslim refugees should be expelled from Abyssinia (Ethiopia) and made over to them, on the ground that they had abandoned the religion of their forefathers, and their leader was preaching a religion different from theirs and from that of the king.

پادشاه مسلمانان را به دربار فراخواند و از ایشان خواست تا تعالیم دینشان را توضیح دهند. مهاجران مسلمان تصمیم گرفته بودند هرچه پیش آید، تمام حقیقت را بگویند. جعفر بن ابی‌طالب برخاست و خطاب به پادشاه چنین گفت: «ای پادشاه! ما در ژرفای جهالت و بربریت فرو رفته بودیم؛ بت‌ها را می‌پرستیدیم، در فحشا زندگی می‌کردیم، مردار می‌خوردیم و سخنان زشت بر زبان می‌راندیم، هر احساس انسانی را نادیده می‌گرفتیم، و حقوق مهمان‌نوازی و همسایگی ضایع می‌شد؛ جز قانون زورمندان، قانونی نمی‌شناختیم. تا آنکه خداوند از میان ما مردی برانگیخت که تولد، راستگویی، امانت‌داری و پاکدامنی او را می‌شناختیم. او ما را به یگانگی خداوند فراخواند و آموخت که چیزی را با او شریک نسازیم. او ما را از پرستش بت‌ها بازداشت و به راستگویی، وفای به امانت، مهربانی، رعایت حقوق همسایگان و خویشاوندان فرمان داد؛ ما را از بدگویی به زنان و خوردن مال یتیمان منع کرد؛ به ما دستور داد از گناهان دوری کنیم و از بدی‌ها بپرهیزیم، نماز بگزاریم، زکات بدهیم و روزه بگیریم. ما به او ایمان آوردیم، تعالیمش و دستورهای او را برای پرستش خداوند و شریک نساختن چیزی با او پذیرفتیم، آنچه را خداوند حلال کرده حلال دانستیم و آنچه را حرام کرده حرام شمردیم. از همین رو، قوم ما بر ضد ما برخاستند و ما را آزار دادند تا از پرستش خداوند دست برداریم و به پرستش بت‌ها و دیگر زشتی‌ها بازگردیم. ما را شکنجه کردند و آسیب رساندند، تا آنکه در میان ایشان هیچ امنیتی نیافتیم و به سرزمین شما آمدیم، و امیدواریم که ما را از ستم حفظ کنید.»

The king summoned the Muslims to the court and asked them to explain the teachings of their religion. The Muslim emigrants had decided to tell the whole truth whatever the consequences were. Ja'far bin Abi Talib stood up and addressed the king in the following words: "O king! we were plunged in the depth of ignorance and barbarism; we adored idols, we lived in unchastity, we ate the dead bodies, and we spoke abominations, we disregarded every feeling of humanity, and the duties of hospitality and neighbourhood were neglected; we knew no law but that of the strong, when Allâh raised among us a man, of whose birth, truthfulness, honesty, and purity we were aware; and he called to the Oneness of Allâh, and taught us not to associate anything with Him. He forbade us the worship of idols; and he enjoined us to speak the truth, to be faithful to our trusts, to be merciful and to regard the rights of the neighbours and kith and kin; he forbade us to speak evil of women, or to eat the substance of orphans; he ordered us to fly from the vices, and to abstain from evil; to offer prayers, to render alms, and to observe fast. We have believed in him, we have accepted his teachings and his injunctions to worship Allâh, and not to associate anything with Him, and we have allowed what He has allowed, and prohibited what He has prohibited. For this reason, our people have risen against us, have persecuted us in order to make us forsake the worship of Allâh and return to the worship of idols and other abominations. They have tortured and injured us, until finding no safety among them, we have come to your country, and hope you will protect us from oppression.".

قریش، وقتی دید که پیامبر خدا ﷺ همچنان بر دعوتش پافشاری می‌کند، دریافت که ابوطالب هرگز برادرزاده‌اش را رها نخواهد کرد، حتی اگر این کار دشمنی آنان را در پی داشته باشد. پس گروهی از آنان بار دیگر نزد او رفتند و جوانی به نام عماره بن ولید بن مغیره را همراه خود بردند و گفتند: «ای ابوطالب! جوان زیرک و برومندی را برایت آورده‌ایم که در شکوفایی جوانی است، تا از خرد و نیروی او بهره‌مند شوی و او را به جای برادرزاده‌ات به فرزندی بپذیری؛ برادرزاده‌ای که با دین تو مخالفت کرده، میان مردم تفرقه افکنده و شیوه زندگی تو را عیب گرفته است. ما او را می‌کشیم تا تو از دردسرهای بی‌پایانش آسوده شوی؛ مردی در برابر مردی.» پاسخ ابوطالب این بود: «این معامله‌ای بسیار ناعادلانه است. شما پسرتان را به من می‌دهید تا بزرگش کنم و من پسرم را به شما می‌دهم تا او را بکشید! به خدا سوگند، این چیزی باورنکردنی است!!» مطعم بن عدی، که از اعضای آن هیئت بود، سخن او را قطع کرد و گفت که قریش در این معامله انصاف داشته است، زیرا «آنان تنها می‌خواستند تو را از این منبع دردسر و نفرت رها کنند، اما چنان‌که می‌بینم، تو مصمم هستی که از لطف آنان سر باز زنی.» ابوطالب البته همه پیشنهادهای آنان را رد کرد و آنان را به انجام هر کاری که می‌خواهند به چالش کشید. منابع تاریخی تاریخ دقیق این دو دیدار با ابوطالب را ذکر نمی‌کنند. با این حال، به نظر می‌رسد که این دو دیدار بیشتر در سال ششم بعثت و با فاصله‌ای کوتاه میان آن دو رخ داده باشد.

Quraish, seeing that the Messenger of Allâh (Peace be upon him) was still intent on his Call, realized that Abu Talib would never forsake his nephew even if this incurred their enmity. Some of them then went to see him once more taking with them a youth called 'Amarah bin Al-Waleed bin Al-Mugheerah, and said, "O Abu Talib! we have brought you a smart boy still in the bloom of his youth, to make use of his mind and strength and take him as your son in exchange for your nephew, who has run counter to your religion, brought about social discord, found fault with your way of life, so that we kill him and rid you of his endless troubles; just man for man." Abu Talib's reply was, "It is really an unfair bargain. You give me your son to bring him up and I give you my son to kill him! By Allâh, it is something incredible!!" Al-Mut'im bin 'Adi, a member of the delegation, interrupted saying that Quraish had been fair in that bargain because "they meant only to rid you of that source of hateful trouble, but as I see you are determined to refuse their favours." Abu Talib, of course, turned down all their offers and challenged them to do whatever they pleased. Historical resources do not give the exact date of these two meetings with Abu Talib. They, however, seem more likely to have taken place in the sixth year of Prophethood with a brief lapse of time in between.

هنگامی که همهٔ توطئه‌ها و نیرنگ‌های قریش شکست خورد، آنان به شیوه‌های قدیمی خود از آزار و شکنجهٔ مسلمانان روی آوردند، آن هم به شکلی جدی‌تر و وحشیانه‌تر از همیشه. آنان همچنین به فکر کشتن پیامبر ﷺ افتادند. در واقع، برخلاف انتظار آنان، این روش تازه و همین اندیشه به‌طور غیرمستقیم به تحکیم دعوت اسلام کمک کرد و با مسلمان شدن دو قهرمان سرسخت و نیرومند مکه، یعنی حمزه بن عبدالمطلب و عمر بن الخطاب (رضی الله عنه)، از آن پشتیبانی کرد.

Now that all the schemes and conspiracof Quraish had failed, they resorted to their old practices of persecution and inflicting tortures on the Muslims in a more serious and brutal manner than ever before. They also began to nurse the idea of killing the Prophet (Peace be upon him). In fact, contrary to their expectations, this new method and this very idea served indirectly to consolidate the Call to Islam and support it with the conversion of two staunch and mighty heroes of Makkah, i.e. Hamzah bin 'Abdul-Muttalib and 'Umar bin Al-Khattab (May Allah be pleased with him).

عُتیبة بن أبی لَهَب یک بار به سوی پیامبر ﷺ آمد و با گستاخی و بی‌پروایی آشکار فریاد زد: «من به: "وَالنَّجْمِ إِذَا هَوَىٰ" [۵۳:۱] و به: "ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّىٰ" [۵۳:۸] کافرم.» یعنی: «من به هیچ‌یک از قرآن ایمان ندارم.» سپس با محمد ﷺ به خشونت رفتار کرد، دست درازی کرد، پیراهنش را پاره کرد و در روی او تف انداخت، اما آب دهانش به چهرهٔ مبارک پیامبر ﷺ نرسید. پس پیامبر ﷺ بر عُتیبه نفرین فرستاد و از خداوند طلب کرد:

'Utaibah bin Abi Lahab once approached the Prophet (Peace be upon him) and most defiantly and brazenly shouted at him, "I disbelieve in: "By the star when it goes down." [53:1] and in "Then he (Gabriel) approached and came closer." [53:8] In other words: "I do not believe in any of the Qur'ân." He then started to deal highhandedly with Muhammad (Peace be upon him) and laid violent hand on him, tore his shirt and spat into his face but his saliva missed the Holy face of the Prophet (Peace be upon him). Thereupon, the Prophet (Peace be upon him) invoked Allâh's wrath on 'Utaibah and supplicated:

«خدایا! یکی از سگ‌هایت را بر او مسلط کن.»

"O Allâh! Set one of Your dogs on him.".

اللہ تعالیٰ نے محمد ﷺ کی دعا قبول فرمائی، اور یہ اس طرح واقع ہوا: ایک بار عتیبہ قریش کے کچھ ساتھیوں کے ہمراہ شام کی طرف روانہ ہوا اور الزرقاء میں قیام کیا۔ وہاں ایک شیر اس گروہ کی طرف آیا، جس سے عتیبہ کو سخت خوف لاحق ہوا۔ اس نے فوراً محمد ﷺ کے دعا کے الفاظ یاد کیے اور کہا: "ہائے میرے بھائی! یہ شیر یقیناً مجھے پھاڑ کھائے گا، جیسا کہ محمد ﷺ نے دعا کی تھی۔ انہوں نے واقعی مجھے شام میں قتل کر دیا، حالانکہ وہ خود مکہ میں ہیں۔" چنانچہ شیر بجلی کی طرح لپکا، عتیبہ کو اس کے ساتھیوں کے درمیان سے اچک لیا اور اس کا سر کچل دیا۔ یہ بھی روایت کیا گیا ہے کہ قریش کے ایک بدبخت مشرک، عقبہ بن أبی معیط نے ایک بار نبی ﷺ کی گردن پر اس وقت پاؤں رکھ دیا جب آپ ﷺ نماز میں سجدے کی حالت میں تھے، یہاں تک کہ آپ ﷺ کی آنکھیں باہر نکل آئیں۔

در فضایی تیره که ابرهای سیاه ستم و بیدادگری آن را فراگرفته بود، روشنایی امیدبخشی برای ستمدیدگان در افق درخشید؛ یعنی مسلمان شدن حمزة بن عبدالمطلب در ماه ذوالحجه، سال ششم بعثت. روایت شده است که روزی پیامبر ﷺ بر تپهٔ صفا نشسته بود که ابوجهل از آنجا گذشت و دین او را مورد طعن قرار داد. محمد ﷺ اما سکوت کرد و حتی یک کلمه هم نگفت. ابوجهل بی‌آنکه بازداشته شود ادامه داد، سنگی برداشت و سر پیامبر ﷺ را شکست و خون از آن جاری شد. آن ستمگر سپس به جمع قریش در محل اجتماعشان رفت. اتفاقاً اندکی بعد، حمزه در حالی که از شکار بازمی‌گشت و کمانش بر دوشش آویخته بود، از همان راه گذشت. کنیزی از آنِ عبدالله بن جدعان که بی‌حرمتی ابوجهل را دیده بود، تمام ماجرای حمله به پیامبر ﷺ را برای او تعریف کرد. حمزه با شنیدن این خبر سخت خشمگین شد و شتابان به کعبه رفت و در صحن مسجدالحرام ابوجهل را دید که با گروهی از قریش نشسته است. حمزه به او حمله کرد و کمانش را محکم بر سرش زد و گفت: «آهای! تو به محمد ﷺ ناسزا می‌گفتی؛ من هم بر دین او هستم و آنچه را او می‌گوید تصدیق می‌کنم.» مردان بنی مخزوم به کمک ابوجهل آمدند و مردان بنی هاشم نیز خواستند یاری کنند، اما ابوجهل آنان را بازداشت و گفت: «ابوعمّاره را به حال خود واگذارید، به خدا قسم من به برادرزادهٔ او بی‌شرمانه ناسزا گفته‌ام.» در حقیقت، ایمان آوردن حمزه در آغاز از غرور مردی سرچشمه گرفت که نمی‌پذیرفت دیگران به خویشاوندش توهین کنند. اما بعدها خداوند سرشت او را پاک گردانید و او توانست به مطمئن‌ترین دستاویز، یعنی ایمان به خدا، چنگ زند. او سرچشمهٔ قدرت بزرگی برای دین اسلام و پیروانش شد.

In a gloomy atmosphere infested with dark clouds of iniquity and tyranny, there shone on the horizon a promising light for the oppressed, i.e. the conversion of Hamzah bin 'Abdul-Muttalib in Dhul Hijjah, the sixth year of Prophethood. It is recorded that the Prophet (Peace be upon him) was one day seated on the hillock of Safa when Abu Jahl happened to pass by and accused the religion preached by him. Muhammad (Peace be upon him), however, kept silent and did not utter a single word. Abu Jahl went on unchecked, took a stone and cracked the Prophet's head which began to bleed. The aggressor then went to join the Quraishites in their assembly place. It so happened that shortly after that, Hamzah, while returning from a hunting expedition, passed by the same way, his bow hanging by his shoulder. A slave-girl belonging to 'Abdullah bin Jada'an, who had noted the impertinence of Abu Jahl, told him the whole story of the attack on the Prophet (Peace be upon him) . On hearing that, Hamzah was deeply offended and hurried to Al-Ka'bah and there, in the courtyard of the Holy Sanctuary, found Abu Jahl sitting with a company of Quraishites. Hamzah rushed upon him and struck his bow upon his head violently and said: "Ah! You have been abusing Muhammad (Peace be upon him); I too follow his religion and profess what he preaches." The men of Bani Makhzum came to his help, and men of Bani Hashim wanted to render help, but Abu Jahl sent them away saying: "Let Abu 'Ummarah alone, by Allâh I did revile his nephew shamelessly." In fact, Hamzah's conversion derived initially from the pride of a man who would not accept the notion of others humiliating his relative. Later on, however, Allâh purified his nature and he managed to grasp the most trustworthy hand-hold (Faith in Allâh). He proved to be a source of great strength to the Islamic Faith and its followers.

یکی دیگر از عوامل مهمی که به قدرت اسلام افزود، مسلمان شدن عمر بن خطاب در ماه ذی‌الحجه سال ششم بعثت بود، سه روز پس از مسلمان شدن حمزه. او مردی با شجاعت و عزمی استوار بود که در مکه مورد ترس و احترام قرار داشت و تا آن زمان دشمن سرسخت این دین نوین به شمار می‌رفت. روایت‌های سنتی نشان می‌دهند که پیامبر ﷺ یک بار دست‌ها را به دعا بلند کرد و گفت: «خدایا! اسلام را با یکی از این دو مرد که بیشتر دوستشان داری تقویت کن: عمر بن خطاب یا ابوجهل بن هشام.»

Another significant addition to the strength of Islam was the conversion of 'Umar bin Al-Khattab in Dhul-Hijjah, the sixth year of Prophethood, three days following the conversion of Hamzah. ] He was a man of dauntless courage and resolution, feared and respected in Makkah, and hitherto a bitter opponent of the new religion. The traditional account reveals that the Prophet (Peace be upon him) once raised his hands in prayer and said: "O Allâh! Give strength to Islam especially through either of two men you love more: 'Umar bin Al-Khattab or Abu Jahl bin Hisham.".

عمر، بدیهی است، کسی بود که شایستهٔ آن امتیاز شد. وقتی روایات گوناگونی را که از گرویدن عمر سخن می‌گویند بررسی می‌کنیم، می‌توانیم با اطمینان نتیجه بگیریم که احساسات متضاد گوناگونی در درونش با یکدیگر در کشمکش بودند. از یک سو، سنت‌های قومش را بسیار ارج می‌نهاد و به عیاشی و بزم‌های شراب‌خواری خو گرفته بود؛ از سوی دیگر، پایداری مسلمانان و تعهد بی‌امان آنان به دینشان او را سخت به شگفتی وامی‌داشت. این دو دیدگاه افراطی نوعی شک‌ورزی در جان او پدید می‌آورد و گاه او را به این باور می‌کشاند که آموزه‌های اسلام می‌تواند دانه‌های حیات بهتر و مقدس‌تری در خود داشته باشد؛ از این رو همواره دچار حملات خشمی می‌شد که بی‌درنگ با سستی ناگهانی دنبال می‌شد. به‌طور کلی، سرگذشت گرویدن او بسیار جالب است و ما را وامی‌دارد به برخی جزئیات آن بپردازیم. روزی عمر بن خطاب از خانه‌اش بیرون رفت و به سوی مسجد الحرام راه افتاد. در آنجا پیامبر ﷺ را دید که نماز می‌گزارد و سوره الحاقه (سورهٔ شمارهٔ ۶۹ — الحاقه) از قرآن کریم را تلاوت می‌کرد. سخنان خداوند او را جذب کرد و تا ژرفای دل او نفوذ نمود. احساس کرد که این سخنان از ساختاری بی‌همتا برخوردارند و به ادعاهای قومش دربارهٔ اینکه قرآن کریم را شعری ساختهٔ انسان یا سخنان کاهنان می‌دانستند، تردید کرد. پیامبر ﷺ به تلاوت ادامه داد:

'Umar, obviously, was the one who merited that privilege. When we scrutinize the several versions that speak of 'Umar's conversion, we can safely conclude that various contradictory emotions used to conflict with one another within his soul. On the one hand, he used to highly regard the traditions of his people, and was habituated to the practice of indulgence in wine orgies; on the other hand, he greatly admired the stamina of the Muslims and their relentless dedication to their faith. These two extreme views created a sort of skepticism in himind and made him at times tend to believe that the doctrines of Islam could bear better and more sacred seeds of life, that is why he would always experience fits of outrage directly followed by unexpected enervation. On the whole, the account of his conversion is very interesting and requires us to go into some details. One day, 'Umar bin Al-Khattab set out from his house, and headed for the Holy Sanctuary where he saw the Prophet (Peace be upon him) offering prayer and overheard him reciting the Sûrah Al-Hâqqah (Chapter 69 — The Reality) of the Noble Qur'ân. The Words of Allâh appealed to him and touched the innermost cells of his heart. He felt that they derived from unusual composition, and he began to question his people's allegations as regards the man-composed poetry or words of a soothsayer that they used to attach to the Noble Qur'ân. The Prophet (Peace be upon him) went on to recite:

عمر با علاقهٔ فراوان آیات را خواند و سخت شیفتهٔ آنها شد. «چه نیکو و زیباست! مرا به سوی محمد ﷺ راهنمایی کنید،» گفت. چون خباب این را شنید، از پنهانی بیرون آمد و گفت: «ای عمر، امیدوارم خداوند دعای پیامبر ﷺ را اجابت کرده باشد، زیرا از ایشان شنیدم که می‌فرمود: "خدایا! اسلام را به وسیلهٔ عمر بن خطاب یا ابوجهل بن هشام تقویت فرما."» سپس عمر به خانه‌ای در صفا رفت، جایی که محمد ﷺ همراه با یارانش در آن دیدارهای پنهانی داشت. عمر با شمشیری که به بازویش آویخته بود به آنجا رسید. در زد. یاران پیامبر ﷺ برگشتند تا ببینند مزاحم کیست. یکی از ایشان از شکاف در نگاه کرد و با ترس به عقب پرید و گفت: «این عمر است با شمشیرش.» حمزه که ترس یارانش را برطرف کرد، گفت: «او را راه دهید. اگر دوست باشد خوش‌آمد است و اگر دشمن باشد، با شمشیر خودش سرش را خواهیم زد.» پیامبر ﷺ به یارانش فرمود در را باز کنند. پسر خطاب داخل شد. پیامبر ﷺ به استقبال این مهمان هراس‌انگیز رفت، لباس و غلاف شمشیرش را گرفت و علت آمدنش را پرسید. عمر گفت: «ای فرستادهٔ خدا ﷺ، آمده‌ام تا به خداوند و فرستادهٔ او و آنچه از جانب پروردگارش آورده، ایمان بیاورم.» محمد ﷺ از شادی همراه با یارانش با صدای بلند فریاد برآورد: «اللّهُ أَكْبَرُ» (خدا بزرگ است).

'Umar read the verses with great interest and was much entranced with them. "How excellent it is, and how graceful! Please guide me to Muhammad (Peace be upon him) ." said he. And when he heard that, Khabbab came out of concealment and said, "O 'Umar, I hope that Allâh has answered the prayer of the Prophet (Peace be upon him) , for I heard him say: 'O Allâh! Strengthen Islam through either 'Umar bin Al-Khattab or Abu Jahl bin Hisham.'" 'Umar then left for a house in Safa where Muhammad (Peace be upon him) had been holding secret meetings along with his Companions. 'Umar reached that place with the sword swinging by his arm. He knocked at the door. The Companions of the Prophet (Peace be upon him) turned to see who the intruder was. One of them peeped through a chink in the door and reeled back exclaiming: "It is 'Umar with his sword." Hamzah, dispelling the fears of his friends, said: "Let him in. As a friend he is welcome. As a foe, he will have his head cut off with his own sword." The Prophet (Peace be upon him) asked his Companions to open the door. In came the son of Khattab. The Prophet (Peace be upon him) advanced to receive the dreadful visitor, caught him by his garment and scabbard, and asked him the reason of his visit. At that 'Umar replied: "O Messenger of Allâh (Peace be upon him), I come to you in order to believe in Allâh and his Messenger and that which he has brought from his Lord." Filled with delight, Muhammad (Peace be upon him) together with his Companions, cried aloud: 'Allâhu Akbar' (Allâh is Great).

تسلیم عمر شکست بزرگی برای اسلام بود. تأثیر تسلیم او بر اوضاع چنان بزرگ و ناگهانی بود که مسلمانانی که تا آن زمان خداوند را در خفا و در میان چهار دیوار خانه‌هایشان عبادت می‌کردند، اکنون آشکارا گرد هم آمدند و مراسم عبادی خود را در خود مسجدالحرام برگزار کردند. این امر روحیه آنان را بالا برد و بیم و نگرانی بر قریش مستولی شد.

بلافاصله پس از مسلمان شدن این دو قهرمان نیرومند، حمزه بن عبدالمطلب و عمر بن خطاب (رضی الله عنه)، ابرهای ظلم و ستم آغاز به پراکندگی کردند و مشرکان دریافتند که شکنجه دادن مسلمانان سودی ندارد. از این رو، آنان مسیر کارزار خود را تغییر دادند. گزارش‌های معتبر زندگی‌نامه پیامبر ﷺ نشان می‌دهد که به ذهن سران مکه رسیده بود که محمد ﷺ را به جاه‌طلبی متهم کنند. بنابراین بارها او را با وسوسه‌های گوناگون آزمودند. روزی برخی از مردان سرشناس مکه در حیاط کعبه گرد آمدند و عتبة بن ربیعه، که از بزرگان آنان بود، پیشنهاد کرد که نزد پیامبر ﷺ برود و با او معامله‌ای کند، بدین شرط که هر مال دنیایی را که بخواهد به او بدهند، به شرط آنکه خاموش بماند و دیگر آیین نوین خود را آشکار نسازد. قریش پیشنهاد او را پذیرفتند و از او خواستند که این کار را بر عهده گیرد. عتبه به محمد ﷺ نزدیک شد و چنین سخن گفت: ما در عرب مردی را ندیده‌ایم که مانند تو فاجعه‌ای بزرگ بر سر قومی آورده باشد. تو خدایان و آیین ما را به تمسخر گرفته‌ای، پدران و خردمندان ما را به بی‌دینی و گمراهی متهم کرده‌ای و میان ما اختلاف افکنده‌ای. هیچ کوششی را برای بریدن پیوندهای ما با یکدیگر فروگذار نکرده‌ای. اگر این همه را برای به دست آوردن ثروت می‌کنی، ما گرد هم می‌آییم و آن‌قدر به تو ثروت می‌دهیم که هیچ مرد قریشی تاکنون نداشته است. اگر جاه‌طلبی تو را برانگیخته، ما تو را سرور خود خواهیم ساخت. اگر خواهان پادشاهی هستی، آن را نیز به آسانی به تو عرضه می‌کنیم. و اگر روحی پلید تو را فرا گرفته و بر تو چیره شده است، به طوری که نمی‌توانی یوغ آن را از خود دور کنی، آنگاه پزشکان ماهر را فرا می‌خوانیم تا تو را درمان کنند.

Shortly after the conversion of these two powerful heroes, Hamzah bin 'Abdul-Muttalib and 'Umar bin Al-Khattab (May Allah be pleased with him), the clouds of tyranny and oppression started to clear away and the polytheists realized that it was no use meting out torture to the Muslims. They consequently began to direct their campaign to a different course. The authentic records of the biography of the Prophet (Peace be upon him) show that it had occurred to the Makkan leaders to credit Muhammad (Peace be upon him) with ambition. They, therefore, time and again plied him with temptation. One day some of the important men of Makkah gathered in the enclosure of Al-Ka'bah, and 'Utbah bin Rabi'a, a chief among them, offered to approach the Prophet (Peace be upon him) and contract a bargain with him whereby they give him whatever worldly wealth he asks for, on condition that he keep silent and no longer proclaim his new faith. The people of Quraish endorsed his proposal and requested him to undertake that task. 'Utbah came closer to Muhammad (Peace be upon him) and addressed him in the following words: We have seen no other man of Arabia, who has brought so great a calamity to a nation, as you have done. You have outraged our gods and religion and taxed our forefathers and wise men with impiety and error and created strife amongst us. You have left no stone unturned to estrange the relations with us. If you are doing all this with a view to getting wealth, we will join together to give you greater riches than any Quraishite has possessed. If ambition moves you, we will make you our chief. If you desire kingship we will readily offer you that. If you are under the power of an evil spirit which seems to haunt and dominate you so that you cannot shake off its yoke, then we shall call in skilful physicians to cure you.

پیامبر خدا ﷺ به تلاوت آن سوره ادامه داد، در حالی که عتبه نشسته بود و با دقت گوش می‌داد و دستش را از پشت به تکیه گذاشته بود. وقتی پیامبر ﷺ به آیه‌ای رسید که سجده لازم داشت، بی‌درنگ سجده کرد. پس از آن، رو به عتبه کرد و فرمود: «خب ای ابوالولید! تو پاسخ مرا شنیدی، اکنون آزادی هر کاری که می‌خواهی انجام دهی.» سپس عتبه نزد همراهانش بازگشت تا آنان را از رفتار پیامبر ﷺ آگاه کند. وقتی هم‌قبیله‌هایش او را دیدند، سوگند خوردند که او با چهره‌ای دگرگون به نزدشان بازگشته است، چهره‌ای متفاوت با آنچه پیش از دیدار با پیامبر ﷺ داشت. او بی‌درنگ جزئیات سخنانی را که گفته بود و پاسخی را که شنیده بود برایشان بازگو کرد و افزود: «هرگز سخنانی مانند آنچه او تلاوت کرد نشنیده‌ام. آن سخنان نه به شعر مربوط‌اند، نه به جادو، و نه از پیشگویی سرچشمه گرفته‌اند. ای مردم قریش! از شما می‌خواهم که به سخن من گوش دهید و به این مرد آزادی کامل بدهید تا دنبال اهدافش برود؛ در آن صورت می‌توانید با خیال آسوده خود را از او جدا کنید. سوگند یاد می‌کنم که سخنان او پیامی بزرگ در خود دارد. اگر سایر عرب‌ها شما را از شرش برهانند، زحمت را از دوشتان برداشته‌اند، و اگر او بر عرب‌ها چیره شود، آنگاه در پادشاهی او بهره‌مند خواهید شد و در قدرتش شریک خواهید بود.» البته این سخنان بر گوش‌های ناشنوا افتاد و در دل کافران تأثیری نگذاشت؛ آنان عتبه را مسخره کردند و ادعا نمودند که پیامبر ﷺ او را جادو کرده است. در روایت دیگری از همین واقعه آمده است که عتبه همچنان با دقت به سخن پیامبر ﷺ گوش می‌داد تا آنکه پیامبر ﷺ آغاز به تلاوت سخنان خداوند کرد:

The Messenger of Allâh (Peace be upon him) went on reciting the Chapter while 'Utbah sitting and listening attentively with his hand behind his back to support him. When the Messenger reached the verse that required prostration, he immediately prostrated himself. After that, he turned to 'Utbah saying: "Well Abu Al-Waleed! You have heard my reply, you are now free to do whatever you please." 'Utbah then retired to his company to apprise them of the Prophet's attitude. When his compatriots saw him, they swore that he had returned to them with a countenance unlike the one he had before meeting the Prophet (Peace be upon him) . He immediately communicated to them the details of the talk he gave and the reply he received, and appended saying: "I have never heard words similar to those ones he recited. They definitely relate neither to poetry nor to witchcraft nor do they derive from soothsaying. O people of Quraish! I request you to heed my advice and grant the man full freedom to pursue his goals, in which case you could safely detach yourselves from him. I swear that his words bear a supreme Message. Should the other Arabs rid you of him, they will then spare you the trouble, on the other hand if he accedes to power over the Arabs, then you will bask in his kingship and share him his might." These words of course fell on deaf ears, and did not appeal to the infidels, who jeered at 'Utbah and claimed that the Prophet (Peace be upon him) had bewitched him. In another version of the same event, it is related that 'Utbah went on attentively listening to the Prophet (Peace be upon him) until the latter began to recite Allâh's Words:

با وجود تغییرات تازه و خوشایندی که رخ داده بود، ابوطالب همچنان نسبت به برادرزاده‌اش احساس ترس عمیقی داشت. او به سلسله حوادث پیشین می‌اندیشید، از جمله ماجرای معامله‌ی عمارة بن ولید، سنگ ابوجهل، تلاش عقبه برای خفه کردن پیامبر ﷺ، و سرانجام قصد عمر (پیش از مسلمان شدنش) برای کشتن محمد ﷺ. مرد خردمند دریافت که همه‌ی این‌ها بی‌هیچ ابهامی نشان از توطئه‌ای جدی دارد که برای نادیده گرفتن جایگاه او به عنوان سرپرست پیامبر ﷺ و کشتن علنی آن حضرت چیده می‌شود. ابوطالب عمیقاً باور داشت که اگر چنین اتفاقی بیفتد، نه عمر و نه حمزه، با همه‌ی قدرت اجتماعی‌شان، کارساز نخواهند بود. ابوطالب درست می‌اندیشید. مشرکان نقشه‌ای دقیقاً سنجیده برای کشتن پیامبر ﷺ طرح کرده و برای اجرای آن با هم متحد شده بودند. از این رو او خویشاوندان خود از بنی‌هاشم و بنی‌المطلب، پسران عبدمناف را گرد آورد و آنان را به حمایت و دفاع از برادرزاده‌اش فراخواند. همه‌ی آنان، چه مؤمن و چه کافر، مثبت پاسخ دادند، جز برادرش ابولهب که به بت‌پرستان پیوست.

The new and welcome changes notwithstanding, Abu Talib still had a deep sensation of fear over his nephew. He deliberated on the previous series of incidents including the barter affair of 'Amarah bin Al-Waleed, Abu Jahl's rock, 'Uqbah's attempt to choke the Prophet (Peace be upon him) , and finally 'Umar's (before conversion) intention to kill Muhammad (Peace be upon him). The wise man understood that all of these unequivocally smacked of a serious plot being hatched to disregard his status as a custodian of the Prophet (Peace be upon him), and kill the latter publicly. In the event of such a thing, Abu Talib deeply believed, neither 'Umar nor Hamzah would be of any avail, socially powerful though they were. Abu Talib was right. The polytheists had laid a carefully-studied plan to kill the Prophet (Peace be upon him), and banded together to put their plan into effect. He, therefore, assembled his kinsfolk of Bani Hashim and Bani Al-Muttalib, sons of 'Abd Munaf and exhorted them to immunize and defend his nephew. All of them, whether believers or disbelievers, responded positively except his brother Abu Lahab, who sided with the idolaters.