بی‌گمان، غرور دولت بیزانس باعث شد که آنان حق زندگی مسلمانان را انکار کنند. تکبر بیزانسی‌ها تا جایی پیش رفت که حتی عوامل خودشان را، کسانی را که اسلام آورده بودند، به قتل رساندند. کشتن فروة بن عمرو الجذامی، که عامل آنان در معان بود، گواهی بر این تکبر بود. به سبب آن غرور و گستاخی بیزانسی‌ها، رسول خدا ﷺ در ماه صفر سال یازدهم هجری آغاز به بسیج لشکری بزرگ کرد و فرماندهی آن را به اسامة بن زید بن حارثه سپرد و دستور داد که اسبان مسلمانان بر سرزمین‌های همسایه البلقاء و الداروم فلسطین بتازند. هدف او این بود که بیزانسی‌ها را به وحشت اندازد و در دل اعراب ساکن مرزهای بیزانس اطمینان بیفکند. هدف دیگرش این بود که پیامی به همه آنجا برساند، تا هیچ‌کس جرئت نکند بگوید که ستمگری کلیسا بی‌کیفر می‌ماند، و اینکه مسلمان شدن به معنای ترس و آسیب‌پذیری نیست.
The pride of the Byzantine State made it deny Muslims their right to live. The Byzantine arrogance made them even kill those agents of theirs, who embraced Islam. Killing Farwah bin ‘Amr Al-Judhami, who was their agent on Mu’an, was an evidence of their arrogance. Due to that arrogance and presumptuousness of the Byzantines, the Messenger of Allâh (Peace be upon him) started to mobilize a great army in Safar in the eleventh year of Al-Hijra and made it under the command of Osamah bin Zaid bin Haritha with orders to have the horses of Muslims tread on the lands bordering Al-Balqa’ and Ad-Darum of Palestine. His aim was to terrorize Byzantines and to implant confidence into the hearts of Arabs who were settled at the borders of the Byzantines. His other purpose was to deliver a message to everybody there, so that no one may dare say that the Church brutality can’t go with impunity; and that Islamization is not synonymous with fear and vulnerability.
رهبری اسامه مورد انتقاد قرار گرفت. از آنجا که او هنوز بسیار جوان بود، مردم در پیوستن به لشکر او درنگ کردند. پیامبر خدا ﷺ خطاب به مردم فرمود:
The leadership of Osamah was subject to criticism. Because he was still too young, people tarried at joining his expedition. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) addressed people saying:
«اب کوئی تعجب نہیں کہ تم اس کی قیادت پر اعتراض کرو، کیونکہ تم اس کے والد کی سابقہ قیادت پر بھی اعتراض کر چکے ہو۔ ہاں، اللہ کی قسم، اس کے والد، جو مجھے سب سے محبوب لوگوں میں سے تھے، قیادت کے لیے نہایت موزوں تھے؛ اور اس کا یہ بیٹا اپنے والد کے بعد مجھے سب سے محبوب افراد میں سے ہے۔»
• “No wonder now you contest his leadership, for you have already contested the ex-leadership ofhis father. Yes, by Allâh, his father, who was one of the most beloved people to me, was quite efficient for leadership; and this son of his is one of the most beloved individuals to me after his father.”.
پس مردم به سوی اسامه روی آوردند و به لشکر او پیوستند. شمار داوطلبان در سپاه او چنان زیاد بود که صفی چنان دراز تشکیل دادند که ناچار شدند از دامنه‌ی آن گردنه فرود آیند؛ گردنه‌ای که یک فرسنگ از مدینه فاصله داشت. با این همه، خبر نگران‌کننده‌ی بیماری رسول خدا ﷺ باعث شد که لشکر بار دیگر درنگ کند تا بداند خداوند درباره‌ی پیامبرش چه خواسته است.
So people started tending towards Osamah and joined his army. The number of volunteers in his army was so enormous that they formed such a long queue that they had to descend the escarpment — which was a parasang off Madinah. The anxiety-provoking news about the Messenger of Allâh’s sickness, however, made the expedition tarry again in order to know what Allâh had willed as regards His Messenger (Peace be upon him).
بر اساس خواست الهی، لشکرکشی اسامه نخستین لشکری بود که در خلافت ابوبکر صدیق اعزام شد.
It was Allâh’s Will that Osamah’s expedition would be the first one dispatched during the caliphate of the veracious Abu Bakr.