Duk ayoyin da aka ambaci sallah a cikinsu, an yi amfani da su ne kawai da ma'anar sallah a cikin Shari'a.
All the ayāt in which salah is mentioned they have only been used in the Sharī’ah meaning.
Dangane da kalmomi, idan mun dubi kalmomin Larabci dangane da kasancewarsu a cikin jimloli, ko dangane da ma'anarsu ta kadaici ko ma'anar jimla gaba daya, ba za mu samu ba sai ta hanyoyi biyu. Na farko, a kallesu a matsayin kalmomi da furuci na gaba daya masu nuna ma'anoni na gaba daya, wannan ita ce ma'ana ta asali. Na biyu, a kallesu a matsayin kalmomi da furuci masu nuna ma'anoni da ke taimakawa kalmomi da furuci na gaba daya; wannan ita ce ma'ana ta kari.
Game da alaka da rukuni na farko, wato idan tsari ya kunshi kalmomi da furuci na gaba daya masu nuna ma'anoni na gaba daya, a harshen Larabci, dangane da kalmomi, akwai kalmomin da ke da ma'ana iri biyu (homonyms) kamar kalmar 'ayn (ma'ana: ido), qadā'r, ruh da sauransu. Akwai kuma kalmomin da ma'anarsu daya ce (synonyms) kamar ja' da ata (zuwa), asad da qaswara (zaki), zann da za'm (zato/da'awa) da sauransu. Haka kuma akwai kalmomin da ma'anarsu ta sabawa juna, kamar kalmar quru' wadda ke nufin haila ko tsarki, da 'azr wadda ke nufin taimako da goyon baya, haka kuma kalmomin lawm da tankeel da sauransu.
Fahimtar ma'anar da aka nufa da kalma na bukatar fahimtar tsarin da aka ambace ta a cikinsa, domin ba zai yiwu a fahimci ma'anarta ta hanyar komawa kawai ga kamus ba. Ya zama wajibi a fahimci tsarin da aka ambaci kalmar a cikinsa, domin tsarin ne ke tantance ma'anar da aka nufa. Kamar yadda muke fadin haka game da kalmomi a cikin tsari, haka kuma muna fadin haka game da tsarin kansa. Tsarin, a matsayinsa na kalmomi da furuci na gaba daya masu nuna ma'anoni na gaba daya, shi ne ma'anarsa ta asali. Muddin babu wata qarina (alama/ishara) da ke nuna akasin haka, ma'anar gama-gari ce ake nufi. Misalan wannan sun yawaita a cikin Alƙur'ani, kuma babu buƙatar a kawo misalai saboda ita ce ma'anar asali.
This is with regards to the vocabulary. As for the phrases, the Arabic language (is composed of) words which indicate meanings, when we examine these words in terms of their presence in phrases whether in terms of their existence in phrases whether relating to its isolated meaning in the phrase or the meaning of the whole phrase, we will only find two perspectives. Firstly, they should be viewed from the angle of being general words and expressions which indicate general meanings, and this is the original connotation. Secondly, they should be viewed from the angle of being words and expressions which indicate meanings which serve general words and expressions; this is the appendant (secondary) connotation. Regarding the relation to the first category which is when the structure is composed of general words and expressions indicating general meanings, in the Arabic language in terms of the vocabulary there are words which are homonymous such as the word 'ayn (lit.eye), qadā’r, ruh etc And there are words which are synonymous such as ja' and ata (to come), asad and qaswara (lion), zann and za'm (contention) etc. And therein are words which have opposite meanings such as the word quru' for being in a menstrual state or a pure state, and 'azr for help and support, similarly the words lawm and tankeel etc. Understanding the intended meaning of the word requires the understanding of the structure and it is not possible to understand its meaning simply by referring to the dictionaries. Rather it is essential that the structure in which the word was mentioned is understood because it is the structure that determines the intended meaning. Just as we say this with respect to the vocabulary in the structure, we also say this this with respect to the structure itself. The structure, in its capacity as general words and expressions which indicate general meanings and this is its original meaning. As long as no qarina (indication) can be found indicating otherwise, the general meaning is what is intended. And examples of this are abundant in the Qur’ān; there is no need to give examples because it is the original connotation.
Kashi na biyu, shi ne cewa tsarin jumloli sun kunshi kalmomi da magana masu nuna ma'anoni wadanda ke yi wa kalmomi da maganganu na gaba-daya (mutlaqa) hidima. Duk wani bayani da aka fada a cikin jumla yana bukatar bayyana abin da ake nufi a cikin jumlar dangane da wannan bayani. Don haka jumlar tana zuwa ne a irin salon da ke kai ga abin da ake nufi, bisa ga mai bayani da wanda ake yi wa bayanin, tare da rahoto iri daya, a yanayin da yake a ciki, da kuma mahallin da jumlar ta ambata, da irin salon ta ta fuskar bayyana, rashin bayyana, takaitawa da yawan magana da sauransu. Saboda haka za ka ce a farkon labari: qaama zayd, idan babu damuwa game da wanda ake sanarwa sai dai game da labarin. Idan damuwa ta kasance game da wanda ake sanarwa, sai ka ce: zayd qam. Kuma a matsayin amsa ga tambaya ko wani abu a matakin tambaya, sai ka ce: Lalle zayd ya tashi tsaye (inna zaydan qam). Kuma a matsayin amsa ga wanda ya ki yarda, sai ka ce: Na rantse da Allah! Lalle zayd ya tashi tsaye (wallahi inna zaydan qam). A sanar da wanda yake tsammanin Zayd zai tashi: zayd ya tashi (qad qama zayd), da sauran irin wadannan al'amura wadanda ya kamata a yi la'akari da su a rubuce-rubucen Larabci. Al-Qur'ani ya zo yana cika wadancan ra'ayoyi biyu. Don haka kalmomi da maganganu na gaba-daya masu nuna ma'anoni na gaba-daya, da kalmomi da maganganu masu ma'anoni takaitattu, sun zo suna yi wa ma'anoni na gaba-daya hidima ta fuskoki daban-daban na balaga. Ɗaya daga cikin mafi kyawun abubuwan da ake gani a cikinsa shi ne kasancewar kalmomi masu ma'anoni masu hidima, wato ma'ana ta haɗe (ma'anar tafe da ita). Haka nan ayoyi da sassan ayoyi waɗanda ke maimaituwa a cikin Alƙur'ani, ko a cikin sura guda ɗaya ko a cikin surori daban-daban, da makamantan labarai da jimloli da ke maimaituwa a cikin Alƙur'ani, da fifita sifa (Mahmul) a kan maudu'i (Maudu'), da nau'ikan tabbatarwa daban-daban ko nau'i guda ɗaya gwargwadon yanayin jimla, da tambayoyin musantawa da sauransu, duk waɗannan suna ƙunshe da mafi girman nau'in ma'ana ta haɗe. Za ka sami ayah ko sashen ayah ko jimla ko labari a wani tsari a wasu surori, kuma a wani tsari daban a wata sura, kuma a salo na uku a wata sura daban. Ba za ka sami wata magana da aka sauya tsarinta na asali ba, kamar gabatar da mahaɗi kafin mai magana, ko ambaton wani ɓangare na wani bayani a fifiko a kan wani ɓangare na wannan bayani wanda aka saba amfani da shi. Za mu ga wani nuni mai basira da ƙayatarwa da aka yi niyya da shi samar da ma'ana da ke hidimar ma'anoni gabaɗaya da ke cikin kalmomi da jimlolin ayar.
As for the second category, the fact that the structures are composed of words and expressions indicating meanings which serve general (mutlaqa) words and expressions, every peice of information stated in the sentence necesitates the clarification of what is intended in the sentence in relation to this piece of information. So the sentence is composed in a manner which leads to the intention, according to the informer and the one who is being informed of it, with the same report, in the same state in which it existed and in the same context in which the sentence cites and in the type of style in terms of clarity, ambiguity, brevity and vorbosity etc. So you would say at the beggining of a report: qaama zayd, if there is no concern about the one being informed rather the report. If the concern is about the one being informed you would say: zayd qam. And in response to a question or something on the level of a quention you would say: Indeed zayd did stand up (inna zaydan qam) and in respose to someone who refuses to believe: By God! Indeed zayd did stand up (wallahi inna zaydan qam). In notifying someone who expects Zayd to stand up: zayd has stood up (qad qama zayd) and other such issues which should be considered in Arabic texts. The Qur’ān has come fulfilling those two viewpoints. So the absolute words and expressions indicating absolute meanings and the words and expressions with restricted meanings have come serving absolute meanings in various rhetorical aspects. One of finest aspects evident in it is the existence of the words with serving meanings which is the appendant connotation, the ayaat and the parts of ayaat which repeat in the Qur’ān in a single Sura or in different Sura’s and similarly the stories and the sentences which repeat in the Qur’ān and the preference of the attribute (Mahmul) over the subject (Maudu’), and the different types of emphasis or a single type according to the course of the sentence, and negational enquiries etc , all of this implicate the highest type of appendant connotation. You will find an ayah or a part of an ayah or a sentence or story, it is seen in a certain sequence in some Sura’s and it is seen in another sequence in another Sura and it is seen in a third style in another Sura etc. You will not find one expression where the original sequence has been changed like the precedence of the predicate before the subject, or mentioning a certain part of some information in preference to another part of the same information that is usually used, we will find an eloquent witty point aimed at generating a meaning that serves the general meanings contained in the words and phrases of the Ayah.
Wannan yana game da tushen magana a harshen Larabci ta fuskar kasancewarta kalmomin da ke nuna ma'anoni, da kuma tushen magana a cikin Alkur'ani ta fuskar kasancewarta kalmomin da ke nuna ma'anoni, ko ta fuskar kalmomi a cikin jumlolinsu ko ta fuskar jumla gaba ɗaya. Idan ana maganar amfani da kalmomi cikin jumlarsu ko jumlar kanta, Alkur'ani yana bin tsarin sananne na Larabawa wanda aka saukar da shi a cikin harshensu. Duk da cewa Alkur'ani ya gigita Larabawa lokacin da ya ƙalubalance su su kawo irinsa, bai watsar da al'adar Larabawa ta ci gaba ba wajen amfani da harshen Larabci. A wannan yanayi, yanayin maganar Alkur'ani yayi kama da yanayin maganar Larabci.
Idan muka koma ga sanannen tsarin amfani da harshen Larabci da Larabawa suke yi, ba ma ganin Larabawa suna tsayawa tsayin daka kan wasu kalmomi musamman idan manufar ita ce kiyaye ma'anar jumloli, ko da yake ana lura da waɗannan kalmomin. A lokaci guda, idan manufar ita ce isar da ma'ana madaidaiciya da za a iya bayarwa ne kawai ta hanyar manne wa kalmar da za ta cim ma hakan, to jumlar tana buƙatar ƙunsar irin wannan kalma ta musamman. Saboda haka, babu ɗaya daga cikin waɗannan zaɓuɓɓuka biyu da ake manne wa. Maimakon haka, ma'anoni na iya kasancewa an gina su a kan jumla kaɗai, ba tare da manne wa kalmomin da ke cikinta ba, ko kuma a kan kalmomin da ke cikin jumlar. Al'adar Larabawa wajen amfani da harshensu ita ce, idan ma'anar da aka nufa a jumlar ta inganta, Larabawa za su gamsu da amfani da wasu kalmomi maimakon wasu waɗanda suke ma'ana ɗaya (Muradif) ko kusa da su a ma'ana. Ibn Jinni ya ruwaito daga Isa bin Umar wanda ya ce: "Na ji Zur-Rummah yana karatu:
This is regarding the foundations of speech in the Arabic language in terms of being words which indicate meanings, and regarding the foundations of speech in the Qur’ān in terms of being words which indicate meanings, whether in terms of the viewpoint of vocabulary in their phrases or in terms of the phrases as a whole. When it comes to using the words in their phrase or the phrase itself, Qur’ān follows the well-known pattern of the Arabs in whose language it was revealed. Although the Qu’ran disabled the Arabs when it challenged them to bring the like of it, it did not abandon the contiuous custom of the Arabs in their disposal of the Arabic language. In this case the nature of Quranic speech is similar to the nature of Arabic speech. By referring to the nature of the well-known disposal of Arabic language by the Arabs, we don’t find the Arabs strictly adhere to certain words when the aim is to preserve the meaning of the phrases, even though these words are taken into account. At the same time, if the aim is to convey an accurate meaning that can only be given by adhering to the word that could achieve this, then the phrase needs to contain such particular word. So, neither of these two options is adhered to. Rather, the meanings can be built on the phrase alone, without adhering to the words contained within the phrase, or built on the words in the phrase. The custom of the Arabs disposal of their own language was that, if the intended meaning of the phrase is valid, the Arabs would be satisfied in using some words instead of others that are synonymous (Muradif) or close to them in meaning. Ibn Jinni reported from Eisa bin Umar who said: ‘I heard Zar-RUmmah read: