İki Şeyh rivayet etmiştir ki Ömer İbnu'l-Hattab, Allah ondan razı olsun, hacdan dönüşünde insanlara hitap etti ve hutbesinde şöyle dedi: "Bana ulaştı ki sizden falanca kişi şöyle demiş: 'Ömer ölürse, falanca kişiye biat ederim.' Hiç kimse kendini aldatmasın ve 'Ebu Bekir'e biat ansızın ve beklenmedik bir şekilde yapıldı' demesin. Gerçekten öyle oldu, ancak Allah bunun kötülüğünden bizi korudu. Bugün aranızda, Ebu Bekir gibi, rakiplerin boyunlarının onun arkasında durduğu biri yoktur. O, Allah'ın Resulü ﷺ vefat ettiğinde içimizdeki en iyilerden biriydi. Ali, ez-Zübeyr ve onlarla birlikte olanlar Fatıma'nın evinde geri durdular. Ensar ise Benî Sâide'nin çatılı sundurmasında bizden uzak durdular. Muhacirler Ebu Bekir'in etrafında toplandı. Ben ona dedim ki: 'Ebu Bekir, kardeşlerimiz olan Ensar'ın yanına gidelim!' Böylece yola çıktık, derken bize rastlayan iki salih adam bize insanların ne yaptığını anlattı. Dediler ki: 'Ey Muhacirler, nereye gidiyorsunuz?' Dedim ki: 'Kardeşlerimiz Ensar'ı istiyoruz!' Dediler ki: 'Onlara yaklaşmamalısınız, işinizi kendi aranızda karara bağlayın, ey Muhacirler!' Dedim ki: 'Allah'a yemin olsun ki onların yanına gideceğiz.' Gidip Benî Sâide'nin çatılı sundurmasında onlara ulaştık; orada hepsi toplanmıştı ve tam ortalarında, başından aşağısı sarılmış bir adam vardı. Dedim ki: 'Bu kim?' Dediler ki: 'Sa'd İbnu Ubade.' Dedim ki: 'Ona ne oldu?' Dediler ki: 'Hastadır.' Oturduğumuzda, onların hatibi kalkıp Allah'a layık olduğu şekilde hamdetti ve dedi ki: 'Şimdi, biz Allah'ın Ensarı ve İslam'ın birliğiyiz; siz ey Muhacirler ise bizden bir avuç kişisiniz ve sizden bir grup, acele etmeden gelerek bizi kökünden kazımak ve emirlikten uzaklaştırmak istediniz.' O susunca ben konuşmak istedim. Beni memnun eden ve Ebu Bekir'in huzurunda söylemek istediğim bir konuşma hazırlamıştım." Eskiden onda kararlılık eksikliğinden endişe duyardım; o benden daha yumuşak, daha sabırlı ve daha vakurdu. Sonra Ebu Bekir, "Yavaş ol" dedi. Onu kızdırmaktan hoşlanmazdım ve o benden daha bilgiliydi. Allah'a yemin ederim ki, hazırladığım konuşmada beni memnun eden tek bir sözü bırakmadı; bu sözü doğaçlama konuşmasında, benzerini ve ondan daha güzelini söyledi, sonunda sessizliğe gömüldü. Şöyle dedi: "Hakkınızda andettiğiniz o iyiliklere gelince, siz onu hak edersiniz; ancak Araplar bu emri, Kureyş'in bu kesiminden olanlar dışında asla tanımayacaklar. Soy ve kabile bakımından Araplar'ın en seçkin (ortanca) kesimi onlardır. Sizin için bu iki adamdan hangisiyle olursanız olun razıyım; hangisini isterseniz, onun için biat edin." Elimi ve Ebu Ubeyde b. el-Cerrah'ın elini tuttu (o ikimizin arasında oturuyordu). Söylediklerinden, bu sözler dışında hiçbir şeyi hoş karşılamadım. Allah'a yemin ederim ki, öne sürülüp başım vurulsaydı, bu, içinde Ebu Bekir'in bulunduğu bir topluluğun başına geçmemden daha sevimli olurdu; hiçbir suçum olmadığı için bana yaklaşılmasa bile durum buydu. Sonra onlardan bir hatip şöyle dedi: "Ben öyleyim ki, insanlar danışmanlığından rahatlık arar; benim, bana yardım edip koruyacak bir ailem de vardır (kelimenin tam anlamıyla: 'Ben onların çok sürtünülen küçük kazığı ve onurlu küçük hurma ağacıyım'). Bizden bir emir olsun, sizden bir emir olsun, ey Kureyş." Bunun üzerine karışıklık arttı, sesler yükseldi; öyle ki ayrılık çıkmasından korkmaya başladım. Bunun üzerine, "Elini uzat, ey Ebu Bekir" dedim; o da elini uzattı ve ben ona biat ettim. Muhacirler ona biat etti, sonra Ensar ona biat etti. Allah'a yemin ederim ki, toplanmamıza sebep olan bu meselede, Ebu Bekir'e biattan daha uygun bir şey bulamadık. Bizler, insanlardan ayrılır ve onlarla bir biat akdedilmezse, biz gittikten sonra onların bir biat akdedeceklerinden, ve bizim, hoşnut olmadığımız bir esas üzerine biat etmek zorunda kalacağımızdan, ya da onlara karşı çıkarak bu konuda bir fitnenin çıkacağından korktuk.

I lie two Shaykhs narrated that cUmar ibn al-Khattab, may Allah be pleased with him, addressed the people upon his return from the Hajj and said in his khutbah: It has reached me that so-andso of you said, ‘If cUmar were to die I would pledge allegiance to so-and-so.’ Let no man deceive himself by saying, ‘The pledge of allegiance to Abu Bakr was made suddenly and unexpectedly.’ It was like that but Allah protected (us) from the evil of it. There is not among you today one behind whom the necks of competitors stop short (an Arabic expression) like Abu Bakr. He was one of the best of us when the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, died. cAli and az-Zubayr and those with them stayed back in the house of Fatimah. The Ansar all stayed away from us in the roofed gallery of Bani Sacidah. The Muhajirun gathered around Abu Bakr, so I said to him, ‘Abu Bakr, let us be off to our brethren, the Ansar! So we went off until two good men met us and mentioned to us what the people had done. They said, ‘Where do you intend (going) Muhajirun? I said, ‘We want our brethren the Ansar! They said, ‘You must not approach them, but decide your own affair, Muhajirun! I said, ‘By Allah, we will go to them.’ We went on until we came to them in the roofed gallery of Bani Sacidah and there they were all gathered, and right in the middle of them a man all muffled up. I said, ‘Who is this?’ They said, ‘Sa°d ibn cUbadah.’ I said, What is wrong with him?’ They said, ‘He is in pain.’ When we sat down, their speaker stood, praised Allah as He is worthy and said, ‘And now, we are the Ansar of Allah, and the battalion of Islam and you, Muhajirun, are a handful of us, and a party of you have come at a leisurely pace wishing to uproot us and exclude us from the command.’ When he became silent I wanted to speak. I had prepared a speech that pleased me and which I wanted to deliver in the presence of Abu Bakr. I used to fear in him a lack of incisiveness and he was milder, more forbearing than me and more dignified. Then Abu Bakr said, ‘Gently.’ I disliked to anger him, and he was more knowledgeable than me. By Allah, he did not leave a word that had pleased me in my prepared speech but that he said it in his spontaneous talk, the like of it and better than it until he was silent. He said, ‘Now, as for that good which you have mentioned about yourselves, you are worthy of it, but the Arabs will never recognise this command except among this section of Quraysh. They are the midmost (noblest) of the Arabs by descent and by tribe, and I am contented for you with either of these two men, (so pledge allegiance to) whichever of them you wish.’ He took hold of my hand and the hand of Abu cUbaydah ibn al-Jarrah (and he was seated between us) and I disliked nothing he had said apart from that. It was, by Allah, such that if I were to be put forward and my head struck off, that not approaching me because of any guilt, it would have been more beloved to me than that I should assume command over a people among whom was Abu Bakr. Then a speaker from them said, ‘I am of those by means of whose counsel people seek relief and one having a family that will aid and defend me (literally, ‘I am their much-rubbed little rubbing post and their honoured little palm-tree’). Let there be from us an amir and from you an amir, Quraysh.’ Then the confusion increased and voices were raised until I became afraid of dissension, so I said, 'Stretch out your hand, Abu Bakr,’ and he stretched out his hand Hlid 1 swore allegiance to him, the Muhajirun swore allegiance to him, then the Ansar swore allegiance to him. By Allah, we did not lind in that for which we assembled a matter more fitting than the pledge of allegiance to Abu Bakr. We feared that if we separated from the people and there was no pledge of allegiance that they would conclude a pledge of allegiance after we had gone, and we would have to pledge allegiance on a basis with which we were not pleased, or we would have to oppose them so that there would be strife over that.

An-Nasa'i, Ebu Ya'la ve sahih olduğunu belirten el-Hakim, İbn Mes'ud'un şöyle dediğini rivayet etmişlerdir: Allah'ın Resulü ﷺ vefat ettiğinde Ensar, "Bizden bir emir, sizden bir emir olsun!" dedi. Bunun üzerine Allah ondan razı olsun, Ömer ibnu'l-Hattab onlara gelerek şöyle dedi: "Ey Ensar! Allah'ın Resulü ﷺ'in Ebu Bekr'e insanlara namaz kıydırmasını emrettiğini bilmiyor musunuz? Sizden hanginiz Ebu Bekr'e önceliği vermekten memnuniyet duyar?" Ensar, "Ebu Bekr'e öncelik vermekten Allah'a sığınırız" dedi. İbn Sa'd, el-Hakim ve el-Beyhaki, Ebu Sa'id el-Hudri'nin şöyle dediğini rivayet etmişlerdir: Allah'ın Resulü ﷺ vefat etti ve insanlar Sa'd ibn Ubade'nin evinde toplandı. Aralarında Ebu Bekr ve Ömer de vardı. Ensar'ın hatipleri ayağa kalktı ve içlerinden biri şöyle konuşmaya başladı: "Ey Muhacirler topluluğu! Allah'ın Resulü ﷺ, sizden birini bir görevin başına getirdiğinde, yanına bizden birini de eş olarak koyardı. Bu nedenle bu emirlik için bizden bir adamın ve sizden bir adamın atanmasını uygun görüyoruz." Ensar'ın hatipleri de aynı konuda birbiri ardınca konuştu. Sonra Zeyd ibn Sabit ayağa kalkarak şöyle dedi: "Allah'ın Resulü ﷺ'in Muhacirlerden olduğunu bilmiyor musunuz? Onun halifesi de Muhacirlerdendir. Biz ise Allah'ın Resulü ﷺ'in Ensar'ıydık ve Allah'ın Resulü ﷺ'in halifesinin Ensarı olacağız, tıpkı onun Ensarı olduğumuz gibi!" Sonra Ebu Bekr'in elini tutarak, "İşte adamınız budur" dedi. Ardından Ömer ona biat etti, sonra Muhacirler ve Ensar biat etti. Ebu Bekr minbere çıktı, insanların yüzlerine baktı ve ez-Zübeyr'i göremedi. Bunun üzerine ez-Zübeyr'i çağırdı ve o geldi.

An-Nasa’i, Abu Yacla and al-Hakim, who declared it sahih, narrated that Ibn Mascud said: When the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, was taken, the Ansar said, ‘Let there be from us an amir and from you an amir! cUmar ibn al-Khattab, may Allah be pleased with him, came to them and said, 'Ansar, do you not know that the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, ordered Abu Bakr to lead the people (in salah)? So which of you would be pleased to give himself precedence O ver Abu Bakr?’ The Ansar said, ‘We seek refuge with Allah that we should give ourselves precedence over Abu Bakr.’ Ibn Sacd, al-Hakim and al-Bayhaqi narrated that Abu Sacid al- Khudri said: The Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, died and the people assembled in the house of Sacd ibn °Ubadah and among them were Abu Bakr and cUmar, and the public speakers of the Ansar stood up and one of them began to speak, saying, ‘You men of the Muhajirun, whenever the Messenger of Allah, may Allah bless him and his family and grant them peace, appointed one of you to any position of authority, he paired one of us with him; we think therefore that a man from us and a man from you should be appointed to this command.’ The public speakers of the Ansar followed each other on that same theme. Then Zaid ibn ’ lhabit stood up and said, ‘Do you not know that the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, was one of the Muhajirun and his khalifah is one of the Muhajirun and we were the Ansar of the Messenger of Allah and we shall be the Ansar of the khalifah of the Messenger of Allah just as we were his Ansar! He took the hand of Abu Bakr and said, ‘This is your man,’ then cUmar swore allegiance to him and then the Muhajirun and the Ansar. Abu Bakr ascended the minbar and looked at people’s faces and did not find az-Zubayr, so he called for az-Zubayr and he came.

Ebu Bekir şöyle dedi: "Sen, Allah'ın Elçisi'nin halası oğlu ve onun yakın yardımcısı (sahabesi) olduğunu söyleyerek, Müslümanların birliğini bozmak istiyorsun." Bunun üzerine Ali şöyle dedi: "Sana bir kınama yok, Allah'ın Elçisi'nin halifesi." Ardından ayağa kalkıp ona biat etti. Sonra Ebu Bekir insanların yüzlerine baktı ama Ali'yi göremedi. Bu yüzden onu çağırdı ve Ali geldi. Ebu Bekir şöyle dedi: "Sen, Allah'ın Elçisi'nin amca oğlu ve kızıyla evlenen damadı olduğunu söyleyerek, Müslümanların birliğini bozmak istiyorsun." Bunun üzerine Ali şöyle dedi: "Sana bir kınama yok, Allah'ın Elçisi'nin halifesi." Ve Ebu Bekir'e biat etti.

He (Abu Bakr) said, ‘You said, son of the aunt of the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, and his disciple, that you want to break the staff of the Muslims.’ So he said, ‘There is no blame on you Khalifah of the Messenger of Allah,’ and he stood and pledged allegiance to him. Then he looked at the faces of the people and could not see cAli so he summoned him and he came. He said, ‘You said, son of the uncle of the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, and his relation through marriage to his daughter, that you want to break the staff of the Muslims.’ So he said, ‘There is no blame on you, Khalifah of the Messenger of Allah,’ and he pledged allegiance to him.

İbn İshak, es-Sîre'sinde şöyle dedi: Ez-Zührî bana rivayet etti: Enes bin Malik bana rivayet etti ve şöyle dedi: Ebû Bekr toplantı salonunda biat edildiğinde, ertesi gün minbere oturdu. Ömer ayağa kalktı, Ebû Bekr'den önce konuştu, Allah'a hamd etti ve şöyle dedi: "Allah, sizin en hayırlınız olan, Allah Resulü'nün Yoldaşı ve 'mağarada ikisinden ikincisi' (Kur'an 9: 40) olan kişiye yetkiyi topladı. O halde kalkın ve ona biat edin." İnsanlar, toplantı salonunda yapılan biatten sonra, genel ve alenî bir biatle Ebû Bekr'e biat ettiler. Sonra Ebû Bekr konuştu, Allah'a hamd etti ve şöyle dedi: "Ey insanlar! Şimdi size yönetici kılındım, oysa ben sizin en hayırlınız değilim. Eğer doğru davranırsam bana yardım edin, eğer yanlış yaparsam beni doğrultun. Doğruluk emanettir, yalan ise hıyanettir. Aranızdaki zayıf, benim nazarımda, hakkını ona geri verinceye kadar güçlüdür, inşallah. Aranızdaki güçlü ise, ondan hakkı alınıncaya kadar zayıftır, inşallah."

Ibn Ishaq said in as-Sirab. az-Zuhri narrated to me: Anas ibn Malik narrated to me and he said: When Abu Bakr was pledged allegiance in the assembly hall, then, on the morrow, he sat upon the minbar and cUmar stood and spoke before Abu Bakr, praised Allah, and said, Allah has gathered your authority to the best of you, the Companion of the Messenger of Allah and the “second of the two when they two were in the cave” (Qur’an 9: 40), so stand and pledge allegiance to him,’ and the people pledged allegiance to Abu Bakr with a general and public allegiance after the allegiance made in the assembly hall. Then Abu Bakr spoke, praised Allah, and said, ‘And now, people, I have been put in authority over you and I am not the best of you. So if I do right then help me, and if I do wrong then put me straight. Truthfulness is a sacred trust and lying is a betrayal. The weak one among you is strong as far as I am concerned until I restore to him his right, inshaAllah, and the strong one of you is weak until I take what is due from him, insha’Allah.

"Allah, hiçbir topluluk cihadı terk etmez ki Allah onları aşağılayıcı bir darbeye uğratmasın. Ve hiçbir topluluk arasında fuhuş yayılmaz ki Allah onları belalara boğmasın. Allah'a ve Elçisine itaat ettiğim sürece bana itaat edin; eğer Allah'a ve Elçisine isyan edersem, o zaman bana itaat etmek size vacip değildir. Namazınıza kalkın, Allah size rahmet etsin." Musa ibn Ukbe, Mağazi'sinde rivayet etmiştir; el-Hakim de bunu sahih olarak nitelendirmiştir: Abdurrahman ibn Avf şöyle demiştir: Ebu Bekir bir hutbe verdi ve şöyle dedi: "Allah'a yemin ederim ki, bir gün ya da bir gece bile olsa, hiçbir zaman bir makam ve emir sahibi olmaya istekli olmadım, bunu hiç arzulamadım ve bunu ne gizlice ne de açıkça Allah'tan hiç istemedim. Ancak fitneden korktum. Emirlik altında hiç rahat etmeyeceğim. Bana, kendisine gücüm ve kuvvetim yetmeyecek büyük bir iş yüklendi; ancak Allah'ın desteğiyle bunu yapabilirim." Ali ve Zübeyr şöyle dediler: "Biz, sadece istişareye çağrılmadığımız için öfkelenmiştik; Ebu Bekir'in bu işe en layık kişi olduğunu biliyoruz. O, Mağara Arkadaşıdır. Onun şerefini ve üstünlüğünü biliyoruz. Allah Resulü ﷺ, hayatta iken ona insanlara namaz kıydırmasını emretmiştir." İbn Sa'd, İbrahim et-Teymi'nin şöyle dediğini rivayet etmiştir: Allah Resulü ﷺ vefat ettiğinde, Ömer, Ebu Ubeyde ibnu'l-Cerrah'ın yanına geldi ve şöyle dedi: "Biat edebilmem için elini uzat."

No people forsake jihad in the way of Allah but that Allah delivers u humiliating blow to them. Nor does indecency ever spread among U people but that Allah envelops them in trials. Obey me as long hs 1 obey Allah and His Messenger, and if I disobey Allah and His Messenger then you do not owe me obedience. Stand up for your prayer, may Allah have mercy upon you.’ Musa ibn cUqbah narrated, in his Maghazi, and al-Hakim, who declared it sahih, that cAbd ar-Rahman ibn cAwf said: Abu Bakr gave an address (khutbah) and said, ‘By Allah, I was never eager for a position of command for even as long as a day or a night, and I never desired it, and I have never asked Allah for it in secret nor openly. However, I was afraid of dissension. I will have no rest in command. I have been invested with a mighty matter for which I have not the energy, nor the power, except it be by Allah’s strengthening.’ cAli and az-Zubayr said, ‘We were not angry except that we were too late for the counsel, and we see Abu Bakr as the person most fitted for it. He was the Companion of the Cave. We know his honour and his excellence. The Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, ordered him to lead the people in prayer while he was yet alive.’ Ibn Sacd narrated that Ibrahim at-Tamimi said: When the Messenger of Allah, may Allah bless him and his family and grant them peace, died, cUmar came to Abu cUbaydah ibn al-Jarrah and said, ‘Stretch out your hand so that I can pledge allegiance to you.

"Sen, Peygamber'in dilinde bu ümmetin güvenilir kişisisin; Allah ona bereket versin ve selamını bağışlasın." Bunun üzerine Ebu Ubeyde, Ömer'e dedi ki: "Müslüman olduğumdan beri senin aklının bu kadar zayıf olduğunu hiç düşünmemiştim. Aranızda iki kişiden ikincisi olan es-Sıddık varken bana biat eder misin?" Muhammed İbn Ebi Bekr, Ebu Bekr'in Ömer'e şöyle dediğini anlattı: "Sana biat edebilmem için elini uzat." Ömer ona dedi ki: "Sen benden daha üstünsün." Ebu Bekr ona dedi ki: "Sen benden daha güçlüsün." Bunu tekrarladı, ama Ömer dedi ki: "Gücüm, senin faziletinle birlikte sana ait olacak." Ve ona biat etti.

You are the trusted one of this ummah according to the tongue of the Prophet, may Allah bless him and grant him peace.’ So Abu "Ubaydah said to cUmar, ‘I never thought you weak in your mind before this, since I became a Muslim. Would you pledge allegiance to me when among you there is as-Siddiq, the “second of the two”?’ Muhammad ibn Abi Bakr said that Abu Bakr said to cUmar, ‘Stretch out your hand so that I can pledge allegiance to you.’ cUmar said to him, You are better than me.’ Abu Bakr said to him, ‘You are stronger than me,’ and he repeated it, but cUmar said, ‘My strength shall be for you along with your merit,’ and he swore allegiance to him.

Ahmed, Humeyd b. Abdurrahman b. Avf'ın şöyle dediğini rivayet etmiştir: Allah'ın Resulü ﷺ vefat ettiğinde Ebu Bekir, Medine halkından bazılarının yanındaydı. Gelip yüzünü açtı, onu öptü ve şöyle dedi: "Babam ve annem sana feda olsun, hayatta ve ölümde ne kadar tatlısın. Muhammed ﷺ vefat etti, Kâbe'nin Rabbine andolsun!" Ardından hadisin geri kalanını zikretti, sonra şunu söyledi:

Ahmad narrated that Humayd ibn cAbd ar-Rahman ibn cAwf said: The Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, died while Abu Bakr was with some of the people of Madinah, so he came and uncovered his face and kissed him and said, ‘May my father and mother be your ransom, how sweet you are in life and death. Muhammad has died, by the Lord of the Kacbah!’ and he mentioned the rest of the hadith and then he said:

Ebu Bekir ve Ömer aceleyle yola çıktılar, nihayet onların yanına vardılar.

Abu Bakr and cUmar went off in haste until they came to them.

Sonra Ebu Bekir konuştu ve Allah'ın Ensar hakkında indirdiği hiçbir şeyi, Allah Resulü'nün (Allah ona salât ve selam etsin) onlar hakkında söylediği hiçbir şeyi atlamadan anlattı; ve dedi ki: "Allah Resulü'nün (ﷺ) şöyle dediğini biliyorsunuz: 'İnsanlar bir vadide yürüseler, Ensar başka bir vadide yürüseler, ben Ensar'ın vadisinde yürürdüm.' Ey Sa'd, Allah Resulü'nün (ﷺ) sen oturmuşken şöyle dediğini biliyorsun: 'Kureyş bu işin yöneticileridir; insanların en hayırlısı onların en hayırlısına uyacak, en kötüleri de onların en kötüsüne uyacaktır.'" Bunun üzerine Sa'd ona dedi ki: "Doğru söyledin. Biz vezirleriz, siz de emirlersiniz." İbn Asakir, Ebu Said el-Hudri'nin şöyle rivayet ettiğini nakletti: Ebu Bekir'e biat edildiğinde, insanlarda bir tür gönülsüzlük gördü ve dedi ki: "Sizi alıkoyan nedir? Bu emre en layık olan ben değil miyim? İslam'ı ilk kabul eden ben değil miyim?"

Then Abu Bakr spoke and he didn’t leave out anything that Allah had revealed about the Ansar nor anything that the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, had mentioned about them but that he mentioned it, and he said, ‘You know that the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, said, “If mankind were to travel in one valley and the Ansar were to travel in another valley, I would travel in the valley of th & Ansar” You know, Sacd, that the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, said while you were seated, “Quraysh are the authorities of this matter, and the best of mankind will follow the best of them and the worst of them will follow the worst of them.’” So Sacd said to him, ‘You have told the truth. We are the deputies and you are the commanders.’ Ibn cAsakir narrated that Abu Sacid al-Khudri said: When Abu Bakr was pledged allegiance, he saw some dejection among people and so he said, ‘What is holding you back? Am I not the one with the most right to this command? Am I not the first to accept Islam?

"Ben değil miyim? Ben değil miyim?" diyerek çeşitli nitelikleri andı.

Am I not ...? Am I not ...?’ and he mentioned various qualities.

Ahmad, ar-Rafi' at-Ta'i'nin şöyle dediğini rivayet etmiştir: Ebu Bekir bana kendi biat edilişini ve Ensar'ın söylediklerini, Ömer'in de söylediklerini anlattı ve şöyle dedi: "Bunun üzerine bana biat ettiler ve ben de onlardan kabul ettim. Fitnenin çıkmasından ve ardından dinden dönmelerden korktum." İbn İshak ve İbn Abid, el-Mağazi'sinde ondan rivayet etmiştir ki (er-Rafi') Ebu Bekir'e şöyle demiştir: "İnsanların yönetimini üzerine almana ne sebep oldu, oysa bana iki kişinin bile emrini almamı yasakladın?" O da şöyle dedi: "Bundan kurtulacak bir yol bulamadım. Muhammed ümmetinde ayrılık çıkmasından korktum." Allah'ın salat ve selamı ona olsun. Ahmad, Kays b. Ebi Hazim'in şöyle dediğini rivayet etmiştir: "Allah'ın Resulü'nün vefatından bir ay sonra Ebu Bekir es-Sıddık ile oturdum" ve olayını anlattı. "Sonra insanlar arasında, 'Namaza çağrılıyor' diye bir haykırış yükseldi. İnsanlar toplandı, o minbere çıktı ve şöyle dedi: 'Bu yönetimi benden başkasının üstlenmesini isterdim. Eğer beni Peygamberinizin sünnetiyle hesaba çekerseniz buna gücüm yetmez. O, şeytandan korunmuştu ve ona gökten vahiy iniyordu.'" İbn Sa'd, el-Hasan el-Basri'nin şöyle dediğini rivayet etmiştir: Ebu Bekir'e biat edildiğinde ayağa kalkıp insanlara hitap etti ve şöyle dedi: "Şimdi bu yönetimin sorumluluğu bana verildi ve ben bundan hoşlanmıyorum."

Ahmad narrated that ar-Rafic at-Ta’i said: Abu Bakr told me about his pledge of allegiance and what the Ansar had said, and what cUmar had said, and he said, ‘So they pledged allegiance to me and I accepted it from them. I was afraid that there would be dissension and, after it, reneging (from Islam).’ Ibn Ishaq and Ibn cAbid, in his Maghazi, from him that he (ar-Rafic) said to Abu Bakr, ‘What made you take upon yourself the governance of the people and you forbade me taking command of (even) two people?’ He said, ‘I could not find any escape from that. I was afraid of division in the ummah of Muhammad, may Allah bless him and grant him peace.’ Ahmad narrated that Qais ibn Abi Hazim said, ‘I sat with Abu Bakr as-Siddiq a month after the death of the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace,’ and he mentioned his story. ‘Then the cry went up among people, “The prayer is summoned.” People gathered and he ascended the minbar then said, “I would love that someone other than me would take care of this authority for me. If you take me to task by the Sunnah of your Prophet I am not up to it. He was protected from the shaytan, and revelation used to descend upon him from heaven.’” Ibn Sacd narrated that al-Hasan al-Basri said: When Abu Bakr was pledged allegiance he stood addressing the people and said, ‘Now, I have been put in charge of this authority and I dislike it.

Allah'a yemin ederim ki, aranızdan biri benim yerime bunu üstlense çok memnun olurum. Eğer beni, Peygamber'in, Allah ona salat ve selam etsin, yaptığı gibi hareket etmekle suçlarsanız, bunu üstlenemem. Peygamber ﷺ, Allah'ın vahiyle onurlandırdığı ve onu bu vahiyle (sapmaktan) koruduğu bir kuldu. Ben ise sadece bir insanım. Hiçbirinizden üstün değilim. Bana dikkat edin; eğer beni doğru yolda gördüğünüzde beni izleyin, sapmakta olduğumu gördüğünüzde ise beni doğrultun.

By Allah, I would love that one of you would take care of it for me. If you charge me with acting among you with the like of the action of the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, I cannot undertake that. The Prophet, may Allah bless him and grant him peace, was a slave whom Allah honoured with revelation and protected him by it (from error). I am only human. I am no better than any of you. Take care of me, and if you see me going straight then follow me and if you see me deviating then set me straight.

Bil ki bana bir şeytan musallat olur; bana öfkelendiğimi gördüğünüzde benden uzak durun ki saçlarınızda ve derilerinizde izler ve işaretler bırakmayayım." İbn Sa'd rivayet etti; el-Hatîb de Malik'in rivayetinde şunu aktardı: Urve şöyle dedi: Ebû Bekr göreve getirildiğinde insanlara bir hutbe ile hitap etti. Allah'a hamd etti ve şöyle dedi: "Şimdi sizin üzerinizde emir olarak görevlendirildim, ancak sizin en hayırlınız değilim.

Know that I have a shaytan who seizes upon me; when you see me becoming angry then avoid me, so that I do not leave traces and marks on your hairs and your-skins.’ Ibn Sacd narrated, and al-Khateeb, in the narration of Malik, that cUrwah said: When Abu Bakr was appointed, he addressed people with a khutbah. He praised Allah and said, ‘Now, I have been appointed in command over you and I am not the best of you.

Kur'an indirilmiş olmakla birlikte, Peygamber ﷺ, Allah onu bereketlendirsin ve selametle doldursun, âdet olarak bazı sünnetler koymuş ve bize öğretilmiş, biz de öğrenmişizdir. Öyleyse bilin ki, ey insanlar: Keskin zekâ sahiplerinin en keskini, en çok takvâ (korku ile itaat) sahibi olanıdır; aczin en acizi ise kötülüktür; sizin benim nazarımda en güçlüsü, ben onun hakkını ondan alıp verinceye kadar zayıftır; sizin benim nazarımda en zayıfı ise, ondan hakkını (verilmesi gerekeni) alıncaya kadar güçlüdür. İnsanlar, ben yalnızca bir tabiyim, bir yenilikçi değilim; eğer iyi yaparsam bana yardım edin, sapıtırsam beni doğrultun. Bu sözlerimi söylüyorum ve kendim ile sizin için Allah'ın bağışlamasını diliyorum." Malik şöyle dedi: "Hiç kimse imam (yani emir) olamaz..."

However, the Qur’an was revealed, the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, laid down as customary different sunnahs and we were taught, so we learnt. So, know, people, that the most acute of sharp intellect is (he who has) the most fearful obedience (,tuqa); that the most incapable (form) of incapacity is wickedness; that the strongest of you, as far as I am concerned, is the weak one until I take his right for him; and that the weakest of you, as far as I am concerned, is the strong one until I take from him what he is due (to give). People, I am only a follower, I am not an innovator, so that if I do well, help me and if I deviate then put me straight. I say these words of mine and I seek the forgiveness of Allah for me and for you.’ Malik said, ‘No-one will ever be an imam (i.e. amir)

"Bu şartla olmadıkça." Hakim, Müstedrek'inde Ebu Hureyre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etmiştir: Allah'ın Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem) vefat ettiğinde Mekke bir deprem ile sarsıldı. Ebu Kuhafe bunu duyunca, "Bu da nedir?" dedi. Kendisine, "Allah'ın Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem) vefat etti." dediler. O, "Büyük bir olay. Ondan sonra emri kim üstlendi?" dedi. "Oğlun." dediler. "Benu Abdimenaf ve Benu el-Muğire bundan memnun mu?" dedi. "Evet." dediler. Bunun üzerine şöyle dedi: "Kaldırdıklarını kimse indiremez, indirdiklerini de kimse kaldıramaz." Vakidi, Hz. Aişe, İbn Ömer, Said b. el-Müseyyeb ve başkalarının çeşitli yollardan naklettiğine göre, Ebu Bekir, Allah'ın Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem) vefat ettiği gün, hicretin on birinci yılında Rebiü'l-evvel ayının on ikinci gecesi, Pazartesi günü biat edilmiştir.

unless on this condition.’ Al-Hakim narrated in his Mustadrak that Abu Hurayrah, may Allah be pleased with him, said: When the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, died, Makkah was shaken with an earthquake and Abu Quhafah heard that and said, ‘What is this?’ They said, ‘The Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, has died.’ He said, ‘A momentous thing. Who has undertaken the command after him?’ They said, ‘Your son.’ He said, ‘Are Banu cAbd Manaf and Banu al-Mughirah contented with that?’ They said, ‘Yes.’ He said, ‘No-one may put down what they raise up and no-one may raise up what they put down.’ Al-Waqidi narrated in a variety of ways that cA’ishah, Ibn cUmar, Sacid ibn al-Musayyab and others relate that Abu Bakr was pledged allegiance on the day that the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, died, on Monday the 12th night of Rabic al-Awwal in the eleventh year of the Hijrah.

et-Taberânî, el-Evsat'ta İbn Ömer'in şöyle dediğini rivayet etmiştir: Ebû Bekir, Allah'ın Elçisi ﷺ'in minberde oturduğu yere, Allah'a kavuşuncaya kadar hiç oturmadı. Ömer, Ebû Bekir'in oturduğu yere, Allah'a kavuşuncaya kadar oturmadı ve Osman da Ömer'in yerine, Allah'a kavuşuncaya kadar oturmadı.

At-Tabarani narrated in al-Awsat that Ibn cUmar said: Abu Bakr never sat on that place upon which the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, sat upon the minbar until he met Allah. cUmar did not sit on the place Abu Bakr sat until he met Allah and cUthman did not sit in cUmar’s place until he met Allah.