O, İslam'ı kabul eden ilk kişiydi, Kur'an'ı bir araya toplayan ilk kişiydi, ona mushaf (yazılı nüsha) adını veren ilk kişiydi - bunun delili daha önce zikredilmişti - ve "halife" olarak adlandırılan ilk kişiydi. Ahmed, Ebu Bekr İbn Ebi Muleyke'nin şöyle dediğini rivayet etmiştir: Ebu Bekr'e, "Allah'ın halifesi!" denildi. O da şöyle dedi: "Ben Peygamber'in halifesiyim, Allah ona salat ve selam etsin ﷺ, ve bundan memnunum." Babası hayatta iken hilafeti yöneten ilk kişi de yine odur.

He was the first to accept Islam, the first to collect the Qur’an together, the first to name it a mushaf (written copy) -The proof of that has already been mentioned - and he was the first to be named “khalifah Ahmad narrated that Abu Bakr ibn Abi Mulaykah said: It was said to Abu Bakr, ‘Khalifah of Allah!’ He said, ‘I am the Khalifah of the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, and I am content with that.’ He was the first to rule the khilafah while his father was alive.

O, tebaasının kendisine bir miktar maaş tahsis ettiği ilk halifedir.

He was the first khalifah whose subjects allocated him a sum.

Buhârî, Âişe'nin (radıyallâhu anha) şöyle dediğini rivayet etmiştir: Ebû Bekir halife tayin edildiğinde şöyle dedi: "Halkım, mesleğimin ailemi geçindirmekten aciz olmadığını bilir. Ancak ben Müslümanların işleri ve yönetimiyle meşgul oldum. Bu nedenle Ebû Bekir'in ailesi bu maldan yiyecek, Ebû Bekir ise Müslümanlar için mesleğiyle çalışmayacaktır." İbn Sa'd, Atâ İbnu's-Sâib'in şöyle dediğini rivayet etmiştir: Ebû Bekir'e biat edildiğinde sabah kalktı; kolunun üzerinde birkaç elbise vardı ve çarşıya gidiyordu. Ömer ona, "Nereye gidiyorsun?" dedi. O, "Çarşıya" dedi. Ömer, "Müslümanların işlerinin başına geçmişken ne yapacaksın?" dedi. Ebû Bekir, "Ailemi beslemek için ne yapacağım?" dedi. Ömer, "Gel, gidelim. Ebû Ubeyde sana bir miktar tahsis edecektir" dedi. Böylece ikisi Ebû Ubeyde'nin yanına gittiler ve o şöyle dedi: "Sana Muhâcirlerden bir adamın erzakını, en iyisinin ya da en kötüsünün değil, ayrıca kış ve yaz elbiselerini tahsis ediyorum. Eğer bir şeyin eskirse, geri getir ve yerine başka bir şey al." İkisi ona her gün yarım koyun ve başını ve bedenini örtecek kadar kıyafet tahsis ettiler.

Al-Bukhari narrated that cA’ishah, may Allah be pleased with her, said: When Abu Bakr was appointed khalifah he said, ‘My people know that my profession is not incapable of providing for my family, and I have become occupied with the command and the affairs of the Muslims so the family of Abu Bakr will eat from this property while he works professionally for the Muslims.’ Ibn Sacd narrated that cAta’ ibn as-Sa’ib said: When Abu Bakr was pledged allegiance he arose in the morning and upon his forearm there were some garments and he was going to the market place. cUmar said, ‘Where are you going?’ He said, ‘To the market place.’ He said, ‘What are you going to do, when you have been put in charge of the affairs of the Muslims?’ He said, ‘What am I going to do to feed my family?’ He said, ‘Let us go. Abu cUbaydah will allocate a sum for you.’ So they went to Abu cUbaydah and he said, ‘I allocate you the supplies of a man among the Muhajirun, not the best of them nor the least of them, and the clothing of winter and summer. If you wear out something, return and take something in its place.’ The two of them allocated him half a sheep everyday and what would clothe his head and his person.

İbn Sa'd, Meymun'un şöyle dediğini rivayet etmiştir: Ebu Bekir halife tayin edildiğinde, ona iki bin (dirhem) tahsis ettiler. Bunun üzerine, "Bana zam yapın, çünkü geçimimi sağlamam gereken kimselerim var ve siz beni (devlet işleriyle) meşgul ettiniz, bu yüzden ticaret yapamıyorum" dedi. Bunun üzerine ona beş yüz (dirhem) zam yaptılar.

Ibn Sacd narrated that Maymun said: When Abu Bakr was appointed khalifah they allocated him two thousand, so he said, ‘Increase me, for I have dependants and you have kept me busy so that I cannot engage in trade,’ so they increased him five hundred.

Et-Taberânî, Musnad'ında şöyle rivayet etmiştir: El-Hasan ibn Ali ibn Ebî Tâlib dedi ki: Ebû Bekr ölüme yakın olduğunda şöyle dedi: "Ey Âişe, sütünü içtiğimiz dişi deve ile yemek hazırladığımız kabı ve giydiğimiz dış elbiselere bak; Müslümanların idaresini üstlendiğimiz sürece bunlardan faydalanıyorduk. Ben öldüğümde bunları Ömer'e geri gönder." Ebû Bekr vefat edince Âişe bunları Ömer'e gönderdi. Ömer dedi ki: "Allah sana rahmet etsin, ey Ebû Bekr! Halefinden sonra gelene zor durumda bıraktın." İbnu Ebî'd-Dünyâ rivayet etmiştir ki Ebû Bekr ibn Hafs dedi: Ebû Bekr ölüme yakınken Âişe'ye, Allah ondan razı olsun, şöyle dedi: "Ey kızcağızım, biz Müslümanların işlerinin başına getirildik; kendimize ne bir dinar ne de bir dirhem aldık. Onların yemeğinin kaba unundan karnımıza koyduk ve onların kaba giysilerini sırtımıza giydik. Müslümanların ganimetinden bizde ne az ne çok bir şey kalmadı; yalnızca şu Habeşli köle, su çekmek için kullanılan şu deve ve şu yıpranmış dış elbise kaldı. Ben öldüğümde bunları Ömer'e gönder." Bait ul-mal'ı (zekât ve diğer gelirlerin dağıtılmadan önce biriktirildiği bina) yapan ilk kişi odur.

At-Tabarani narrated in his Musnad that al-Hasan ibn cAli ibn Abi Talib said: When Abu Bakr was near to death, he said, ‘cA’ishah, look to the milch camel whose milk we used to drink, the bowl in which we used to prepare food, and the outer garments we used to wear, for we used to benefit from that when we were in charge of the command of the Muslims. When I die, return them to cUmar.’ When Abu Bakr died she sent them to cUmar. cUmar said, ‘May Allah show mercy to you, Abu Bakr! You have exhausted the one who comes after you.’ Ibn Abi’d-Dunya narrated that Abu Bakr ibn Hafs said: When lie was close to death, Abu Bakr said to cA’ishah, may Allah be pleased with her, ‘My little daughter, we were put in charge of the affairs of the Muslims, and we didn’t take for ourselves a dinar nor a dirham, but we ate of the coarse flour of their food in our bellies, and we dressed with their rough clothing upon our backs. Nothing remains with us of the booty of the Muslims, neither a little nor a lot, but for this Abyssinian slave, this camel for drawing water, and this threadbare worn-out outer garment. When I die, send them to ‘Umar.’ He was the first one to make a bait al-mal (a building in which zakat and other revenues were stored while they were being distributed).

İbn Sa'd, Sehl bin Ebi Hasme ve başkalarının şöyle dediğini rivayet etmiştir: Ebu Bekir'in, es-Sünh'te bekçisi olmayan bir beytü'l-mâli vardı.

Ibn Sacd narrated that Sahl ibn Abi Khaythamah and others said that Abu Bakr had a bait al-mal at as-Sunh which no-one guarded.

Birisi ona şöyle dedi: "Onu korumak için birini görevlendirmeyecek misin?" O da, "Üzerinde bir kilit var," dedi ve içinde ne varsa, boşalana kadar dağıtmaya devam etti. Medine'ye taşındığında, onu değiştirip evinde sakladı. Mallar ona geliyordu ve bunları insanların en yoksullarına paylaştırırdı; bunları aralarında eşit olarak bölüştürürdü. Develer, atlar ve silahlar satın alır, Allah yolunda kullanılmak üzere orada muhafaza ederdi. Çöl kenarlarından gelen dış giysiler satın alır ve bunları Medine'nin dul kadınlarına dağıtırdı. Ebu Bekir vefat edip defnedildiğinde, Ömer, aralarında Abdurrahman bin Avf ve Osman bin Affan'ın da bulunduğu emanetçileri çağırdı ve onlarla birlikte Ebu Bekir'in beytülmaline girdi. Beytülmali açtılar ve içinde ne bir dinar ne de bir dirhem buldular.

Someone said to him, ‘Will you not put someone in charge of it to guard it?’ He said, ‘There is a lock on it,’ and he used to give away what was in it until it was empty. When it was moved to Madinah, he changed it and put it in his house. Property came to him and he used to divide it up among the poorest of the people and he would divide it equally among them. He would buy camels, horses and weapons and put them there to be used in the way of Allah. He would buy outer garments which came from the outlying desert tracts and distribute them among the widows of Madinah. When Abu Bakr died and was buried, cUmar summoned the trustees, amongst them cAbd ar-Rahman ibn cAwf and cUthman ibn cAffan, and with them entered the bait al-mal of Abu Bakr. They opened the bait al-mal and found nothing in it, neither a dinar nor a dirham.

Bu rivayetin, el-Askerî'nin el-Evâil (İlkler) adlı eserindeki, "Bait al-mal'i ilk alan Ömer'dir. Peygamber ﷺ'in de Ebû Bekr'in de bait al-mal'i yoktu, Allah ikisinden de razı olsun." sözünü reddettiğini görüyorum. Bunu "İlkler" üzerine yazdığım kitapta reddetmiştim; ancak sonradan el-Askerî'nin kitabının başka bir bölümünde bunu dolaylı olarak ima ettiğini gördüm. Orada şöyle diyor: "Bait al-mal'in idaresini ilk üstlenen, Ebû Bekr adına Ebû Ubeyde b. el-Cerrah'tır." El-Hâkim ise şöyle demiştir: "İslam'da ilk sevgi dolu lakap, Ebû Bekr'in lakabı olan 'Atîk'tir, Allah ondan razı olsun."

I say that this tradition refutes the words of al-cAskari in al-Awa’il (Firsts), ‘The first to take a bait al-mal was cUmar. The Prophet, may Allah bless him and grant him peace, had no bait al-mal nor had Abu Bakr, may Allah be pleased with him.’ I had refuted this in my book which I composed on ‘firsts’, then later I saw that alcAskari alluded to this in another part of his book saying, ‘The first to take charge of a bait al-mal was Abu cUbaydah ibn al-Jarrah on behalf of Abu Bakr.’ Al-Hakim said: The first affectionate nickname in Islam was the nickname of Abu Bakr, may Allah be pleased with him, ‘cAteeq.’

İki Şeyh rivayet etti: Cabir, Allah ondan razı olsun, şöyle dedi: Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: "Bahreyn'in malı gelirse, sana şu kadar, şu kadar vereceğim." Peygamber ﷺ'in vefatından sonra Bahreyn'in malı gelince, Ebu Bekir şöyle dedi: "Peygamber ﷺ'den bir alacağı olan kimse bize gelsin." Ben gelip ona bunu anlattım. O da: "Al" dedi. Ben de aldım ve beş yüz olduğunu gördüm.

The two Shaykhs narrated that Jabir, may Allah be pleased with him, said: The Prophet, may Allah bless him and grant him peace, said, ‘If the wealth of Bahrain were to come, I would give you so much and so much.’ So when the wealth of Bahrain came after the death of the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, Abu Bakr said, ‘Whoever was owed anything by the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, let him come to us.’ I came and told him. He said, ‘Take.’ I took and found it to be five hundred.

Sonra bana bin beş yüz verdi.

Then he gave me one thousand and five hundred.