O, Peygamber ﷺ'in doğumundan iki yıl ve birkaç ay sonra doğdu ve altmış üç yaşında vefat etti.

He was born two years and some months after the birth of the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, and he died when he was sixty-three years old.

İbn Kesir dedi ki: Halîfe İbnu'l-Hayyât'ın rivayet ettiği, Yezîd İbnu'l-Asamm'ın şöyle dediği hadise gelince: Peygamber ﷺ, Ebû Bekr'e, "Ben mi daha büyüğüm, yoksa sen mi?" buyurdu. O da, "Sen benden daha büyüksün, ama benim senden daha fazla yaşım var," dedi. Bu, mursel (sahabi zikredilmeden doğrudan Peygamber ﷺ'e nisbet edilen) ve garîb (isnadının bir aşamasında tek bir ravisi bulunan) bir rivayettir; meşhur olan ise bunun aksidir.

Ibn Kathir said: As for that which Khalifah ibn al-Khayyat narrated that Yazid ibn al-Asamm said, that the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, said to Abu Bakr, ‘Am I older {akbar - also greater) or you?’ And he said, ‘You are greater than me but I have more years than you,’ it is a mursal (attributed directly to the Prophet without mention of the Companion from whom it was heard) ghareeb (unusual, in having a single reporter at some stage of the isnad) tradition, and what is well known is the opposite (i.e.

Peygamber ﷺ'ın yaşça daha büyük olduğu (ve bu yalnızca el-Abbas için doğrudur; o, Peygamber ﷺ'dan birkaç yaş büyüktü).

the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, was older), and it is true only of al-cAbbas (that he was some years older than the Prophet, may Allah bless him and grant him peace).

Onun erken dönemi Mekke'de geçti; ticaret için olmadıkça oradan ayrılmadı. Kavmi arasında büyük bir servete, tam bir erkeklik onuruna ve cömertliğe sahipti; aralarında nezaket sahibiydi. Nitekim İbnü'd-Dağniyye şöyle demiştir: "Akrabalık bağlarını sen sürdürürsün, doğru sözlüsün, başkalarının elde edemediğini elde edersin, muhtaçlara yardım edersin, zor zamanlarda yardımcı olursun ve misafire ikramda bulunursun." En-Nevevî şöyle demiştir: "Cahiliye döneminde Kureyş'in ileri gelenlerinden, danışmanlarından biriydi; aralarında sevilen ve işlerin yönetiminde en akıllı olanlardan biriydi. Sonra İslam geldiğinde onu her şeye tercih etti ve ona tam ve eksiksiz bir biçimde girdi."

His early life was in Makkah, which he only left for trade, and he had great wealth among his people, complete manliness, and munificence, and courtesy among them, as Ibn ad-Daghniyyah said, ‘You join ties of kinship, you are truthful, you attain what others are denied, you support those in need, you help in difficult times, and you are hospitable to the guest.’ An-Nawawi said: He was one of the chiefs of Quraysh in the Jahiliyyah, one of their counsellors, beloved among them, and the wisest in the direction of their affairs. Then when Islam came he preferred it over everything else, and entered into it perfectly and completely.

Ez-Zübeyr ibn Bekkâr ve İbn Asâkir, Ma'rûf ibn Harrabûz'un şöyle dediğini rivayet etmişlerdir: Ebû Bekr es-Sıddîk, Allah ondan razı olsun, hem Cahiliyye'de hem de İslâm'da üstünlüğü bir araya getiren Kureyş'in on kişisinden biriydi. Kan parası ile borçların ödenmesinden sorumluydu. Bunun nedeni, Kureyş'in bütün işlerin kendisine danışılabileceği bir hükümdarının olmamasıydı. Bilakis her kabilenin, reisinde toplanan genel bir sorumluluk alanı vardı. Bu yüzden Benî Hâşim, hacıları sulamak ve onları yedirmek (Kureyş kabilelerinden toplayarak) sorumluluğunu üstlenmişti; yani kimse onların yiyip içtiğinden başka bir şey yemez ve içmezdi.

Az-Zubayr ibn Bakkar and Ibn cAsakir narrated that Macruf ibn Kharrabudh said: Abu Bakr as-Siddiq, may Allah be pleased with him, was one of ten men of Quraysh who united pre-eminence in Jahiliyyah and Islam. He had responsibility for the settlement of blood-money and debts. That was because Quraysh had no king to whom all affairs could be referred. Rather in each tribe there was a general area of responsibility which resided in its chief; so l bat Banu Hashim had responsibility for giving (the pilgrims) to drink, and feeding them (by collecting from the tribes of Quraysh), meaning that no-one ate or drank except from their food and drink.

Benû Abdüddâr, Kâbe'nin kapıcılığı ve bekçiliği, bayrak ve Dârü'n-Nedve (meclis) sorumluluğunu üstlenmişti; yani kimse onların izni olmadan Kâbe'ye giremezdi. Kureyş savaş bayrağını bağladığında, bunu onlar için Benû Abdüddâr bağlardı. Bir konuyu onaylamak ya da iptal etmek için bir araya geldiklerinde, toplantıları yalnızca Meclis Evi'nde yapılabilir ve karar yalnızca orada alınabilirdi. Bu görev Benû Abdüddâr'a aitti.

Banu cAbd ad-Dar had responsibility for being the doorkeepers and guardians (of the Kacbah) and for the banner and council, i.e. no-one could enter the House without their permission, and whenever Quraysh fastened on the banner of war, the Banu cAbd nd-Dar bound it for them, and whenever they assembled together for a matter, either to confirm or annul it, their assembly could not be anywhere but in the House of Council, nor decided upon except t here, and it belonged to Bani cAbd ad-Dar.’