Mucâviye, Kıbrıs'a karadan değil denizden sefer düzenlenmesi konusunda Ömer İbnü'l-Hattab'a çok ısrarlı baskı yapmıştı. Bunun üzerine Ömer, Amr İbnü'l-Âs'a şöyle yazdı: "Bana denizi ve onun üzerinde yolculuk edeni anlat." Amr ona şöyle yazdı: "Küçük bir yaratığın bindiği büyük bir yaratık gördüm. Durgun olduğunda kalpleri deler, hareket ettiğinde akılları hayrete düşürür. Onun içinde akıllar küçüklükte büyür, günahlar çokluk içinde büyür; onda insanlar bir kütük üzerindeki kurtlar gibidirler. Eğilirse batar, hızlanırsa dalgaya girer ve onun içine dalar." Ömer mektubu okuyunca Mucâviye'ye yazdı: "Allah'a yemin ederim ki, orada hiçbir Müslümanı taşımam." İbn Cerir şöyle dedi: "Mucâviye, Kıbrıs seferini Osman'ın hilafeti zamanında gerçekleştirdi ve Kıbrıs halkı, cizye ödemeleri esasına dayanarak onunla bir antlaşma yaptı." Hicri 29 yılında Persepolis (Fars) silahla fethedildi, İstahr ve diğer yerler de fethedildi. Aynı yıl Osman, Medine Mescidi'ni genişletti, uzattı ve yontulmuş taştan yeniden inşa etti; sütunlarını taştan, tavanını ise tik ağacından yaptı. Uzunluğunu yüz altmış arşın, genişliğini ise yüz elli arşın yaptı.

Mucawiyah had pressed cUmar ibn al-Khattab very persistently about raiding Cyprus and doing so by sea, so cUmar wrote to cAmr ibn al-cAs, ‘Describe the sea to me and the one who travels on it.’ He wrote to him, ‘I have seen a great creation, which a small creation mounts. If it is still, it pierces the hearts, and if it moves, it awes the intellects. In it the intellects grow in littleness, and wrong actions in muchness, and in it they are like grubs upon a timber. If it leans over, it sinks, and if it is swift, it enters into the wave and dives therein.’ When cUmar read the letter he wrote to Mucawiyah, ‘By Allah I will never convey a Muslim upon it.’ Ibn Jarir said, ‘Mucawiyah carried out the expedition against Cyprus during the time of cUthman, and its people made a treaty with him on the basis of their paying the jizyah! I n the year 29 AH, Persepolis was opened by force of arms, and I'asa and other places. In that year, cUthman added to the mosque of Madinah, extended it, and rebuilt it with sculpted stone, making its pillars of stone and its roof of teak. He made its length one hundred and sixty cubits and its breadth one hundred and fifty cubits.

30 Hicri yılında Cur fethedildi ve Horasan diyarının birçok ili fethedildi. Nişabur antlaşma yoluyla, bazıları ise zorla fethedildiğini söylemiştir. Tus ve Serahs da antlaşma yoluyla fethedildi; Merv ve Beyhak da aynı şekilde. Bu geniş bölgeler alındığında, Osman'ın gelirleri bolluk kazandı ve her yönden ona servet geldi; öyle ki hazineler kurdu ve erzakın bol bol akmasını sağladı. Bir adam için yüz bin kese emredebiliyordu; her birinde dört bin ukiyye (gümüş) bulunuyordu.

In the year 30 AH, Jur was opened and many provinces of the land of Khurasan; Naysabur was opened by treaty, and it has been said, by force. Tus and Sarkhas were both opened by treaty, and similarly Marw and Bayhaq. When these extensive provinces were taken, cUthman’s revenues became abundant, and wealth came to him from every direction, until he established treasuries and made provisions to flow abundantly. He would order for a man one hundred thousand purses in each of which there were four thousand ounces (of silver).

31 H. yılında, Muâviye'nin babası Ebû Süfyân b. Harb ile Osman'ın amcası olan el-Hakem b. Ebi'l-Âs da vefat etti; Allah ondan razı olsun.

In the year 31 AH, Abu Sufyan ibn Harb, the father of Mucawiyah, died, and also al-Hakam ibn Abi’l-cAs the paternal uncle of 'Uthman, may Allah be pleased with him.

Hicri 32 yılında, Peygamberin amcası olan Abbas ibn Abdulmuttalib vefat etti ve Osman onun cenaze namazını kıydırdı. Bu yılda, ilk müslüman olanlar arasında yer alan ve Şam'dan gelen tüm bir kervanı olduğu gibi, bir de kırk bin dirhemi sadaka olarak veren on kişiden biri olan Abdurrahman ibn Avf vefat etti. Bu yılda, dört kari sahabiden biri, İslam'ın ilk dönemlerinde Müslüman olanlardan ve ilmi geniş olmasıyla ünlenmiş sahabeler arasındaki alimlerden biri olan Abdullah ibn Mesud el-Hüzeli vefat etti. Bu yılda, akıllı ve zahid olan Hazreci Ebu'd-Derda vefat etti; Muaviye döneminde Şam kadılığına atanmıştı. Bu yılda, sözünde doğru olan Ebu Zer Cündeb ibn Cünade el-Gıfari vefat etti. Bu yılda, ezanın kendisine rüyada gösterildiği kişi olan Zeyd ibn Abdullah ibn Abdirabbih el-Ensari vefat etti.

In the year 32 AH, al-cAbbas ibn cAbd al-Muttalib, the paternal uncle of the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, died, and cUthman led the (funeral) prayer over him. In that year cAbd ar-Rahman ibn cAwf died, one of the ten from the first outstrippers who had once given away as sadaqah forty thousand and an entire caravan which had come from Syria, just as it was. In that year, ‘Abdullah ibn Mascud al-Hudhali died, one of the four reciters, one of the earliest in Islam, and one of the men of knowledge among the Companions who were famous for the vast extent of their knowledge. In that year the wise and abstinent Abu’d-Darda’ al-Khazraji died; he had been appointed to the position of Qadi of Damascus under Mucawiyah. In that year Abu Dharr Jundub ibn Jinadah al-Ghifari, the truthful in speech, died. In that year, Zaid ibn cAbdullah ibn cAbd-Rabbihi al-Ansari died, the one who was shown the adhan in a dream.

Hicri 33 yılında el-Miqdad ibn el-Esved, el-Curf'taki arazisinde vefat etti ve (defnedilmek üzere) Medine'ye taşındı. Aynı yıl Abdullah ibn Sa'd ibn Ebi Serh, Habeşistan'a karşı bir sefer düzenledi.

In the year 33 AH, al-Miqdad ibn al-Aswad died at his land at al-Jurf, and he was carried to Madinah (for burial). In that year, Abdullah ibn Sacd ibn Abi Sarh mounted a military expedition against Abyssinia.

34 Hicri yılında Kufe halkı Saîd ibn el-Âs'ı görevden uzaklaştırdı ve Ebu Musa el-Eş'ari'den memnun kaldı.

In the year 34 AH, the people of Kufa ejected Sacid ibn al-cAs and were pleased with Abu Musa al-Ashcari.

35 H. yılında Hz. Osman'ın öldürülmesi olayı meydana geldi.

In the year 35 AH, there occurred the killing of cUthman.

Ez-Zührî şöyle dedi: Osman halifelik yetkisini on iki yıl sürdürdü. Altı yıl boyunca halk ondan hiç eleştiri yöneltmedi. Kureyş'e göre Osman, Ömer ibnu'l-Hattab'dan daha tercih edilirdi; çünkü Ömer onlara karşı sertti, ama Osman onların yönetimini üstlendiğinde onlara karşı yumuşak davrandı ve onlarla olan ilişkilerini yakınlaştırdı. Sonra ise onların işlerinde gevşedi ve yönetiminin son altı yılında akrabalarını ve ailesini atadı. Mervan'a Kuzey Afrika'dan elde edilen humusu (cihat ganimetlerinin yöneticiye ait beşte biri) verdi ve akrabalarına ve ailesine servet bağışladı. Bunu yaparken, Allah'ın emrettiği "akrabalarla ilişkileri sıkı tutma" hükmünü kendi anlayışına göre yorumluyordu. Şöyle dedi: "Ebu Bekir ile Ömer, kendilerine ait olan hakları bırakıp terk ettiler; ben ise onu alıp akrabalarım arasında paylaştırdım." Ancak halk bunu ondan kabul etmedi ve reddetti. [Bu, onun içtihadıydı.] Bunu İbn Sa'd rivayet etmiştir.

Az-Zuhri said: cUthman ruled the khilafah for twelve years. For six years he ruled without people criticising him at all. To Quraysh he was preferable to cUmar ibn al-Khattab, because cUmar was severe against them, but when cUthman ruled over them he was gentle with them and made his connections close with them. Then later he flagged in their affair, and appointed his relatives and family in the last six (years of his rule). He decreed for Marwan the khums (the fifth share of the spoils ofjihad that goes to the ruler) of North Africa, and he gave his relatives and family wealth. In that he was interpreting the ‘making close connections (with family)’ which Allah has ordered. He said, ‘Abu Bakr and cUmar gave up and abandoned what of that was theirs (by right), and I have taken it and divided it among my relatives,’ but people rejected and repudiated that from him. [It was his ijtihad]. Ibn Sacd narrated it.

İbn Asakir, başka bir isnadla şunu rivayet etmiştir: Ez-Zührî şöyle demiştir: Said İbnu'l-Müseyyeb'e dedim ki: "Hz. Osman'ın öldürülmesi nasıl oldu, bana anlatır mısın? İnsanlar ne yapıyordu, Osman ne yapıyordu? Muhammed'in Ashabı ﷺ ona yardım etmekten neden geri durdu?" İbnu'l-Müseyyeb şöyle dedi: "Osman haksız yere öldürüldü, onu öldürenler zulmetmiş oldu, ona yardım etmeyenler ise suçtan uzaktır." Ben, "Bu nasıl oluyor?" dedim. Dedi ki: "Osman tayin edildiğinde, Ashaptan bir grup onun tayin edilmesinden hoşnut olmadı, çünkü Osman kendi kavmini severdi."

Ibn cAsakir narrated by another route that az-Zuhri said: I said to Sacid ibn al-Musayyab, ‘Can you tell me how was the killing of cUthman? What were people up to and what was he up to? And why did the Companions of Muhammad, may Allah bless him and grant him peace, fail to help him? Ibn al-Musayyab said, ‘cUthman was killed unjustly, whoever killed him was wrongdoing, and whoever failed to help him is free of blame.’ I said, ‘How was that?’ He said, ‘When cUthman was appointed, a group of the Companions disliked his appointment, because cUthman used to love his people.

On yıl boyunca insanları yönetti. Bani Ümeyye'den, Peygamber ﷺ ile birlikte bulunmamış kimseleri atardı. Valileri, Muhammed ﷺ'in Ashabının reddettiği işler ortaya çıkarırdı. Osman, insanlardan onlara karşı iyi niyet beslemelerini isterdi ve onları görevden almazdı.

He ruled people for twelve years. He used to appoint people from Bani Umayyah who had not kept company with the Prophet, may Allah bless him and grant him peace. His amirs used to produce matters which the Companions of Muhammad, may Allah bless him and grant him peace, would repudiate. cUthman used to ask people to have good will for them and he would not remove them.

Bu, 35 H. yılında olmuştu. Son altı yıl boyunca amcasının oğulları olan kabileyi tercih etti. Onları atadı ve kimseyi onlarla paylaşmasına izin vermedi. Onlara Allah'tan korkmalarını emretti. Mısır'ın yönetimini cAbdullah ibn Ebi Sarh'a verdi ve orada yıllarca yetkisini sürdürdü. Mısır halkı onun aleyhine şikâyet etmek ve haksızlığını dile getirmek için geldi. Bundan önce cUthman'ın cAbdullah ibn Mascud, Ebu Dharr ve cAmmar ibn Yasir'e karşı bazı incitici davranışları olmuştu. Banu Hudhayl ve Banu Zuhrah, İbn Mascud'un durumu yüzünden kalplerinde taşıdıkları şeylere sahiptiler.

'I hat was in the year 35 AH. During the six last years he chose in preference the tribe of his paternal uncle. He appointed them and d id not let anyone share with them. He ordered them to fear Allah, he appointed cAbdullah ibn Abi Sarh in charge of Egypt and he remained in control there for years. The people of Egypt came to complain of him and to complain of his wrongdoing. There had been slights before from cUthman to cAbdullah ibn Mascud, Abu Dharr and cAmmar ibn Yasir. Banu Hudhayl and Banu Zuhrah had what they had in their hearts because of the state of Ibn Mascud.

Banu Gıfar, onların müttefikleri ve Ebu Zerr yüzünden öfkelenen herkes, kalplerinde taşıdıkları şeyi taşıyordu. Banu Mahzum ise Ammar bin Yasir'in durumu yüzünden Osman'a çok kızmıştı.

Banu Ghifar, their allies and whoever was angry because of Abu Dharr, had in their hearts what they had in them. Banu Makhzum were furious at cUthman because of the condition of cAmmar ibn Yasir.

Mısırlılar İbn Ebi Sarh hakkında şikâyette bulunmak için geldiler. Bunun üzerine Osman ona bir mektup yazdı ve onu tehdit etti. Ancak İbn Ebi Sarh, Osman'ın yasakladığı şeyi kabul etmeyi reddetti. Osman'dan kendisine gelen Mısırlılardan birine vurdu; Osman'a gitmiş olan bu kişiyi öldürdü. Bunun üzerine yedi yüz kişi Mısır'dan ayrıldı ve (Medine'deki) mescidde ikamet ettiler.

‘The people of Egypt came to complain of Ibn Abi Sarh, so he wrote a letter to him in which he threatened him, but Ibn Abi vSarh refused to accept what cUthman forbade him, he struck one of those of the people of Egypt who came to him from cUthman, one of those who had gone to cUthman, and he killed him. Seven hundred men left Egypt and dwelt in the mosque (of Madinah).

Namazların vakitlerinde Sahabilere, İbn Ebi Serh'in yaptıklarını şikayet ettiler. Talha b. Ubeydullah ayağa kalktı ve Osman'a çok sert bir dille hitap etti. Aişe, Allah ondan razı olsun, ona şu mesajı gönderdi: "Muhammed ﷺ'in Sahabileri size geldiler ve sizden bu adamı uzaklaştırmanızı istediler, siz ise reddettiniz mi?

They complained to the Companions at the times of the prayers about what Ibn Abi Sarh had done. Talhah ibn cUbaydullah stood and addressed cUthman very severely. cA’ishah, may Allah be pleased with her, sent a message to him saying, “The Companions of Muhammad, may Allah bless him and grant him peace, came to you and they asked you to remove this man and you refused?

"O, aralarından birini öldürdü, bu yüzden onlara karşı (şikâyetleri konusunda) valinize karşı adil davranın." Ali ibn Ebi Talib ona geldi ve dedi ki: "Onlar sizden yalnızca bir adamın yerine bir adam (kısas olarak) istiyorlar ve ondan kan dökülmesinin (kısasını) talep ediyorlar. Onu üzerlerinden kaldırın ve aralarında adil bir karar verin. Ona karşı bir hak varsa, onlara karşı adil olun." O (Osman) Mısırlılara dedi ki: "Aranızdan, onun (İbn Ebi Sarh'ın) yerine sizin üzerinize atayacağım bir adam seçin." İnsanlar ona Muhammed ibn Ebi Bekr'i işaret ettiler. Dediler ki: "Muhammed ibn Ebi Bekr'i üzerimize vali atayın." Osman onun ahdini yazdı ve onu atadı. Mısır halkı ile İbn Ebi Sarh arasındaki bu anlaşmazlığı incelemek için Muhacirlerden ve Ensardan bir grup onlarla birlikte gitti. Muhammed de, onunla birlikte olanlarla birlikte gitti. Medine'den yaklaşık üç günlük yolda iken, bir deveye o kadar çok vuran siyahi bir köleye rastladılar ki, sanki kovalıyor ya da kovalanıyordu. Allah'ın selamı ve salatı onun üzerine olsun, Peygamber'in Ashabı ona dedi ki: "Durumun nedir? İşin ne? Sanki birinden kaçıyor ya da birini kovalıyorsun." O onlara dedi ki: "Ben Emirü'l-Mü'minin'in kölesiyim ve beni Mısır valisine göndermiştir." Bir adam ona dedi ki: "Bu (Muhammed ibn Ebi Bekr) Mısır valisidir." O dedi ki: "Benim istediğim bu kişi değil." Muhammed ibn Ebi Bekr'e durumu bildirildi ve onu aramak için bir adam gönderdi, adam onu yakalayıp yanına getirdi. Dedi ki: "Köle, sen kimsin?" Bir defasında, "Ben Emirü'l-Mü'minin'in kölesiyim," bir defasında da, "Ben Mervan'ın kölesiyim" demeye başladı; sonunda bir adam onun Osman'ın kölesi olduğunu tanıdı. Muhammed ona dedi ki: "Kime gönderiliyorsun?" O dedi ki: "Mısır valisine." Muhammed dedi ki: "Ne ile?" O dedi ki: "Bir mesajla." Muhammed dedi ki: "Yanında bir mektup var mı?" O dedi ki: "Hayır." Onu aradılar ve yanında bir mektup bulamadılar. Yanında kuru bir testi vardı ve içinde bir şeyler hareket ediyordu; onu çıkarmak için oynattılar ama çıkmadı. Testiyi kırdılar ve içinde Osman'dan İbn Ebi Sarh'a yazılmış bir mektup çıktı. Muhammad ﷺ, yanlarında bulunan Muhacirler, Ensar ve diğerlerini bir araya topladı, ardından mektubu onların huzurunda açtı. İçinde şu yazılıydı: "Muhammad ﷺ, falanca ve filanca size geldiğinde, onları öldürmenin bir yolunu bulun ve onun mektubunu yalan olarak ilan edin."

I his one has killed a man from among them so treat them with justice (in their complaint) against your governor.” cAli ibn Abi Talib came to him and said, “They are only asking you for a man in place of (in retaliation for) a man and they have claimed from him (retaliation for the spilling of) blood. Remove him from over them and give a (just) decision between them. If there is anything due against him, be just to them.” He (cUthman) said to them (the Egyptians), “Choose from amongst yourselves a man whom I shalfl appoint over you in his (Ibn Abi Sarh’s) place.” The people indicated to him Muhammad ibn Abi Bakr. They said, “Appoint Muhammad ibn Abi Bakr over us.” He wrote his covenant and appointed himj A number of the Muhajirun and Ansar went with them to look into that (dispute) which was between the people of Egypt and Ibn Abi Sarh. Muhammad went and those with him. When they were about three days’ journey from Madinah they came upon a black slave on a camel beating the camel so much that it was as if he was pursuing or being pursued. The Companions of Muhammad, may Allah bless him and grant him peace, said to him, “What is your story? What is your business? It is as if you were fleeing or pursuing someone.” He said to them, “I am the slave of the Amir al-Mu’minin and he has directed me to the governor of Egypt.” A man said to him, “This (Muhammad ibn Abi Bakr) is the governor of Egypt.” He said, “It is not this one I want.” Muhammad ibn Abi Bakr was told of his affair and so he sent a man in search of him who took him and brought him to him. He said, “Slave, who are you?” He began to say, one time, “I am the slave of the Amir al- Mu’minin,” and another time, “I am the slave of Marwan,” until one man recognised that he was the slave of cUthman. Muhammad said to him, “To whom are you sent?” He said, “To the governor of Egypt.” He said, “With what?” He said, “With a message.” He said, “Do you have a letter with you?” He said, “No.” They searched him and didn’t find a letter with him. He had with him an ewer which was dry, in which was something which moved about, so they moved it about to bring it out but it didn’t come out. They broke the ewer and there was a letter in it from cUthman to Ibn Abi Sarh. Muhammad gathered those with them of the Muhajirun, the Ansar and others, then he opened the letter in their presence. There was in it, “When Muhammad, so-and-so, and so-and-so come to you, then find a way to kill them, and declare his letter to be false.

(Vali olarak görevinizde kalmanızı, size tebliğ edeceğim kararıma kadar onaylıyorum; sizi suçlamak için gelmeye kalkışan herkesi hapse atın. Bu konudaki kararım, Allah dilerse, size mutlaka ulaşacaktır.” Mektubu okuduklarında dehşete kapıldılar. Sonra kararlılık gösterip Medine'ye geri döndüler. Muhammed mektubu, yanlarında bulunan grubun mühürleriyle mühürledi ve sonra mektubu aralarında bulunan bir adama teslim etti. Ardından Medine'ye gittiler. Orada Talha, ez-Zübeyr, Ali, Sa'd ve Muhammed'in Ashabından kim varsa hepsini bir araya topladılar; Allah ona ve ailesine salat ü selam etsin. Mektubun mühürlerini onların huzurunda bozdu ve köle hikâyesini anlattı. Mektubu onlara okudular ve Medine halkından Osman'a öfkelenmeyen kimse kalmadı. Öfkeli olanların öfkesi, İbn Mes'ud, Ebu Zer ve Ammar ibn Yasir yüzünden daha da arttı. Muhammed'in Ashabı ayağa kalktı ve evlerine çekildi. Mektubu okuduğunda kendinden geçmeyen onların arasında kimse yoktu. İnsanlar, Hicri 35 yılında Osman'ı kuşattı ve Muhammed ibn Ebi Bekir, Benî Teym'i ve başkalarını ona karşı ayaklandırdı.)

(Consider yourself confirmed in your governorship until my advice on it comes to you, and imprison whoever tries to come to me to accuse you of wrongdoing. My advice on that will certainly come to you, if Allah wills.” ‘When they read the letter they were terrified. Then they became resolved and returned to Madinah. Muhammad sealed the letter with the signet rings of the group who were with him, and then entrusted the letter to a man who was with them. Then they went to Madinah. There they gathered together Talhah, az-Zubayr, cAli, Sacd, and whoever there was of the Companions of Muhammad, may Allah bless him and his family and grant them peace. He broke (the seals of) the letter in their presence, and told them of the story of the slave. They read out the letter to them, and none of the people of Madinah was left who was not enraged at cUthman. It only increased those who were angry because of Ibn Mascud, Abu Dharr and cAmmar ibn Yasir in fury and rage. The Companions of Muhammad rose and kept to their houses. There was no-one among them who was not incoherent when he read the letter. The people besieged cUthman in the year 35 AH, and Muhammad ibn Abi Bakr raised Bani Taym and others against him.

"Ali bunu görünce Talha, ez-Zübeyr, Sa'd, Ammar ve Bedir'de bulunmuş olan bir grup sahabiyi çağırdı. Ardından yanında mektup, köle ve deve olduğu halde Osman'ın yanına girdi.

‘When cAli saw that, he sent for Talhah, az-Zubayr, Sacd, cAmmar and a group of the Companions, all of whom were at Badr. Then he went in to cUthman, with him the letter, the slave and the camel.

Ali ona dedi ki: "Bu köle senin kölen mi?" O da dedi ki: "Evet." Ali dedi ki: "Ve bu deve senin devең mi?" O da dedi ki: "Evet." Ali dedi ki: "O halde bu mektubu sen mi yazdın?" O da dedi ki: "Hayır," ve yemin ederek dedi ki: "Allah'a yemin ederim ki bu mektubu ben yazmadım, bunu emretmedim ve bundan haberim yoktu." Ali dedi ki: "Mühür senin mührün mü?" O da dedi ki: "Evet." Ali dedi ki: "Senin kölen, üzerinde senin mühürün bulunan bir mektupla senin devenle nasıl çıkıp gider, sen de bundan habersiz kalırsın?" O yine yemin ederek dedi ki: "Allah'a yemin ederim ki bu mektubu ben yazmadım, emretmedim ve bu kölemi hiçbir zaman Mısır'a gitmesi için görevlendirmedim." Yazı konusuna gelince, onun Mervan'ın el yazısı olduğunu tanıdılar ve Osman'a karşı şüpheye düştüler. Ondan Mervan'ı kendilerine teslim etmesini istediler, o ise reddetti; Mervan evde onunla birlikteydi. Muhammed ﷺ'in Sahabileri öfkeli ve işi hakkında şüphe içinde ondan ayrıldılar. Osman'ın yalan bir yemin etmeyeceğini biliyorlardı, ancak insanlar şöyle dedi: "Mervan'ı sorgulanmak üzere bize teslim etmedikçe Osman kalplerimizde asla suçtan arınmış olmayacak; böylece mektubun durumunu ve Muhammed ﷺ'in Sahabilerinden bir adamın öldürülmesini haksız yere nasıl emredebildiğini öğreneceğiz. Eğer bunu Osman yazdıysa, onu görevinden alacağız. Eğer Mervan bunu Osman'ın yazmış gibi yazdıysa, o zaman Mervan'a ne yapacağımıza ciddi şekilde bakmamız gerekecek." Evlerinde kaldılar; Osman ise Mervan'ı kendilerine çıkarmayı reddetti, çünkü öldürüleceğinden korkuyordu. İnsanlar Osman'ı kuşatmaya devam etti ve ona su ulaşmasını engellediler. O, üst kattan insanlara bakarak dedi ki: "Aranızda Ali var mı?" Dediler ki: "Hayır." Dedi ki: "Aranızda Sa'd var mı?" Dediler ki: "Hayır." Sessiz kaldı, sonra dedi ki: "Ali'ye ulaşıp bizim için içecek su getirmesini isteyecek kimse yok mu?" Bu haber Ali'ye ulaştı, bu yüzden ona üç tulum su gönderdi, ancak neredeyse ona ulaşamıyorlardı. Bu yüzden Banu Haşim ve Banu Ümeyye'den azat edilmiş bazı kölelerin, suyun kendisine ulaşması sırasında yaralandığı oldu.

Ali said to him, “This slave is your slave?” He said, “Yes.” He said, “And the camel is your camel?” He said, “Yes.” He said, “Then you wrote this letter?” He said, “No,” and he swore an oath, “By Allah I did not write this letter, I did not order it, and I had no knowledge of it.” cAli said, “The seal is your seal?” He said, “Yes.” He said, “How does your slave go out on your camel, with a letter upon which is your seal, and you know nothing about it?” He swore again, “By Allah, I did not write this letter, I didn’t order it, and I never directed this slave to go to Egypt.” As for the handwriting, they recognised that it was that of Marwan, and they came to doubt as to cUthman. They demanded that he should give them Marwan and he refused, while Marwan was with him in the house. The Companions of Muhammad, may Allah bless him and grant him peace, left him in anger, and in doubt about his affair. They knew that cUthman would not swear an oath that was false, but people said, “cUthman will never be free of guilt in our hearts unless he hands Marwan over to us for questioning, so that we know the situation of the letter, and how he could order the killing of a man of the Companions of Muhammad, may Allah bless him and grant him peace, without right. If TJthman wrote it, we will remove him from office. If Marwan wrote it as if it had been written by cUthman, then we will have to look seriously at what we shall do in the case of Marwan.” ‘They stuck to their houses, and cUthman refused to send Marwan out to them, for he feared that he would be killed. People continued laying siege to cUthman, and they prevented water (from reaching him). He looked over the people (from an upper floor) and said, “Is cAli among you?” They said, “No.” He said, “Is Sacd among you?” They said, “No.” He was silent and then he said, “Will no-one reach cAli and ask him to get us water to drink?” That reached cAli, so he sent him three water-skins full of water, but they almost didn’t reach him. Because of them a number of the freed slaves of Banu Hashim and Banu Umayyah were wounded in the course of the water getting to him.

Ali'ye, Osman'ı öldürmek niyetinde olduklarının haberi ulaştı. Bunun üzerine dedi ki: "Onda yalnızca Mervan'ı istiyoruz. Osman'ın öldürülmesine gelince, hayır!" Sonra Hasan ile Hüseyin'e dedi ki: "İkiniz de kılıçlarınızla gidin, Osman'ın kapısında durun ve kimsenin ona ulaşmasına izin vermeyin." Bunun üzerine ez-Zübeyr oğlunu, Talha da oğlunu gönderdi; Resulullah ﷺ'in Ashabından bir kısım kimseler de oğullarını gönderdiler. Bunlar insanların Osman'a ulaşmasını engellemek ve Mervan'ın teslim edilmesini talep etmek için gittiler. İnsanlar bunu görünce Osman'ın kapısına ok atmaya başladılar. Öyle ki Ali'nin oğlu Hasan kapısında kanlar içinde kaldı. Mervan evde iken bir ok ona isabet etti. Muhammed ibn Talha kana bulandı, Ali'nin azatlı kölesi Kanber de başından yaralandı.

‘It reached cAli that it was intended to kill cUthman, and he said, “We only want Marwan from him. As for the killing of cUthman, no!” He said to al-Hasan and al-Hussein, “Go with your two swords and stand at the door of cUthman and allow no-one to reach him.” | Then az-Zubayr sent his son, Talhah sent his son and a number of the Companions of the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, sent their sons to prevent people getting to cUthman, and to demand the surrender of Marwan. When people saw that, they shot arrows against the door of cUthman until al-Hasan ibn ' Ali was reddened with blood at his door, an arrow struck Marwan while he was in the house. Muhammad ibn Talhah was smeared with blood and also Qanbar, the freed slave of cAli, was wounded in the head.

Muhammad ibn Abi Bakr, Banu Hâşim'in el-Hasan ve el-Hüseyin'in durumu yüzünden öfkelenip bir kargaşa çıkarmasından korkuyordu. İki adamın ellerini tutarak onlara şöyle dedi: "Eğer Banu Hâşim gelip el-Hasan'ın yüzünde kan gördüğü zaman, bu insanları Osman'ın etrafından uzaklaştırırlar ve istediğimiz şey boşa çıkar. Gidip evin duvarına tırmanalım ve kimse bilmeden onu öldürelim." Muhammad ve iki adamı, Ensar'dan bir adamın evinden duvarın üzerinden atlayıp Osman'ın evine girdiler. Osman'la birlikte bulunanlardan hiçbiri bunu fark etmedi, çünkü onunla birlikte olanların hepsi evlerin üstünde (damlarda) bulunuyordu. Osman'ın yanında karısından başka kimse yoktu.

‘Muhammad ibn Abi Bakr was afraid that Banu Hashim would become angry because of the state of al-Hasan and al-Hussein and provoke a tumult. He took the hands of two men and said to them, “If Banu Hashim come and see blood on the face of al-Hasan they will remove these people from around cUthman and what we wanted will be rendered useless. Let us go and scale the wall of the house and kill him, without anyone knowing about it.” Muhammad and his two men got over the wall from the house of a man of the Ansar and entered cUthman’s house, without any of those who were with him (cUthman) knowing, because everyone with him was up above the houses (on the roofs). There was no-one with him but his wife.

Muhammed ﷺ ikisine şöyle dedi: "Ben önce girip ona yetişene kadar burada bekleyin, çünkü karısı onunla birlikte. Onu yakaladığımda siz de girin ve öldürene kadar vurun." Muhammed ﷺ içeri girdi ve onun sakalını tuttu. Osman ona şöyle dedi: "Allah'a yemin ederim ki, babanız bunu görebilseydi, bana karşı davranışınız onu büyük üzerdi." Bunun üzerine eli gevşedi (ve geri çekildi). Ardından iki adam içeri girdi ve onu öldürene kadar vurdular.

Muhammad said to the two of them, “Stay where you are, because his wife is with him, until I first enter. When I have taken hold of him, then you come in and strike him until you have killed him.” Muhammad went in and took hold of his beard, and TJthman said to him, “By Allah, if your father could see you, your behaviour to me would cause him great distress,” and so his hand slackened (and he held back), and then the two men entered and struck him until they had killed him.

Onlar geldikleri yoldan geri dönerek kaçtılar. Karısı feryat etti, ancak evdeki gürültü yüzünden çığlığı evde duyulmadı. Karısı insanların yanına gidip, “Müminlerin Emiri öldürüldü!” dedi. İnsanlar içeri girdiler ve onu kesilmiş halde buldular. Haber cAli'ye, Talha'ya, ez-Zübeyr'e, Sa'd'a ve Medine'de bulunan herkese ulaştı; onlar, kendilerine gelen haberden akılları gitmiş halde dışarı çıktılar ve cUsman'ın yanına varıp onu öldürülmüş olarak buluncaya kadar yürüdüler. Tekrar tekrar, “Gerçekten biz Allah'a aidiz ve gerçekten O'na döneceğiz” dediler. cAli, iki oğluna şöyle dedi: “Siz ikiniz kapıda dururken Müminlerin Emiri nasıl öldürüldü?” Elini kaldırıp el-Hasan'a tokat attı, el-Hüseyin'in göğsüne vurdu, Muhammed İbn Talha ve cAbdullah İbn ez-Zübeyr'e sövdü ve öfkeli bir halde dışarı çıkarak evine gelinceye kadar yürüdü.

‘They went out in flight by the same way that they had come in, and his wife cried out, but her cry was not heard in the house because of the commotion in the house. His wife went up to the people and said, “The Amir al-Mu’minin has been killed!” The people entered and they found him slaughtered. The news reached cAli, Talhah, az- Zubayr, Sacd and whoever was in Madinah and they went out - and their intellects had gone, because of the news which had come to them — until they came in to cUthman and found him killed. They repeated again and again, “Truly we belong to Allah and truly we are returning to Him.” cAli said to his two sons, “How was the Amir al-Muminin killed while you two were at the door?” He raised his hand and slapped al-Hasan, struck the chest of al-Hussein, abused Muhammad ibn Talhah and cAbdullah ibn az-Zubayr, and went out - enraged - until he came to his house.

İnsanlar ona koşarak geldi ve şöyle dediler: "Sana biat edeceğiz, o hâlde elini uzat, çünkü bir emir olmalı." Ali şöyle dedi: "Bu sizin işiniz değil. Yalnızca Bedir ehline aittir. Bedir ehlinin razı olduğu kimse halifedir." Bedir ehlinden hiçbiri Ali'ye gelmeden kalmadı ve ona şöyle dediler: "Bu konuda senden daha haklı kimse görmüyoruz. Elini uzat, sana biat edeceğiz." Ona biat ettiler. Mervan ve oğlu kaçtı.

‘The people came rushing to him, saying to him, “We will pledge allegiance to you, so stretch out your hand, for there must be an amir.” cAli said, “That is not your business. It only belongs to the people of Badr. Whoever the people of Badr are pleased with is the khalifah.” Not one of the people of Badr remained without coming to cAli and they said to him, “We see no-one who has more right to it than you. Stretch out your hand and we will pledge allegiance to you.” They pledged allegiance to him. Marwan and his son fled.

cAli, cUthman'ın eşinin yanına gelip ona şöyle dedi: "cUthman'ı kim öldürdü?" O da dedi ki: "Bilmiyorum. Yanına tanımadığım iki adam girdi ve onların yanında Muhammed ibn Ebi Bekr de vardı." Muhammed'in ne yaptığını cAli'ye ve insanlara anlattı. Bunun üzerine cAli, Muhammed'i çağırdı ve cUthman'ın eşinin söylediklerini sordu. Muhammed şöyle dedi: "Kadın yalan söylemedi. Allah'a yemin ederim ki, ben de onun yanına girdim, onu öldürmek istedim; sonra bana babamı hatırlattı, ben de ondan geri çekildim ve yücelikte olan Allah'a tövbe ederek yöneldim."

cAli came to the wife of cUthman and said to her, “Who killed cUthman?” She said, “I don’t know. Two men I don’t know came in to him, and along with them was Muhammad ibn Abi Bakr.” She told cAli and the people of what Muhammad had done, so cAli called for Muhammad and asked him about what the wife of cUthman had said. Muhammad said, “She did not lie. By Allah, I did come into him, I did want to kill him, then he reminded me of my father and I stood back from him, turning in penitence to Allah, exalted is He.

"Allah'a yemin ederim ki onu ben öldürmedim ve tutmadım." Karısı şöyle dedi: "Doğruyu söyledi. Ama o ikisini içeri getirdi." İbn Asakir rivayet etmiştir ki Safiyye'nin azatlısı Kinane ve başkaları şöyle demişlerdir: Mavi gözlü, kıpkırmızı tenli, Himar adında bir Mısırlı Osman'ı öldürdü.

By Allah, I did not kill him, and I did not hold him.” His wife said, “He has told the truth. But he did bring the two of them in.”’ Ibn cAsakir narrated that Kinanah, the freed slave of Safiyyah, and others said: An Egyptian, who was blue-eyed with a ruddy complexion, called Himar killed cUthman.

Ahmed, el-Mugire b. Şu'be'nin şöyle dediğini rivayet etmiştir: Osman kuşatma altındayken yanına girdi ve dedi ki: "Sen insanların imamısın ve başına gelenler de görmekte olduğun şeylerdir. Sana üç yol sunuyorum: Bunlardan biri, çıkıp onlarla savaşmandır, çünkü yanında sayı ve güç vardır; sen hakta, onlar ise batıldadır. Ya da onların nöbet tuttuğu kapının dışında sana başka bir kapı açarız, sonra binitine binip Mekke'ye gidersin, çünkü orada iken seni öldürmeyi helal saymazlar. Ya da Suriye'ye gidersin, çünkü onlar Suriye halkıdır ve aralarında Muaviye vardır." Osman dedi ki: "Çıkıp savaşmaya gelince, Allah'ın Resulü'nün ümmetinde kan dökmek için ilk halife olmayacağım. Mekke'ye gitmeye gelince, Allah'ın Resulü ﷺ'in şöyle buyurduğunu işittim: 'Kureyş'ten bir adam Mekke'de tartışıp çekişecek; üzerine dünyanın yarısı kadar azap olacak.' Ben o kişi olmayacağım. Suriye'ye gitmeye gelince, Allah'ın Resulü ﷺ'in hicret yurdundan ve komşuluğundan asla ayrılmayacağım." İbn Asakir, Ebu Sevr el-Fehmi'nin şöyle dediğini rivayet etmiştir: Osman kuşatma altındayken yanına girdim ve dedi ki: "Rabbimle aramda on şey gizledim: İslam'da dört kişiden dördüncüsüydüm; Zorluk Ordusu'nu donattım; Allah'ın Resulü ﷺ kızını bana nikahladı, sonra o vefat etti ve diğer kızını da bana nikahladı, ben de onu talep etmedim."

Ahmad narrated that al-Mughirah ibn Shucbah said that he entered upon cUthman while he was besieged and said, ‘You are the imam of the people, and what you see has happened to you. I offer you three courses; one of them, that you come out and fight them, for there are numbers (of men) and strength with you; you are in the right and they are in the wrong; or we should cut a door for you other than the door over which they stand guard, then sit on your mount and take yourself to Makkah, for they will not consider it lawful to kill you when you are there; or else you should take yourself to Syria, for they are the people of Syria and among them is Mucawiyah.’ cUthman said, ‘As for me going out and fighting, I will not be the first khalifah of the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, in his ummah to spill (their) blood; and as for me going to Makkah, I heard the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, saying, “A man of Quraysh will wrangle and dispute in Makkah; there will be upon him half the punishment of the world,” and I shall not be him; and as for me taking myself to Syria, then I will never separate myself from the Abode of the Hijrah and the neighbourhood of the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace.’ Ibn cAsakir narrated that Abu Thawr al-Fahmi said: I entered upon cUthman while he was besieged and he said, ‘I have hidden ten (things) with my Lord: I was the fourth of four in Islam; I equipped the Army of Difficulty; the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, married me his daughter and then later she died, and he married me his other daughter, and I did not court (her)

ve istemedim; Allah'ın Resulü'ne (sallallahu aleyhi ve sellem) biat ettiğim sağ elimle hiçbir zaman mahremime dokunmadım; İslam'ı kabul ettiğimden beri hiçbir Cuma geçmedi ki bir köle azat etmiş olmayayım; ancak yanımda borç gibi bir şey varsa, o zaman bundan sonra onu (veya onu) azat ederdim; Cahiliyye'de ya da İslam'da hiç zina yapmadım; Cahiliyye'de ya da İslam'da hiç hırsızlık yapmadım; ve Kur'an'ın tamamını Allah'ın Resulü'nün (sallallahu aleyhi ve sellem) zamanında ezberledim.' Osman, Hicri 35 yılında Teşrik günlerinin (Hac bayramı günlerinin) ortasında öldürüldü; ayrıca Zilhicce'nin 18'i Cuma gününde öldürüldüğü de söylenmiştir.

and I didn’t wish (for it); I have never placed my right hand upon my private parts since I pledged allegiance with it to the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace; and no Jumucah has passed me by since I accepted Islam without my freeing a slave, unless there was something with me (of debt), then I would free him (or her) after that; and I never committed adultery in Jahiliyyah or Islam; and I never stole in Jahiliyyah or Islam; and I memorised the entire Qur’an in the time of the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace.’ cUthman was killed in the middle of the Days of Tashriq (the days of the cEid of Hajj) in the year 35 AH; and it has been said that he was killed on the day of Jumucah, the 18th of Dhu’l-Hijjah.

Cumartesi gününden önceki gece, akşam ve yatsı namazları arasında, Medine'deki El-Baki mezarlığında, Havşu Kevkeb'de defnedildi ve Havşu Kevkeb'e ilk defnedilen kişi oydu.

He was buried on the night before Saturday, between the sunset and night prayers, in Hawsh Kawkab in al-Baqic (the cemetery of Madinah) and he was the first to be buried in it (Hawsh Kawkab).

Onun öldürülmesinin çarşamba günü olduğu söylenmiştir; ayrıca Zilhicce ayının sonundan altı gün önce pazartesi günü olduğu da söylenmiştir. Öldürüldüğü gün seksen iki yaşındaydı. Yetmiş bir, seksen dört, seksen altı, seksen sekiz veya seksen dokuz yaşında olduğu da söylenmiş, doksan yaşında olduğu da söylenmiştir. Katâde şöyle demiştir: Ez-Zübeyr onun cenaze namazını kıldı, onu defnetti; ve bunu yapmasını kendisinden istemişti.

It was said that his killing was on Wednesday, and it was said that it was Monday six days before the end of Dhu’l-Hijjah. On the day he was killed, he was eighty-two years old. It has also been said that he was eighty-one years old, eighty-four, eighty-six, eighty-eight or eighty-nine, and it was said that he was ninety. Qatadah said: Az- Zubayr prayed the funeral prayer over him and buried him and he had requested him to do that.

İbn Adi ve İbn Asakir, Enes'ten merfu bir hadis olarak rivayet etmişlerdir: "Allah'ın, Osman hayatta olduğu sürece kınında duran bir kılıcı vardır. Osman öldürüldüğünde ise o kılıç çekilecek ve Kıyamet gününe kadar kınına geri konulmayacaktır." İbn Asakir, Zeyd İbn Ebi Habib'in şöyle dediğini rivayet etmiştir: "Osman'a karşı yürüyen atlı grubun tamamının akıl sağlığını yitirdiği bana ulaşmıştır."

Ibn cAdi and Ibn cAsakir narrated from Anas in a marfuc hadith, Allah has a sword sheathed in its scabbard as long as cUthman is alive. Then when he is killed, that sword will be drawn and it will not be sheathed until the Day of Resurrection.’ Ibn cAsakir narrated that Zaid ibn Abi Habib said: It has reached me that all of the mounted group who went to cUthman went mad.

Rivayet edilmiştir ki Huzeyfe şöyle demiştir: Fitnelerin ilki Osman'ın öldürülmesi, sonuncusu ise Deccal'in ortaya çıkmasıdır. Canımın elinde olduğu Zat'a yemin ederim ki, kalbinde Osman'ın öldürülmesini destekleyen bir tane tohum ağırlığı sevgi bulunan hiçbir kimse ölmeyecektir; eğer Deccal'in zamanına yetişirse onun peşinden gidecek, yetişmezse kabrinde onu doğrulayacaktır.

He narrated that Hudhayfah said: The first of the trials was the killing of cUthman, and the last of the trials is the emergence of the Dajjal. By the One in Whose hand is my self, a man will not die, in whose heart there is the weight of grain of love for the killing of cUthman, but that he will follow the Dajjal if he reached him (his time), and if he did not reach him he would affirm him in his grave.

Ravî, İbn Abbâs'ın şöyle dediğini rivayet etmiştir: "Eğer insanlar Osman'ın kanının (kısasını) istemeselerdi, üzerlerine gökten taşlar yağdırılırdı."

He narrated that Ibn cAbbas said: If people had not sought (retaliation) for the blood of cUthman they would have been stoned with stones from heaven.

Hasan'ın şöyle rivayet ettiğini aktarır: Osman, Ali'nin sahip olduğu bir arazide bulunduğu sırada öldürüldü. Haber kendisine ulaşınca şöyle dedi: "Allah'ım, ben buna razı olmadım ve buna yardım etmedim." Hakim, sahih olduğunu bildirerek şunu rivayet etmiştir: Kays İbn Abbad dedi ki: Ali'yi Deve Savaşı günü şöyle derken işittim: "Allah'ım, Osman'ın kanının dökülmesine katıldığımdan Sana karşı beriyim. Osman'ın öldürüldüğü gün aklım sarsıldı, ruhum bundan tiksindi. Bana biat etmek için geldiler ve ben dedim ki: 'Allah'a yemin ederim ki, Osman'ı öldüren bir topluluğun biatını almaktan utanırım; Osman henüz defnedilmemişken Allah'ın huzurunda biat edilmekten de utanırım.' Bunun üzerine gittiler. İnsanlar geri dönüp biatimi istediklerinde dedim ki: 'Allah'ım, yapmak üzere olduğum şeyden korkuyorum.' Sonra insanların kararlılığı geldi, bana biat edildi. 'Mü'minlerin Emiri' dediler ve sanki kalbim parçalanmış gibi oldu. Dedim ki: 'Allah'ım, Osman için benden, Sen razı olana kadar hesap sor.'" İbn Asakir rivayet etmiştir ki Ebu Halde el-Hanefi dedi ki: Ali'nin şöyle dediğini işittim: "Ümeyye oğulları, Osman'ı ben öldürdüm diye iddia ediyor. Hayır, Allah'a yemin olsun ki, O'ndan başka ilah yoktur! Onu ben öldürmedim, buna yardım da etmedim; engelledim ama bana itaat etmediler." Semure'nin şöyle dediğini rivayet eder: İslam sağlam bir kale içindeydi; Osman'ın öldürülmesiyle İslam'da bir gedik açtılar ve bu gedik Kıyamet Günü'ne kadar kapanmayacak. Halifelik Medine halkının elindeydi, onu oradan çıkardılar ve bir daha onlara dönmedi.

He narrated that al-Hasan said: cUthman was killed while cAli was away in some land he owned. When it reached him he said, ‘O Allah, I did not approve (of it) and I did not abet (it).’ Al-Hakim narrated, and he declared it sahih, that Qais ibn cAbbad said: I heard cAli on the Day of the (battle of the) Camel saying, ‘O Allah I am clear before You of having taken part in the (shedding of the) blood of cUthman. My intellect was shaken on the day of cUthman’s killing, my soul was repulsed, and they came to me to pledge allegiance to me and I said, “By Allah, I am ashamed to take the allegiance of a people who killed cUthman, and I am ashamed before Allah to be sworn allegiance while cUthman is not yet buried,” so they went away. When the people returned and asked me to accept their allegiance, I said, “O Allah, I am afraid of what I am proceeding to do.” Then the determination (of the people) came, 1 was sworn allegiance, they said, ‘Amir al-Mu mining and it was as if my heart was rent asunder. I said, “O Allah, take from me for the sake of cUthman until You are contented.’” Ibn cAsakir narrated that Abu Khaldah al-Hanafi said: I heard Ali saying, ‘Banu Umayyah claim that I killed cUthman. No, by Allah Whom there is no god but He! I did not kill him, I did not abet it, I forbade it but they disobeyed me.’ He narrated that Samurah said: Islam was in a well fortified fortress, and they made a breach in Islam with the killing of TJthman which will not be closed until the Day of Resurrection. The khilafah was among the people of Madinah and they drove it out and it did not return to them.

Rivayet edildiğine göre Muhammed b. Sirin şöyle demiştir: Cüseyn ile Cüseyn'in... Hayır, yeniden düzgün çevirelim: Rivayet edildiğine göre Muhammed b. Sîrîn şöyle demiştir: "Ebu Osman'ın öldürülmesine kadar alaca atlar (meleklerin atları) savaşlardan ve ordulardan hiç eksik olmadı. Ebu Osman'ın öldürülmesine kadar hilaller konusunda hiçbir ihtilaf olmadı. Ufuklarda olan bu kızıllık, Hüseyin'in öldürülmesine kadar hiç görülmedi."

He narrated that Muhammad ibn Sirin said: The piebald horses (of the angels) were never missing from the battles and the armies until the killing of cUthman. There was no disagreement on the new moons until the killing of cUthman. This redness which is on the horizons was never seen until the killing of al-Hussein.

cAbdürrezzak, el-Musannef adlı eserinde şöyle rivayet etmiştir: Humeyd b. Hilal şöyle dedi: Abdullah b. Selam, Hz. Osman'ı kuşatanların yanına geldi ve dedi ki: "Onu öldürmeyin. Çünkü Allah'a yemin olsun ki, aranızdan kim onu öldürürse, Allah'a elsiz olarak kavuşacaktır. Allah'ın kılıcı kınında kalmayacaktır. Allah'a yemin olsun ki, onu öldürürseniz, Allah kılıcı çekecek ve bir daha asla kınına koymayacaktır. Hiçbir peygamber öldürülmedi ki, onun yüzünden yetmiş bin kişi öldürülmüş olmasın; hiçbir halife de öldürülmedi ki, insanlar yeniden birleşmeden önce onun yüzünden otuz beş bin kişi öldürülmüş olmasın." İbn Asakir rivayet etmiştir ki Abdurrahman b. Mehdi şöyle demiştir: "Hz. Osman'da, ne Ebu Bekir'de ne de Ömer'de bulunmayan iki özellik vardı: Öldürülünceye kadar nefsine hakim olması ve insanları tek bir mushaf{Kur'an-ı Kerim'in yazılı nüshası} üzerinde birleştirmesi."

cAbd ar-Razzaq narrated in the Musannafthax Humayd ibn Hilal said: cAbdullah ibn Salam came upon those who were besieging cUthman and said, ‘Do not kill him, for, by Allah, any man of you who kills him will meet Allah without a hand. The sword of Allah will remain sheathed, and by Allah, if you kill him, Allah will draw it out and He will never sheathe it again. A prophet was never killed but that seventy thousand were killed because of him, nor a khalifah but that thirty-five thousand were killed because of him before they were again united.’ Ibn cAsakir narrated that cAbd ar-Rahman ibn Mahdi said: There were two qualities that cUthman had which neither Abu Bakr nor cUmar had: his self-collectedness until he was killed, and his uniting the people upon a single mushaf{written copy of the Qur’an).

Hakim, eş-Şa'bî'nin şöyle dediğini rivayet etmiştir: "Osman için Kâ'b ibn Mâlik'in şu sözlerinden daha güzel bir mersiye duymadım:"

Al-Hakim narrated that ash-Shacbi said: I have not heard a better elegy upon cUthman than the words of Kacb ibn Malik when he said:

Sonra ellerini tuttu ve kapısını kapattı; Allah'ın unutkan olmadığını kesin olarak biliyordu. Ev halkına dedi ki: "Onları öldürmeyin! Savaşmayan her adama Allah bağışlasın." Allah'ın aralarındaki uyumdan sonra onların üzerine düşmanlık ve nefret yağdırdığını nasıl gördün! Ve iyiliğin, ardından insanlardan nasıl geri döndüğünü, esen şiddetli rüzgârların (bulutları) döndürdüğü gibi gördün!

Then he restrained his hands and closed his door, And he was certain that Allah is not forgetful, He said to the people of the house, ‘Do not kill them! May Allah pardon every man who does not fight.” So how you have seen Allah pour out upon them Enmity and hatred after harmony with each other! And how you have seen the good turning back from people After him, the way the driving winds turn (the clouds)

Geri döndün!

back!’

İbn Sa'd, Musa ibn Talha'nın şöyle dediğini rivayet etmiştir: "Cuma günü Osman'ın üzerinde iki sarı elbise olduğu halde çıktığını gördüm. Minbere oturur, müezzinler ezan okurdu; o ise insanlara fiyatlarını ve hastalarını sorarak konuşmaya devam ederdi."

Ibn Sacd narrated that Musa ibn Talhah said: I saw cUthman going out on the day of Jumucah, upon him two yellow garments. He would sit on the minbar, then the mu’adhdhins would call to the prayer while he would talk, asking people about their prices and their sick.

Rivayet edildiği üzere, Abdullah er-Rumi şöyle demiştir: Osman, abdest suyunu geceleyin bizzat kendisi hazırlardı. Biri ona, "Keşke bunu hizmetkârlardan birine söyleseydin, onlar senin için hazırlarlardı" dedi. O da şöyle dedi: "Hayır! Gece, onların dinlenmesi içindir." İbn Asakir rivayet etmiştir ki Amr bin Osman bin Affan şöyle demiştir: Osman'ın mühür yüzüğündeki yazı şuydu: "Yaratan ve yaratışını tamamlayan Zat'a güvenirim." Ebu Nuaym, ed-Dela'il adlı eserinde İbn Ömer'den rivayet etmiştir: Cuhcuh el-Gıfari, Osman minberde iken ona karşı ayağa kalktı.

He narrated that “Abdullah ar-Rumi said: cUthman would take care of his wadu’ (water for wudu’) at night himself. Someone said to him, ‘If only you would tell one of the servants then they would take care (of it for) you.’ He said, ‘No! The night is for them to rest in.’ Ibn cAsakir narrated that cAmr ibn cUthman ibn cAffan said: The engraving on the seal-ring of cUthman was, ‘I trust in the One Who created and completed (His creation).’ Abu Nucaym narrated in ad-Dala’il from Ibn cUmar that Jahjah al-Ghifari stood up against cUthman while he was (upon the minbar)

Hutbeyi okurken eline aldığı asasını dizinin üzerinde kırdı. Yıl geçmeden Allah ayağına gangren gönderdi ve bundan dolayı öldü.

delivering the khutbah, and he took his staff from his hand and broke it over his knee. The year did not pass until Allah sent gangrene in his foot and he died from it.