Al-Bayhaqi ve Ebû Nuaym, ikisi de [kitaplarında] rivayet etmişlerdir: 9 Mushafta yer almayan ve tilavet edilmeyen, ancak hükmü geçerliliğini koruyan bir ayet.

Al-Bayhaqi and Abu Nucaym narrated, both of them in [books that 9 An ayah whose judgement remains valid although it is not in the mushaf and is not recited.

…Dala'ilun-Nubuwwah'ta, es-Sünne Şerhi'nde el-Lalka'i, el-Fevaid'inde ed-Dayraquli, Keramatu'l-Evliya'da İbnu'l-A'rabi ve Ruvat-ı Malik an Nafi' an İbn Ömer'de el-Hatib, her biri bunu nakletmiştir ki, İbn Ömer şöyle demiştir: Ömer bir ordu gönderdi ve başına Sariye adında bir adam atadı. Ömer hutbe okurken birdenbire üç kez, "Sariye, dağ!" diye bağırmaya başladı. Sonra ordunun haberci geldi ve Ömer'e, "Ey Müminlerin Emiri! Yenilmek üzereydik; tam o sırada üç kez 'Sariye, dağ!' diye seslenen bir ses duyduk. Dağı arkamıza aldık ve Allah onları yenilgiye uğrattı" dedi. Biri Ömer'e, "Sen o sözlerle bağırdın" dedi. Sariye'nin bulunduğu o dağ, Nihavend yakınlarında, Acem diyarında (Fars Irakı'nda) yer almaktadır. İbn Hacer el-İsabe'de şöyle demiştir: Bunun senedi iyidir.

they each called] Dala’ilan-Nubuwwah, and al-Lalka’i in Sharh asm Sunnah, ad-Dayrcaquli in his Fawa’id, Ibn al-Acrabi in his Karamai\ al-Awliya and al-Khateeb in Ruwat Malik can Naff can Ibn cUmar"\ that Ibn cUmar said: cUmar sent an army and he put at the head of them a man called Sariyah. While cUmar was delivering the khutbah he began to cry out, ‘Sariyah, the mountain!’ three times. Then later the messenger of the army came and he told cUmar, Amir al- Mu’minin, we were being defeated and in that situation we heard a voice crying out, “Sariyah, the mountain!” three times. We put the mountain to our rear, and then Allah defeated them.’ Someone said to cUmar, ‘You cried out with those words.’ That mountain, where Sariyah was, is close to Nahawand in the land of the non-Arabs (Persian Iraq). Ibn Hajar said in al-Isabah: Its isnad is good.

İbn Merdeveyh, Meymun İbn Mihran yoluyla rivayet etmiştir ki İbn Ömer şöyle demiştir: Ömer cuma günü hutbe okuyordu. Hutbesi sırasında yüzünü başka tarafa çevirdi ve şöyle dedi: "Sariye, dağ! Kurdu çoban yapmak isteyen zulme uğrar." İnsanlar birbirlerine bakmaya başladı. Bunun üzerine Ali onlara şöyle dedi: "Ne demek istediğini açıklasın." Ömer hutbesini bitirince kendisine soruldu, o da şöyle dedi: "Aklıma, müşriklerin dağın yanından geçmekte olan kardeşlerimizi yenmekte olduğu ve eğer onlar dağa yönelirlerse yalnızca tek cephede savaşacaklarını, ama dağın yanından geçerlerse yok olacaklarını düşündüm. Bunun üzerine sizin işittiğinizi iddia ettiğiniz söz benden dışarı çıktı." Rivayet ediyor: Elçi bir ay sonra geldi ve o gün Ömer'in sesini duyduklarını anlattı. Ayrıca şöyle dediğini aktardı: "Dağa yöneldik ve Allah bize zafer verdi." Ebu Nuaym, ed-Dela'il adlı eserinde, Amr İbnü'l-Hâris'in şöyle dediğini nakletmiştir:

Ibn Mardawayh narrated byway of Maymun ibn Mihran that Ibn cUmar said: cUmar was delivering the khutbah on the day of Jumucah and then he turned aside during his khutbah and said, ‘Sariyah, the mountain! He who asks the wolf to be a shepherd will be wronged.’ People looked about, one to another. Then cAli said to them, ‘Let him explain what he meant.’ When he had finished they asked him and he said, ‘It occurred to me in my mind that the idolaters were defeating our brothers who were passing by a mountain, and that if they were to turn towards it, they would fight on one front only, but if they passed by it they would be destroyed. So there came out of me that which you claim you heard.’ He said: The messenger came a month later and mentioned that they had heard the voice of cUmar on that day, and he said, ‘We turned towards the mountain, and Allah gave us victory.’ Abu Nucaym said in ad-Dala’il that cAmr ibn al-Harith said:

Ömer (ibn el-Hattab) cuma günü minberde hutbe okurken aniden hutbeyi bırakıp iki veya üç kez "Sariye, dağ!" diye seslendi. Orada bulunanlardan bazıları, "Aklını kaçırdı, delirdi." dedi. Abdurrahman ibn Avf onun yanına girdi; çünkü ona güveni vardı ve dedi ki: "Onlara aleyhinde konuşacak bir fırsat veriyorsun. Hutbe okurken birdenbire, 'Sariye, dağ!' diye bağırdın. Bu ne demek?" Ömer dedi ki: "Allah'a yemin ederim, kendimi tutamadım. Bir dağın yakınında savaştıklarını gördüm; önlerinden ve arkalarından saldırıya uğruyorlardı. Dağa ulaşsınlar diye 'Sariye, dağ!' demekten kendimi alamadım." Sonra bir süre beklediler, derken Sariye'nin elçisi mektubuyla geldi: "Cuma günü düşman bizimle savaşmak için karşımıza çıktı. Cuma vakti gelene kadar onlarla savaştık. Derken 'Sariye, dağ!' diye bağıran birinin sesini iki kez işittik ve dağa çıktık. Düşmanımız üzerine zafer kazanmaya devam ettik, nihayet Allah onları yenilgiye uğrattı ve öldürdü." Bunun üzerine Ömer'i suçlamış olan kimseler dedi ki: "Bu adamı rahat bırakın, çünkü onunla iş birliği içindedir." Ebu'l-Kasım ibn Bişran, el-Fevaid adlı eserinde Musa ibn Ukbe yoluyla Nafi'den rivayet etmiştir: İbn Ömer şöyle dedi: Ömer ibn el-Hattab bir adama, "Adın nedir?" diye sordu. Adam, "Cemre (kor ateş)." dedi. "Kimin oğlusun?" diye sordu. "Şihab'ın (alev) oğluyum." dedi. "Hangi kabilendensin?" diye sordu. "El-Hurka'danım (yanma hali)." dedi. "Oturduğun yer neresi?" diye sordu. "El-Harra'da (el-harr, sıcaktan gelen volkanik arazi)." dedi. "Hangisinde?" diye sordu. "Zatü Ladha'da (alevli olan)." dedi. Ömer dedi ki: "Git ailene, çünkü onlar yanmış durumda." Adam ailesinin yanına döndü ve onların yanmış olduğunu gördü. Malik bunun benzerini Muvatta'da Yahya ibn Said'den rivayet etmiştir. İbn Durayd el-Ahbaru'l-Manthura'da, İbnu'l-Kelbi ise el-Camî'de ve başkaları da bunu rivayet etmişlerdir.

While cUmar (ibn al-Khattab) was upon the minbar delivering the khutbah on the day of Jumucah suddenly he left off the khutbah and said, ‘Sariyah, the mountain!’ two or three times. Some of those present said, ‘He has gone mad, he is insane.’ cAbd ar-Rahman ibn cAwf went in to see him - and he had confidence in him - and he said, ‘You give them room to talk against you. While you were giving t he khutbah, suddenly you cried out, “Sariyah, the mountain!” What sort of thing is this?’ He said, ‘By Allah, I could not control it. I saw them fighting near a mountain and they were being attacked from in front of them and from behind them. I could not stop myself from saying, “Sariyah, the mountain!” so that they would reach the mountain.’ Then they waited some time until Sariyah’s messenger came with his letter, ‘The people met us (in battle) on the day of Jumucah, and we fought them until, when it was time for Jumucah, we heard someone cry out, “Sariyah, the mountain!” twice, so we reached the mountain. We continued victorious over our enemy until Allah defeated them and killed them.’ Then those people who had accused him said, ‘Leave this man alone, because he is in collusion with him.’ Abu’l-Qasim ibn Bishran narrated in his Fawa’id by way of Musa ibn cUqbah from Nafic that Ibn cUmar said: TJmar ibn al- Khattab said to a man, ‘What is your name?’ He said, ‘Jamrah (a live coal).’ He asked, ‘Whose son?’ He said, ‘The son of Shihab (flame).’ He asked, ‘From what tribe?’ He said, ‘From al-Hurqah (a state of burning).’ He asked, ‘Where is your dwelling?’ He said, ‘At al-Harrah (“the volcanic tract” from al-harr the heat).’ He asked, ‘In which of them?’ He said, ‘Dhat Ladha (the blazing one).’ cUmar said, ‘Go to your family for they have been burnt.’ The man returned to his family and found that they had been burnt. Malik narrated the like of it in the Muwatta from Yahya ibn Sacid, Ibn Durayd in al-Akhbar al-Manthurah, Ibn al-Kalbi in al-Jamic and others narrated it.

Ebu'ş-Şeyh, Kitabu'l-Azame'de rivayet etti: Ebu't-Tayyib bize rivayet etti: Ali İbn Davud bize rivayet etti: Abdulfettah İbn Salih bize rivayet etti: Abdullah İbn Salih bize rivayet etti: İbn Lehia, Kays İbn el-Haccac'tan, onun da rivayet ettiği birinden naklen bize rivayet etti. (Şöyle) dedi: Mısır fethedildiğinde, halkı, aylarından birinin ilk gününe gelindiğinde Amr İbn el-As'a geldi ve ona dediler ki: "Emir, bu bizim Nil'imizin bir âdeti (sünneti) var."

Abu’sh-Shaykh narrated in Kitab al-Adhamah: Abu’t-Tib narrated to us: cAli ibn Dawud narrated to us: cAbd al-Fattah ibn Salih narrated to us: cAbdullah ibn Salih narrated to us: Ibn Lahicah narrated to us from Qais ibn al-Hajjaj, from someone he related from, said: When Egypt was conquered, its people came to cAmr ibn al-cAs, when the first day of one of their months arrived, and they said to him, ‘Amir, this Nile of ours has a custom (sunnah)

‘Ona şöyle dediler: “Bu ayın on birinci gecesi geçtikten sonra, ailesinden genç bir bakire kız isteriz, ailelerinin rızasını alırız, sonra onu en güzel giysi ve süslerle donatırız, ardından onu bu Nil’e atarız.” Amr onlara dedi ki: “Bu, İslam’da asla olmayacak. İslam, kendinden önce gelenleri yıkar.” Gittiler ve Nil ne az ne çok akmadı; öyle ki göç etmeyi düşündüler. Amr bunu görünce, durumu Ömer ibnu’l-Hattab’a yazdı. Ömer ona cevap yazdı: “Söylediğin doğru. Gerçekten İslam, kendinden önce gelenleri yıkar.” Mektubunun içine bir kağıt parçası koydu ve Amr’a şunu yazdı: “Mektubumun içine bir kağıt parçası gönderdim, onu Nil’e at.” Ömer’in mektubu Amr ibnu’l-As’a ulaşınca kağıdı aldı ve açtı. İçinde şöyle yazılıydı: “Allah’ın kulu, müminlerin emiri Ömer ibnu’l-Hattab’dan Mısır Nili’ne. Eğer daha önce akıyorsan, akma! Eğer seni akıtan Allah ise, o Kahhar olan Allah’tan seni akıtmasını dilerim.” Haç Bayramı’ndan bir gün önce kağıdı Nil’e attı. Sabah uyandıklarında Allah, yüce olan, Nil’i akıtmış (ve kabarmıştı).

without which it does not flow.’ He asked, ‘And what is that?’ They said, ‘When eleven nights have elapsed of this month we seek a young virgin from her parents, we obtain the consent of the parents, then we dress her in the best possible clothing and ornaments, and then we throw her in this Nile.’ So cAmr said to them, ‘This will never be in Islam. Islam demolishes what precedes it.’ They left, and neither did the Nile flow a little nor a lot, so much so that they intended to emigrate. When cAmr saw that, he wrote to cUmar ibn al-Khattab about it. He wrote back to him, ‘You were right in what you said. Truly, Islam demolishes what precedes it.’ He sent a slip of paper inside his letter and wrote to cAmr, ‘I have sent you a slip of paper inside my letter, so throw it in the Nile.’ When cUmar’s letter reached cAmr ibn al-cAs, he took the slip and opened it, and there was in it, ‘From the slave of Allah cUmar ibn al-Khattab Amir al-Mu’minin to the Nile of Egypt. Now, if you used to flow before, then don’t flow! If it was Allah who made you flow, then I ask the Overwhelming One to make you flow.’ He threw the slip into the Nile a day before (the Festival of) the Cross. They woke up in the morning, and Allah, Exalted is He, had made it flow (and it rose)

bir gecede on altı arşın. Allah, Mısır halkının bu sünnetini bugüne kadar kesip atmıştır.

sixteen cubits in one night. Allah cut off this sunnah (custom) of the people of Egypt right up to this day.

İbn Asakir, Tarık ibn Şihab'ın şöyle dediğini rivayet etmiştir: Bir adam Ömer ibn el-Hattab ile konuşuyordu ve ona bir yalan söyledi; adam, "Bunu gizle" diyordu. Sonra ona başka bir şey söyledi ve (Ömer) yine "Bunu gizle" dedi. Ömer ona şöyle dedi: "Bana söylediğin her şey doğruydu; ancak gizlemesini söylediğin şey hariç." Hasan'ın şöyle dediğini de rivayet etmiştir: Eğer birisine bir yalan söylendiğinde onu fark eden biri olduysa, o da Ömer ibn el-Hattab'tı.

Ibn cAsakir narrated that Tariq ibn Shihab said: A man was in conversation with cUmar ibn al-Khattab and told him a lie, and he would say, ‘Withhold this.’ Then later he told him something else and he said, ‘Withhold this.’ He said to him, ‘Everything I told you was true except for what you told me to withhold.’ He narrated that al-Hasan said: If there was anyone who recognised a lie when he was told it, it was cUmar ibn al-Khattab.

Beyhaki, ed-Delail'de Ebu Hudbe el-Himsi'nin şöyle dediğini rivayet etmiştir:

Al-Bayhaqi narrated in ad-Dalail that Abu Hudbah al-Himsi said:

Ömer'e, Irak halkının emirlerine çakıl taşı attığı haber verildi ve öfkeyle dışarı çıktı. Namazı kıldı ancak namazında unutkanlık gösterdi. Namazı tamamladığında şöyle dedi: "Allah'ım, beni şaşkına çevirdiler, sen de onları şaşkına çevir ve Sakif kabilesinden gençleri çabuk gönder; onların arasında Cahiliyye hükmüyle hükmedecek, iyilerinden kabul etmeyecek, kötülerini de affederek geçmeyecek olanları." Ben derim ki: Bu, el-Haccac'a işaret etmektedir. İbn Lehia şöyle dedi: "el-Haccac o zaman henüz doğmamıştı."

cUmar was told that the people of Iraq had pelted their amir with pebbles and he went out angry. He performed the prayer but was forgetful in his prayer. When he had completed the prayer, he said, ‘O Allah, they have made me confused, so make them confused, and hasten with the youth of (the tribe of) Thaqif who will pass judgement among them with the judgement of Jahiliyyah, who will not accept from their good-doers and he will not pass over their wrongdoers with pardon.’ I say that this indicates al-Hajjaj. Ibn Lahicah said, Al-Hajjaj was not yet born at that time.’