Bu, Suyuti'nin Tarihu'l-Hulefa adlı eserindeki Hulefâ-i Râşidîn bölümlerinin yeni bir çevirisidir. Bu bölümler gerçek bir nurla parlıyor.

This is a new translation of the chapters on al-Khulafa’ar- Rashidun from as-Suyuti’s Tarikh al-Khulafa’. These chapters shine with a genuine light.

Dört halifeden sonrasına devam ettim; çünkü beşinci halife olan ve hilafeti Muâviye'ye meşru bir şekilde devreden El-Hasan bin Ali bin Ebû Tâlib'i de, Allah ondan razı olsun, dâhil ettim.

I have continued beyond the first four khulafa’to include al-Hasan ibn cAli ibn Abi Talib, may Allah be pleased with him, because he was the fifth of the khulafa’ and he legitimately transferred the khilafah to Mucawiyah, may Allah be pleased with him.

Tercümede, alıntılanan hadislerin kaynağı olan kitaplara yapılan atıfların çoğu yer almamaktadır; çünkü ilgilenen herkes Arapça metni kolayca bulabilecektir.

The translation lacks the majority of references to the books which are the sources of the hadith quoted, because whoever is interested will find the Arabic text easily available.

The user's message is "Furthermore the translation stays as close as possible to the original Arabic at the risk of a slight awkwardness in the English." This is a sentence to translate into Turkish. Ayrıca, çeviri, İngilizcede hafif bir garipliğe yol açma riskine rağmen, orijinal Arapçaya mümkün olduğunca yakın kalmaktadır.

Furthermore the translation stays as close as possible to the original Arabic at the risk of a slight awkwardness in the English.

Gerekli gördüğüm yerlerde, kitabın anlaşılması için gerekli olduğunu düşündüğüm açıklamaları parantez içinde ekledim.

Where necessary I have added within parentheses whatever seemed necessary for an understanding of the book.

Bu sayfalarda anlatılan tarih, bundan da büyük olan ve bu sayfalarda yer alanların bilindiğini varsayan bir başka eserle daha da aydınlanmaktadır: Kadı Ebû Bekr İbnu'l-Arabî'nin (Allah ona rahmet etsin) *el-Avâsım mine'l-Kavâsım* (“Felaketlere Karşı Savunma”) adlı eseri. Süyûtî bu hilafetlere ilişkin en sahih rivayetleri aktarırken, Kadı Ebû Bekr de Süyûtî'nin uzmanlıkla naklettiği birçok olayın gerçek anlamını gözler önüne serer.

The history outlined in these pages is further illuminated by a work which is even greater than it, but is itself an exposition that assumes a knowledge of what is in these pages, that is al-cAwasim min al-Qawasim (‘Defence Against Disaster’) by Qadi Abu Bakr ibn al-cArabi, may Allah show him mercy Whereas as-Suyuti gives the most authentic traditions relating to these khilafahs, Qadi Abu Bakr lays bare the real significance of many of the events which as-Suyuti so expertly relates.

Son dönemlerde yaşıyoruz; belki "son zamanlar" değil ama mutlaka "sonraki zamanlar". Bu nedenle İmam Malik'in, Allah ona rahmet etsin, şu sözünü akılda tutmak faydalıdır: "Bu ümmetin ilkine doğru olan, sonuncusuna da doğru olacaktır." Bu, bizim için, "geç kalanlar" olarak, daha da açıktır; çünkü evrim, ilerleme ve gelişme fantezisinin giderek içi boş bir kurgu olduğu ortaya çıkmaktadır.

Living as we do in ‘later times’ if not necessarily ‘last times’, it is fruitful to bear in mind Imam Malik’s saying, may Allah be merciful to him, “Only what was right for the first of this ummah will be right for the last of it.” This is even more clear to us ‘late ones’, since the fantasy of evolution, progress and development is increasingly being exposed for the hollow fiction it is.

İnsanlığın en hayırlısı ve insanlık tarihinin en hayırlı nesilleri çoktan yaşayıp geçmiştir. Bizler ise bugün hayatta olanlar, onları örnek almayı umuyoruz; bu nedenle bu kitap, bugünün çağında adil ve aydınlık bir medeniyet kurmak için bir yardımcı ve ilham kaynağı olarak eline alanlara en büyük değeri taşıyacaktır.

The best of mankind and the best generations of humanity have already lived and passed on. We who are alive now hope to model ourselves on them, and so this book will be of greatest value to those who take it in hand as an aid and inspiration for establishing a just and illuminated civilisation in the present age.

Bu büyük adamların, ilk halifelerin –Allah onlardan razı olsun– yüceliğini kavradıktan sonra, okuyucunun son halifeliğin, yani Osmanlıların (Uthmaniyyah veya Ottomans) yüceliğini de kavraması elzemdir. Onların tarihi, İslam hilafetinin bugünümüze kadar devam ettiğinin kanıtıdır; zira Osmanlının sona ermesi (1923), tarihsel açıdan ele alındığında sadece dünkü bir olaydır. Bunu fark etmek önemlidir; aksi takdirde Hulefa-i Raşidin'i romantize eden ve İslam tarihinin geri kalanını durmaksızın süren ve geri dönüşü olmayan bir gerileme olarak gören o çaresiz idealizmin tuzağına düşebiliriz. Oysa tarihin geri kalanı, bir çiçeğin yaşam döngüsü kadar doğal ve hayret verici olan; yükseliş, büyüklük, gerileme ve yenilenme döngülerinden oluşan bir seriler dizisidir. Bu yanlış gerileme resmine karşı okuyucuya Prof. Dr. Mehmet Maksudoğlu'nun Osmanlı kaynaklarına dayanan **Osmanlı Tarihi, 1289-1922** eserinden daha iyi bir tavsiyem yoktur.

Having realised the greatness of these men, the first khulafa, may Allah be pleased with them, it is also vital for the reader to grasp the greatness of the most recent khulafa’, the Osmanli (Uthmaniyyah or Ottomans). Their history is proof that the khalifate of Islam has endured right down to our own day, since the demise of the Uthmaniyyah (1923) is, historically speaking, only yesterday. It is important to realise this - otherwise we may become trapped in the helpless idealism of those who romanticise the Khulafa ar-Rashidun and then regard the rest of Islamic history as a continuing and irreversible decline, rather than as a series of cycles of emergence, greatness, decline and renewal as natural and as breathtaking as the life-cycle of a flower. To counter that false picture of decline, I can recommend nothing better for the reader than Osmanli history, 1289-1922: based on Osmanli sources by Professor Mehmet Maksudoglu.

Bu baskıda, Ek'in biraz genişletilmesi ve kitabın gövdesindeki parantez içinde yer alan bazı metinlerin dipnotlara taşınmasının dışında hiçbir değişiklik yapılmasının amaçlanmadığı söylenebilir; ancak daha sonra es-Suyûtî'nin hadislerinin ve rivayetlerinin kaynaklarına dair kendi açıklamalarını geri koyduk. Bu durum, ilk yayımlanışından bu yana geçen sürede meydana gelen köklü değişimlerin belki de en büyük göstergesidir; o zamanlar bu malzemeyi eklemenin okuyucu için gereksiz, hatta yük olabileceği düşünülmüştü. Okuyucu da kendi payına düşeni yapmalı, yazarın bu ilmi dikkatle açıklamasını takip etmeli ve onu yalnızca iki Sahih külliyatındaki rivayetleri arama gibi basit bir işe indirgememelidir.

Little was meant to have changed in this edition apart from a slight expansion of the appendix and the placement in the footnotes of some text previously located in parentheses in the body of the book, but then we restored as-Suyuti’s own accounts of the sources of his hadith and narrations. It is probably the greatest indication of the profound changes that have taken place in the interim since its first publication, when it was felt unnecessary and perhaps even burdensome to the reader to include that material. The reader must on his part follow the author in his careful explication of this science and not reduce it to the simplistic search for only traditions from the two Sahih collections.

Uzun araştırmalar sonucunda, Allah ondan razı olsun, Hasan'ın ölümü ve bunda Yezid'in iddia edilen eli hakkındaki dipnotu gözden geçirmek için hiçbir sebep bulamadım.

After extensive research I found no reason to revise the footnote about the death of al-Hasan, may Allah be pleased with him, and the alleged hand of Yazid in it.

Ironik bir biçimde, bu kitap Şia kaynakları tarafından, Sayyiduna Ali ibn Ebi Talib'e, Allah yüzünü şerefli kılsın, ayrılan parlak bölüm nedeniyle geniş ölçüde alıntılanmaktadır. Ancak o bölümü, Allah'ın tümünden razı olduğu bu halifeler ve Sahabiler, Allah'ın tümünden razı olsun, bağlamından koparıp almak ciddi bir hata olurdu. Es-Suyuti'nin keskin basiretinin en iyi örneği, Sayyiduna Ebu Bekir es-Sıddık'a, Allah ondan razı olsun, ayrılan bölümün hacminin diğer bütün bölümlerin toplamına eşit olması ve onun eşsiz yüksek konumuna ve halifelik konusundaki öncelikli hakkına dair delil üstüne delil içermesidir; bunların birçoğu Sayyiduna Ali ibn Ebi Talib'den, Allah yüzünü şerefli kılsın, rivayet edilmiştir.

Ironically, this book is being widely cited by Shicah sources because of its luminous chapter on Sayyiduna cAli ibn Abi Talib, may Allah honour his face, but it would be a serious mistake to take that chapter out of the context of all of these Khulafa’ and Companions, may Allah be pleased with all of them without exception. As-Suyuti's penetrating insight is best illustrated by the fact that the chapter on Sayyiduna Abu Bakr as-Siddiq, may Allah be pleased with him, is equal in volume to all of the other chapters combined, and contains proof after proof of his uniquely high standing and his prior right to the khalifate, many of them transmitted from Sayyiduna cAli ibn Abi Talib, may Allah honour his face.