De eerste fase in de ontwikkeling van de islamitische jurisprudentie (Fiqh) beslaat het tijdperk van het aposteldom van de Profeet Muhammad ibn ‘Abdillaah ﷺ (609-632 n.Chr.), waarin de enige bron van de islamitische wetgeving goddelijke openbaring was in de vorm van ofwel de Qur’aan of de profetische traditie (Sunnah) [de uitspraken en handelingen van de Profeet ﷺ (SWT)]. De Qur’aan vormde het blauwdruk in zijn dagelijks leven (d.w.z. de profetische traditie (Sunnah)), die fungeerde als een gedetailleerde uitleg van de algemene principes die in de Qur’aan werden geschetst, evenals een praktische demonstratie van de toepassing ervan.

The first stage in the development of Fiqh covers the era of the Prophet Muhammad ibn ‘Abdillaah’s apostleship (609-632 CE) during which the only source of Islamic law was divine revelation in the form of either the Qur’aan or the Sunnah [the saying and actions of the Prophet (SW.)]. The Qur’aan represented the blueprint in his day-to-day life (i.e. the Sunnah) acted as a detailed explanation of the general principles outlined in the Qur’aan as well as a practical demonstration of their application.