Delen van de Qur’aan werden continu geopenbaard aan de Profeet Muhammad ﷺ vanaf het begin van zijn profeetschap in het jaar 609 CE tot kort voor zijn dood (623 CE), een periode van ongeveer drieëntwintig jaar. De verschillende delen van de Qur’aan werden over het algemeen geopenbaard om de problemen op te lossen waar de Profeet ﷺ en zijn volgelingen mee te maken kregen in zowel Makkah als Madeenah. Een aantal Qur’anische verzen zijn directe antwoorden op vragen die door zowel moslims als niet-moslims werden gesteld tijdens het tijdperk van het profeetschap. Veel van deze verzen beginnen feitelijk met de frase “Zij vragen u over.” Bijvoorbeeld,

Sections of the Qur’aan were continuously revealed to the Prophet Muhammad (s.w.) from the beginning of his prohethood in the year 609 CE until shortly before his death (623 CE), a period of approximately twenty-three years. The various sections of the Qur’aan were generally revealed to solve the problems which confronted the Prophet (SW.) and his followers in both Makkah and Madeenah. A number of Qur’anic verses are direct answers to questions raised by Muslims as well as non-Muslims during the era of prophet hood. Many of these verses actually begin with the phrase “They ask you about.” For example,

Een aantal andere verzen werd geopenbaard vanwege specifieke gebeurtenissen die plaatsvonden tijdens het tijdperk van de Profeet ﷺ.

A number of other verses were revealed due to particular incidents, which took place during the era of the Prophet (s.w.).

Een voorbeeld is te vinden in het geval van Hilaal ibn Umayyah, die voor de Profeet ﷺ kwam en zijn vrouw beschuldigde van overspel met een van de metgezellen van de Profeet ﷺ. De Profeet ﷺ zei: “Ofwel je zult de vastgestelde straf (van tachtig gespeling) op je rug ontvangen.” Hilaal zei: “O Boodschapper van Allah! Als een van ons een man bovenop zijn vrouw zou zien, zou hij dan op zoek gaan naar getuigen?” De Profeet ﷺ herhaalde echter zijn eis voor bewijs. Toen kwam de engel Gabriël en openbaarde aan de Profeet ﷺ het vers:16

An example can be found in the case of Hilaal ibn Umayyah who came before the Prophet (s.w.) and accused his wife of adultery with another of the Prophet’s companions. The Prophet (s.w.) said, “Either you will receive the fixed punishment (of eighty lashes) on your back.” Hilaal said, “Oh Messenger of Allaah! If any of us saw a man on top of his wife, would he go looking for witnesses?” However, the Prophet (s.w.) repeated his demand for proof. Then angel Gabriel came and revealed to the Prophet (s.w.) the verse:16

Hetzelfde gold voor de islamitische wetgeving die in de profetische traditie (Sunnah) te vinden is, waarvan een groot deel ofwel het resultaat was van antwoorden op vragen, ofwel uitspraken waren die werden gedaan op het moment dat de incidenten plaatsvonden. Bijvoorbeeld, bij één gelegenheid vroeg een van de metgezellen van de Profeet ﷺ hem: “O Boodschapper van Allah! Wij varen op de zeeën en als wij onze kleine wassing (Wudu) met ons zoete water doen, zullen we dorst lijden. Kunnen we de kleine wassing (Wudu) met zeewater doen?” Hij antwoordde: “Het water ervan is puur en de dode (zeewezens) ervan zijn toegestaan (Halal).”18 De reden voor deze methode van wetgeving was om gradatie te bereiken in de instelling van wetten, aangezien deze benadering gemakkelijker acceptabel was voor Arabieren die gewend waren aan volledige vrijheid. Het maakte het voor hen ook gemakkelijker om de wetten te leren en te begrijpen, aangezien de redenen en de context van de wetgeving aan hen bekend zouden zijn. Deze methode van geleidelijke wetgeving was niet beperkt tot de wetten als geheel, maar vond ook plaats tijdens de instelling van een aantal individuele wetten. De wetgeving van het gebed (Salah) is een goed voorbeeld van gradatie in de instelling van individuele wetten. In de vroege Mekka-periode was het gebed (Salah) aanvankelijk tweemaal per dag, eenmaal in de ochtend en eenmaal in de nacht.19 Kort voor de migratie naar Madeenah werd het gebed (Salah) vijfmaal daags aan de gelovigen geboden. Het gebed (Salah) bestond op dat moment echter slechts uit twee eenheden per gebed, met uitzondering van het Maghrib-gebed (zonsondergang), dat drie eenheden was. Nadat de vroege moslims gewend waren geraakt aan het regelmatige gebed, werd het aantal eenheden verhoogd naar vier voor degenen die op een plaats verblijven, met uitzondering van het Fajr-gebed (vroege ochtend) en dat van Maghrib.20

The same was the case of Islamic legislation found in the Sunnah, much of which was either the result of answers to questions, or were pronouncements made at the time that incidents took place. For example, on one occasion, one of the Prophet’s companions asked him, “Oh Messenger of Allaah! We sail the seas and if we make Wudoo (ablutions) with our fresh water we will go thirsty. Can we make Wudoo with sea water?” He replied, “Its water is pure and its dead (sea creatures) are Halaal (permissible to eat).”18 The reason for this method of legislation was to achieve gradation in the enactment of laws, as this approach was more easily acceptable by Arabs who were used to complete freedom. It also made it easier for them to learn and understand the laws since the reasons and context of the legislation would b e known to them. This method of gradual legislation was not limited to the laws as a whole, but it also took place during the enactment of a number of individual laws. The legislation of Salaah (formal prayers) is a good example of gradation in the enactment of individual laws. In the early Makkah period, Salaah was initially twice per day, once in the morning and once at night.19 Shortly before the migration to Madeenah, five times daily Salaah was enjoined on the believers. However, Salaah at that time consisted of only two units per prayers, with the exception of Maghrib (sunset) prayers, which were three units. After the early Muslims had become accustomed to regular prayer, the number of units were increased to four for residents, except for Fajr (early morning) prayer and that of Maghrib.20