Imam Sufyaan ath-Thawree werd geboren in Kufah in het jaar 719 n.Chr., en na een uitgebreide studie van overlevering (Hadith) en islamitische jurisprudentie (Fiqh) werd hij de belangrijkste geleerde van de islamitische jurisprudentie (Fiqh) binnen de school van de overlevering (Hadith) in Kufah. Hij hanteerde vergelijkbare standpunten als die van zijn tijdgenoot, Abu Haneefah, maar hij verzette zich tegen het gebruik van analogie (Qiyas) en Istihsaan door laatstgenoemde.

Imaam Sufyaan ath-Thawree was born in Kufah in the year 719 CE, and after an extensive study of Hadeeth and Fiqh became the main Fiqh scholar of the Hadeeth school in Kufah. He held similar views to those of his contemporary, Abu Haneefah, however he opposed the latter’s use of Qiyaas and Istihsaan.

Er vonden confrontaties plaats tussen imam Sufyaan en functionarissen van de ‘Abbaasid-staat vanwege zijn uitgesproken aard en zijn weigering om overheidsbeleid te steunen dat in strijd was met de sharia. Kalief al-Mansoor (regeerperiode 744-759 n.Chr.) stuurde een brief naar imam ath-Thawree waarin hem werd verzocht de functie van Qaadee van Kufah te aanvaarden, op voorwaarde dat hij geen enkel oordeel of uitspraak zou doen die in strijd was met het overheidsbeleid. Bij ontvangst van de brief verscheurde Sufyaan deze en wierp hij uit walging in de Tigris-rivier, maar als gevolg daarvan werd hij gedwongen zijn onderwijs op te geven en voor zijn leven te vluchten. Hij bleef ondergedoken totdat hij stierf in het jaar 777 n.Chr.

There occurred between Imaam Sufyaan and officials of the ‘Abbaasid state a series of confrontations due to his outspoken nature and his refusal to support state policies which contradicted the Sharee’ah. Caliph al-Mansoor (rule 759-744 CE) Sent a letter to Imaam ath-Thawree requesting him to accept the post of Qaadee of Kufah on condition that he not make any judgement or ruling in opposition to the state policy. On receipt of the letter, Sufyaan tore it up and threw it into the Tigris river in disgust, but, as a result, he was forced to give up his teaching and flee for his life. He remained in hiding until he died in the year 777 CE.

De twee belangrijkste factoren zijn als volgt:

The two main factors are as follows:

(a) De imam bracht het grootste deel van zijn leven in verborgenheid door en was daardoor niet in staat om een groot aantal studenten aan te trekken die vervolgens zijn meningen in de geleerde kringen zouden verspreiden.

(a) The Imaam spent the greater part of his life in hiding and thus was unable to attract a large number of students who might subsequently spread his opinions in the circles of learning.

(b) Hoewel hij enkele vrij omvangrijke compilaties van hadith en hun interpretaties uitvoerde, vroeg hij in zijn testament aan zijn belangrijkste leerling, ‘Ammaar ibn Sayf, om al zijn geschriften uit te wissen en alles wat niet gewist kon worden te verbranden. ‘Ammaar vernietigde plichtsgetrouw de geschriften van zijn leraar, maar veel van de ideeën van de imam werden vastgelegd door leerlingen van andere imams, waardoor ze tot op de dag van vandaag bewaard zijn gebleven, maar niet in een georganiseerde vorm.142

(b) Although he did carry out some fairly extensive compilation of Hadeeths and their interpretations, he requested in his will that his main student, ‘Ammaar ibn Sayf, erase all his writings and burn whatever could not be erased. ‘Ammaar dutifully destroyed his teacher’s writings, but many of the Imaam’s ideas were recorded by students of other Imaas, so they have survived till today but not in an organized form.142