De volledige naam van de geleerde naar wie deze rechtsschool is vernoemd, was Muhammad ibn Idrees ash-Shaafi’ee.

The full name of the scholar after whom this school of legal thought has been named was Muhammad ibn Idrees ash-Shaafi’ee.

Hij werd geboren in de stad Ghazzah aan de Middellandse Zeekust van wat destijds bekend stond als Shaam in het jaar 796 n.Chr., maar reisde in zijn jeugd naar Madeenah om islamitische jurisprudentie (Fiqh) en overlevering (Hadith) te bestuderen onder imam Maalik. Hij slaagde erin het gehele boek van Maalik, al-Muwatta’, uit het hoofd te leren en reciteerde het aan hem uit het geheugen, woordelijk perfect.

He was born in the town Ghazzah on the Mediterranean coast of what was then known as Shaam in the year 796 CE, but travelled to Madeenah in his youth to study Fiqh and Hadeeth under Imaam Maalik. He succeeded in memorizing the whole of Maalik’s book, al-Muwatta’, and recited it to him from memory, word perfect.

Ash-Shaafi’ee bleef bij Maalik totdat deze in 801 n.Chr. stierf. Daarna ging hij naar Jemen en gaf hij daar les. Hij bleef daar totdat hij in het jaar 805 n.Chr. werd beschuldigd van sjiitische neigingen en als gevangene voor de ‘Abbaasidische kalief, Haroon ar-Rasheed (regeerperiode 786-809 n.Chr.), in Irak werd gebracht. Gelukkig was hij in staat de juistheid van zijn overtuigingen te bewijzen en werd hij vervolgens vrijgelaten. Ash-Shaafi’ee bleef in Irak en studeerde een tijdje bij imam Muhammad ibn al-Hasan, de beroemde student van Abu Haneefah.

Ash-Shaafi’ee remained under Maalik until the latter died in 801 CE. Then he went to Yemen and taught there. He remained there until he was accused of Shi’ite leanings in the year 805 CE and brought as a prisoner before the ‘Abbaasid Caliph, Haroon arRasheed (rule 786-809 CE) in Iraq. Fortunately, he was able to prove the correctnes of his beliefs and was subsequently released. AshShaafi’ee remained in Iraq and studied for a while under Imaam Muhammad ibn al-Hasan, the famous student of Abu Haneefah.

Later reisde hij naar Egypte om te studeren bij imam Muhammad ibn al-Hasan, de beroemde student van Abu Haneefah.

Later he traveled to Egypt in order to study under Imaam Muhammad ibn al-Hasan, the famous student of Abu Haneefah.

Later reisde hij naar Egypte om te studeren bij imam al-Layth, maar tegen de tijd dat hij daar aankwam, was de imam overleden.

Later he travelled to Egypt in order to study under Imaam al-Layth, but by the time he reached there the Imaam had passed away.

Hij was echter in staat om de Madh-hab van al-Layth te bestuderen van de studenten van al-Layth. Ash-Shaafi’ee bleef in Egypte tot zijn dood in het jaar 820 n.Chr. tijdens het bewind van de kalief al-Mamoon (regeerperiode 813 - 832 n.Chr.). 143

However, he was able to study the Madh-hab of al-Layth from alLayth’s students. Ash-Shaafi’ee remained in Egypt until his death in the year 820 CE during the rule of the Caliph al-Mamoon (rule 813 - 832 CE). 143

Imam ash-Shafi’ee combineerde de islamitische jurisprudentie (Fiqh) van Hijaaz (Maalikee-denkwijze) met die van Irak (Hanafee-denkwijze) en creëerde een nieuwe Madh-hab die hij aan zijn studenten dicteerde in de vorm van een boek genaamd al-Hujjah (Het Bewijs). Deze dictie vond plaats in Irak in het jaar 810 n.Chr. en een aantal van zijn studenten memoriseerde zijn boek en vertelde het aan anderen. Dit boek en deze periode van zijn geleerdheid worden gewoonlijk aangeduid als al-Madh-hab al-Qadeem (de oude school van denken) om het te onderscheiden van de tweede periode van zijn geleerdheid die plaatsvond nadat hij Egypte bereikte. In Egypte absorbeerde hij de islamitische jurisprudentie (Fiqh) van Imam al-Layth ibn Sa’d en dicteerde hij al-Madh-hab al-Jadeed (de nieuwe school van denken) aan zijn studenten in de vorm van een ander boek dat hij al-Umm (De Essentie) noemde. Vanwege zijn blootstelling aan een volledig nieuwe reeks Hadeeths en juridische redeneringen, draaide hij in al-Madh-hab al-Jadeed vele van de juridische standpunten om die hij had ingenomen terwijl hij in Irak was. Imam ash-Shafi’ee heeft de onderscheiding van de eerste imam die de fundamentele principes van de islamitische jurisprudentie (Fiqh) systematiseerde, die hij vastlegde in zijn boek genaamd ar-Risaalah.

Imaam ash-Shaafi’ee combined the Fiqh of Hijaaz (Maalikee thought) with that of Iraq, (Hanafee thought) and created a new Madh-hab which he dictated to his students in the form of a book called al-Hujjah (The Evidence). This dictation took place in Iraq in the year 810 CE and a number of his students memorised his book and narrated it to others. This book and period of his scholarship are usually referred to as al-Madh-hab al-Qadeem (the old school of thought) to differentiate it from the second period to his scholarship which occurred after he reached Egypt. In Egypt he absorbed the Fiqh of Imaam al-Layth ibn Sa’d and dictated al-Madh-hab alJadeed (the new school of thought) to his students in the form of another book which he named al-Umm (he Essence). Because of his exposure to a completely new set of Hadeeths and legal reasoning, in al-Madh-hab al-Jadeed, he reversed many of the legal positions which he had held while in Iraq. Imaam ash-Shafi’ee holds the distinction of being the first Imaam to systematize the fundamental principles of Fiqh which he recorded in his book called ar-Risaalah.

Ash-Shaafi’ee verschilde niet van de eerder genoemde imams in hun onverzettelijke standpunt met betrekking tot de voorrang van de Qur’aan onder de bronnen van de islamitische wetgeving. Hij vertrouwde er even zwaar op als degenen voor hem, waarbij hij slechts de nieuwe inzichten toevoegde die hij had verkregen door een diepgaande studie van de betekenis ervan.

Ash-Shaafi’ee did not differ from the previously mentione Imaams, in their uncompromising stand in relation to the primacy of the Qur’aan among the sources of Islamic law. He frlied on it as heavily as those before him adding only the new insights which he gained from a deep study of its meaning.

Imam ash-Shaafi’ee stelde slechts één voorwaarde voor de aanvaarding van hadiths, namelijk dat zij authentiek (Saheeh) moeten zijn.

Imaam ash-Shaafi’ee laid down only one condition for the acceptance of Hadeeths, namely that they be authentic (Saheeh).

Hij verwierp alle andere voorwaarden die door de imams Abu Haneefah en Maalik waren gesteld. Hij stond ook bekend om zijn grote bijdragen aan de wetenschap van de kritiek op de overlevering (Hadith).

He rejected all the other conditions set by Imaams Abu Haneefah and Maalik. He was also noted for his great contributions to the science of Hadeeth criticism.

Hoewel ash-Shaari’ee ernstige twijfels had over de mogelijkheid van consensus (Ijma’) in een aantal gevallen, gaf hij toe dat het in de weinige gevallen waarin bekend was dat het had plaatsgevonden, beschouwd moest worden als de op drie na belangrijkste bron van de islamitische wetgeving.

Although ash-Shaari’ee had serious doubts about the possibility of the Ijmaa’ in a number of cases, he conceded that in the few cases where it was known to have occurred, it should be regarded as the third most important source of Islamic law.

Imam ash-Shaafi’ee gaf geloof aan de individuele meningen van de metgezellen (Sahabah) op voorwaarde dat deze niet met elkaar in strijd waren. Als er conflicterende meningen onder de metgezellen (Sahabah) waren over een juridisch punt, zou hij, net als Abu Haneefah, de mening kiezen die het dichtst bij de bron stond en de rest laten varen.

Credence was given by Imaam ash-Shaafi’ee to the individual opinions of the Sahaabah on condition that they were not at variace with each other. If there were conflicting opinions among the Sahaabah on a legal point, he like Abu Haneefah, would choose whichever opinion was the closest to the source and leave the rest.

Qiyas (analogie) was naar de mening van de imam een geldige methode om verdere wetten af te leiden uit de voorgaande bronnen. Hij plaatste het echter op de laatste plaats in volgorde van belangrijkheid, aangezien hij zijn persoonlijke meningen minderwaardig achtte aan bewijzen gebaseerd op de meningen van de metgezellen.

Qiyaas was, in the Imaam’s opinion, a valid method for deducing further laws from the previous sources. However, he placed it last in order of importance, considering his personal opinions inferior to proofs based on the opinions of the companions.

Zowel het principe Istihsaan, gebruikt door Abu Haneefah, als Istislaah, gebruikt door Maalik, werden verworpen door ash-Shaafi’ee en beschouwd als een vorm van Bid’ah (innovatie), aangezien zij volgens hem voornamelijk gebaseerd waren op menselijke redenering in gebieden waar reeds geopenbaarde wetten bestonden. Echter, bij het behandelen van soortgelijke kwesties was ash-Shaafi’ee verplicht om een principe te gebruiken dat vergelijkbaar was met Istihsaan en Istislaah, welk hij istis-haab noemde.144 Istis-haab betekent letterlijk het zoeken naar een verbinding, maar juridisch verwijst het naar het proces van het afleiden van islamitische jurisprudentie (Fiqh) wetten door een latere reeks omstandigheden te koppelen aan een eerdere reeks. Het is gebaseerd op de aanname dat de islamitische jurisprudentie (Fiqh) wetten die van toepassing zijn op bepaalde condities geldig blijven, zolang het niet zeker is dat deze condities zijn veranderd. Als bijvoorbeeld, vanwege de lange afwezigheid van iemand, het twijfelachtig is of hij levend of dood is, dan moeten op basis van Istis-haab alle regels van kracht blijven die zouden gelden als men zeker wist dat hij nog in leven was.

Both the principle Istihsaan used by Abu Haneefah and Istislaah used by Maalik were rejected by ash-Shaafi’ee and considered a form of Bid’ah (innovation), since, in his opinion, they were based nostly on human reasoning in areas where revealed laws already existed. However, in dealing with similar issues ashShaafi’ee was obliged to use a principle similar to Istihsaan and Istislaah which he called istis-haab.144 Istis-haab literally means seeking a link, but legally it refers to the process of deducing Fiqh laws by linking a later set of circumstances with an earlier set. It is based on the assumption that the Fiqh laws applicable to certain conditions remain valid so long as it is not certain that these conditions have altered. If, for example, on account of the long absence of someone, it is doubtful whether he is alive or dead, then by Istis-haab all rules must remain in force that would hold if one knew for certain that he was still alive.

De belangrijkste studenten van imam ash-Shaafi’ee die zijn rechtsschool bleven volgen, waren: al-Muzanee, ar-Rabee’ en Yoosuf ibn Yahyaa.

The most important of Imaam ash-Shaafi’ee’s students who contunued to follow his school of thought were: al-Muzanee, arRabee’ and Yoosuf ibn Yahyaa.

De volledige naam van al-Muzanee was Imaa’eel ibn Yahyaa al-Muzanee. Hij was de constante metgezel van imam ash-Shaafi’ee gedurende zijn verblijf in Egypte. Al-Muzanee stond bekend om het schrijven van een boek waarin de islamitische jurisprudentie (Fiqh) van ash-Shaafi’ee op een uitgebreide wijze werd verzameld.

Al-Muzanee’s full name was Imaa’eel ibn Yahyaa alMuzanee. He was the constant companion of Imaam ash-Shaafi’ee throughtout his stay in Egypt. Al-Muzanee was noted for writning a book which comprehensively gathered the Fiqh of ash-Shaafi’ee.

Later samengevat onder de titel Mukhtasal al-Muzanee, werd het het meest gelezen boek over islamitische jurisprudentie (Fiqh) binnen de Shaafi’ee Madh-hab.

Later condensed under the title Mukhtasal al-Muzanee, it became the most widely read Fiqh book of the Shaafi’ee Madh-hab.

Ar-Rabee’ werd aangemerkt als de belangrijkste overlever van het boek al-Umm van ash-Shaafi’ee. Hij schreef het op tijdens het leven van imam ash-Shaafi’ee, samen met ar-Rasaalah en andere boeken.

Ar-Rabee’ was noted as the main narrator of ash-Shaafi’ee’s book al-Umm. He wrote it down during Imaam ash-Shaafi’ee’s lifetime along with ar-Rasaalah and other books.

Yoosuf ibn Yahyaa volgde ash-Shaafi’ee op als de belangrijkste leraar van de Madh-hab. Hij werd gevangengezet en in Bagdad gemarteld tot de dood omdat hij de officieel erkende Mu’tazilitische filosofie over de schepping van de Qur’aan verwierp.145

Yoosuf ibn Yahyaa succeeded ash-Shaafi’ee as the main teacher of the Madh-hab. He was imprisoned and tortured to death in Baghdad because he rejected the officially sanctioned Mu’tazilite philosophy on the creation of the Qur’aan.145

De meerderheid van de volgelingen van het Shaafi’ee Madh-hab bevindt zich tegenwoordig in Egypte, Zuid-Arabië (Jemen, Hadramout), Sri Lanka, Indonesië, Maleisië, Oost-Afrika (Kenia, Tanzania) en Suriname in Zuid-Amerika.

The majority of the followers of the Shaafi’ee Madh-hab are now to be found in Egypt, Southern Arabia, (Yemen, Hadramout), Sri Lanka, Indonesia, Malaysia, and East Africa (Kenya, Tanzania) and Surinam in South America.