Binnen het eerste kwart van een eeuw van deze periode leed de moslimnatie een aantal verwoestende sociaal-politieke klappen, waardoor er een aantal sektes en facties ontstonden. De meest ernstige waren die veroorzaakt door de opstanden van de Khawaarij,100 de Shee’ah,101 en ‘Abdullaah ibn az-Zubayr en zijn volgelingen.102 Het voortdurende strijden van deze strijdende elementen om de controle over de regering resulteerde in een algemene staat van onrust.

Within the first quarter of a century of this period, the Muslim nation suffered a number of devastating socio-political blows which caused a number of sects and factions to appear. The most serious were those caused by rebellions of the Khawaarij,100 the Shee’ah,101 and ‘Abdullaah ibn az-Zubayr and his followers.102 The constant vying of these contending elements for control of the government resulted in a general state of turmoil.

De eerste twee facties, de Khawaarij en de Shee’ah, ontwikkelden zich later tot religieuze sektes die hun eigen specifieke systemen van islamitische jurisprudentie (Fiqh) ontwikkelden. Door te vertrouwen op onorthodoxe interpretaties van de Qur’aan en de profetische traditie (Sunnah) die aansloten bij hun eigen sociaal-politieke opvattingen, verwierpen zij de bijdragen van de meeste metgezellen (Sahabah) en de Rechtvaardige Kaliefen, verklaarden zij hen tot afvalligen, en verhieven zij hun eigen leidende figuren tot de rang van wetgevers.

The first two factions, the Khawaarij and the Shee’ah, later evolved into religious sects which developed their own particular systems of Fiqh. Relying on unorthodox interpretations of the Qur’aan and the Sunnah which suited their own socio-political views, they rejected the contributions of most of the Sahaabah and the Righteous Caliphs, declaring them to be apostates, and elevated their own leading figures to the rank of law makers.

De Umayyaden-kaliefen introduceerden een aantal praktijken die gebruikelijk waren in de niet-islamitische staten van die tijd, zoals Byzantium, Perzië en India. Veel van deze praktijken stonden in duidelijke tegenspraak met de islamitische jurisprudentie (Fiqh) van de eerdere periode. Zo werd bijvoorbeeld de centrale schatkist, de Bayt al-Maal, omgezet in het persoonlijke eigendom van de kaliefen en hun families, en werden belastingen die niet door de Islaam waren gesanctioneerd ingevoerd om hun fortuinen verder te vergroten. Muziek, danseressen, magiërs en astrologen werden officieel geïntroduceerd als vormen van vermaak aan het hof van de kalief. Bovendien werd, met de gedwongen acceptatie van Yazeed als kroonprins die door kalief Mu’aawiyah werd opgelegd in het jaar 679 CE, het ambt van kalief omgezet in dat van een erfelijk koningschap. Hierdoor werd de band tussen de staat en de islamitische jurisprudentie (Fiqh) verbroken en ging daarmee een belangrijke verenigende factor van de Madh-hab verloren.

The Umayyad Caliphs introduced a number of practices which were common in the non-Islamic states of that time, such as Byzantium, Persia, and India. Many of these practices were in clear contradiction to the Fiqh of the earlier period. For example, the central treasury, the Bayt al-Maal, was turned into the personal property of the Caliphs and their families, and taxes not sanctioned by Islaam were introduced to further increase their fortunes. Music, dancing-girls, magicians and astrologers were officially introduced as forms of amusement in the court of the Caliph. Furthermore, with the forced acceptance of Yazeed as crown prince imposed byCaliph Mu’aawiyah in the year 679 CE, the office of Caliph was converted into that of hereditary kingship. Hence the state-Fiqh link was broken and a significant unifying factor of the Madh-hab was thereby lost.

Vanwege deze factoren vermeden de islamitische geleerden (Ulama) van deze periode het aanwezig zijn in de audiënties van de kaliefen, en hierdoor ging het principe van Shooraa (overlegbestuur) verloren. Met elke opeenvolgende kalief verslechterde het bestuur gestaag tot een dictatoriale monarchie, vergelijkbaar met de niet-islamitische regeringen van die tijd. Als gevolg hiervan probeerden sommige van de kaliefen de islamitische jurisprudentie (Fiqh) te manipuleren om hun afwijkingen te rechtvaardigen. Om deze verdraaiing tegen te gaan en authentieke islamitische jurisprudentie (Fiqh) te bewaren voor latere generaties, begonnen geleerden de Fiqh van de eerdere periode te verzamelen en samen te stellen.

Due to these factors, the Islamic scholars (‘Ulamaa) of this period avoided sitting in the audiences of the caliphs, and thus the principle of Shooraa (consultative government) was lost. With each successive caliph the government steadily dereriorated into a dictatorial monarchy similar to the non-Islamic governments of that day. As a result, some of the caliphs attempted to manipulate Fiqh in order to justify their deviations. To combat this distortion, and preserve authentic Fiqh for later generations, scholars began to collect and compile the Fiqh of the earlier period.

Velen van de geleerden van die tijd ontvluchtten de politieke centra van de ‘Umayyad-staat om conflicten en verwarring, evenals vervolging door de verschillende concurrerende facties, te vermijden. Deze beweging resulteerde in een afbraak van het principe van consensus (Ijma’). Doordat de geleerden verspreid over de staat waren, werd een dergelijke unanimiteit over elk nieuw juridisch punt vrijwel onmogelijk vast te stellen. Dit leidde op zijn beurt tot een aanzienlijke toename van de individuele Ijtihaads van geleerden, terwijl zij probeerden om te gaan met de veelheid aan nieuwe gebruiken en problemen in hun eigen gebieden.

Many of the scholars of that fled the political centers of the ‘Umayyad state to avoid conflict and confusion as well as persecution from the various competing factions. This move resulted in a break-down the principle of Ijmaa’ (unanimous agreement on points of Islamic law). With the scholars scattered throughout the state, such unanimity on any new point of law became virtually impossible to establish. This in turn led to a significant increase in the individual Ijtihaads of scholars as they attempted to deal with the multiplicity of new customs and problems in their own areas.

Telkens wanneer er een vooraanstaande geleerde van de islamitische jurisprudentie (Fiqh) opstond in een gebied, verzamelden de studenten en geleerden in die regio zich om hem heen. Vaak sloten zelfs studenten en geleerden uit andere regio's zich bij hen aan, en op die manier ontstonden er een aantal scholen van de islamitische wetgeving (Madh-habs).

Whenever an outstanding scholar of Fiqh arose in an area, the students and scholars in that region would gather around him. Often, even students and scholars from other regions would join them and in that way a number of schools of Islamic law (Madh-habs)

...ontwikkeld. Tijdens deze fase werden Abu Haneefah en Sufyaan ath-Thawree prominent in Kufah, Maalik ibn Anas in Madeenah, al-Awzaa’ee in Beirut, en al-Layth ibn Sa’d in Egypte, om slechts enkele te noemen.

evolved. During this stage Abu Haneefah and Sufyaan ath-Thawree became prominent in Kufah, Maalik ibn Anas in Madeenah, alAwzaa’ee in Beirut, and al-Layth ibn Sa’d in Egypt to mention a few.

De overlevering van overleveringen (Hadith) nam toe naarmate de behoefte aan informatie groeide. Aangezien de staat er onofficieel mee was gestopt om te vertrouwen op de profetische traditie (Sunnah) van de Profeet ﷺ, moesten geleerden in hun verschillende hoedanigheden op zoek gaan naar individuele overleveringen van de profetische traditie (Sunnah) die waren doorgegeven door de metgezellen (Sahabah) en hun studenten, om hun juridische oordelen te vellen. Tegelijkertijd ontstond er een nieuw fenomeen: voor het eerst begonnen valse uitspraken en handelingen aan de Profeet ﷺ te worden toegeschreven. Om door een vervalser vertrouwd te worden, zou hij enkele ware overleveringen (Hadith) moeten doorgeven samen met zijn vervalsingen. Dit leidde tot het begin van de compilatie van overleveringen (Hadith) en de ontwikkeling van de wetenschap van de kritiek op overleveringen (Hadith), wat latere geleerden hielp bij hun Ijtihaads (juridische uitspraken). Echter, voordat de wetenschap van de overlevering (Hadith) zich ontwikkelde, werkten een mengeling van ware en valse rapporten zich een weg in de kern van de islamitische kennis en werden deze onbedoeld door sommige geleerden gebruikt bij het nemen van beslissingen. Op deze manier ontstond een geheel van onjuiste islamitische jurisprudentie (Fiqh), wat verder werd versterkt door beslissingen in de islamitische jurisprudentie (Fiqh) genomen door geleerden die bepaalde ware overleveringen (Hadith) hadden verworpen omdat deze alleen via de vervalsers van overleveringen (Hadith) in hun regio's aan hen bekend waren.103

The narration of Hadeeths increased as the need for information grew. Since the state had unofficially stopped relying on the Sunnah of the Prophet (s.w.), scholars in their various capacities had to go in search of individual narrations of the Sunnah handed down by the Sahaabah and their students, in order to make their legal judgements. At the same time a new phenomenon developed: false sayings and actions began to be attributed to the Prophet (s.w.) for the first time. For a fabricator to be trusted he would have to relay some true Hadeeths along with his fabrications. This led to the beginning of the compilation of Hadeeths and the development of the science of Hadeeth critism, which aided later scholars in their Ijtihaads (legal rulings). However, before the science of Hadeeth evolved, a mixture of true and false reports worked their way into the body of Islamic knowledge and was inadvertently used by some scholars in making decisions. In this way, a body of incorrect Fiqh evolved, which was further bolstered by Fiqh decisions made by scholars who had rejected certain true Hadeeths because they were only known to them through the Hadeeth fabricators of their areas.103