5 De Madh-habs: Scholen van de Islamitische Rechtspraak
5 The Madh-habs: Schools Of Islamic Legal Thought
In de voorgaande hoofdstukken hebben we de evolutie van de Madh-hab gezien binnen de historische context van de algemene ontwikkeling van de islamitische jurisprudentie (Fiqh). Tijdens het tijdperk van het profentschap werden de fundamenten van de islamitische jurisprudentie (Fiqh) gelegd in de ijtihaads (gegronde uitspraken) van de Profeet Muhammad ﷺ evenals die van zijn metgezellen (Sahabah). Tijdens die fase vormden de goddelijke openbaring in de vorm van de Qur'aan en de profetische traditie (Sunnah) (de levensstijl van de Profeet ﷺ) de enige bron van de islamitische wetgeving. Met andere woorden, er was slechts één stroming (Madh-hab): die van de Profeet ﷺ.
In The Previous Chapters We Have Seen The Evolution Of The Madh-hab127 Within The Historical Context Of The Overall Development Of Fiqh. During The Era Of Prophethood, The Foundations Of Fiqh Were Laid Down In The Prophet Mohammed’s Ijtihaads (reasoned Rulings) As Well As Those Of His Sahaabah (followers). During That Stage, Divine Revelation In The Form Of The Qur’aan And The Sunnah (the Life Style Of The Prophet (s.w.) Constituted The Only Source Of Islamic Law. In Other Words, There Was Only One School Of Thought (Madh-hab): That Of The Prophet (s.w.).
In de volgende fase, die van de Rechtgeleide Kaliefen, ontwikkelde het islamitische jurisprudentie (Fiqh) principe van consensus (Ijma’) zich en werd Ijtihad een onafhankelijk principe van islamitische jurisprudentie (Fiqh) onder de naam analogie (Qiyas). De Madh-hab tijdens deze periode was, in werkelijkheid, die van elk van de Rechtgeleide Kaliefen, aangezien het laatste woord in juridische zaken bij hen lag. Echter, alle juridische beslissingen waren onderhevig aan wijziging op basis van vastgelegde uitspraken of handelingen van de Profeet ﷺ: dat wil zeggen, overlevering (Hadith). Daarom was er geen ruimte voor de starheid van sektarisme.
In the following stage, that of the Righteous Caliphs, the Fiqh principle of Ijmaa’ (decisions by unanimity) evolved and Ijtihaad became an independent principle of Fiqh under the name Qiyaas. The Madh-hab during theis period was, in rality, that of each of the Righteous Caliphs, since the final say in legal matters rested with them. However, all legal decisions were subject to alteration on the basis of recorded statements or practices of the Prophet (s.w.): that is, Hadeeth. Therefore there was no room for rigidity of factionalism.
De vroege periode van de Umayyadische dynastie zag de verdeling van geleerden in de islamitische jurisprudentie (Fiqh) in twee belangrijke rechtsscholen (Madhhabs) met betrekking tot zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad): Ahl ar-Ra’i en Ahl al-Hadeeth. Deze twee rechtsscholen (Madhhabs) ontwikkelden zich tot een aantal nieuwe rechtsscholen (Madhhabs) tijdens de verschuiving van kalifaat naar monarchie, toen de kalief/koning niet langer het hoofd van de rechtsschool (Madhhab) was. Omdat geleerden en hun studenten verspreid waren over de Umayyadische staat, nam hun persoonlijke zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) toe om lokale kwesties op te lossen. Er moet echter worden opgemerkt dat tijdens zowel de periode van de Umayyaden als die van de vroege ‘Abbaasiden, studenten van de islamitische jurisprudentie (Fiqh) vrijelijk en regelmatig van leraar wisselden en juridische meningen uitwisselden. In feite werd de flexibiliteit van het voorgaande daarom behouden.
The early period of the Umayyad dynasty saw the division of Fiqh scholars into two main Madh-habs with respect to Ijtihaad: Ahl ar-Ra’i and Ahl al-Hadeeth. These two Madh-habs evolved into a number of new Madh-habs during the shift from caliphate to monarchy when the caliph/King was no longer the head of the Madhhab. Since scholars and their students were dispersed throughout the Umayyad state, their personal Ijtihaad increased in order to solve local issues. It should be noted, however, that during both the period of the Umayyads and that of the early ‘Abbaasids, students of Fiqh freely and frequently changed teachers and exchanged legal opinions. In effect, therefore, the flexibility of the previous was maintained.
127 De totale som van de juridische uitspraken van de geleerden, evenals de uitspraken van zijn studenten en die van alle geleerden die hun benadering hebben gevolgd.
127 The sum total of the scholars legal rulings as well as the rulings of his students and that of all the scholars who adhered to their approach.