De verschillende benaderingen van de Ahl al-Hadeeth en Ahl ar-Ra’I geleerden kunnen worden herleid tot bepaalde politieke factoren in combinatie met de uiteenlopende sociaal-culturele achtergronden van de twee gebieden waarin hun denkscholen floreerden. Vanaf de tijd van de laatste Rechtvaardige Kalief, ‘Alee ibn Abee Taalib, werd de hoofdstad van de Islamitische staat eerst verplaatst naar Iraq en daarna naar Syria. Zo de Hijaaz 106

The Different approaches of the Ahl al-Hadeeth and Ahl arRa’I scholars may be traced to certain political factors combined with the differing socio-cultural backgrounds of the two areas in which their schools of thought flourished. From the time of the last Righteous Caliph, ‘Alee ibn Abee Taalib, the Cpital of the Islamic state was shifted first to Iraqand then to syria. Thus, the Hijaaz 106

... werd gespaard voor veel van de turbulentie en de instroom van vreemde culturen en ideeën die plaatsvonden in het centrum van de staat. Het leven in de Hijaaz bleef door de isolatie gemakkelijk en eenvoudig. De Hijaaz was ook de woonplaats van de Profeet ﷺ en de geboorteplaats van de islamitische staat. Gevolglik was er in deze regio een overvloed aan overleveringen (Hadith) evenals een rijkdom aan juridische uitspraken gedaan door de eerste drie kaliefen, Abu Bakr, ‘Umar en ‘Uthmaan. Aan de andere kant was Irak een nieuw en vreemd land voor moslims. Toen de hoofdstad van de islamitische staat daar werd gevestigd, werd het een ware smeltkroes van verschillende culturen en leidde het tot een groot aantal situaties en gebeurtenissen die buiten de ervaring van de moslimgeleerden van die tijd lagen. Bovendien, omdat het aantal metgezellen (Sahabah) dat zich daar vestigde klein was, waren overleveringen (Hadith) daar niet bij lange na zo beschikbaar als in de Hijaaz. In feeld werd Irak de geboorteplaats van gefabriceerde overleveringen (Hadith) evenals de broedplaats voor de meeste vroege afwijkende sektes. Omdat zij niet konden vertrouwen op de geldigheid van geciteerde overleveringen (Hadith), neigden de geleerden van Irak ernaar om te vertrouwen op de rede, in mindere mate dan de geleerden van de Hijaaz. De weinige overleveringen (Hadith) die deze Iraakse geleerden als accuraat beschouwden, werden pas geaccepteerd na het voldoen aan zeer strikte voorwaarden. Het natuurlijke resultaat van deze ontwikkeling was dat de Iraakse stroming van denken en haar geleerden meer vertrouwden op de rede en logica dan op de overgeleverde profetische traditie (Sunnah) van de Profeet ﷺ.107

was spared much of the turbulence and influx of foreign cultures and ideas which took place at the center of the state. Life in the Hijaaz continued to be easy-going and simple, due to its isolation. The Hijaaz was also the home of the Prophet (s.w.) and the birth-place of the Islamic state. Consequently, there was an abundance of Hadeeths in this region as well as a wealth of legal rulings made by the first three caliphs, Abu Bakr, ‘Umar, and ‘Uthmaan. On the other hand, Iraq was a new and strange land for Muslims. When capital of the Islamic State was stationed there, it became a virtual melting pot of various cultures and gave rise to a great number of situations and events, which were outside the experience of Muslim scholars of the time. Furthermore, because the number of Sahaabah who settled there was small, Hadeeths were not nearly as available there as in Hijaaz. Indeed, Iraq became the birth-place of fabricated Hadeeth as well as the breeding ground for most of the early deviant sects. Not being able to rely on the validity of quoted Hadeeth, the scholars of Iraq tended to rely on Hadeeth, to a lesser extent than did the scholars of the Hijaaz. The few Hadeeths which these Iraqi scholars considered accurate were only accepted after the fulfillment of very strict conditions. The natural result of this development was that the Iraqi school of thought and its scholars depended more on reason and logic than on the narrated Sunnah of the Prophet (s.w.).107