1. De vroege boeken van de islamitische jurisprudentie (Fiqh) waren gewoonlijk een mengeling van juridische uitspraken, hadiths, meningen van de metgezellen (Sahabah) en van de studenten van de metgezellen (Sahabah). Al-Muwatta’ van imam Maalik is een klassiek voorbeeld van deze fase.

1. The early books of Fiqh were usually a mixture of legal rulings, Hadeeths, opinions of the Sahaabah and of students of the Sahaabah. Al-Muwatta’ of Imaam Maalik is a classical example of this stage.

2. Sommige boeken over islamitische jurisprudentie (Fiqh) werden geschreven over de basisprincipes van islamitische jurisprudentie (Fiqh), waarbij hadiths slechts werden vermeld om de juistheid van de deducties van de auteurs te bewijzen. Kitaab al-Kharaaj door imam Abu Yoosuf116 en al-umm door imam ash-Shaafi’ee zijn beide goede voorbeelden van dit type geschriften.

2. Some books of Fiqh were written about the basic principles of Fiqh, Hadeeths being mentioned only in order to prove the correctness of the authors’ deductions. Kitaab al-Kharaaj by Imaam Abu Yoosuf116 and al-umm by Imaam ash-Shaafi’ee are both good examples of this type of writing.

3. Andere boeken van islamitische jurisprudentie (Fiqh) die zich concentreren op de toepassing van de principes van islamitische jurisprudentie (Fiqh), met slechts weinig verwijzing naar hadiths. Deze boeken waren ingedeeld in hoofdstukken volgens de onderwerpen die werden besproken. De zes boeken van imam Muhammad ibn al-Hasan117

3. Other books of Fiqh concentrated of the application of Fiqh principles with but little reference to Hadeeths. These books were arranged in chapters according to the issues under discussion. The six books of Imaam Muhammad ibn al-Hasan117

en al-Mudawwanah door imam Ibn al-Qaasim118 zijn voorbeelden van dit type geschriften.

and al-Mudawwanah by Imaam Ibn al-Qaasim118 are examples of this type of writing.

Aanvankelijk omvatte de compilatie van bewijzen voor elke juridische uitspraak over diverse kwesties de teksten van overleveringen (Hadith) samen met hun ketens van overleveraars. Geleidelijk aan nam de aandacht voor de ketens van overlevering af, en citeerden geleerden slechts de tekst van de betreffende overlevering (Hadith) samen met een verwijzing naar de boeken van overleveringen (Hadith) waarin deze te vinden was.

At first, the compilation of proofs for each legal ruling on various issues included the texts of Hadeeths along with their chains of narrators. Gradually concern for the chains of narration decreased, and scholars merely quoted the text of the appropriate Hadeeth along with a reference to the books of Hadeeth in which it could be found.

Tijdens deze periode waren er ook hofdebatten die werden gehouden voor het belang en het vermaak van de kaliefen en de leden van het koninklijk hof. Sommige geleerden, zoals magiërs, zangers, dansers en narren, waren een vast onderdeel van het koninklijk hof geworden.119 Zij concurreerden met elkaar om de gunsten van de kaliefen en zij verzonnen kwesties uitsluitend met het oog op debat. Als gevolg hiervan kreeg hypothetische islamitische jurisprudentie (Fiqh) nieuwe dimensies, terwijl het evolueerde van verheven oorsprong in het tijdperk van de metgezellen (Sahabah) en de vroege geleerden, naar het belachelijke product van de hofdebatten.

There were also court debates during this period which were held for the interest and amusement of the caliphs and members of the royal court. Some scholars like magicians, singers, dancers and jesters, had become a permanent fixture of the royal court.119 They competed among themselves for the favors of the caliphs, and they invented issues solely for the purpose of debate. As a result, hypothetical Fiqh took on new dimensions as it evolved from sublime origins in the era of the Sahaabah and the early scholars, to the ridiculous product of court debates.

Debatten aan het hof riepen ook competitiviteit en dogmatisme op, aangezien de verliezer van een debat niet alleen de monetaire beloning van de kalief verloor, maar ook persoonlijk prestige. Bovendien, omdat het verlies van persoonlijk prestige ook het verlies van prestige aan de zijde van iemands Madh-hab inhield, werd het principe van het verdedigen van de eigen Madh-hab, of het nu juist of onjuist was, als een deugd beschouwd. Als gevolg hiervan werd Madh-hab-sectarisme wijdverspreid onder de geleerden aan het hof.

Court debates also spawned competitiveness and dogmatism, since the loser of a debate not only lost monetary reward from the caliph but also personal prestige. Furthermore, because loss of personal prestige also entailed loss of prestige on the part of one’s Madh-hab, the principle of defending one’s Madh-hab, right or wrong, came to be considered virtue. As a result, Madh-hab sectarianism became rampant among the court scholars.

Er ontstond echter een tegenovergestelde trend onder specialisten in de compilatie en kritiek van overleveringen (Hadith), waarbij kwesties van islamitische jurisprudentie (Fiqh) werden aangepakt zonder afhankelijk te zijn van de traditionele uitspraken van de eerdere geleerden, door hun standpunten te baseren op authentieke overleveringen (Hadith) waar deze beschikbaar waren, in plaats van slavenachtig eerdere uitspraken te volgen enkel omdat deze waren gedaan door vooraanstaande geleerden. Door zich te concentreren op overleveringen (Hadith) om de problemen van islamitische jurisprudentie (Fiqh) op te lossen, deden grote geleerden van overleveringen (Hadith), zoals imam al-Bukhaaree (810-870 CE) en imam Muslim (817-875 CE), grote moeite om uit alle mogelijke bronnen authentieke overleveringen (Hadith) van de Profeet ﷺ en Athar van de metgezellen (Sahabah) te verzamelen.

However, there arose an opposing trend among specialists in Hadeeth compilation and criticism, where by issues of Fiqh were tackled without dependence on the traditional rulings of existing the earlier scholars by basing their positions on authentic Hadeeths wherever available, rather than slavishly following earlier rulings merely because they had been made by prominent scholars. Focusing on Hadeeth to resolve the problems of Fiqh, great scholars of Hadeeth like Imaam al-Bukhaaree (810-870 CE) and Imaam Muslim (817-875 CE) went to great pains to collect from all possible sources authentic Hadeeths of the Prophet (s.w.) and Athars of the Sahaabah.

Deze werden in hoofdstukken gerangschikt volgens het format dat was vastgesteld door de geleerden van de islamitische jurisprudentie (Fiqh). De initiator van deze trend was de laatste van de grote imams, Ahmad ibn Hambal, die het meest uitgebreide werk van overlevering (Hadith) compileerde genaamd al-Musnad.120 Zowel imam al-Bukhaaree als imam Muslim behoorden tot zijn studenten.121

These, they arranged in chapters according to the format established by the Fiqh scholars. The initiator of this trend was the last of the major Imaams, Ahmad ibn Hambal, who compiled the most extensive work of Hadeeth called al-Musnad.120 Both Imaam alBukhaaree and Imaam Muslim were among his students.121

Door vertalingen van de grote boeken over wetenschap en filosofie uit Griekenland, Rome, Perzië en India, verkregen islamitische geleerden inzicht in nieuwe systemen van redenering, deductie en inferentie. Deze nieuwe kennis beïnvloedde hun benadering van de islamitische jurisprudentie (Fiqh), die zij vervolgens gingen organiseren in fundamenten (Usool) en secundaire principes (Furoo’). In de loop der tijd ontwikkelden Tafseer (Koranexegese (Tafsir)), overlevering (Hadith) en Nahw (grammatica) zich onder deze invloeden tot gespecialiseerde takken van kennis.

Through translations of the great books of science and philosophy from Greece, Rome, Persia, and India,122 Islamic scholars gained insight into new systems of reasoning, deduction and inference. This new knowledge influenced their approach to Fiqh which they proceeded to organize into fundamentals (Usool) and secondary principles (Furoo’). In time, Tafseer (explanation of the Qur’aan), Hadeeth and Nahw (grammer) developed under these influences into specialized branches of learning.

De standpunten van vooraanstaande geleerden van de islamitische jurisprudentie (Fiqh) werden vastgelegd en de primaire bronnen van de islamitische wetgeving werden geïdentificeerd en geclassificeerd op basis van hun belang. 123

The positions of major scholars of Fiqh were recorded and the primary sources of Islamic law were identified and classified in order of their importance. 123