Dezelfde factoren die leidden tot navolging (Taqlid), zorgden er ook voor dat geleerden hun creatieve activiteit beperkten tot louter het redigeren en herzien van eerdere werken. De boeken over islamitische jurisprudentie (Fiqh) van eerdere geleerden werden ingekort en er werden samenvattingen van gemaakt. Deze samenvattingen werden later verder ingekort om ze gemakkelijk te laten memoriseren, en velen van hen werden zelfs in rijmvorm gegoten. Dit proces van inkorten ging door totdat de resulterende samenvattingen voor de studenten van die tijd feitelijk raadsels werden. De volgende generatie geleerden begon uitleg te schrijven bij de samenvattingen en gedichten. Latere geleerden schreven commentaren op de uitleg en anderen voegden voetnoten toe aan de commentaren.

The same factors which led to Taqleed also caused scholars to confine their creative activity to merely editing and revising previous works. The Fiqh books of earlier scholars were condensed and abridgements of them were made. These abridgements were later shortened in order to make them easy to memorize, and many of them were actually put to rhyme. This process of condensing continued until the summaries, which resulted, became virtual ridles to the students of the day. The following generation of scholars began to write explanations of the summaries and poems. Later scholars wrote commentaries on the explanations and others added footnotes to the commentaries.

Tijdens deze periode werden enkele boeken over de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) geschreven. In deze werken werd de juiste methode voor zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) geschetst, en de voorwaarden die door deze geleerden werden vastgesteld waren zo strikt dat ze niet alleen de geleerden van hun eigen tijd uitsloten, maar ook vele van de eerdere geleerden die zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) hadden toegepast.

During this period some books on the fundamentals of Fiqh (Usool al-Fiqh) were written. In these works, the correct method of making Ijtihaad was outlined and the conditions which were laid down by these scholars were so strict that they excluded not only the scholars of their time but also many of the earlier scholars who had made Ijtihaad.

Er werden in deze periode ook enkele boeken geschreven over vergelijkende islamitische jurisprudentie (Fiqh). Net als in de voorgaande periode werden in deze boeken de meningen van de Madh-habs en hun bewijsvoeringen verzameld en bekritiseerd. De auteurs definieerden vervolgens als het meest nauwkeurig die meningen die werden aangehouden door hun eigen specifieke Madh-hab.

There were also a few books, which were written, on comparative Fiqh during this period. As in the previous period, the opinions of the Madh-habs and their proofs were collected and criticized in these books. The authors then defined as most accurate those opinions, which were held by their particular Madh-hab.

Tegen het einde van deze periode werd een poging ondernomen om de islamitische wetgeving te codificeren onder de auspiciën van de Ottomaanse kaliefen. Een panel van zeven hooggeplaatste geleerden van de islamitische jurisprudentie (Fiqh) werd gevormd en met deze taak belast. Het werd voltooid in 1876 n.Chr. en door de Sultan in het hele Ottomaanse Rijk als wet afgedwongen onder de titel Majallah al-Ahkaam al-‘Aadilah (The Just Codes)189. Echter, zelfs deze schijnbaar nobele poging werd beïnvloed door Madh-hab-fanatisme.

Toward the end of this period, an attempt was made to codify Islamic law under the auspices of the ottoman caliphs. A panel of seven top ranking scholars of Fiqh was formed and entrusted with the job. It was completed in 1876 CE and enforced as law by the Sultan throughout the Ottoman Empire under the title Majallah al-Ahkaam al-‘Aadilah (The Just Codes)189. However, even this seemingly noble attempt was affected by Madh-hab fanaticism.

Alle geleerden in de commissie werden benoemd vanuit de Hanafee Madh-hab. Gevolglik negeerde de resulterende code volledig de bijdragen van de andere Madh-habs aan de islamitische jurisprudentie (Fiqh).

All of the scholars on the committee were appointed from the Hanafee Madh-hab. Consequently, the resulting code totally ignored the contributions of the other Madh-habs to Fiqh.

Met de expedities van Columbus en Vasco de Gama begonnen West-Europese staten de routes en bronnen van de internationale handel in handen te krijgen. Vervolgens absorbeerde het Europese imperialisme, beginnend met Java, dat in 1684 in handen van de Nederlanders viel, de moslimstaten in Oost-Azië. Nadat Transylvanië en Hongarije in 1699 uit Ottomaanse handen in handen van Oostenrijk waren gevallen en na de nederlaag van de Ottomanen door Rusland in de Russisch-Turkse oorlog van 1768-74, gingen de Europese territoria van het Ottomaanse Rijk spoedig één voor één verloren.190 Dit proces culmineerde in de totale ontbinding van het Ottomaanse Rijk tijdens de Eerste Wereldoorlog en de verdeling ervan in koloniën en protectoraten.

With the expeditions of Columbus and Vasco de Gama, Western European states began to capture the routes and sources of international trade. Subsequently, European imperialism beginning with Java, which fell to the Dutch in 1684, absorbed Muslim East Asian states. After Transyvania and Hungary fell from ottoman hands to Austria in 1699 and the defeat of the Ottomans by Russia in the Russo-Turkish war of 1768-74, the European territories of the Ottoman Empire were soon lost, one after another.190 This process culminated in the total dissolution the Ottoman Empire during the First World War and its division into colonies and protectorates.

Gevolglijk vervingen Europese wetboeken de islamitische wetten in de hele islamitische wereld.

Consequently, European law codes replaced Islamic laws throughout the Muslim world.

Hoewel het Europese kolonialisme enkele jaren geleden officieel is beëindigd, is de islamitische wetgeving in alle moslimlanden buiten gebruik gebleven, met uitzondering van Saudi-Arabië, dat de islamitische wet heeft gecodificeerd volgens de Hambalee Madh-hab, Pakistan in grote mate volgens de Hanafee Madh-hab, en Iran, dat dit onlangs heeft gedaan volgens de Ja’faree Madh-hab. 191

Although European colonialism was officially ended some years ago, Islamic law has remained in disuse in all Muslim countries with the exception of Saudi Arabia which has codified Islamic law according to the Hambalee Madh-hab, Pakistan to a large degree according to the Hanafee Madh-hab and Iran which has recently done so according to the Ja’faree Madh-hab. 191